1.3.10

I think I have had my fill/ In your arms

Goddammit man. Δεν είχα σκοπό να είναι αυτό το επόμενό μου ποστ. Άλλα πράγματα είχα στο πρόγραμμα - να μιλήσω για κάποιον από τους κάμποσους πραγματικά καλούς, φιλόδοξους και ολοκληρωμένους δίσκους που έχω ακούσει από την αρχή του δύο-δέκα (Owen Pallett, Besnard Lakes, Beach House, Efterklang, Spoon, Hot Chip, Vampire Weekend, Four Tet, Morning Benders, Basia Bulat και η λίστα συνεχίζεται με πιο πρόσφατη προσθήκη τη νέα, πολλά υποσχόμενη άφιξη στην πιάτσα που λέγεται The Irrepressibles), σε ένα από τα πιο φορτωμένα με καλή μουσική πρώτα δίμηνα χρονιάς που μπορώ να θυμηθώ. Ή ίσως να καταγράψω τον κεραυνοβόλο έρωτα που με χτύπησε κατακούτελα όταν άκουσα το διαμαντάκι ονόματι "Late Night Dawning" που αναμένεται να κοσμεί τον επερχόμενο δίσκο των Sunset (ή {{{Sunset}}}) του Bill Baird και κατά δεύτερο λόγο τον ασύλληπτα πιασάρικο και απολαυστικά μελαγχολικό synth-pop ύμνο "The Blues" των Primary 1 με την πάντα πάνγλυκια Nina Persson στα φωνητικά. Ή να συνεχίσω με το επόμενο κεφάλαιο του Some '00s, αυτό για τους αγαπημένους Blonde Redhead. Οι επιλογές ήταν πολλές.

Κι όμως, όλος αυτός ο κόσμος, όλη αυτη η ολοκαίνουρια μουσική έμεινε για την ώρα να περιμένει στην ουρά - να, βλέπω στο βάθος τον συμπαθέστατο ψηλό Britt Daniel να κοιτάει πάνω απ'τους ώμους των υπόλοιπων, τον Kieran Hebden να κοιτάζει νευρικά τριγύρω ψάχνοντας κάτι που να μπορεί ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει σαν πηγή sample για τον επόμενο δίσκο του και τους άλλους, καλά και ήσυχα παιδιά όλοι τους, να περιμένουν υπομονετικά. Κι αυτό διότι από την Παρασκευή κι εδώ το μυαλό μου έχει πιαστεί αιχμάλωτο από ένα ταπεινό bootleg μιας συναυλίας που έγινε την Πέμπτη το βράδυ στην Αγγλία, στην οποία παίχτηκαν μόλις τρία-τέσσερα καινούρια κομμάτια ενώ τα υπόλοιπα 15 ήταν παλιά και τα έχω ακούσει άπειρες φορές, κάποια από αυτά και ζωντανά.

Εδώ θα κάνω μια παρένθεση. Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια όλων των μανιακών μουσικόφιλων είναι το «ποιοι θα έπαιζαν στην ιδανική σου συναυλία, αν μπορούσες να συνδυάσεις όποιους μουσικούς ήθελες από ζωντανούς και έχοντες εγκαταλείψει τα εγκόσμια, χωρίς περιορισμούς εποχών, αποστάσεων, κανέναν απολύτως». Από τα παιχνίδια που παίζεις αραγμένος αργά τη νύχτα με φίλους και ποτάκια ή, για τους πιο καμμένους του συναφιού μας, αραγμένος σε φόρουμ με συνφορουμίτες, το ποτάκι προαιρετικό. Κλείνεις τα μάτια και βγάζεις από το καπέλο μια ανύπαρκτη, φανταστική μπάντα με τον John Lennon να εμφανίζεται δίπλα στον Thurston Moore ή την Pee Jay να τραγουδάει κομμάτια της Kate Bush μαζί με τη Diamanda Galas ή οτιδήποτε τέτοιο κουλό μπορείς να φανταστείς ότι θα έμοιαζε γαμάτο πάνω στη σκηνή. Το'χω παίξει και είναι ωραία φάση να κάθεσαι και να προσπαθείς να χωρέσεις όσο περισσότερους αγαπημένους μουσικούς μπορείς.

Όταν το καλοσκέφτηκα όμως μια φορά, κατέληξα ότι, αν ήταν να δω ΜΙΑ μόνο συναυλία (όχι φεστιβάλ, εκεί αλλάζουν οι κανόνες) πριν αφήσω το μάταιο τούτο κόσμο, λυπάμαι για το άκρως προβλέψιμο του πράγματος αλλά διάολε, θα ήθελα σε αυτήν μόνο τον Thom Yorke με μια κιθάρα κι ένα πιάνο. Extra bonus αλλά προαιρετικό θα ήταν να έχει και τον Jonny Greenwood από δίπλα για επιπλέον εφέ αλλά πραγματικά, δεν είναι ότι θα μου έλειπε αν δεν υπήρχε. Ακούγοντας το bootleg από την εμφάνισή του την περασμένη Πέμπτη στο Cambridge Corn Exchange κατέληξα ότι θα πρόσθετα στις απαιτήσεις ένα loop pedal, ένα καλό μικρόφωνο, ένα ήσυχο κοινό, ένα μικρό club με καλή ακουστική και τον mr.grieves από δίπλα για να μη χρειάζεται μετά να προσπαθώ μάταια να του περιγράψω πόσο απίστευτο ήταν.

Στην αρχή άκουσα τα καινούρια. Το υπέροχο και αυτή τη φορά "Lotus Flower", το α λα "Down Ιs the New Up" αλλά πιο πολύ επιθετικό παρά ειρωνικό "The Daily Mail", το σχετικά απλό και straightforward "Mouse Dog Bird" και το "Give Up the Ghost" που ήρθε να προστεθεί στα "The Present Tense" και "Lotus Flower", τα instant classics αυτής της περιόδου που μοιάζουν έτοιμα, τελειωμένα και λείπει απλά το επίσημο της κυκλοφορίας. Ένα κομμάτι στα όρια της soul και με αρκετή δόση Neil Young, με τα λουπαρισμένα backing vocals να στρώνουν ένα απαλό χαλί για να κάνει την εμφάνισή της μια εθιστική vocal line σε αραιά διαστήματα, έτσι ώστε να σε κάνει να την περιμένεις πιο ανυπόμονα και με το χαλί όσο περνάει η ώρα να αποκτά κι άλλες στρώσεις μέχρι που στο τέλος δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις ποια είναι «πίσω» φωνητικά και ποια «μπροστά» αφού ενώνονται οδεύοντας προς τη συναισθηματική κορύφωση και μετά προς το ήρεμο fade out όπου αφήνεσαι με κάπως υγρά μάτια. Είναι τόσο τέλεια εκτελεσμένο, τόσο ολοκληρωμένο και φινιρισμένο που απόρησα, πρώτον πόσο κοντά ή μακριά μπορεί να βρισκόμαστε στην κυκλοφορία του και δεύτερον πώς, αν είμαστε μακριά που είναι και το πιθανότερο, στην ευχή θα καταφέρω να σταματήσω να το ακούω και να μην το κάψω από τώρα. Χλωμό.

Σήμερα όμως κατάφερα να το βγάλω για λίγο από το κεφάλι μου και να ακούσω και τα υπόλοιπα. Τα «παλιά». Δε χρειάστηκαν παρά μόνο τέσσερα-πέντε δευτερόλεπτα από ένα οργιαστικά καλό ακουστικό (oh yes) "Airbag" για να με πλημμυρίσει ένα τσουνάμι ζήλειας για όσους είχαν τη δυνατότητα να βρεθούν εκεί και ταυτόχρονα μια ασυγκράτητη πλέον διάθεση να γράψω κάτι γι'αυτό. Ένα κλασικά υπέροχο "Like Spinning Plates", ένα εκκλησιαστικό σχεδόν "Reckoner" και ένα παιχνιδιάρικο πιανιστικό "Αtoms For Peace" απλά με έκαναν να ανυπομονώ να βρεθώ μπροστά στο πληκτρολόγιο - ήδη, όμως, ανυπομονώ και να το ξανακούσω, εϊναι τόσο εθιστικό. Αλλά, υποθέτω, no surprises. Εσείς εκεί πίσω μη φωνάζετε παρακαλώ, πάρτε νουμεράκι και περιμένετε τη σειρά σας.

Τhom Yorke - Live @ the Cambridge Corn Exchange, 25-2-2010 - μέρος Α' & μέρος Β'

2 σχόλια:

mystery falls down είπε...

"No matter what happens now
I shouldn't be afraid, because I know today has been the most perfect day I've ever seen
"

Οι παραπάνω στίχοι από το 'Videotape' συμπυκνώνουν το πως αισθάνομαι κάθε φορά που ακούω νέα τραγούδια των Radiohead. O Thom Yorke κατάφερε να μας συγκινήσει μέσα από μια ηχογράφηση της εμφάνισής του. Φαντάσου τι θα γινόταν αν βρισκόμασταν εκεί. Από το 2002 (δηλ. τη χρονιά που περιόδευσαν σε Ισπανία και Πορτογαλία) και μετά περιμένω το τέλος της κάθε συναυλίας τους (στο γνωστό αγαπημένο forum) ανυπομονώντας για ηχητικές και λεκτικές εντυπώσεις. Με δεδομένο ότι λατρεύω και το 'The eraser' ήταν ευχάριστη έκπληξη όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα δείγματα ξημερώματα Πέμπτης (άρα Παρασκευή). Οποτεδήποτε και αν κυκλοφορήσει ο δίσκος κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια από αυτά που μας παρουσίασαν ζωντανά θα περιέχονται σε αυτό.

uptight είπε...

Καλά, εννοείται αυτή η ιστορία με τα bootlegs. πρέέπι όμως να ομολογήσω ότι ανυπομονώ ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για τέτοιες έκτακτες περιπτώσεις ακουστικών συναυλιών - δεν έχω καλύτερο απ'αυτό... Κι εγώ λατρεύω το Eraser προφανώς, και περιμένω το follow-up ίσως περισσότερο κι απ'αυτό των RH. Σε όποιο δίσκο και να είναι πάντως κομμάτια σαν το "Give up the ghost" (πόσο απίθανο είναι;) ή το "Present tense", θα είναι αριστουργήματα.

 
Clicky Web Analytics