30.10.09

Come along with me to my little corner of the world

Το νέο ήταν κάτι που περίμενα από πέρυσι ν'ακούσω. Ήταν κάτι αναμενόμενο. Κι όμως, πόνεσε λες και ήρθε απ'το πουθενά.

Κάθε καλοκαίρι όλος ο κόσμος ψάχνει πού θα πάει διακοπές. Για μένα πάντα ένα μέρος είναι σίγουρο, καταλαμβάνοντας το φιλέτο της όποιας άδειας: αρχές Αυγούστου, η uptight αφήνει τα πάντα πίσω και κατευθύνεται προς το νοτιοανατολικό άκρο της χώρας, προς την ταλαιπωρημένη αλλά πάντα πανέμορφη Κω και ένα από τα απόλυτα «μη, τζιζ» μέρη για τον Έλληνα παραθεριστή, την Καρδάμαινα.

Ναι, αυτό το μέρος που ακούγεται στα δελτία κάθε Αύγουστο, ελλείψει σοβαρών ειδήσεων, σαν τόπος «οργίων», παρέα με το Φαληράκι και το Λαγανά. Έτυχε ο πατέρας μου να έχει γεννηθεί σε αυτό το πάλαι ποτέ ψαροχώρι και το μισό μου σόι να βρίσκεται εκεί, και πώς τα έφερε η τύχη και το χωριό αποτέλεσε, από τη δεκαετία του '80 και μετά, αγαπημένο προορισμό κάθε Βρετανού νεανία που γουστάρει το καλοκαίρι του με ήλιο, θάλασσα, clubbing, sex & booze σε γενναίες (και φτηνές) δόσεις. Η μετάλλαξη από χωριουδάκι με ψαρόβαρκες σε μικρή αποικία, με δεκάδες κλαμπ, μπαράκια και παμπ με βρετανική μουσική και τηλεόραση και διαθέσιμο κάθε είδους προϊόν που θα μπορούσε να επιθυμήσει από την πατρίδα ο μέσος Βρετανός όταν λείπει απο'κει (από Hula Hoops και Walkers με γεύση prawn cocktail - πεθαίνω λέμε - μέχρι Sun και Good Housekeeping - ελληνικές εφημερίδες πουλάει μόνο ένα μαγαζί, ξένες όλα), έγινε μέσα σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια. Στα μέσα των '90s ήταν όλα έτοιμα και το μέρος γνώριζε πλέον τεράστιες πιένες.

Έτσι, καθώς η μικρή uptight πήγαινε κάθε καλοκαίρι στο «χωριό του μπαμπά» για διακοπές, απέκτησε μια πρώτη, επιδερμική έστω επαφή με τη βρετανική νεανική μικροαστική κουλτούρα. Σαν έφηβη συνέχισα να πηγαίνω - εκτός απ'τους κοντινούς μου ανθρώπους που λατρεύω, είχε απίθανη θάλασσα, κόσμο, νταβαντούρι, διασκέδαση. Το πράγμα ήρθε κι έδεσε όταν, το 1996, ανακάλυψα επιτέλους τη βρετανική σκηνή και οι επισκέψεις μου στην Καρδάμαινα απέκτησαν μια επιπλέον διάσταση - μπορούσα επιτέλους να πάω σε όλα αυτά τα μαγαζιά τα οποία έπαιζαν την αγαπημένη μου μουσική!

Και μπορούσα να έρθω σε επαφή με έναν κόσμο που μου φαινόταν πάντα γοητευτικός. Μπορεί οι ντόπιοι να έβριζαν από παλιά τους "λιγδιάρηδες" αλλά εμένα από μικρή μου έμοιαζε ευχάριστα εξωτικό το όλο πράγμα - το english breakfast με τα λουκάνικα και τα αυγά, το ότι έτρωγαν βραδινό στις 6μιση η ώρα, οι παμπ με τα περίεργα σόου στις τηλεοράσεις, οι μουσικές που δεν έμοιαζαν με αυτά που έπαιζε το ραδιόφωνο εδώ, οι ξέξασπροι ξανθόψειρες που γινόντουσαν σαν αστακοί μετά από τρεις ώρες στον καυτό ήλιο. Μετά από την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την Αγγλία, και τη λάτρεψα, η συμπάθειά μου γι'αυτούς μεγάλωνε ολοένα, όπως και το ενδιαφέρον μου για να μάθω περισσότερα για τον τρόπο ζωής τους. Από τη στιγμή που άρχισαν και οι μουσικές μου προτιμήσεις να αγγλοφέρνουν, έφτασα στο όριο της ζήλειας. Ξέροντας ότι αυτοί που έβλεπα ήταν οι "Common People" του Jarvis, ήθελα να ζήσω λίγο όχι απαραίτητα σαν κι αυτούς, αλλά στη χώρα τους.

Λίγο αργότερα έγινε κι αυτό (κάποια στιγμή θα γράψω ένα χορταστικό ποστ για το κεφάλαιο "Nottingham") και, άπαξ και τέλειωσε, πλέον έβλεπα την κάθε επίσκεψη στην Καρδάμαινα σαν τη μοναδική ευκαιρία μέσα στη χρονιά να καταπολεμήσω έστω και για λίγο τη νοσταλγία μου πίνοντας ένα Strongbow, ακούγοντας cockney τριγύρω και χορεύοντας στα κλαμπάκια με πράγματα που θα έπαιζε ο Steve Lamacq σε μια μέτρια μέρα.

Αυτή η βρετανική εμπειρία που προσέφερε πάντα το μέρος είναι κάτι που ο Έλληνας θεωρεί τεράστιο μείον και αποφεύγει μετά βδελυγμίας. Για μένα όμως δεν ήταν έτσι. Το ότι το χωριό έχασε εντελώς την ταυτότητά του ως χωριό το ξέρω πολύ καλά γιατί το έζησα, αλλά η βρετανίλα του ήταν ένας ολοένα και πιο σημαντικός παράγοντας στην, έτσι κι αλλοιώς μόνιμη, επιθυμία μου να πάω. Σε συνδυασμό με το υπόλοιπο, υπέροχο νησί, το πακέτο "Καρδάμαινα" τα είχε όλα, και ποτέ δε σκέφτηκα το καλοκαίρι μου χωρίς αυτό. Τριάντα δυο καλοκαίρια, κι ένα κομμάτι απ'το καθένα τους συνδέθηκε μαζί του. Από το ψάρεμα με τον πατέρα μου στις 7 το πρωί με το θαλάσσιο ποδήλατο μέχρι το σπίτι του παππού και το κυνηγητό στα στενάκια με τα ξαδέρφια, από το "παράνομο" ποτάκι με τη μεγάλη ξαδέρφη ως τις ατέλειωτες ποδηλατάδες απ'άκρη σ'άκρη του χωριού, από την απογευματινή ξάπλα στην άμμο ακούγοντας στο walkman την ίδια, λιωμένη κασέτα του The Bends μέχρι την πρώτη φορά που άκουσα (και χόρεψα) το "Born Slippy" και το "Missing" στο μαγαζί του θείου, η Καρδάμαινα σημαίνει για μένα "καλοκαίρι με τα όλα του". Μια ζωή.

Το περσινό καλοκαίρι μύησα και τον mr.grieves στο κόλπο. Και φυσικά δεν θα γινόταν σωστή μύηση αν δεν τον πήγαινα σ'αυτό που θεωρώ το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο. Πέντε χιλιόμετρα απ'το κέντρο του χωριού, αφού περάσεις όλα τα τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στη μέση του πουθενά, ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος τελειώνει μπροστά στο τελευταίο, και παλιότερο, ξενοδοχείο. Μπροστά σου βλέπεις ένα μικρό λοφάκι στο οποίο σκαρφαλώνει ένας στενός χωματόδρομος. Μόνο όσοι ξέρουν πού βγάζει τον ακολουθούν - μοιάζει να μην αξίζει τον κόπο να ταλαιπωρήσει κανείς το αυτοκίνητο ή τα ποδαράκια του. Κι όμως. Αυτοί που τον ανεβαίνουν το κάνουν γιατί ξέρουν ότι μετά από 500 περίπου μέτρα κακοτράχαλου, θεόξερου δρόμου, με τις σαύρες να στήνουν συναυλία τριγύρω και τους κέδρους να τονίζουν το αφιλόξενο τοπίο, τους περιμένει ο παράδεισος. Εμείς τον λέμε Χελώνα. Και είναι η ομορφότερη παραλία που (δεν) έχετε δει ποτέ.

Ένα περίπου χιλιόμετρο ίσιας ακτογραμμής με πλάτος καμιά 20αριά μέτρα, καλυμμένα από ψιλή ιβουάρ άμμο που προς τα πάνω γίνεται μαύρη, λόγω του - σβηστού εδώ και αιώνες - ηφαιστείου που κρύβεται πάνω από την παραλία. Νερά σαν ζαφείρι, διάφανα, μπλε, ο βυθός χαλί, όλο άμμο μέχρι μέσα, χωρίς ούτε ένα βραχάκι για δείγμα. Στο πλάτωμα που τελειώνει το δρομάκι, βλέπεις καμιά δεκαριά ομπρέλες, δέκα μέτρα η μια απ'την άλλη. Μια μικρή ξύλινη καντίνα με καλαμωτή στα αριστερά. Πέραν τούτου, ουδέν.

Αυτό είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου η uptight γίνεται κάπως λιγότερο uptight. Το μόνο μέρος στον κόσμο όπου όλα τ'άλλα μπαίνουν στην άκρη - είσαι εσύ και η θάλασσα, με τον ήλιο να σε χτυπάει συνέχεια ανελέητα. Το μέρος όπου κλείνεις το κινητό, ξεχνάς τη μέρα, το μήνα, το έτος και παίρνεις φόρα για να κάνεις καλό μακροβούτι, φτιάχνεις περίεργα γλυπτά στάζοντας βρεγμένη άμμο απ'τη χούφτα σου, παριστάνεις τον αναστενάρη στην καυτή άμμο ψάχνοντας για κοχύλια, με τις ώρες, όλη μέρα. Εϊναι το αγαπημένο μου μέρος στον πλανήτη, το είπα μια φορά πριν πολλά χρόνια και κάθε χρόνο το ξανάλεγα, την ώρα που έφευγα και του έδινα ραντεβού για το επόμενο καλοκαίρι.

Μόνο που όταν πήγαμε πέρυσι για να το δείξω στον mr.grieves, η καρδιά μου σφίχτηκε. Στο δρομάκι ανεβοκατέβαιναν μπουλντόζες. Προχωρήσαμε προς το λοφάκι, και ξαφνικά οι τεράστιοι όγκοι από τα μπετά ενός ακόμα γιγαντιαίου συγκροτήματος εμφανίστηκαν μπροστά μας. Το μελέταγα κάθε χρόνο, ότι μια φορά θα πάω στη Χελώνα και θα την έχουν χτίσει. Το ξεχάσαμε ακόμα κι αυτό όταν βρεθήκαμε στη θάλασσα, αλλά φεύγοντας το μέλλον ξενοδοχείο ήταν και πάλι μπροστά μας. «Δεν θα πάρουν την παραλία, μην ανησυχείς» μου έλεγε ο mr.grieves για να με ηρεμήσει. Αλλά το ήξερε κι αυτός ότι ήταν αναπόφευκτο.

Φέτος ήταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν πήγα στην Καρδάμαινα, για διάφορους λόγους. Με βαριά καρδιά το αποφασίσαμε, αλλά υποσχέθηκα στους θείους και τα ξαδέρφια ότι θα πάμε μέσα στο χειμώνα να τους δούμε. Όπως κάθε χρόνο όμως, πριν το χειμώνα ήρθε η 28η Οκτωβρίου και η ώρα για την ετήσια επίσκεψη των γονιών μου κάτω. Το Σάββατο το απόγευμα, ο πατέρας μου μού είπε τα μαντάτα από το τηλέφωνο. «Τη Χελώνα ξέχνα την, την κλείσανε με μάντρα απ'το ξενοδοχείο και δε σ'αφήνουν οι σεκιουριτάδες ούτε να πλησιάσεις». Ίσως τελικά όντως να μην έπρεπε να πάω φέτος, για να μην το δω - να μη δω ότι η Χελώνα είναι πλέον μόνο για τους πελάτες αυτουνού εδώ.

Ναι, είναι ένα από τα δεκάδες ξενοδοχεία που παίρνουν με το έτσι θέλω κομμάτι της παραλίας που ανήκει σε όλους και το κάνουν ιδιωτικό, με αμφιβόλου πιστότητας συμβόλαια. Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω γι'αυτό - θα το ψαξω όσο μπορώ και με όσα ξέρω από πολεοδομίες, συμβόλαια και ιδιοκτησίες. Το θέμα είναι ότι το κακό έγινε, και δύσκολα ξεγίνεται τώρα πια. Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο δεν είναι πια δικό μου.

Yo La Tengo - "My Little Corner of the World" από το I Can Hear the Heart Beating as One

Δεν υπάρχουν σχόλια:

 
Clicky Web Analytics