some beans

2011: Μουσικά κομμάτια, part 2

2012-01-22T18:04:00.002+02:00

Παραδοσιακά, ο χρόνος στο some beans κυλάει πιο αργά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα νομίζετε ότι είμαστε παλαιοημερολογίτες που τώρα γιορτάζουν την έλευση του 2012 και ήδη έχουν περάσει τις θηλιές στο λαιμό τους εν όψει της επικείμενης καταστροφής του κόσμου. Βέβαια, από ότι είδα σε μια αφίσα, αυτές τις μέρες πετάνε το σταυρό στη θάλασσα οπότε ακόμα κι έτσι αργήσαμε. Είπαμε όμως, στα αποστκτήρια του some beans ξέρουμε ότι η καλή η λίτα θέλει το χρόνο της. Ιδού λοιπόν το 2ο μέρεος με τα 70 δικά μου αγαπημένα τραγούδια του 2011.

70. Boxer Rebellion - "Caught By The Light" από το The Cold Still
Μια ενδεικτική αγγλική μπάντα των αρχών του 2000. Αποσυντονισμένοι από την αλλαγή κατεύθυνσης των britpop παιδιών και των Radiohead, την ανάδειξη της μελαγχολικής pop των Coldplay, των Embrace, των Athlete αλλά και πιο κριτικά εμφανίσιμων όπως των Doves και των Elbow, ως νέα μπάντα κι αυτοί κατέφυγαν και φώλιασαν σε αυτόν τον ήχο (σε πολλά σημεία μάλιστα μοιάζουν και με τους δικούς μας Closer). Σήμερα θεωρείται παρωχημένο αυτό το στυλ αλλά εμάς δεν θα μας κουράσει εύκολα αυτή η αγγλική μουντάδα που ενίοτε είναι λυτρωτική. Εξάλλου η μπάντα προτιμάται πολύ συχνά λόγω των ξεκάθαρων προθέσεών της από κάποιες αμφιβόλου ποιότητας αμερικανικές σειρές όπως το Ghost Whisperer, το NCIS, το One Tree Hill και το Grey's Anatomy.

69. Veronica Falls - "Found Love In A Graveyard" από το Veronica Falls
Τυπικά το κομμάτι βγήκε την άνοιξη του 2010 όταν οι Veronica Falls δεν είχαν κυκλοφορήσει τον ομώνυμο δίσκο τους. Όμως όταν αυτό συνέβη τον Σεπτέμβρη του 2011 το κλασσικό μικρό και γλυκό πιασάρικο βρετανικό indie pop/rock κομμάτι αποτέλεσε τη ναυαρχίδα του ντεμπούτου δίσκου τους. Single με τα όλα του.

68. Portugal, The Man - "Got It All (This Can't Be Living Now)" από το In the Mountain in the Cloud
Οι καημένοι οι Πορτογαλία, ο άνθρωπος, έχουν την ατυχία να κατάγονται από την πόλη που ξεκίνησε την καριέρα της ως πολιτικός η Sarah Πέηλιν. Προφανώς προσπαθώντας να ξεπεράσουν αυτό το γεγονός άρχισαν να γράφουν χαρούμενα τραγούδια με μυρωδιά glam και στυλ Bowie. Το "Got It All" είναι ένα χαρακτηριστικό και εξόχως ραδιοφωνικό παράδειγμα. Η σκιά όμως της ελαφρώς καθυστερημένης αμερικανίδας συνεχίζει να πλανάται πάνω από την ήσυχη Wasilla της Αλάσκα.

67. Florence And The Machine - "What The Water Gave Me" από το Ceremonials
Δεν μας άρεσε το φετινό πολυαναμενόμενο (από τους άλλους) δισκάκι της Florence. Δεν αναμέναμε μάλιστα να μας αρέσει αφού φαίνεται καιρό τώρα πως η Florence δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τη μουσική της παρά μόνο με την εικόνα της, τις συνεντεύξεις στα ΝΜΕ αυτού του κόσμου και τα υπέροχα πόδια της. Και αν τα πόδια της είναι πραγματικά ένα θέαμα να χαζεύεις το Ceremonials είναι γεμάτο ανούσια πολυλογία που του λείπουν οι καλές μελωδίες που υπήρχαν στο ντεμπούτο της. Το κομμάτι που επιλέξαμε πληρεί αυτή την απλή προϋπόθεση που μας έκανε να ασχοληθούμε μαζί της στην αρχή. Επίσης είναι από τα λίγα σημεία του δίσκου που κολακεύει την αδάμαστη φωνή της χωρίς να την κάνει να φαίνεται υπερβολική.

66. Spokes - "Forever The Bridge" από το Everyone I Ever Met
Δεύτερος δίσκος του κουιντέτου από τον αγγλικό βορρά και το όνομά τους ακούγεται δειλά δειλά όλο και περισσότερο. Ακόμα περνούν κάτω από τα ραντάρ αλλά έχουν δυνατότητες, ιδέες και φιλοδοξία όπως μας δείχνουν σε αυτό το κομμάτι με στοιχεία από τα ευρύχωρα ριφάκια των Talk Talk που μυρίζουν φρέσκια μέντα και από τα φωνητικά του Robert Smith.

65. Lower Heaven - "Fallen Angel" από το Today Is All We Have
Καιρό είχε μπάντα να μας πάει ένα τέτοιο επτάλεπτο ταξίδι ψυχεδέλειας και υπνωτισμού. Το "Fallen Angel" είναι από τον δεύτερο δίσκο του group από το Los Angeles, που συναγελάζεται με τους BRMC και τους Black Angels, και μπορώ να το δω άνετα ως σήμα ραδιοφωνικής εκπομπής ή ως χαλάκι από κάτω της. Ιδιαίτερη μνεία στο μπάσο της Νοτιοκορεάτισσας Christina Park.

64. Bell X1 - "Hey Anna Lena" από το Bloodless Coup
Οι Ιρλανδοί είναι ευαίσθητα παιδιά. Παρότι έχουν πάρει το όνομά τους από ένα πρότυπο πολεμικό αεροσκάφος της αμερικανικής αεροπορίας, προτιμούν τις επαναστάσεις τους βελούδινες και χωρίς αίμα. To "Hey Anna Lena" για παράδειγμα είναι ένα τρυφερό pop κομμάτι με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία, χαρακτηριστικό του ήχου τους που προσφέρει κάποιες όμορφες στιγμές αλλά βαλτώνει στα πλαίσια ενός ολόκληρου άλμπουμ.

63. Washed Out - "Amor Fati" από το Within & Without
Κάποιος νοσταλγεί την club σκηνή των '90s αν κρίνουμε από το video του κομματιού. Η νοσταλγία σίγουρα είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του μάλλον καλύτερου τραγουδιού του φετινού άλμπουμ των Washed Out (δηλαδή τι «των», ένας νεαρός από την Georgia που τα φτιάχνει όλα στην κρεβατοκάμαρά του είναι ο πανούργος καλλιτέχνης), αλλά η διακριτική του και συνεχής παραγωγή ενέργειας δίνει την ώθηση και για μια βουτιά στο μετά. Χαλαρωτικό, οικείο και αισιόδοξο.

62. Thurston Moore - "Benediction" από το Demolished Thoughts
Τρία μεγάλα μουσικά μυαλά συνεργάστηκαν για μία από τις πιο όμορφες στιγμές της καριέρας του Thurston Moore. Καταρχήν ο ίδιος ο αρχηγός των -αποσυντονισμένων πλέον- Sonic Youth κάνει τα γνωστά του κόλπα στην -ακουστική αυτή τη φορά- κιθάρα, κατά δεύτερον ο Beck πίσω από την κονσόλα του ήχου - πάντα ήθελα να το πω αυτό- αναδεικνύει τα πολλά μικρά πραγματάκια και τις συνθετικές στρώσεις και κατά τρίτον ο Nick Drake από το υπερπέραν που με το σύντομο έργο του αποτελεί ακόμα πιστόνι στις μουσικές διεργασίες των σύγχρονων καλλιτεχνών. Εντωμεταξύ ο στίχος "I know better than to let you go" που ψιθυρίζει ο Thurston αποκτά -μετά τον χωρισμό του με την Kim Gordon- μια άγρια ειρωνία.

61. Snowman - "Absence" από το Absence
Είναι η μία από τις δύο μπάντες τραγούδια των οποίων βάλαμε στα φετινά μας καλύτερα που διαλύθηκαν φέτος παρότι έβγαλαν έναν αξιολογο δίσκο. Μυστηριώδεις, ambient και φυσικοί απόγονοι των Dead Can Dance αυτοί οι Αυστραλοί μας άφησαν αρκετά κομμάτια να σκεφτούμε.Το δράμα του συγκεκριμένου μάλιστα θα μας μείνει αξέχαστο.

60. Keren Ann - "My Name Is Trouble" από το 101
Ένα κλασσικό ραδιοφωνικό κομμάτι που η ακρόασή του δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα κάτω από τις περισσότερες συνθήκες. Σίγουρα δεν είναι από αυτά που θα σε κάνουν να σκεφτείς φιλοσοφικά αλλά θα κολλήσουν στο μυαλό σου για όλη την υπόλοιπη μέρα.

59. DeVotchka - "100 Other Lovers" από το 100 Lovers
Μπορεί οι δίσκοι των DeVotchka να μη μισογεμίζουν το ποτήρι όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως ξέρουν να φτιάχνουν αισιόδοξα εώς και αξιαγάπητα singles. Ξεκινήσαμε να τους παρακολουθούμε από τη δουλειά τους στο Little Miss Sunshine και μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απογοητεύσει σε αυτά που ψάχνουμε από τη μουσική τους.

58. Maggie Bjorklund - "Coming Home" από το Coming Home
Ο Mark Lanegan ξέρει. Οκτώ χρόνια τώρα πειραματίζεται με όλες αυτές τις συνεργασίες και τον Φεβρουάριο του '12 ετοιμάζεται να απελευθερώσει τον νέο του, ολόδικό του, προσωπικό του δίσκο (ήδη instant classic πέντε αστέρια από το Mojo). Αν μάλιστα έχει όρεξη και ο συνθέτης (όπως στην προκειμένη περίπτωση η Maggie) τότε αυτά που ο Mark εμφανίζεται γίνονται highlights των δίσκων.

57. The Crookes - "Laundry Murder, 1922" από το Chasing After Ghosts
Από το Sheffield, τέσσερις νεαροί που παίζουν μελωδική rock που εστιάζει με ιδιαίτερη φινέτσα στις ιστορίες από τον υπόκοσμο και το πόσο φιλόξενο είναι ένα pint στην pub μετά από την καθημερινή αδικία που υφίσταται η εργατική τάξη. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσω περαιτέρω την παρουσία τους στις λίστες μας.

56.Guillemots - "Walk The River" από το Walk the River
Ένα σχεδόν τέλειο pop κομμάτι (θα μπορούσε να ήταν πιο ψηλά αλλά όπως έχουμε ξαναπεί οι θέσεις είναι ενδεικτικές και ουχί περιοριστικές) από τους ξανά και μετά από καιρό κεφάτους πολυεθνικούς Guillemots. Όταν προς το τέλος μπάινει και το τσέμπαλο στο παιχνίδι γίνεται σωστό κομψοτέχνημα.

55. Active Child - "Johnny Belinda" από το You Are All I See
Πιθανότατα να τον αδίκησα στις προτιμήσεις των άλμπουμ (την αδικία αποκαθιστά η uptight) αφού υπάρχουν ακόμα 2-3 σαν το συγκεκριμένο στον δίσκο. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο συνειδητοποιημένος, καθαρός και κρυσταλλένιος ήχος με goth στοιχεία βγαίνει από ένα άτομο...

54. Hannah Peel - "Is This The Start?" από το The Broken Wave
Ένα πιάνο, μια νεανική αγγελική φωνή, ένα κρύο σπίτι σε ένα μικρό νησάκι της Ιρλανδίας. Μοναχικό αλλά τόσο μεταδοτικό και ζεστό.

53. Apparat - "Candil De La Calle" από το The Devil's Walk
Όταν είδαμε τον έναν Apparat (μαζί με τον έναν Modeselektor) ως Moderat πριν 2,5 χρόνια support στη συναυλία των Radiohead στην Πράγα δεν φανταζόμασταν πόσο ισχυρή είχε μέσα του την έννοια της μελωδίας. Θυσιάζοντας τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς έβαλε μέσα στο blender και κάτι για εμάς τους πιο παραδοσιακούς και ξεπερασμένους με το μοναδικό αποτέλεσμα να τον ξεχωρίζει από τους μουσικά σχετικούς συναδέλφους του.

52. Smith Westerns - "Still New" από το Dye It Blonde
Ίσως το πιο Beatles κομμάτι της χρονιάς. Αυτό σημαίνει λιτές αλλά κατευθείαν στον στόχο pop συνθέσεις. Αν έβγαζαν έναν ολόκληρο τέτοιο δίσκο ο κόσμος θα μιλούσε για φαινόμενο αλλά ακόμα και έτσι το "Still New" τους αγόρασε την προσοχή μας για τον επόμενο.

51. Real Estate - "Easy" από το Days
Καθιερώθηκαν ως μοναδικοί μελωδοί και πράγματι αξιοπρόσεκτα παιδιά της Αμερικανικής σκηνής με την έκδοση του 2011.Ίσως κουράζει ο πανομοιότυπος ήχος των οργάνων σε όλο τον δίσκο αλλά αυτό μαζί με το "Green Aisles" είναι μαγευτικές εμπειρίες. Να, με κάτι τέτοια όπως και το "Beach Comber" από τον προηγούμενο δίσκο μας απαγορεύουν να τους ξεχάσουμε.

50. Male Bonding - "Tame the Sun" από το Endless Now
Το ελαφρώς ομοφυλοφιλικό όνομα προδιαθέτει για διαφορετικό είδος μουσικής από αυτό το φρεσκότατο γρήγορο rock -από αυτά που βγαίνουν σπάνια πλέον- κομμάτι. Σε στιγμές μου θύμισαν πιο ξένοιαστους Nirvana αλλά μάλλον αυτό συνέβη επειδή έχω καιρό να ακούσω καλές κιθάρες. Εξάλλου αυτή η πιο εξωστρεφής κατεύθυνση που πήραν φέτος μας αρέσει περισσότερο και παρακαλούμε να τη συνεχίσουν.

49. Luke Temple - "More than Muscle" από το Don't Act Like You Don't Care
Από που ξεφύτρωσε αυτό το σεμνό και ταπεινό αλμπουμάκι του δημιουργού των Here We Go Magic; Εδώ εξερευνά πιο τραγουδιστής-τραγουδοποιός διαδρομές και έχει μερικές καταπληκτικές ιδέες. Αν έπρεπε φέτος να έχει soundtrack η απροσδόκητη ομορφιά θα ήταν αυτό το τραγούδι και κατ'επέκταση αυτό το μικρό γλυκό δισκάκι. Διαβάστε και την περιγραφή του video, θα καταλάβετε περισσότερα για τη φυσιογνωμία του part time γυψαδόρου Luke.

48. Brett Anderson - "This Must Be Where It Ends" από το Black Rainbows
Για να παραφράσω παραπάνω σχόλιό μου, το συγκεκριμένο είναι το πιο Suede κομμάτι της χρονιάς φυσικά από τον αρμόδιο καλλιτέχνη. Λείπουν βέβαια οι τσαχπινιές του Butler όμως κάθε τέτοια προσπάθεια από τον Brett είναι ευπρόσδεκτη και απαραίτητη σε έναν άνευ Britpop κόσμο.

47. Revival Hour - "Hold Back" από το Hold Back / Run Away 7"
Πίσω από αυτές τις δύο μάσκες κρύβονται ο John Mark Lapham από τους Earlies και ο πολυαγαπημένος μας DM Stith. Τα δύο καμάρια της Asthmatic Kitty έκαναν πρόβα δίσκου με αυτό το single και ομολογούμε πως έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν. Πιο ευθύ από τη μυστηριώδη ζάλη του υλικού του DM αλλά και πιο ερωτικό. Μωρέ DM να'ναι και τα βρίσκουμε τα άλλα.

46. Cat's Eyes - "I Knew It Was Over" από το Cat's Eyes
Σαν από soundtrack του Ψαλιδοχέρη μας αποχαιρετά αυτό το ζαχαρένιο side project του Badwan Faris. Απαλό και πουπουλένιο, πατάει πάνω στο χιόνι και δεν προλαβαίνει να αφήσει ίχνη στα μόλις 2.15 λεπτά ύπαρξής του. Παρ'ολ'αυτά αξίζει να ακουστεί το live από το Βατικανό που διαρκεί λίγο παραπάνω.

45. Danielson - "Hossana In The Forest" από το Best Of Gloucester County
Μαζί με το προηγούμενο κομμάτι και με τη σωστή ώρα ακρόασης μπορούν να μεταφέρουν και τον πιο αρνητικό ακροατή σε ψυχεδελικές εμπειρίες και υπερβατικές εικόνες. Δυστυχώς - αφού δεν υπάρχει καν στο youtube που όλα τα θωρεί- δεν είχαν πολλοί αυτή την τύχη.

44. Pains Of Being Pure At Heart - "Heaven's Gonna Happen Now" από το Belong
Εντάξει, ψέματα είπα νωρίτερα. Φέτος υπάρχουν αρκετά πολύ καλά κιθαριστικά κομμάτια. Αυτό για παράδειγμα συμβολίζει τη νεανική ορμή, σφριγιλότητα και αισιοδοξία. Όσο γεροκλανιάρης και να αισθάνεσαι δεν μπορεί να μην χοροπηδήσεις με αυτά τα ριφάκια. Προσοχή όμως στο κούνημα μη σπάσει κανάς γοφός.

43. Peggy Sue - "Shadows" από το Acrobats
Μυστήριο πλανάται σε αυτές τις σκιές από το Brighton.Πίσω από τις άγουρες φωνές της Peggy και των φίλων της ακροβατεί σαν αράχνη ένα δυσοίωνο βιολί. Παράξενο αλλλά γοητευτικό κομμάτι.

42. ...Trail Of Dead - "Cover The Days Like A Tidal Wave" από το Tao of the Dead
Κάποια από τα σημεία του κομματιού θα μπορούσαν να τα είχαν γράψει και οι Muse. Άλλωστε φαίνεται ότι οι δύο μπάντες μοιράζονται την άποψη ύπαρξης μιας κοσμικής συνομωσίας που μπορεί να εκφραστεί μονο από κιθαριστικούς μετεωρίτες και keyboards supernova. Εδώ οι Τεξανοί, που περπατούν σε έναν ολισθηρό δρόμο με πολλές αστοχίες, προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να γυρίσουν πίσω στην πηγή -ή αλλιώς Source, Tags And Codes όπως έλεγαν το κλασικό τους άλμπουμ- με μία απελευθέρωση ωμής ενέργειας.

41. I Break Horses - "Wired" από το Hearts
Όμορφο και ρυθμικό στο πρώτο του κεφάλαιο δεν σε προετοιμάζει με τίποτα για το λιώσιμο λόγω υψηλών θερμοκρασίων στο δεύτερο. Οι κιθάρες πρέπει να βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση όταν το ζευγάρι Σουηδών τελείωσαν με αυτές αλλά κανείς δεν ρωτάει για τον εγκέφαλό μας που με αυτές τις αυξομοιώσεις του ήχου χάνει κάθε αίσθηση ισορροπίας και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι αν περπατάμε στο πάτωμα ή το ταβάνι δεν έρχεται σε απόσταση αναπνοής. Ιεροσυλία πιθανόν αλλά μετά από αυτό το κομμάτι ακόμα και ο Kevin Shields θα ένιωθε μια ζαλάδα.

40. Elbow - "Jesus Is A Rochdale Girl" από το Build A Rocket Boys!
Σήμα κατατεθέν της μπάντας με όλα τα κλισέ της που αγαπάμε να βρίσκονται εδώ. Μακάρι να υπήρχαν και άλλα παρόμοια προσωπικά κομμάτια που σε κρατάνε σφιχτά στην αγκαλιά τους και δεν θες να το κουνήσεις ρούπι. Εξάλλου είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο Guy Garvey γράφει καλύτερα όταν εμπνέεται από τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις.

39. James Blake - "I Mind" από το James Blake
To hype αστοχεί για μια ακόμη φορά αλλά αυτό το κομμάτι είναι πραγματικά καλό. Με τις μικρές του λεπτομέρειες και τα minimal εφεδάκια του συν έναν παράξενο χορευτικό -λιγάκι σαν τσιφτετέλι- ρυθμό γίνεται πράγματι απολαυστικό. Για το υπόλοιπο ας μην τα συζητάμε καλύτερα όταν μάλιστα έσφαξε και τον ύμνο της Feist απο το The Reminder.

38. Jesca Hoop - "While You Were Away" από το Snowglobe EP
Δίπλα-δίπλα με τον φίλαράκο της Guy Garvey η πρώην babysitter του Tom Waits (όχι του ίδιου δεν έχει γεράσει τόσο ο Tom- εξάλλου θα φανταζόμασταν κάτι τέτοιο σαν babysitter του) και το highlight του φετινού της μίνι δισκίου. Ότι ξέρει να γράφει παιχνιδιάρικους και φιλοσοφημένους στίχους το ξέραμε, αυτό που δεν ξέραμε είναι ότι μπορεί να σχηματίσει τόσο βαθιές χαρακιές μελωδίας.

37. Still Corners - "Endless Summer" από το Creatures of an Hour
Ζεστό, ευάλωτο αλλά προκλητικό. Το μικρό πληγωμένο ελαφάκι Tessa Murray, με τη χάρη και την σκηνική παρουσία μιας τοστιέρας αλλά γλυκύτερη και ομορφότερη από την Kate Moss, σε προσκαλεί να ακούσεις το τραγούδι της σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος. Εκεί βέβαια έχει κάτι ωραίες παραμορφωμένες κιθάρες που σε κάνουν να ξεχνάς το όνομά σου και καταλαβαίνεις ότι είναι Μάρτιος 2012 και έχεις παγιδευτεί στα six dogs προκειμένου να τους (ξανα)δεις.

36. Memory Tapes - "Sun Hits" από το Player Piano
Αν πιστεύετε πως υπάρχει κάποιο φετινό κομμάτι περισσότερο καλοκαιρινό, αισιόδοξο, χαρούμενο, ηλιόλουστο, δροσιστικό, κολλητικό, ανεβαστικό, χοροπηδηχτό, ζουμπουρλό, αποβλακωμένο από τη ζέστη τότε κάτι δεν ακούτε καλά. Ξαναδοκιμάστε φέρνοντας στο μυαλό σας εντωμεταξύ beaches και peaches.

35. Gruff Rhys - "Shark-Ridden Waters" από το Hotel Shampoo
Και μιας και βρισκόμαστε στην παραλία και χαζεύουμε τη θάλασσα και τις ομορφιές της να θυμηθούμε την έξοχη δουλειά που έκανε και φέτος ο Gruff, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της σύγχρονης μουσικής. Εδώ χρησιμοποιώντας δείγμα από το "It Doesn't Matter Anymore" και την εκτέλεση των Cyrkle κάνει το θαύμα του και ενώνει με το χιούμορ, τις αρμονίες του και την άνεσή του δύο εποχές σε μια ατμόσφαιρα.

34. Connan Mockasin - "Megumi The Milky Way Above" από το Forever Dolphin Love
Συνήθως είμαστε υπέρ της ποιότητας σε σχέση με την ποσότητα αλλά αυτό το ονειρικό κομμάτι του Νεοζηλανδού τελειώνει τόσο γρήγορα και μας αφήνει να ζητάμε και άλλο. Ευτυχώς στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου παίρνει το χρόνο του όπως τόνισε και η uptight στην παρουσίαση του "Forever Dolphin Love". Εδώ υπάρχει μια υπέροχη ατμόσφαιρα '90s και η κιθάρα μοιάζει αρκετά με το "All Flowers In Sun" της Liz Frazer και του Jeff Buckley αλλά αντί για τα βαρύγδουπα φωνητικά των δύο Φωνών υπάρχουν τα πιτσιρίκια που μας καλοσωρίζουν "hello Connan" και η ελαφρώς art brut, ερασιτεχνική αλλά εκφραστική φωνή του ξανθομάλλη progressivο-ψυχεδελά. Σαν ψωμί με ζάχαρη και γάλα από τα χερια της γιαγιάς.

33. Tuneyards - "Powa" από το W H O K I L L
Αφού είπαμε για δύο φωνές των '90s και πίσω νωρίτερα, ερχόμαστε σε μία φωνή που θα μείνει στη δεκαετία που διανύουμε. Συνθετικά έχει κάνει καλά πράγματα και μπορεί ακόμα περισσότερα αλλά η ασχημούλα Merill έχει μια φωνάρα με τέτοιο εύρος, βάθος, ύψος, τα πάντα όλα, που βρίσκεις μια τέτοια κάθε τόσα χρόνια. Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι το "Powa" είναι εξαιρετικό τραγούδι και σπουδαία σύνθεση που βρίσκεις μόνο σε μεστωμένους μουσικούς. Το δε θέμα του τόσο ζουμερό όσο πρέπει για να ταιριάζει με τα φωνητικά πυροτεχνήματα της Merill ενώ η κιθάρα σιγοκαίει και ζεσταίνει τα δύο σώματα που κουλουριάζονται μπροστά της και πάνω στη φλοκάτη. Ας πούμε επίσης ότι έξω χιονίζει και ότι ο σκύλος, παρότι έχει κάτσει δίπλα στη φωτιά, έχει βάλει τα αυτιά του στα μάτια για να μη βλέπει τις σκιές που κουνιούνται αργά και αισθησιακά.

32. J Mascis - "Several Shades Of Why" από το Several Shades Of Why
Δεν υπήρξαμε ποτέ μεγάλοι θαυμαστές των Dinosaur Jr. αλλά σίγουρα αναγνωρίζουμε τη μεγάλη πορεία που έχουν διαγράψει και οι ίδιοι αλλά και οι Sebadoh. Αυτό εδώ είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Πιο συναισθηματικό, πιο μελωδικό, πιο προσωπικό και πιο κομψό και συνολικά μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από τον ασπρομάλλη τραγουδιστή και κιθαρίστα.

31. The Unthanks - "Gan To The Kye" από το Last
Κάποιοι δεν έχουν καιρό για ζουζουνίσματα στο τζάκι, που το χρειάζονται μόνο για να πετάνε τα περιορισμένα ξύλα που μαζεύτηκαν από καθημερινό μόχθο για να ζεστάνουν ακόμα έναν σκληρό χειμώνα στο βορειότερο σημείο της Αγγλίας. Κομμάτι από μια άλλη εποχή (η Rachel από τη μπάντα σε συνέντευξή της είπε πως διαδραματίζεται την περίοδο που τα αγγλικά και τα σκωτσέζικα σύνορα ήταν ακόμα ασαφή) με λάσπες, αγελάδες (= kye), χωριατοπούλες με πλεξούδες σαν κάδρο των ροδομάγουλων προσώπων τους, και μπαρούτι που σήμαινε νόμο για όποιον το είχε. Αυτά διηγούνται οι κοπέλες από το Northumberland και παρότι οι μελωδίες τους είναι πανέμορφες έχουν από πάνω τους ένα σύννεφο γκριζωπού τονισμού.

30. The Luyas - "Cold Canada" από το Too Beautiful To Work
Την παγωμένη χώρα τους εξυμνούν τα παιδιά από το Μόντρεαλ. Πολύ χειμωνιάτικο, πολύ χιονιστερό, με βαριά και ασήκωτα πνευστά με τη φωνή της Jessie Stein να μοιάζει με παγωμένο βοριά. Ακούγονται σαν το πρώτο EP των Arcade Fire, ιδανικό για όποιον αναπολεί τις πιο αθώες μπαρόκ εποχές τους.

29. Black Keys - "Lonely Boy" από το El Camino
Πιθανότατα η μεγαλύτερη rock μπάντα αυτή τη στιγμή (όσο συνεχίζει τις διακοπές του ο Josh Homme τουλάχιστον). Το rock τους είναι τόσο αθώο και χωρίς κρυφές ατζέντες που δικαίως πουλάνε σαν τρελοί, αντιπροσωπεύοντας παράλληλα και μια υγιή μίξη τρέλας και ειρωνίας που υπάρχει πολύ σπάνια πλέον στη μουσική. Στο συγκεκριμένο κομμάτι βρίσκεται ο πυρήνας του συναισθήματος για το οποίο ουρλιάζει σε όλο το School Of Rock ο Jack Black, ενώ στο βίντεο εκφράζεται η διαχρονική ανάγκη να «τσαντίζεις την εξουσία» ("stick it to the Man"). Οι Black Keys όμως είναι αρκετά ώριμοι για να ξέρουν ότι η εξουσία υπάρχει παντού αλλά με διαφορετικές στολές και αυτή ακριβώς η αυτογνωσία είναι που τους ξεχωρίζει.

28. The Horrors - "You Said" από το Skying
Ένας από τους βασικούς λόγους που το Skying ακούγεται τόσο φρέσκο, επιθετικό και σίγουρο. Αφού το πήγε από εδώ, το πήγε από εκεί ο Faris, πειραματίστηκε με τις μελωδίες των Cat's Eyes, ξεσκόνισε τον goth ήχο από τον ώμο του και έβγαλε ένα εξωστρεφές άλμπουμ που τον εκτόξευσε στις παρυφές του ενδιαφέροντος τύπου και κόσμου. Το Skying είναι αναμφίβολα το άλμπουμ που ξεχώρισε από τα κλασσικά περίεργα Αγγλάκια με τις new wave επιρροές. Όπως είπαμε, το γυαλιστερό "You Said" σαλπίζει αυτή την αλλαγή ανέμου και το κάνει με στυλ.

27. Low - "Especially Me" από το C'mon
Σιγά το νέο. Οι Low ξέρουν να γράφουν συγκλονιστικά τραγούδια και σε ένα εξαιρετικό άλμπουμ σαν το φετινό τους αποκλείεται να μην υπήρχαν 3-4 χαρακτηριστικά τέτοια. Αυτό ξεκινάει σαν καρδιοχτύπι, και στη συνέχεια αναλαμβάνει η Mimi Parker να υμνήσει την αστική της μελαγχολία με τη φωνή της να μοιάζει με βόμβο της καρδιάς που χάνει το σήμα του στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Δεν είναι ότι πιο βαρύ έχει γράψει η μπάντα αλλά σίγουρα είναι ένα παράδειγμα του εσωτερικού αναβρασμού που τόσο καλά ξέρουν να εκφράζουν.

26. Little Dragon - "Brush The Heat" από το Ritual Union
Αν δεν είχε αυτά τα «λοξά» keyboards τότε οι σεξοβόμβες popstar αυτού του κόσμου θα σκοτώνονταν να πιάσουν την ανθοδέσμη και να τραγουδήσουν αυτόν τον ύμνο στην καλοκαιρινή έξαψη. To video στον σύνδεσμο που παραθέσαμε κάνει μια τέλεια ένωση μουσικής και εικόνας και περικλείει όλα όσα θα ήθελα να πω για το κομμάτι. Εναλλακτικά μπορείτε να διαβάσετε και το Rum Diary του Hunter Thompson και τις περιπέτειες του Paul με τον Yeamon και τη Chenault (η επιλογή του να δείτε την ταινία στην οποία λείπει ο Yeamon και η Chenault είναι ανορεξική απορρίπτεται).

25. Rosebuds - "Limitless Arms" από το Loud Planes Fly Low
Ή αλλιώς όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι. Πάντως φροντίζουν να κρατούν χαμηλά το προφίλ τους οι Καρολινέζοι γιατί η αλήθεια είναι πως η μουσική τους δεν έχει και τη μεγαλύτερη ζήτηση σε αυτή τη φάση. Κακώς, κάκιστα γιατί διαμάντια σαν και αυτό πηγαίνουν χαμένα αντί να κυριεύουν τα ραδιοκύματα. Μελωδία, ένρινες κιθάρες και μελαγχολία σε ένα πεντάλεπτο που ούτε καταλαβαίνεις πότε περνά.

24. Lia Ices - "Little Marriage" από το Grown Unknown
Ντυμένη κατάλληλα η Lia Ices, μαζί με το χορό πίσω της, φτιαχνει ένα υποβλητικό σκηνικό και κάνει κουπί στον αρχαίο και σιωπηλό σκοτεινό ποταμό. Ας προσπεράσουμε το ερώτημα για το πόσοι χωράνε επιτέλους σε μια βάρκα (μπορεί να ήταν και γιοτ, ας μην κολλήσουμε εκεί) και ας επικεντρωθούμε στην ηχώ του κομματιού, που μοιάζει να ηχογραφήθηκε σε σπηλιά, αλλά και τη σοπράνο φωνή της που παντρεύει ένω σωρό μυστήρια πλάσματα κάμποσες λεύγες κάτω από τη θάλασσα.

23. St. Vincent - "Strange Mercy" από το Strange Mercy
Δε σου αφήνει πολλές επιλογές αυτό το πανέμορφο και επιτέλους στρογγυλό διάλειμμα από έναν δίσκο με αρκετές οξείες γωνίες. Η Annie Clark χαλαρώνει και αφήνει το απαλό κομμάτι του εγκεφάλου της κιθάρας της να μιλήσει και να βγάλει μερικά ζαχαρένια ριφάκια. Παρότι προσπάθησε να πειραματιστεί αρκετά, νομίζω πως ο καλύτερος πειραματισμός της στον δίσκο ήταν αυτό το ομώνυμο κομμάτι όταν ακριβώς σταμάτησε να προσπαθεί, να πιέζει και να πιέζει. Όχι ότι δεν έχει την κορύφωσή του και αυτό με τον στίχο-στοιχείο "If Ι ever meet the dirty policeman who roughed you up" αλλά εδώ η κατάληξη έρχεται αβάδιστα, χωρίς να σου τη χώνει στο λαιμό, σε μια απολαυστική ομοβροντία '80s γυαλιστερής παραφωνίας και αγγελικών συγχορδιών.

22. Soft Province - "One Was A Lie" από το Soft Province
Μου πήρε καιρό να το καταλάβω (περίεργο για έναν rock δίσκο) αλλά τώρα πίνω νερό στο όνομά του. Η κορωνίδα ενδεχομένως να είναι αυτό το κομμάτι που με τα εκρηκτικά του sing along, τις φρυγανιστές και χορευτικές του κιθάρες και το στενό δέσιμο κιθάρας και drums φτιάχνει έναν άλυτο δεσμό και πέφτει σαν παγάκι στο κεφάλι. Ειδικότερα σε αυτό το κομμάτι οι Soft Province (ουσιαστικά Besnard Lakes χωρίς την παντόφλα της κυρίας Olga) έχουν αποβάλλει αυτή τη διαβόητη σοβαροφάνεια και διστακτικότητα των Καναδών για κάτι πιο αεράτο, ξεχειλίζοντας επιτέλους το ποτήρι που οι Besnard άφηναν μισογεμάτο.

21. Okkervil River - "Show Yourself" από το I Am Very Far
Αν δεν υπήρχε και αυτό θα είμασταν στην πλευρά των απογοητευμένων από τη φετινή βόλτα των Okkervil River. Εμείς έτσι κι αλλιώς εδώ και καιρό ακουλουθούμε τον πρώην Okkervil River Jonathan Meiburg και τους Shearwater του. Άρα είναι περισσότερο εγκυκλοπαιδικές οι ακροάσεις της μπάντας του Will Sheff. Εν τούτοις το "Show Yourself" είναι και φαίνεται ένα αμερικάνικο μοντέρνο folk κομμάτι που με την ατμόσφαιρά του μαγεύει και μας μεταφέρει σε ένα σκονισμένο υπόγειο που η τηλεόραση έχει χαλάσει και ακούγεται μόνο η μουσική που ταξιδεύει στο μισοάδειο δωμάτιο και σταματά μόνο στο ψυγείο για να πάρει μπύρες. Αυτή η ξαφνική ψιχάλα ηλιαχτίδων που έρχεται με το ριφάκι της κιθάρας φωτίζει το δωμάτιο αλλά αποκαλύπτει και τη σκόνη που αιωρείται. Οι ήρωες του Will Sheff θα ήταν περήφανοι.

20. Clare Muldaur Manchon - "Invisible" από το Letters to Distant Cities
Ένα από τα δύο κομμάτια του δίσκου με μελοποιημένα ποίηματα του Τούρκου ποιητή Ziyalan που δεν είναι spoken word. Το συγκεκριμένο το τραγουδά η Clare από τους Clare and the Reasons και ξεχωρίζει λόγω της αιθέριας και νεραϊδένιας φωνής της. Η μουσική σα να έχει βγει από παιδικό μουσικό κουτί είναι απολύτως ταιριαστή με την αθωότητα που διαπνέει το τραγούδι και την αλαφροϊσκιωτη αφήγηση της Clare. Θα μου θυμίζει για πάντα ένα σκισμένο βιβλιαράκι με παιδικά παραμύθια του υπερφυσικού και του μαγικού, όταν η παιδική φαντασία ενωνόταν με το φόβο για τους νάνους που παραμονεύουν στο σκοτεινό δωμάτιο.

19.The Rapture - "How Deep Is Your Love" από το In The Grace Of Your Love
Η επιστροφή των Rapture αναμενόταν πως και πως. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την επιτυχία του "House of Jealous Lovers" άλλωστε; Εμείς μπορούμε και το κάνουμε καθημερινά από τότε. Αφού φέτος έβγαλαν και αυτόν τον χορευτικό δυναμίτη που μπορεί να σηκώσει σκόνη σε ένα κλαμπ τότε το έργο μας γίνεται ευκολότερο. Σαν κομμάτι κλαμπ δεν είναι κάτι καινούργιο, αυτές οι δύο-τρεις κινήσεις τους όμως σε βαράνε σαν καφεΐνη το πρωί και σου επιβάλλουν να χορέψεις.

18. Modeselektor - "Blue Clouds" από το Monkeytown
Η ιδανική εισαγωγή για το τι θα ακολουθήσει στον δίσκο. Σκαλοπάτι-σκαλοπάτι ανεβαίνουμε στα beats και τις λούπες μέχρι να φτιαχτεί το οικοδόμημα που είναι φτιαγμένο από μπλε συννεφάκια γεμάτα ηλεκτρισμό που όταν τσουγκρίζουν μεταξύ τους γεννούν μια μεταλλική μωβ και ζεστή βροχή. Η επιρροή του Flying Lotus ξεκάθαρη αλλά οι Γερμαναράδες φτιάχνουν το δικό τους τροπικό τοπίο στη ζούγκλα.

17. Modeselektor - "This" από το Monkeytown
Και εκεί που όλα πήγαιναν μιά χαρά στη λίστα και είχαμε αποφύγει τα δράματα τώρα ετοιμαστείτε για όργια ασυδοσίας και κατάχρησης εξουσίας. Τι να κάνουμε; Αφού παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τον όρο «αγαπημένα κομμάτια της χρονιάς» και δεν θα διστάσουμε να βάλουμε ακριβώς αυτά ανεξαρτήτως αντικειμενικότητας. Εξάλλου έχει σημασία η ύπαρξη των κομμματιών, όχι τόσο η σειρά με την οποία μπαίνουν ή αν έχει ξαναμπεί κάποιο από τον ίδιο καλλιτέχνη. Θα υπάρξουν τρεις τέτοιες παρασπονδίες. Η μία από αυτές είναι για χάρη των Γερμανών με τα κομμάτια τους να βρίσκονται πλάι πλάι. Στο "This" τα πράγματα σοβαρεύουν. Συνεχίζουν το χτίσιμο σκαλοπάτι, σκαλοπάτι που λέγαμε νωρίτερα και αφού μπαζώνουν με κάποια filler κομμάτια πιάνονται από μία λέξη του Thom Yorke και ασελγούν πάνω της πετώντας όλο τους το οπλοστάσιο μέχρι το κομμάτι να αγγίξει τα άστρα. Η ηλεκτρική κιθάρα προς το τέλος είναι η μεγαλύτερη στιγμή του δίσκου (πάμε στοίχημα ότι τη κιθάρα την παίζει ο Yorke) και μετατρέπει το κομμάτι σε κάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο πλούσιο ρόστερ της δισκογραφίας των Radiohead.

16. Lisa Hannigan - "Paper House" από το Passenger
«Όλοι είμαστε λίγο ερωτευμένοι με τη Lisa Hannigan» έγραφε ένας ξένος αρθρογράφος (συγγνώμη αρθρογράφε, δε θυμάμαι άλλα στοιχεία) και μπορώ να πω ότι συμφωνώ απόλυτα.
Η Lisa είναι πολύ όμορφη γυναίκα όμως ορκίζομαι πως ουδόλως δεν επηρεάστηκα από αυτό το γεγονός ώστε να λάβει την ευμενέστατη θέση που καμαρώνει στη λίστα. Το "Paper House" είναι ένα αυθεντικό μελωδικό ιρλανδικό σύγχρονο folk κομμάτι που διανθίζεται με συναρπαστικά έγχορδα, ένα ρυάκι ακουστικής κιθάρας και φυσικά τη ζαχαρένια φωνή της ζαχαρένιας Lisa. Συνολικά εξάλλου έκανε το βήμα παραπάνω στις συνθέσεις της αλλά αυτό θα το αναλύσουμε στην ειδική καταχώρηση για το Passenger.

15. Dodos - "Companions" από το No Color
Μια μικρή έκπληξη για εμάς να βλέπουμε τους Dodos τόσο ψηλά σε λίστα μας, να όμως που με την επιμονή τους να βγάζουν δίσκο σχεδόν κάθε χρόνο ανταμείφθηκαν. Το "Companions" βοηθά εκείνους να ξεφύγουν από τη συναισθηματική αναπηρία της αμερικανικής indie rock και αγκαλιάζει τον ακροατή στον γρήγορο ρυθμό του. Η δεξιοτεχνία τους αυτή τη φορά είναι σε απόλυτη συνεννόηση με την καρδιά τους και επιτέλους μοιάζουν τα παιδιά να γίνονται άντρες. Η πλάκα είναι πως ένα τόσο όμορφο κομμάτι γράφτηκε χωρίς τη συμμετοχή της Neko Case που κατά τα άλλα την είχαν στη διάθεσή τους σε ολόκληρο τον δίσκο (μικροί μπάσταρδοι!) και ήταν από τους βασικούς παράγοντες που η μπάντα επέστρεψε σε συνθήκες έμπνευσης.

14. Anna Calvi - "Suzanne and I" από το Anna Calvi
Κατευθείαν από τα μούτρα σε πιάνει αυτό το άμεσο χιτάκι της χαμένης κόρης της PJ Harvey. Τελικά όντως η PJ το εννούσε, όταν αναρωτιόντουσαν οι ευκολόπιστοι, πως δεν έπνιξε στην πραγματικότητα την κόρη της στο To Bring You My Love. Η κόρη έζησε, μεγάλωσε, γύφτισσα την εβύζαξε, σχολείο, πανεπιστήμιο, φτερά κ.λ.π.. Εντάξει ηλικιακά ίσως δεν ταιριάζει η ιστορία και η Anna είναι λιγότερο ωμή και πιο ρομαντική από τη μαμά της. Πάντως ο ύμνος στη Suzanne (Vega; του Cohen;) βασιλεύει ήδη ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα και αξιομνημόνευτα κομμάτια των τελευταίων χρόνων. Την ώρα που οι καλλιτέχνες σκοτώνονται για το πρώτο hit προκειμένου να μπουν στο χάρτη αυτή το κατάφερε με τη μία και με στυλ.

13. Raphael Saadiq - "The Answer" από το Stone Rollin'
Ο κόσμος είναι καλά και συνεχίζει να γυρίζει όταν ακούμε τέτοια κομμάτια. Ο Raphael σήκωνε μόνος του και με το ένα χέρι την αναβίωση της καλής soul και r'n'b μέχρι που ήρθε η Janelle Monae (χρόνια πολλά παρεμπιπτόντως) για να πάρει λίγο βάρος από τους ώμους του. Εδώ στο τελευταίο και καλύτερο κομμάτι του άψογου Stone Rollin' έχουμε την ιστορία του να μεγαλώνει ένα παιδί στο γκέτο. Ο Raphael περιγράφει πως ήταν να ζει σε «μία όμορφη και σκοτεινή πόλη» και πως μπορεί να ήταν τρομακτικά αλλά ένιωθε πως πολλοί άνθρωποι ήταν η οικογένειά του. Στο "Answer" ο Raphael μας δείχνει τον δρόμο με ευαγγελική διάθεση και εμείς τον ακούμε με κατάνυξη.

12. British Sea Power - "Cleaning Out the Rooms" από το Valhalla Dancehall
Μια δεκαπενταετία αργότερα οι Pumpkins βρήκαν τον μάστορά τους από την Αγγλία στις υπνωτικές κιθαριστικές μελωδίες. Αυτό το ηλεκτρισμένο και συγκινητικό κομμάτι υπάρχει τριγύρω από τους τελευταίους μήνες του 2010 όταν συμπεριελήθει στο Zeus EP και τότε μάλιστα δεν το έβαλα στα καλύτερα του 2010 γιατί είχε ήδη ανακοινωθεί πως θα βρίσκεται στο καινούργιο άλμπουμ των BSP. Πράγματι, το "Cleaning Out The Rooms" είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου αλλά όχι το καλύτερο. Αυτό δείχνει τι κατάφεραν και φέτος οι εγκληματικά υποτιμημένοι Brightonιανοί και επίσης αποκαλύπτει και τη δεύτερη παρασπονδία της λίστας. Αργότερα. Περισσότερα για το τραγούδι υπάρχουν εδώ.

11. Radiohead - "Lotus Flower" από το The King of Limbs
Και αυτό υπάρχει τριγύρω από την εκτέλεση του Thom στις συναυλίες με τους Atoms For Peace από τα τέλη του 2009. Εκεί μας παρουσιάστηκε διστακτικό και εσωστρεφές, όμορφο σαν τις κλασσικότερες μπαλάντες Radiohead. Από τότε δουλευόταν και με τα μαγικά του studio, τη σύγχρονη προσέγγιση του Thom στη μουσική, την αντιμετώπιση του παραγωγού Nigel που προσπάθησε να γίνει minimal και την ιδιοφυϊα του Jonny που κάνει σκι στα φάσματα της κλασσικής μουσικής, ξαφνικά εκείνο το μεσημέρι της 18ης Φεβρουαρίου όταν ψάχναμε wireless σύνδεση στο πάρκο του Ευαγγελισμού μας το παρουσίασαν ως μια νεαρή, ζουμερή, ξεβγαλμένη δεσποινίδα έτοιμη για όλα. Τίποτα από τα βασικά στοιχεία του τραγουδιού δεν υπήρχε πια (εκτός από τα φωνητικά) και μάλιστα όλο το θέμα ντύθηκε με το πιο τολμηρό video των Radiohead από εποχής "Pop Is Dead" (που δεν ήταν πραγματικά τολμηρό αφού τότε ήταν μικροί και ανόητοι και τους συγχωρούνταν όλα). Στην αρχή μου ξίνισε το αποτέλεσμα. Πίστευα πως τα φωνητικά δεν ταιριάζουν απόλυτα με τη μουσική όμως σιγά σιγά κατάλαβα πως είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι Radiohead αυτής της εποχής. Μιας εποχής και μιας φάσης απρόβλεπτης, αυθόρμητης, που ευελπιστεί να αλλάξει τον εμμονικό τρόπο που ακούμε τη μουσική. Το "Lotus Flower" έγινε ένα χαλαρό κομμάτι που απολαμβάνει τον χώρο και φλερτάρει με τον διπλανό του. Το σκοτεινό beat που μοιάζει να βγαίνει από κάποιο σκονισμένο μηχάνημα συνοδεύει τον πιο τρελό χορό του Thom ενώ η ποιότητα αυτού του ακουστικού κομματιού που είχαμε ακούσει πριν δυόμισι χρόνια ξαναβγαίνει στην επιφάνεια παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που για τη νέα γενιά, που δεν έχει ακούσει Radiohead και δεν ξέρει τα "Creep", "Street Spirit" κ.λ.π. αυτό είναι το πιο γνωστό τους κομμάτι (μια ματιά στα αποτέλεσματα του youtube το επιβεβαιώνει).

10. Burial, Four Tet, Thom Yorke - "Ego" από το Ego / Mirror 12"
Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Μεγάλος θαυμαστής των δύο καλλιτεχνών της underground χορευτικής σκηνής ο Thom Yorke, με τον Four Tet να έχει συνοδεύσει τους Radiohead αρκετές φορές και να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί τους, μία τέτοια συνεργασία ήταν αναμενόμενη. Η έκπληξη ήταν η συμμετοχή του απομονωμένου Burial που δε θέλει πολλά πολλά. Τους λόγους που πείστηκε δεν τους γνωρίζουμε (όσο απομονωμένος dubstepάς και να είσαι δεν μπορείς να πεις όχι σε τόση δόξα), πάντως το "Ego" δεν είναι ένας διαγωνισμός εγωισμού αλλά αντίθετα το κομμάτι που περιμέναμε και ονειρευόμασταν και από τους τρεις τους. Με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες ο καθένας ανέλαβε τον τομέα του και επειδή και οι τρεις είναι θιασώτες του less is more αντί να βγει αχταρμάς βγήκε μια γευστικότατη γαριδομακαρονάδα. Είναι ένα μυστήριο γιατί αυτός ο club ύμνος δεν έχει ακουστεί περισσότερο (ειδικά στον Best που διατείνεται ότι παίζει καλή χορευτική και ηλεκτρονική μουσική, και που μας έπρηξε με τον Nicolas Jaar, δεν πήρε πρέφα κανείς εκτός από τον Παπασπυρόπουλο που είναι τσακάλι γενικότερα για το τι θησαυρός βγήκε) και ευρύτερα. Απολαμβάνουμε τον soul Thom να κάνει καμάκι (ομολογούμε πως δεν είχαμε φανταστεί ότι αναπαράγεται σαν κουνέλι αυτός ο τύπος) και να παίζει ένα απλό αλλά εθιστικό ριφάκι στο πιάνο, τον Burial να δανείζει τα τετράγωνα και τεκτονικά beats του και τον Four Tet να φτιάχνει την υποβρύχια ατμόσφαιρα που εκείνος τόσο καλά γνωρίζει. Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως έχει μείνει ένα κρυφό μυστικό ανάμεσα στους οπαδούς των τριών καλλιτεχνών αντί να λάβει τη θέση που του αξίζει εκεί έξω. Ας είναι. Τα κρυφά μυστικά είναι και τα γοητευτικότερα.

9. Antlers - "No Widows" από το Burst Apart
Νομίζω του δώσαμε την αναγνώριση που του αξίζει. Νούμερο 2 στη λίστα της uptight και εδώ στο νούμερο 9 για ακόμα ένα κομμάτι των Antlers που σε κάνει χάλια. Ώρες ώρες θυμίζουν φινάλε σκανδιναβικής ταινίας που κάποιος αυτοκτονεί ή πεθαίνει με φόντο την τρομακτική παρουσία της φύσης. Κάπως έτσι είναι και οι ήρωες των Antlers. Καταραμένοι και χωρίς ελπίδα, με τη φυσική πορεία των πραγμάτων να τους κοιτά με απορία και κατανόηση. Μετά το βαρύ αλλά αριστουργηματικό Hospice το "No Widows" είναι μια ξεκάθαρη συνέχειά του όταν ο πρωταγωνιστής έχει μείνει πλέον μόνος του και απαριθμεί με έναν μακάβριο τρόπο τα θετικά της μοναξιάς του σαν ήρωας του Brett Easton Ellis. Οι Antlers φτάνουν για μια ακόμη φορά στα όρια της ψυχής και στις παρυφές του επώδυνου ενδοσκοπισμού με την πιο στοιχιωτική σύνθεσή τους. Πιθανότατα τα καταφέρνουν σε αυτό καλύτερα απ' όλους αυτή τη στιγμή αποτελώντας μια πραγματική έμπνευση όταν έρχεται η ώρα να αποκτήσουμε προοπτική της μεγάλης εικόνας -"no perfect love above, there's no punishment below".

8. Stricken City - "Corridors" από το Losing Colour
Με στενοχωρεί κάθε ακρόαση αυτού του κομματιού γιατί σκέπτομαι ότι η μπάντα που το έγραψε δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Οι Stricken City πήγαν άπατοι και σίγουρα δεν τους άξιζε τέτοιο τέλος. Τουλάχιστον ο νοσταλγικός ήχος τους ταιριάζει με την κατάληξη των γεγονότων και η οδηγική αφήγηση της κιθάρας και της φωνής της Rebekah Raa αφήνουν μια πολύ όμορφη ανάμνηση. Το ριφάκι της κιθάρας και τα drums που περπατάνε έιναι η βάση για όλα τα υπόλοιπα που περιστρέφονται γύρω από αυτά και διανθίζουν μια κιτρινισμένη vintage εικόνα. Σαν όλα τα προπέρσινα hip εξώφυλλα, εδώ όμως είναι πραγματική ζωή και οι Stricken City ήταν αληθινοί και πολλά υποσχόμενοι. Θα μπουν στο ίδιο ράφι με τους Snowman, τους Mono In VCF και τόσους άλλους.

7. Wild Beasts - "Bed of Nails" από το Smother
Θριαμβευτική χρονιά για τους αγαπημένους μας Wild Beasts όπως και αναμενόταν. Έκαναν τα headlining τους σε φεστιβάλ, πήραν εξαιρετικές κριτικές και ανοίχτηκαν σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Τώρα αρχίζουν γι'αυτούς τα δύσκολα βέβαια καθώς θα πρέπει να αρχίσουν να αποδεικνύουν πράγματα. Προς το παρόν μακριά από κριτικές και κρίσεις συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το αριστούργημα του τρίτου τους δίσκου που έσπασε τα σύνορα του indie και έγινε μια μεγάλη επιτυχία για τους σταθμούς -όπως το BBC6- που ξέρουν από καλή φέτα. Τι κάνει όμως αυτό το κομμάτι τόσο ιδιαίτερο; Καταρχήν ότι μοιάζει αυθόρμητο μετά από χιλιάδες πρόβες παρόμοιων κομματιών. Ξεχειλίζει σαν αισθησιακή λάβα από μέσα τους σαν έτοιμο από καιρό και επιβεβαιώνει πόσο καλοί μουσικοί είναι. Αυτή τη φορά σολάρει ο Hayden Thorpe στα φωνητικά και καλώς γιατί αυτό χρειάζεται μια λάγνα φωνή έτοιμη να παραδοθεί χωρίς να έχει τη βαρύτητα του Fleming, χωρίς δεύτερες σκέψεις για τις επιλογές που θα γίνουν αυτή τη νύχτα, χωρίς υποχρεώσεις και με τις κάθε λογής ουσίες να παίρνουν τα ηνία. Γιες πληζ...

6. Wilco - "One Sunday Morning" από το The Whole Love
Τους φχαριστηθήκαμε φέτος τους Wilco. Επέστρεψαν στα πολύ καλά τους και μάλιστα έγραψαν ένα από τα καλύτερα τους τραγούδια. Όλα ξεκίνησαν από τη συνάντηση του Jeff Tweedy με τον σύζυγο της λογοτέχνιδος Jane Smiley και την γεμάτη νόημα συζήτηση που είχαν. Ο άντρας της Smiley μίλησε για το θεοσεβούμενο και θεοφοβούμενο πατέρα του που προσπάθησε να επιβάλλει τον τρόπο ζωής του στο γιο του. Από εκεί και πέρα σίγουρα ο Tweedy ως καλλιτέχνης θα το διάνθισε (δεν γνωρίζουμε ποια σημεία είναι από αφήγηση, ποια από εμπειρίες και ποια φανταστικά) και στην καρδιά αυτής της υπέροχης 11λεπτης americana σκηνοθετεί τη σκηνή της κηδείας του πατέρα και των αναμεμειγμένων συναισθημάτων του γιου που από τη μία αισθάνεται την απώλεια αλλά και από την άλλη αισθάνεται ελεύθερος από τα δεσμά του πατέρα του και την μόνιμη αίσθηση απογοήτευσης που του δημιουργούσε. Τελικά έρχεται σε συμβιβασμό με τα συναισθήματα του και αποδέχεται τον πατέρα του έτσι όπως ήταν αναγνωρίζοντας τον εαυτό του και βλέποντας τα πράγματα επιτέλους καθαρά. Ο Tweedy λέει αυτή την ιστορία πάνω από μια ακουστική κιθάρα και ένα διστακτικό πιάνο καταφέρνοντας να επιβάλλεται και να μαγκώνει τον ακροατή για 11,5 ολόκληρα λεπτά (πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο με τα σημερινά δεδομένα) αφήνοντάς του όμως χώρο να χαθεί και στις δικές του σκέψεις. Κάπου εκεί στη μέση είσαι σίγουρος ότι έχει πιάσει βροχή έξω αφού έχει συννεφιάσει το δωμάτιο. Μόλις τελειώνει όμως το κομμάτι βλέπεις έξω έναν πεντακάθαρο ουρανό και ένα χειμωνιάτικο απόγευμα τόσο διαυγές όσο και το ζεστότερο ανοιξιάτικο. Μπορεί και να έβρεξε για λίγο βέβαια. Ποιός ξέρει τι έγινε σε αυτά τα 12 λεπτά;

5. Metronomy - "Trouble" από το The English Riviera
Και μιας και λέγαμε για αγγλική Ριβιέρα, σειρά έχουν τα μουσικά ξαδέρφια των Γάλλων Phoenix. Επιτρέψτε μου όμως να πιστεύω πως ακόμα οι Phoenix δεν έχουν βγάλει ένα τόσο φοβερό μίγμα ηλεκτρονικής και jazz μουσικής με λίγο βρετανική pop. Και αν κάνουν καλά τα πιο χορευτικά κομμάτια του δίσκου εδώ περιέργως είναι απείρως καλύτεροι τόσο που θα έπρεπε να σκεφτούν μια μικρή αλλαγή καριέρας ή έναν τέτοιο ολόκληρο δίσκο. Το θέμα είναι ένας κλασσικός καυγάς αγοριού-κοριτσιού που αγαπιούνται αλλά τσακώνονται τα ατιμούλικα. Η ατμόσφαιρα μοιάζει με γαλλικό κινηματογράφο στυλ Nouvelle Vague με τα keyboard να σε κάνουν να φαντάζεσαι πολύωρα πλάνα σε παραλίες και ψιθύρους ενώ ο οργασμός από καραμελένιες κιθάρες στο φινάλε βάζει τα ιδανικά credits σε έναν προβληματικό και μάλλον καταραμένο έρωτα.

4. Bombay Bicycle Club - "Lights Out, Words Gone" από το A Different Kind Of Fix
Όπως πολύ σωστά παρατηρεί η uptight, το video του κομματιού είναι άλλο ένα στη σειρά αυτών που κάποιος ή κάποιοι αταίριαστοι με τη μουσική τύποι χορεύουν στο ρυθμό του. Αυτό όμως κάτι δείχνει για ένα τέλειο χορευτικό και χαλαρωτικό pop κομμάτι που τα κάνει όλα σωστά. Είναι τόσο άψογα χρωματισμένη η δομή του που οποιοσδήποτε αργός χορός ταιριάζει σαν ονειρεμένος παρτενέρ μαζί του. Εμείς άλλου είδους μουσική περιμέναμε από τους Βρετανούς αλλά αυτοί έχουν φύγει από τις μελαγχολικές αγγλικές πόλεις και στο "Lights Out, Words Gone" περιφέρονται με ένα κοκτέηλ στο χέρι στις ακτές της αγγλικής Ριβιέρας. Γκαρσόν έβαλες ακριβώς τέσσερα παγάκια στο Long Island; Καιτούλα έφερες την ξύλινη λίμα γιατί έχω ευαίσθητες παρανυχίδες; Ας ανοίξει κάποιος το σιάτσου της πισίνας. χαχαχαχα σιγά τις πατούσες Βαγγελιώ μου γαργαλιέμαι! Καλά βρε Carla δεν ήταν ανάγκη να κάτσεις να φτιάξεις μουσακά πρωί πρωί!

3. British Sea Power - "Mongk II" από το Valhalla Dancehall
Ξέρουν να απολαμβάνουν τα ωραία πράγματα της ζωής αυτοί οι Brightonιανοί. Κάστρα, ιστορικά βιβλία για το τρίτο ραιχ, πλέξιμο, να τραυματίζονται στη σκηνή, να τραυματίζουν κατά λάθος μέλη των Magic Numbers στη σκηνή, και φυσικά να πιάνουν από τα αμελέτητα όλα τα μικρά club στην αγγλική επικράτεια. Αυτή η βόμβα ενέργειας φαίνεται πως μάζεψε πυρήνα από όλα αυτά τα χρόνια στο δρόμο, τα μεθύσια, τους πρησμένους αστράγαλους και απελευθερώθηκε σε ένα ηρωικό τραγούδι μερικά διαμάντενια αποστάγματα σοφίας. Ένας ήχος που μοιάζει με Franz Ferdinand μετά από ένα βαρέλι «ενεργειακά» ποτά και δύο κιλά κότσια περισσότερα σε συνδυασμό με στίχους όπως "And don't place yourself before the bushman/ A fungal farm/ And don't raise yourself up above the Inuit or Gorilla" και "You're an animal you're a homorapien/ There it is but you don't know where it is/ Elevated primatemaia/ And you can't stop dancing till you call an ambulance.../ The human nature show has got no place to go/ It's all just effigies and girls in magazines". Από τη μία μας καλούν να χαθούμε στο ρυθμό μέχρι τελικής πτώσεως, από την άλλη μας θυμίζουν την πηθικοειδή μας προέλευση. Αλλά οι BSP δεν είναι υπεράνω. Τα έχουν κάνει όλα αυτά και όπως θα δειτε στο παραπάνω link τα έχουν πληρώσει σε σπασμένες μύτες και ραγισμένα δόντια και πλευρά. Η ζωή στους BSP είναι ωραία. Κάνεις άλμα από τη σκηνή στο πλατό (όπου δεν βρίσκεται κανείς να σε πιάσει) και το μόνο που κρατάς είναι μια μπύρα και ένα βιβλίο ρώσικης λογοτεχνίας. Σε έναν κόσμο που η κοινωνική σύμβαση βάζει σε ζωηρά γράμματα τη δική σου χαρά, ανάπτυξη του πνέυματος και ελευθερία χωρίς λιλιπούτειες υποσημειώσεις- δεσμά.

2. Fleet Foxes - "The Shrine/An Argument" από το Helplessness Blues
Το πρώτο σχόλιο στο youtube κάτω από το καταπληκτικό επίσημο βίντεο (της χρονιάς) του κομματιού γράφει: "1971 - Led Zeppelin - Stairway to Heaven , 1975 - Queen - Bohemian Rhapsody, 1997 - Radiohead - Paranoid Android, 2011 - Fleet Foxes - The Shrine / An Argument. True Story, guys." Υπερβολή πιθανότατα αλλά το γεγονός πως το συγκεκριμένο σχόλιο έχει 41 likes και επίσης ότι τίθεται τέτοια συζήτηση λέει κάποια πράγματα για αυτόν τον ύμνο των Fleet Foxes. Συνθετικά η μεγαλύτερη ομοιότητα με τα υπόλοιπα μεγάλα τραγούδια είναι πως υπάρχουν τρεις κινήσεις. Στις δύο πρώτες είναι σα να ακούμε μαζί δύο πολύ καλά κομμάτια τους -όχι όμως κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από αυτούς. Το τελευταίο δίλεπτο όμως είναι μια εξωσωματική εμπειρία. Αλλά ας μην αγνοήσουμε το πρώτο κεφάλαιο που στηρίζεται στην ακουστική κιθάρα και στην καλύτερη ερμηνεία του Robin Pecknold που σαν bluesman του δίνει και καταλαβαίνει. Ούτε την αλλαγή που μετατρέπει το κομμάτι σε μία πιο κλασσική folk rock σύνθεση από τις πολλές που έχει η μπάντα. Ούτε καν αργότερα στην σχεδόν εκκλησιαστική ησυχία της κορύφωσης της «διαφωνίας» που ο Pecknold φωνάζει εγωιστικά "Green apples hanging from my tree/ Τhey belong only to, only to me". Και πάλι όμως η σημαντικότερη στιγμή του κομματιού είναι αυτό το τελευταίο jazz δίλεπτο με τα έγχορδα στην ανάποδη που ο εγωισμός γίνεται κλωστές και αποσυντίθεται. Ο ακροατής βυθίζεται σε μια ψυχεδελική και μυσταγωγική εμπειρία που δοκιμάζει το μυαλό με την άνωση να μας πλησιάζει σε κάτι Θείο και ανώτερο. Το βιντεάκι μου θυμίζει ένα πιο folklore και πιο δραματικό "Paranoid Android" αλλά σαν τραγούδι, εκεί που σε εξέπλητε το πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του το επτάλεπτο των Radiohead, εδώ οι Fleet Foxes (μεγάλοι θαυμαστές έτσι κι αλλιώς) γυρίζουν πολλές εκατοντάδες χρόνια πίσω σε κάτι πιο αγνό, πιο φυσικό και πιο αρχαίο. Σα να ξεθάβουν μια αρχαία τοιχογραφία και ανάβουν ένα τρεμάμενο σπίρτο για να μας διηγηθούν μία μία την κάθε εικόνα και τους αιώνες που κουβαλάει πίσω της. Η κορύφωση της δικής τους μυθολογίας και του δικού τους δράματος "Ι will lay down in the sand and let the ocean lead/ Carry me to Innisfree like pollen on the breeze".

1. Radiohead - "Bloom" από το The King of Limbs
Τόσες και τόσες λίστες γράφτηκαν φέτος και μόνο από ένα μικρό blog με όνομα A Reminder έβαλε το "Bloom" στο νούμερο ένα. Όλες οι άλλες λίστες το αγνόησαν πανηγυρικά. Και αν μπορώ να δεχτώ εκείνες που απουσιάζει το King Of Limbs, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί προσπεράστηκε ένα κομμάτι που για μένα βρίσκεται πιθανότατα στα 10 καλύτερα των Radiohead. Μετά από περίπου 20 χρόνια καριέρας νομίζω πως είναι άλλο ένα παράσημο και άλλο ένα κατόρθωμα για τους πέντε.

Τώρα... Γιατί μας άρεσε τόσο το κομμάτι; Γιατί μπήκε στην πρώτη θέση και των δύο μας, και γιατί ξεπέρασε δεκάδες άλλα εξαιρετικά, πανέμορφα, μαγικά τραγούδια; Είπαμε ότι οι αριθμοί της λίστας είναι ενδεικτικοί. Δηλαδή οποιοδήποτε κομμάτι βρίσκεται στην τέταρτη δεκάδα, για παράδειγμα, θα μπορούσε μια άλλη στιγμή να βρίσκεται στην δεκάδα. Όλα τα κομμάτια της 20αδας θα μπορούσαν να αλλάξουν θέση μεταξύ τους. Μόνο τα πρώτα τρια θα παρέμεναν εκεί που βρίσκονται και πλησιάζοντας στο νούμερο ένα αυτή η θέση θα γινόταν ακόμα πιο αμετακίνητη. Οφείλω να ομολογήσω πως το "The Shrine/ An Argument" με κλόνισε λιγάκι. Μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά θα ήταν πρώτο χωρίς συζήτηση. Όμως το θέμα είναι πως, ενώ κάποια από τα 8 λεπτά του είναι ανατριχιαστικά, στο "Bloom" από την αρχή μέχρι το τέλος οι τρίχες του λαιμού στέκονται όρθιες προσοχή.

Από το ανάποδο πιάνο στην άρχη, στις τραχιές κιθαριστικές γλειψιές, στα afrojazz ντραμς, στα πυρετικά εφέ του Jonny Greenwood, στην ιδιοφυή μπασογραμμή του Colin, στα φωνητικά του Thom που ακούγονται πολύ καθαρά, σχεδόν οπερατικά (στην αρχή μου θύμιζε πολύ τον Rufus Wainwright), τα πνευστά που κάνουν βουτιά σε ένα λιβάδι από καταπράσινα και ανθισμένα έγχορδα, τα εκλεπτισμένα και κομψά keyboards, τον Thom να κάνει αρμονίες με τον εαυτό του σε μια υπερφόρτωση ομορφιάς και ξανά το μπάσο του Colin Greenwood να χαρίζει μια μπασογραμμή ζωής και να δίνει στο κομμάτι ένα μοναδικό τελείωμα που παρόμοιό του δεν μπορεί να επαναληφθεί.

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί είναι μια εμπειρία βουτιάς αλλά και ανθίσματος. Σαν ένα αγνό πνεύμα, που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, να βουτάει σε έναν καταγάλανο ωκεανό, να βλέπει τα τεράστια χελωνίσια μάτια, να βλέπει τις ζελεδοειδείς τσούχτρες να περνούν, να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια για να ξαναπάρει ανάσα και μετά ξανά μέσα στο απέραντο και πεντακάθαρο γαλάζιο που το προσκαλεί. Όχι για να κόψει την επαφή με τον πάνω κόσμο και να πεθάνει ήσυχο στο ερήπιο των αναμνήσεων όπως στο "Pyramid Song" αλλά για να βουτήξει, να χαρεί, να ζήσει δυνατά, να κάνει μπουρμπουλήθρες, να πιάσει, να αγγίξει. Σαν ένα αγνό πνεύμα άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση (ή universal sigh όπως το λένε και οι ίδιοι), που ολοκληρώνει την ύπαρξή του με το άνθισμα, και που ζει μόνο γι' αυτό.

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί στην ερώτηση "So why does it still hurt? " η απάντηση είναι "Don't blow your mind with whys". Γιατί είναι ένας μικρός διαλογισμός που αποκαλύπτει μέσα μας, με σεμνότητα αλλά διακριτική μεγαλοπρέπεια, σαν τα βότανα ενός σαμάνου, τη δική μας αρμονία και αλήθεια. Η Jay Griffiths το αφηγείται καθηλωτικά στην ιστορία της Forests Of The Mind που δημοσιεύτηκε στο εφημεριδάκι των Radiohead Universal Sigh.

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί είναι σαν ένα τελευταίο μπάνιο που θα εξαλείψει τις επίγειες αμαρτίες και θα παραδώσει το σώμα στη θάλασσα και στον ουράνιο ορίζοντα. Και μπορεί πια ο ορίζοντας να είναι άδειος για το γυμνό μας μάτι αλλά η τελευταία εικόνα έμεινε ζωγραφισμένη εκεί σαν τόπος λατρείας και σαν τόπος αποχαιρετισμού. Η αναγέννηση ήρθε με έναν τρόπο που δεν την κατανοούμε, ούτε την βλέπουμε, ούτε την μυρίζουμε. Δεν σημαίνει όμως ότι αυτή η νέα μορφή δεν είναι εδώ και εκεί και μαζί μας και κοντά μας. Γιατί απλούστατα την αισθανόμαστε. Μέχρι να ξανασυναντηθούμε κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο...

2010: Arcade Fire - "The Suburbs"
2009: Bat For Lashes - "Siren Song"
2008: Elbow - "The Loneliness of a Tower Crane Driver"
2007: Radiohead - "Reckoner"

2011: Μουσικά κομμάτια, part 1

2012-01-20T01:19:00.004+02:00

Επιτέλους, ήρθε η στιγμή που περιμένατε! (Το ξέρουμε ότι δυσκολευόσασταν να κοιμηθείτε τελευταία!) Μετά από επανειλημμένες ακροάσεις σε λίγες εκατοντάδες δίσκους και μερικές χιλιάδες τραγούδια, μπορούμε πλέον να βάλουμε καπάκι στο μουσικό 2011 και να δούμε τι μας έμεινε περισσότερο. Και μας έμειναν, όπως θα δείτε σε αυτό και τα επόμενα ποστς, πολλά.

Τα κομμάτια που μας άρεσαν ήταν πάρα πολλά οπότε το να ξεχωρίσουμε (και να γράψουμε για) τα κορυφαία 60 δεν ήταν καθόλου εύκολη δουλειά, αλλά δεν θέλαμε να αδικήσουμε κανένα απ'όλα όσα μας κράτησαν συντροφιά σε μια πολύ γεμάτη χρονιά. Έτσι λοιπόν...

60. Jamie Woon - "Night Air" από το Mirrorwriting
Δε μας έφτανε ο James Blake, έχουμε και τους κλώνους του. Κι όμως, o Jamie Woon μας αγγίζει περισσότερο καθώς με την κλασική r'n'b φωνή του εξυμνεί τη νυχτερινή αύρα, τον αέρα της νύχτας μέσα στον οποίο μπορεί να χαθεί, να αισθανθεί ο εαυτός του. Πεντακάθαρη παραγωγή αλλά και μίνιμαλ ατμόσφαιρα συνθέτουν ένα φόντο αρκούντως σκοτεινό και ψυχρό για να κάνει ακόμα πειστικότερα τα παρακάλια του να έρθει η νύχτα γρηγορότερα.

59. My Brightest Diamond - "Escape Routes" από το All Things Will Unwind
Τη στιγμή που όλος ο κόσμος αναζητά απεγνωσμένα οδούς διαφυγής η Shara Worden προσπαθεί να τις κόψει ώστε να μείνει επιτέλους αντιμέτωπη με το αντικείμενο του πόθου. Μέσα σε ένα τραγούδι μεταβάλλεται από αυθόρμητη και παιχνιδιάρα σε ελαφρώς mistress κι από εκεί σε παρακαλεστική και τρυφερή, με τα έγχορδα και τα πνευστά να ακολουθούν τις διαθέσεις της και τις μεταβολές του τόνου της απολαυστικής φωνής της.

58. Mogwai - "Mexican Grand Prix" από το Hardcore Will Never Die, But You Will
Κι όμως είναι ακόμα εδώ. Οι Σκωτσέζοι, αν και παλιοί στο κουρμπέτι, εξακολουθούν να ψάχνουν τρόπους να μπολιάσουν με φρεσκάδα τον δύσκολα φρεσκαρίσιμο ήχο τους και να που εδώ τα καταφέρνουν. Ένα γκαζωμένο κομμάτι όπως αξίζει στον τίτλο του, αλλά όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από τους Mogwai -με τις κιθάρες να λυσσομανάνε- αλλά με έναν πιο γραμμικό τρόπο, με τα keyboards να κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Μακάρι να ήταν ακόμα εδώ κι εκείνη η εποχή που ο (λατρεμένος μου) Alain Prost μονομαχούσε με τον Senna (ναι καλά διαβάσατε, εγώ ήμουν με τον κοντοπίθαρο και μυτόγκα πλην όμως πανεξυπνο Γάλλο και όχι με το τεκνό απ'τη Βραζιλία) και η F1 είχε πραγματικό ενδιαφέρον. Respect.

57. Lykke Li - "I Follow Rivers" από το Wounded Rhymes
Η γλυκούλα Σουηδέζα μεγάλωσε και μας δήλωσε καθαρά και ξάστερα ότι έγινε γυναίκα, κάτι ιδιαίτερα προφανές στο μακράν πιο πιασάρικο κομμάτι του φετινού της δίσκου. Τα κρουστά θυμίζουν κάτι από τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα του ντεμπούτου της αλλά η ίδια βρίσκεται αλλού, διατεθειμένη να διασχίσει βουνά και λαγκάδια -ή μάλλον ποτάμια και θάλασσες- για να βρει τον αγαπημένο της. Βρε Lykke μου άστο καλύτερα, μπορεί να έχεις γίνει τάρανδος μέχρι να τα καταφέρεις.

56. Feist - "The Bad In Each Other" από το Metals
Το τραγούδι που άνοιγε τον περσινό δίσκο της Καναδέζας καλλιτέχνιδος το έκανε με εμφατικό τρόπο. Με το κουπλέ να θυμίζει κάτι από Walkabouts στα πιο δυνατά τους (τουλάχιστον σ'εμένα -δεν ξέρω ακριβώς γιατί αλλά η κιθάρα και η ερμηνεία μου έκαναν ένα τέτοιο κλικ) και το ρεφραίν να σε σκλαβώνει με το μελαγχολικό γύρισμά τουκαι τα πνευστά στο background, έκανε μεμιάς σαφείς της προθέσεις της να ακουστεί στο ραδιόφωνο αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο από τα χαριτωμένα χιτς του The Reminder. Και τα κατάφερε μια χαρά.

55. Kate Bush - "Wild Man" από το 50 Words for Snow
Ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν το μουσικό 2011 ήταν και η επιστροφή της Kate Bush. Τα τραγούδια του «θεματικού» της δίσκου αποκαλύπτονταν σιγά-σιγά στον υπομονετικό ακροατή και το single αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση. Αναπτύσσεται με χάρη, ξεδιπλώνοντας τρεις διαφορετικές «κινήσεις» που βασίζονται σε μικρά, κομψά ριφάκια και ένα ρεφραίν όπου η συνύπαρξή της με τον Andy Fairweather Low μοιάζει με κάτι που θα μπορούσε να έχει γράψει ο David Bowie στις αρχές των '80s. Οποία τιμή για το Yeti των Ιμαλαΐων να έχει γραφτεί τέτοιο έπος για χάρη του.

54. Tinariwen - "Tenere Taqqim Tossam" από το Tassili
Στην αρχή σε κερδίζει ο ακατάπαυστος, γήινος ρυθμός. Μετά σε κρατάνε δεμένο οι ακουστικές κιθάρες που πλέκονται γύρω του. Μετά τα διπλά φωνητικά, το ξανασμίξιμο των μισών TV On The Radio με τα μακρινά ξαδέρφια στα χώματα της μαμάς Αφρικής. Η πιο πλούσια αλλά και πιο ρημαγμένη ήπειρος του πλανήτη μας παράγει πολύ μοντέρνα μουσική όταν της δοθεί το φως της ημέρας.

53. Papercuts - "I'll See You Later I Guess" από το Fading Parade
Οι Papercuts είναι σαν έναν κόσμος μέσα στον οποίο βυθίζεσαι και μπορείς να μείνεις εκεί για ώρες, χαμένος μέσα στον γλυκό και πυκνό, σαν σιροπιασμένο καταΐφι, ήχο τους. Κι αν ο φετινός τους δίσκος δεν είχε τόσα highlights όσα το προπέρσινο You Can Have What You Want, τούτο εδώ το κομμάτι έφτανε και περίσσευε για να μας λιγώσει ευχάριστα.

52. Austra - "Darken Her Horse" από το Feel It Break
Μπορεί να φταίει το άλογο του τίτλου, μπορεί τα μπιτάκι, μπορεί και η κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά το εναρκτήριο κομμάτι του ντεμπούτου των Καναδών Austra μας θύμισε λίγο Bat For Lashes. Φυσικά η φωνή της Natasha Khan είναι πολύ πιο αισθησιακή και πολυεπίπεδη αλλά και η Katie Stelmanis έχει την προσωπικότητά της. Το κομμάτι χτίζεται σιγά-σιγά γύρω της, σαν πύργος από μικρά και κομψά ηλεκτρονικά Lego, προς μια έντονη μελωδία από αυτές που στοιχειώνουν το μυαλό για μέρες.

51. Toro Y Moi - "Intro Chi Chi" από το Underneath the Pine
Ο κος Toro Y Moi είναι γνωστός ως ένας από τους πρωθιερείς του περίφημου κινήματος (να'χαμε να λέγαμε) chillwave κι αν υπάρχει ένα κομμάτι σε ολόκληρο τον περσινό του δίσκο που εγώ προσωπικά θα περιέγραφα με αυτόν τον όρο, θα ήταν αυτό. Ευχάριστα άμορφα κιθαριστικά κύματα με εξίσου άμορφα γυναικεία φωνητικά στον αφρό στολίζονται με κορδέλες ηλεκτρικού πιάνου, καθώς ένας πολύ χαλαρός και ελαφρώς χορευτικός ρυθμός υπογραμμίζει τη χαρούμενη αυτή ζάλη. Από την άλλη, το πιθανότερο είναι ότι δεν ξέρω τι ακριβώς ορίζουν οι μουσικοκριτικοί ως chillwave και μάλλον δε με πολυενδιαφέρει να μάθω. Προτιμώ να κρατήσω αυτό το μικρό δειγματάκι.

50. EMA - "The Grey Ship" από το Past Life Martyred Saints
Κάτω από το συνθλιπτικό hype που στοιβάχθηκε τη φετινή χρονιά στην ποδιά της ξανθούλας κοπελίτσας από τη Νότια Ντακότα κρυβόταν ένας συμπαθητικός δίσκος με κάποια προφανή highlights που θα ήταν κρίμα να μην αναφερθούν αν ήθελε κάποιος να είναι αντικειμενικός. Κι εμάς εδώ στο sb μας αρέσει να είμαστε τέτοιοι. Το "Grey Ship" αποτελείται από τρία ευδιάκριτα «μέρη» και ειδικά το μεσαίο, με το ψιθυριστό "I hear them calling....." να το διατρέχει επίμονα και τον μικρό κιθαριστικό κυκλώνα να σέρνεται απειλητικά, πολύ μου άρεσε. Αν ήταν και λιγότερο cheesy οι κιθάρες προς το τέλος θα μ'άρεσε ακόμα περισσότερο, αλλά σε γενικές γραμμές καταφέρνει πολύ καλά να μεταφέρει την αίσθηση ενός γκρίζου πλοίου που πλησιάζει, βαρύ και άγριο, από κάπου βόρεια. Όχι μικρό επίτευγμα.

49. The Revival Hour - "Hold Back" από το Hold Back / Run Away 7"
Ω DM, πόσο μας έλειψες! Ναι κυρίες και κύριοι, παραδεχόμαστε εδώ και τώρα και χωρίς περιστροφές ότι ο DM Stith ήταν ο καλλιτέχνης του οποίου την επιστροφή περιμέναμε με τη μεγαλύτερη ανυπομονησία το 2011 (ΟΚ, εξαιρούνται οι προφανείς). Ίσως επειδή θεωρούμε το Heavy Ghost ένα από τα πιο υποτιμημένα και καταπληκτικά albums της περασμένης δεκαετίας -τι ίσως, σίγουρα. Τελικά ο DM επέλεξε για το '11 να μας αφήσει μόνο ένα δειγματάκι από όχι ακριβώς τον 2ο δίσκο του αλλά ένα side-project, καθώς η κατεύθυνση που φαίνεται να ακολουθεί το υλικό που ηχογράφησε με τον John Lapham (των επίσης υποτιμημένων The Earlies) δεν έχει την παραμικρή ηχητική σχέση με το προ διετίας αριστούργημά του, κινούμενο σε πολύ πιο soul μονοπάτια. Έστω κι έτσι όμως τη δόση μας την πήραμε και περιμένουμε το δίσκο φέτος και φυσικά το πραγματικό follow-up όποτε δεήσει να το φτιάξει.

48. Jesca Hoop - "City Bird" από το Snowglobe EP
Η πρώην baby-sitter του Tom Waits και νυν προστατευόμενη των Elbow έκανε φέτος ένα χαμηλ(ότερ)ων τόνων διάλειμμα με το ακουστικό Snowglobe EP, το οποίο περιείχε μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια που έχει γράψει. Τούτο εδώ το νοσταλγικό κομμάτι έκανε το μυαλό μου να ανοίξει το μπαούλο με τις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας και ν'ανασύρει την υπέροχη ακουστική εκτέλεση της Χαρούλας Αλεξίου στο «Άντρα Μου Πάει», κι ίσως αυτό να με έκανε να το διαλέξω από τα υπόλοιπα, αλλά όπως και να έχει η νεαρά μοιάζει να το κατέχει το άθλημα και να αξίζει τις συστάσεις της.

47. Wye Oak - "The Alter" από το Civilian
Η Jenn Wasner ανοίγει το κομμάτι με την κάπως μπλαζέ ερμηνεία της τεντώνοντας νωχελικά τη μελωδία πάνω στον mid-tempo καμβά που πλέκουν τα κρουστά και τα πλήκτρα. Η υπόλοιπη μπάντα συμπληρώνει το παζλ με περίσσια αυτοπεποίθηση -καταρράκτες από κιθαριστικές περικοκλάδες πέφτουν με χάρη εδώ κι εκεί και το πιάνο γεμίζει γλυκά τα κενά. Ένα indie rock κομμάτι που αποπνέει άνεση και στυλ -πόσο συχνά το συναντάμε αυτό τελευταία;

46. Saskatchewan - "Skinny Dipping" από το Skinny Dipping 7"
Αν οι Beach House έκαναν περισσότερη παρέα απ'ό,τι έπρεπε με τον Ariel Pink, θα είχαμε σαν αποτέλεσμα κάτι σαν κι αυτό. Για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, επανειλημμένες ακροάσεις του κομματιού μας έφεραν στο μυαλό το πολυαγαπημένο μας "Gila" -νικητή, ας μην ξεχνάμε, του βαρύτιμου τροπαίου του Some Beans (Uptight) Song of the Year 2008. Μελωμένα keyboards που σε πνίγουν με τη γλύκα τους συνοδεύονται από έναν σχεδόν αισθησιακό ρυθμό που υπαγορεύεται από reggae κρουστά, ενώ στο background τσουπωτές κιθάρες σέρνονται φιλήδονα και δίνουν περαιτέρω βάθος στον ήδη πλούσιο ήχο. Οι πιτσιρικάδες από το Orlando μόλις ξεκίνησαν και μένει να δούμε πού αλλού θα μας πάνε.

45. Elbow - "Lippy Kids" από το Build A Rocket Boys!
Ποιός μπορεί ν'αντισταθεί στον Guy Garvey όταν μαλώνει τρυφερά τα σημερινά (και τα αυριανά, κ.ο.κ.) σκατίπαιδα που δεν καταλαβαίνουν πόσο όμορφα είναι τα χρόνια που ζουν και πόσο πολύ θα τ'αναπολούν κάποτε; Ειδικά όταν το κομμάτι φωτίζεται ολόκληρο από τη μαγική κιθάρα που μπαίνει στο 1'30" και διανθίζεται από υπέροχα επαναλαμβανόμενα μικρά πιανιστικά στολίδια. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να του πω ότι είναι υπερβολικός αλλά έλα μου που δεν είναι...

44. Guillemots - "Walk the River" από το Walk the River
O Fyfe Dangerfield είναι μια μοναδική περίπτωση στο σύγχρονο μουσικό τοπίο. Τη στιγμή που δεκάδες ψιλο- (ή και χοντρο-) ατάλαντοι/ες πιάνουν την καλή επειδή απλά έχουν καλό μάνατζερ ή marketing team, έχεις αυτόν εδώ τον τύπο που έχει τόσες ικανότητες που δεν ξέρει τι να τις πρωτοκάνει. Με αποτέλεσμα να φτιάχνει δίσκους τόσο βαρυφορτωμένους που να χάνεσαι. Ευτυχώς σε κάθε έναν τους θυμάται να βάλει και κάποια άμεσα, πανέμορφα ποπ κομμάτια σαν κι αυτό για να μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ ικανό νέο μουσικό που αν κάποτε μαζέψει λίγο τις ιδέες του μπορεί και να βγάλει ένα αριστούργημα.

43. Delicate Steve - "Butterfly" από το Wondervisions
Μια χαρούμενη μελωδία που πάλλεται, φωτεινή και χρωματιστή, με λεπτεπίλεπτες, χαριτωμένες κινήσεις στο φως της ημέρας ακολουθώντας έναν κάπως ακανόνιστο, ζωηρό ρυθμό. Τί σας θυμίζει; Μα φυσικά μια πεταλούδα. Υποθέτουμε ότι αυτό ήταν το σκεπτικό του 23χρονου μουλτιινστρουμενταλίστα Steve Marion απ'το New Jersey όταν έψαχνε τίτλο για το ορχηστρικό αυτό κομμάτι. Ένα από τα πολλά πρώην παιδιά-θαύματα, νυν one-man-bands που γνωρίσαμε την περσινή χρονιά.

42. Einar Stray - "Yr Heart Isn't a Heart" από το Chiaroscuro
Ο νεαρός Νορβηγός μας συστήθηκε φέτος, μεταξύ άλλων και με αυτό το γλυκύτατο ντουέτο. Ζωηρά κρουστά συνοδεύουν την υπέροχη μελωδία που κρατούν μαζί το βιολί και το πιάνο, ενώ το ρυθμό διακόπτουν οι νεανικές φωνές του ίδιου και της κοπελιάς για να στήσουν το μικρό τους διάλογο. Η καρδιά σας δεν είναι καρδιά αν πείτε όχι σ'ένα τέτοιο ηχητικό ζαχαρωτό.

41. JJ Johanson - "Shadows" από το Spellbound
Τα χρόνια πέρασαν από την εποχή του "So Tell the Girls That I Am Back in Town" και του "It Hurts Me So" αλλά ο παλιόφιλος Jay-Jay είναι ακόμα εδώ, συμπαθέσταοτς όπως τον ξέραμε με το ξανθό του μαλλάκι και τη γλυκιά του φωνούλα. Και μας προσφέρει ένα πολύ ενδοσκοπικό κομμάτι, γραμμένο θαρρείς ενώ χάζευε το νυχτερινό σουηδικό ουρανό περιμένοντας το Βόρειο Σέλας να φανεί. Το πιάνο έρχεται παγωμένο σαν αρκτικό αεράκι και βάζει τη μελωδία στη θέση της, ολοκληρώνοντας το όμορφο κάδρο. Χαρήκαμε πολύ με την επίσκεψή σου, Jay-Jay, να μας ξανάρθεις.

40. The Horrors - "You Said" από το Skying
Το μυαλουδάκι του Badwan Faris παρήγαγε πολύ πράμα μέσα στο 2011 κι από όλα αυτά περισσότερο μας άρεσε αυτό το χαλαρό κομμάτι απ'το Skying με το πνεύμα των SImple Minds να πλανάται από πάνω του. "After the crash come the waves/ And leave you with nothing/ At least next to nothing" εκφέρει κουρασμένα ο Badwan την ώρα που πλήκτρα και κιθάρες με μπόλικη ηχώ στροβιλίζονται γύρω του. Βυθιζόμαστε με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, μία εκ των οποίων είναι ότι το 4ο αποτέλεσμα όταν ψάχνουμε το κομμάτι στο youtube είναι αυτό.

39. Snowman - "Snakes & Ladders" από το Absence
Μυστηριώδες και απόμακρο τόσο όσο πρέπει για να είναι ελαφρώς λάγνο, το εναρκτήριο κομμάτι στον τελευταίο, δυστυχώς, δίσκο των Αυστραλών μας εισάγει πολύ πειστικά -και μας προετοιμάζει κατάλληλα για ό,τι θα συναντήσουμε- στον κόσμο τους. Τα έντονα tribal στοιχεία παντρεύονται με ambient περάσματα και τους ακολουθούμε στο αμφιβόλου κατάληξης «φιδάκι» τους.

38. John Vanderslice - "Overcoat" από το White Wilderness
Δεν ξέρω γιατί ο Γιάννης βαντερΦέτα δεν έκανε το χιτάκι που του αξίζει μετά από τόσα αφοσιωμένα χρόνια αξιόλογης ποπ συγγραφής με τούτο το διαμαντάκι. Από εκείνα τα κομμάτια που μπαίνουν σε soundtracks indie ταινιών και κατόπιν άκοπα στα mp3 players δεκάδων πιτσιρικάδων, το "Overcoat" συνδυάζει όλα όσα πρέπει να έχει ένα τέτοιου είδους hit: έντονα κρουστά, χαριτωμένη και κάπως μελαγχολική μελωδία, έξυπνα σκοραρισμένα και τοποθετημένα έγχορδα και μια από βάθους καρδιάς ερμηνεία από την πανέμορφη, εύθραυστη φωνή του John. Προσπεράστηκε άδικα.

37. Junior Boys - "Playtime" από το It's All True
Babymaking music από τους μάστορες του είδους. Μάλιστα αυτή τη φορά προτιμήσαμε ένα κομμάτι που σε ρίχνει κατευθείαν στο κρεβάτι, ενώ από τους προηγούμενους δίσκους είχαμε διαλέξει εκείνα που σε έλιωναν στην πίστα πρώτα. Μερικές φορές όμως οι εισαγωγές δεν είναι απαραίτητες.

36. Ensemble - "Imprints" από το Excerpts
Με πολύ κόπο και μεράκι έφτιαξε το φετινό δίσκο των Ensemble ο Γάλλος Olivier Alary και του πήρε τρία ολόκληρα χρόνια. Όταν όμως βγαίνουν κομμάτια σαν κι αυτό, μάλλον άξιζε τόσος καιρός. Τα φωνητικά της Darcy Conroy θυμίζουν λίγο Dido αλλά το κομμάτι είναι τόσο γοητευτικό και αιθέριο, με τα απαλά του κρουστά και την κιθάρα που κυλά σα ρυάκι, που μεμιάς η εικόνα αυτή φεύγει από το μυαλό. Τα backing vocals συμπληρώνουν το νεραϊδένιο σκηνικό και πέντε λεπτά περνάνε χωρίς να το καταλάβεις, καθώς το τραγούδι σβήνει ήσυχα όπως άρχισε. Απλά μαγευτικό.

35. Julianna Barwick - "White Flag" από το The Magic Place
Οι αλλεπάλληλες στρώσεις από αρμονίες έχουν γίνει μόδα εδώ και κάμποσα χρόνια αλλά το 2011 για πρώτη φορά φορέθηκε τόσο πολύ ως επιρροή η εκκλησιαστική μουσική. Η νεαρά, που εδρεύει στο πάντα δημιουργικό hotspot του Brooklyn, αποτέλεσε ίσως την χαρακτηριστικότερη εκπρόσωπο του είδους, καθώς το ντεμπούτο της είχε τις εκκλησιαστικές αρμονίες σαν βασικό του συστατικό. Σε αυτό το κομμάτι η αλληλουχία των ηχητικών στρώσεων παράγει ένα αποτέλεσμα πραγματικά ευφορικό, ικανό να σε στείλει σε ένα Μαγικό Μέρος όπως ακριβώς υπόσχεται η συσκευασία.

34. Lisa Hannigan - "Paper House" από το Passenger
Το Λιζάκι το γνωρίσαμε τυχαία πριν 3 σχεδόν χρόνια ψάχνοντας για νέους Ιρλανδούς καλλιτέχνες όταν φτιάχναμε το tracklist της εκπομπής προς τιμήν του Αγίου Πατρικίου. Η αίσθηση του «χειροποίητου» και η γλυκύτητα που απέπνεαν τα τραγούδια του ντεμπούτου της υπάρχει ακόμα και στον περσινό δεύτερο δίσκο της η βελούδινη φωνή της απλώθηκε σε μερικές πραγματικά πολύ όμορφες συνθέσεις. Όπως αυτό εδώ το συννεφένιο κομμάτι, από αυτά που λες κι έχουν φτιαχτεί για να ντύνουν φθινοπωρινές διαδρομές και γυναικείες ονειροπολήσεις χωρίς να καταλαβαίνουν από μουσικές μόδες. Η δε κορύφωση με τα έγχορδα στο τέλος, αν και εύκολη λύση σε πολλά τραγούδια, δεν μπορεί παρά να φέρει μια μικρή ανατριχίλα.

33. Thurston Moore - "Circulation" από το Demolished Thoughts
Δεν ξέρουμε αν ο δίσκος αυτός έχει να κάνει με την κρίση στο γάμο των Mr & Mrs Sonic Youth αλλά η εσωτερική, ήρεμα βίαιη φύση του δείχνει ότι δεν αποκλείεται. Ας είναι όμως -δεν θα προσπαθήσουμε να τους τα ξαναφτιάξουμε αν είναι ο Thurston να φτιάχνει τραγούδια σαν κι αυτό. Ένας μικρός ανεμοστρόβιλος προερχόμενος από την ακουστική του κιθάρα και ένα οργισμένο βιολί, ένας τόνος απειλητικός και ταυτόχρονα ελκυστικός και ζεστός, ένα κομμάτι που μας πηγαίνει πίσω στα '90s όπως τα λατρέψαμε -σκοτεινά, εσωστρεφή και πληγωμένα. Καμιά φορά τα αγοράκια είναι τα πιο ευαίσθητα πλασματάκια σε ένα ζευγάρι.

32. Panda Bear - "Scheherazade" από το Tomboy
Μινιμαλιστικό, μυστηριώδες και ταυτόχρονα βαρύ με εξωτικά αρώματα, δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό με τον τίτλο του και όλα όσα κρύβονται πίσω από το όνομα της μυθικής Σεχραζάντ. Οι αραιά αλλά στρατηγικά τοποθετημένες νότες του πιάνου κλέβουν την παράσταση από τη σχεδόν ερωτική vocal line και τα στολίδια στο background. Μακράν ό,τι ομορφότερο έχει φτιάξει μόνος του ο κος Lennox.

31. Tom Waits - "Get Lost" από το Bad As Me
Αν το να ακούτε ειδήσεις έχει γίνει πια ανυπόφορο, τί άλλο μπορείτε να ακούσετε; Το some beans έχει να σας προτείνει ένα κομμάτι από αυτά που σε κάνουν όχι απλά να ξεφεύγεις αλλά να θέλεις να χορέψεις μέσα στη μέση του δρόμου. Δια χειρός, μυαλού και στόματος Tom Waits έρχεται φρέσκο-φρέσκο να μας κάνει να ξεχαστούμε και να φέρει ένα χαμόγελο στα χείλη και πολύ κούνημα στους γοφούς μας. Οταν όλα γύρω μοιάζουν να πηγαίνουν σκατά, ίσως αυτή να είναι η μόνη λύση.

30. Washed Out - "Amor Fati" από το Within And Without
Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους της μόδας των συγκροτημάτων κρεβατοκάμαρας (δηλαδή ένας τύπος στην κρεβατοκάμαρά του που βγάζει ήχο τόσο πλήρη που ακούγεται σαν συγκρότημα -για να μην παρεξηγούμαστε!), o Ernest Greene παρήγαγε έναν από τους μικρούς ύμνους της χρονιάς. Μια πολύ απλή αλλά και εξαιρετικά κολλητική μελωδία και ένας ήχος φερμένος από τις πίστες των ντίσκο των '80s και περασμένος από το σύγχρονο ηχητικό στεγνοκαθαριστήριο αρκούν για να το κάνουν ένα πλήρες, έτοιμο και μάλλον διαχρονικό -τελικά- χιτ.

29. Jonny - "English Lady" από το Jonny
Όταν δυο από τους πιο ταλαντούχους βρετανούς τραγουδοποιούς των τελευταίων 20 χρόνων ενώνουν τις δυνάμεις τους είναι αναμενόμενο να προκύψει κάτι πολύ καλό και, φυσικά, πολύ βρετανικό. Θυμίζοντας περισσότερο Gorky's από Teenage Fanclub, το "English Lady" είναι όπως ακριβώς μπορεί να το φανταστεί κανείς από τον τίτλο του, γεμάτο από κλασική μελωδία και αρώματα της βρετανικής εξοχής. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο απ'αυτούς.

28. Bombay Bicycle Club - "Lights Out, Words Gone" από το A Different Kind Of Fix
Η κιθάρα και το μπάσο που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κομματιού μοιάζουν δανεισμένα από ραδιοφωνικά rock-lite χιτάκια των '80s (ίσως θυμίζουν και λίγο Police;), ο χαλαρός ρυθμός και τα εξίσου laid-back φωνητικά πάλι παραπέμπουν σε κάτι που δεν θα'πρεπε να μου αρέσει τόσο... Αλλά ο συνδυασμός όλων των παραπάνω και ο τρόπος που οι Λονδρέζοι έχουν δέσει όλα τα layers μεταξύ τους έκανε τα αυτιά μας να το ερωτευτούν από την πρώτη ακρόαση. Αν προσθέσουμε και την φαινομενικά πολύ απλή αλλά και εκνευριστικά αξιομνημόνευτη μελωδία, ιδού η συνταγή της επιτυχίας.

27. Real Estate - "Green Aisles" από το Days
Υπνωτικές κιθάρες και ένα μοτίβο στα ντραμς που επανέρχεται επίμονα και εθιστικά σε καίρια σημεία. Τα φωνητικά πλέουν ήρεμα κάπου ανάμεσα στους υπόλοιπους ήχους και σε τραβάνε να βουτήξεις στο βυθό αυτού του σαγηνευτικού κομματιού που ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα από έναν κάπως μονοδιάστατο κατά τα άλλα δίσκο.

26. The Smith Westerns - "Still New" από το Dye It Blonde
Το αυτό (μύγα, γάλα, κτλ) συνέβη και με αυτό το κομμάτι από το δεύτερο δίσκο του τρίου απ'το Σικάγο. Η υπέροχη κιθάρα που δένει τις στροφές μεταξύ τους μοιάζει σα να έχει βγει από τα χεράκια ενός νεκραναστημένου George Harrison ενώ το γλυκύτατο ρεφραίν θα πρέπει να το έχει κάνει χιτάκι από αυτά που χορεύουν τα νεαρά Αμερικανάκια στα prom dances. Ακαταμάχητο.

25. Memory Tapes - "Sun Hits" από το Player Piano
Το κλασικό κομμάτι που ξεπετάγεται ξαφνικά στο στερεοφωνικό του αυτοκινήτου ενώ οδηγείς και πάντα ρωτάς τι στο καλό είναι αυτό και ο συνοδηγός σου γκρινιάζει ότι είναι η τριακοστή φορά που ρωτάς για το ίδιο τραγούδι. Δε φταίω εγώ όμως, φταίει ο κος Memory Tapes, κατά κόσμον Dayve Hawk, ο οποίος μας παρέδωσε ένα κομμάτι τόσο χαρούμενο και κολλητικό, με ένα ριφάκι που γαντζώνεται στο μυαλό σου για μέρες αλλά κάθε φορά σε πιάνει στον ύπνο όταν ξεπροβάλλει ενώ κάνεις κάτι τόσο πεζό όσο το να ψάχνεις για πάρκινγκ στο Παγκράτι. Ηλιόλουστο όπως αρμόζει στον τίτλο του.

24. Ringo Deathstarr - "Imagine Hearts" από το Colour Trip
Οι Serena Maneesh της φετινής χρονιάς ονομάζονταν Ringo Deathstarr. Πιο ποπ αλλά εξίσου φασαριόζοι με τους Νορβηγούς συμμαθητές τους στην τάξη του Kevin Shields, οι πιτσιρικάδες από το Texas δείχνουν ολοκάθαρα τις προθέσεις και τις επιρροές τους από το πρώτο κομμάτι του δίσκου τους, χαρίζοντάς μας το πιο χοροπηδηχτό κομμάτι του 2011. Όχι απλά ευπρόσδεκτο, μάλλον απαραίτητο.

23. Wilco - "Art of Almost" από το The Whole Love
Περιμένομε γύρω στα 10 χρόνια να ξανακάνει ο Jeff Tweedy βουτιά στα alt (ή art;) country νερά της φαντασίας του, αλλά μας αντάμειψε πλουσιοπάροχα με αυτό το επτάλεπτο έπος. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη αν το κιθαριστικό ξέσπασμα στο δεύτερο μισό έπρεπε να είναι τόσο απλωμένο και τόσο έντονο, αλλά το πρώτο μισό αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά του κομματιού. Τα κομψότατα μπλιμπλίκια, οι κιθάρες, τα έγχορδα και διάφοροι άλλοι ήχοι πλέκουν ένα θαυμαστό χαλί ενοσω ο Jeff μας εξηγεί πώς τελειοποίησε την τέχνη του σχεδόν. Ισως γι'αυτό το κομμάτι τελειώνει έτσι, θέλοντας να μας πει ότι ΣΧΕΔΟΝ τα κατάφερε να φτιάξει ένα αριστούργημα.

22. John Maus - "Quantum Leap" από το We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
Τα πλήκτρα στο ξεκίνημα μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν από τον «Κοντό με τη Γραβάτα» της Ριτάρας ενώ το μπάσο-ραχοκοκαλιά του κομματιού από τις χρυσές μέρες του Peter Hook. Τα φωνητικά μπαίνουν βαρύτονα και λίγο ζαλισμένα σαν ένας μεθυσμένος Ian Curtis να τα ηχογραφεί από τον άλλο κόσμο. Ξαφνικά, ένα keyboard που μοιάζει να έχει έρθει κατευθείαν από το "And When the Rain Begins to Fall" περνώντας από ένα διαστημικό φίλτρο στέλνει το εθιστικό ρεφραίν στη στρατόσφαιρα, καθώς φαντάζεσαι έναν αστρικό Φλωρινιώτη να κουνιέται γεμάτος νάζι στην πίστα φορώντας ένα φουλ στρασάτο κοστούμι. Ακροβατώντας στη λεπτή γραμμή που χωρίζει το κιτς από το εμπνευσμένο, ο John Maus μας χαρίζει ένα από τα μεγαλύτερα κολλήματα του 2011.

21. Bill Callahan - "Baby's Breath" από το Apocalypse
Μέσα σε μια μουσική πραγματικότητα όπου η μόδα επιτάσσει συνθετικούς ήχους και ψιλοχαζοχαρούμενα θέματα, ο Bill Callahan με τις σκονισμένες '90s κιθάρες του, την αχυρένια φωνή του και τις ερινύες του πορεύεται σαν φτωχός και μόνος καουμπόυ. Σκαλίζει πράγματα που μιλούσαν γι'αυτά οι παλιοί bluesmen και παίζει με το τέμπο του κομματιού για να δώσει ένταση και έμφαση εκεί που η περίτεχνη δίηγησή του το επιβάλλει. Απόλυτα καλοδεχούμενη μια τέτοια δόση διαχρονικότητας και συντριβής στις μέρες μας.

20. Ganglians - "Sleep" από το Still Living
Ένα κομμάτι ήσυχο όσο ο τίτλος του, μπαίνει ακροπατώντας και χώνεται κάτω απ'το δέρμα σου χωρίς να το καταλάβεις. Και μένει εκεί. Το «ακροπάτημα» οφείλεται στο πραγματικά εμπνευσμένο ριφάκι στα πλήκτρα που διατρέχει και στηρίζει το κομμάτι, επιτρέποντας στη vocal melody να πιαστεί πάνω του σαν κισσός και στο ρεφραίν να μοιάζει σαν κύμα φρεσκάδας όταν έρχεται. Τα κιθαριστικά χάδια στο βάθος το ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο, ενώ η μικρή «γέφυρα» που εμφανίζεται στο δίλεπτο επανεμφανίζεται αργότερα και οδηγεί στον εντυπωσιακό επίλογο. Καθόλου φανφάρες από τους Σακραμεντανούς, απλά ένα μικρό indie κομψοτέχνημα.

19. Soft Province - "For Untold Days" από το Soft Province
Καλά κρυμμένο στη μέση περίπου του δίσκου των δυο Καναδών βρίσκόταν ένα κλασικό ποπ κομμάτι με μια μελωδία σχεδόν ανοιξιάτικη. Εξίσου καλά κρυμμένο μέσα στις στρώσεις από φωτεινό πιάνο και τον ηλιόλουστο ήχο είναι το παράπονο του Jace Lasek για εκείνη που έφυγε και τον άφησε αλλά και τον ενέπνευσε για να μας χαρίσει ένα τέτοιο ear candy, ΚΑΙ να μην περιμένει τον επόμενο δίσκο των Besnard Lakes για να το βγάλει. Χαλάλι της.

18. Lifeguards - "Product Head" από το Waving at the Astronauts
Μέσα στον μίνι κατακλυσμό από υλικό που μας έδωσε (και) φέτος ο Robert Pollard βρήκαμε αυτό εδώ το krautrock διαμαντάκι που σκάρωσε μαζί με τον Doug Gillard. Η κιθάρα και τα drums πλέκουν έναν ακατάπαυστο, επίμονο ρυθμό και τα πλήκτρα σκαλίζουν πάνω τους λεπτομέρειες που εντείνουν την κάπως κλειστοφοβική, απειλητική ατμόσφαιρα του κομματιού, κάτι στο οποίο συμβάλλει φυσικά και η αγχώδης, έντονη ερμηνεία του Pollard. Όσο ρετρό και μινιμαλιστικό πρέπει, άξια έγινε ένα από τα κομμάτια που ακούσαμε περισσότερο πέρυσι.

17. Active Child - "Call Me Tonight" από το You Are All I See
Εκεί που το "Big In Japan" και το "I Need A Hero" συναντούν τους Darkness (σας βλέπω εσάς που γελάτε πίσω πίσω αλλά συνεχίζω) γεννήθηκε αυτός ο μικρός ύμνος. Ο Pat Grossi αφήνει για λίγο στην άκρη το κρυστάλλινο προσωπείο που φορά στον υπόλοιπο δίσκο και την πέφτει στα ίσα στο πλάσμα των ονείρων του, με συμμάχους εθιστικά πλήκτρα και ένα ακαταμάχητα χορευτικό beat. Έχοντας περάσει το τεστ εϊτίλας του σχετικού ειδικού μας συνεργάτη, μπορεί να πάρει άξια μια θέση σε κάθε party playlist που σέβεται τον εαυτό της.

16. Anna Calvi - "Suzanne And I" από το Anna Calvi
Αν υπήρχε φέτος ένα κομμάτι που με τις πρώτες του νότες σε κέρδιζε αμέσως, αποπνέοντας τόνους σιγουριάς και αυτοπεποίθησης, ηταν αυτό. Τα drums και οι απαστράπτουσες κιθάρες της εισαγωγής στρώνουν κόκκινο χαλί για να περπατήσει πάνω του με ασορτί φόρεμα και κραγιόν η ντίβα Αννούλα με τη βροντερή φωνή της. Ο υπόλοιπος δίσκος έδειξε ότι η αυτοπεποίθησή της ήταν μεγαλύτερη απ'όση θα άξιζε το υλικό της αλλά χαλάλι, και μόνο αυτό το εντυπωσιακό κομμάτι την άξιζε.

15. Rosebuds - "Limitless Arms" από το Loud Planes Fly Low
Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο πιο χαριτωμένο, γλυκό και αξιαγάπητο θα πρέπει να γίνει ένα κομμάτι για να το παίζουν πρωί-μεσημέρι-βράδυ όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του κόσμου. Τα έγχορδα και οι αρμονίες του Ivan Howard υφαίνουν ένα ηχητικό τοπίο που κάνει τ'αυτιά να μελώνουν στο άκουσμά του και το να τραβηχτεί κανείς μακριά του σχεδόν αδύνατο. Σα να βλέπεις ηλιοβασίλεμα - ναι, έχεις δει χιλιάδες αλλά μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του;

14. Luke Temple - "More Than Muscle" από το Don't Act Like You Don't Care
Το φέρνει απο'δω, το φέρνει απο'κει αλλά, έτσι στα μουλωχτά, ο Αμερικανός τραγουδοποιός έχει καταφέρει να βρίσκεται σε κάποια λίστα μας με ό,τι κι αν έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Κάνοντας ένα διαλειμματάκι από τους Here We Go Magic προτίμησε φέτος να μας δώσει έναν πιο προσωπικό δίσκο, αλλά η εξαιρετική ποπ γραφή του είναι κι εδώ εξίσου εμφανής. Αν θυμάστε το λατρεμένο (μου) περσινό νο1 της λίστας των κομματιών, έχουμε να κάνουμε με ένα παρόμοιας αισθητικής και αξίας ποπ διαμαντάκι.

13. The Crookes - "Laundry Murder, 1922" από το Chasing After Ghosts
Είναι μερικά τραγούδια που τ'ακούς και σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί να έρχονται από οπουδήποτε αλλού εκτός από το Νησί... Κι αυτό εδώ είναι ένα τέτοιο τραγούδι. Από το Sheffield είναι τα παιδιά και μοιάζουν να κατέχουν την τέχνη: κουπλέ που σε τραβάει να μείνεις κι ένα τεράστιο ρεφραίν που σκάει στ'αυτιά σου γεμάτο hooks αλλά και απόλυτη φυσικότητα. Χωρίς φτιασίδια και περιστροφές, απλά κλασική βρετανική ποπ όπως πρέπει να γίνεται.

12. Cass McCombs - "County Line" από το Wit's End
Σχεδόν βλέπεις το σκηνικό μπροστά σου: μια αχανής πεδιάδα σε κάποια μεσοδυτική πολιτεία των βόρειων Η.Π.Α.. Το χιόνι που έπεφτε για μέρες έχει σκεπάσει τα πάντα και μέσα στην παγωμένη ερημιά ξεχωρίζει μόνο μια ευθεία -ένας δρόμος που τα εκχιονιστικά έχουν μετά βίας διατηρήσει καθαρό και μοιάζει να πηγαίνει απ'το πουθενά στο πουθενά 2. Το σούρουπο έχει χρωματίσει τα πάντα σκούρα μπλε και ο ήρωάς μας οδηγεί μόνος προς κάποια πόλη της οποίας τα πρώτα φώτα νομίζει ότι αχνοβλέπει τον ορίζοντα. Ξαναγυρίζει στον τόπο ενός παλιού «εγκλήματος» και το θολωμένο του μυαλό ίσα που του επιτρέπει να κρατά το αυτοκίνητο την ευθεία -οδηγεί μηχανικά καθώς η σκέψη του πετάει προς Εκείνη, όσο κι αν προσπαθεί να τη συμμαζέψει. Καλώς ορίσατε στον κόσμο -και στο αυτοκίνητο- του Cass McCombs. Θέλεις να κρατήσει πολύ η διαδρομή για να τον ακούς και να τον ξανακούς να σου λέει τις ιστορίες για το τσακισμένο «εγώ» του γιατί τις λέει τόσο, μα τόσο όμορφα. Και όχι, πριν το γράψω δεν είχα δει το video. Ευχαριστώ.

11. The Pains of Being Pure At Heart - "Heaven's Gonna Happen Now" από το Belong
Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω αν θα έβαζα στη λίστα ετούτο ή το ομώνυμο και εναρκτήριο του δίσκου, αφού το αχώριστο one-two punch που συγκροτούσαν ήταν πραγματικά ακαταμάχητο. Ένα ριφάκι βγαλμένο από τις χρυσές εποχές της '90s ποπ, ένα κομμάτι ξέχειλο από μελωδία και hooks ικανό να σου φτιάξει το κέφι οπουδήποτε κι οποτεδήποτε και να σε στείλει να χτυπηθείς ή να ανεμίσεις το μαλλί σαν 16χρονο. Οι Νεοϋορκέζοι συνέχισαν και φέτος να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα και το αποτέλεσμα μας άφησε, αν μη τι άλλο, δυο κομμάτια για όλα τα μελλοντικά καλοκαιρινά mix-cds μας.

10. Deerhoof - "Behold a Marvel in the Darkness" από το Deerhoof vs Evil
Μια ζαχαρένια και λίγο αλαφροΐσκιωτη μελωδία από τη γλυκιά φωνούλα της Satomi Matsuzaki διακόπτεται βίαια από το, ίσως, καλύτερο κιθαριστικό ριφάκι της χρονιάς που της επιτίθεται από εκεί που δεν το περιμένει. Τα δυο τους συνεχίζουν να κυλιούνται σε ένα patchwork θορυβοχαλί μέχρι να ενωθούν στο φινάλε. Ακούγεται μια χαρά συνταγή για ένα πετυχημένο χιτάκι με άρωμα '90s και δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν ξετρελάθηκε περισσότερος κόσμος μαζί του. Σ'εμάς πάντως συνέβη.

9. Atlas Sound - "Lightworks" από το Parallax
Ο Bradford Cox έχει αποδείξει και με τα δυο του «οχήματα» ότι μπορεί να γράψει εξαιρετικά ποπ κομμάτια όποτε θέλει. Η τσαχπινιά όμως και το swagger που επιδεικνύει στο τρίλεπτο αυτό γλύκισμα το καθιστούν επίτευγμα Jarvisικών διαστάσεων. Η ακουστική κιθάρα και τα ναζιάρικα φωνητικά δεν είμαι σίγουρη αν είναι κάτι που περιμένεις από τον λεπτεπίλεπτο Bradford αλλά τα καταφέρνει μια χαρά και σε αυτόν τον τομέα, σκαρώνοντας ένα μικρό αριστούργημα. Από τα πολλά του.

8. British Sea Power - "Mongk II" από το Valhalla Dancehall
Οι British Sea Power είναι μια μπάντα που κανονικά θα έπρεπε να μου αρέσει όσο και στον mr.grieves, δηλαδή πάρα, πάρα πολύ. Όμως υπήρχε ένας λόγος που ως τώρα με εμπόδιζε και ήταν σημαντικός: έβρισκα ότι τους έλειπαν τα hooks, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Μέχρι που ήρθε αυτός εδώ ο δυναμίτης, με κιθάρες που θυμίζουν έως και Six By Seven και έναν ρυθμό ταμάμ για οδήγηση σε ανοιχτές λεωφόρους. Ο υπόλοιπος δίσκος ήταν εξίσου καλός (πόνεσα για να μη βάλω ΚΑΙ το "Baby" τη λίστα) και ίσως ήρθε η ώρα να φάω το καπέλο μου και να τα πάρω όλα πίσω.

7. Radiohead - "Codex" από το The King of Limbs
Όπως ίσως θα φαντάζεστε, διάβασα πολλές κριτικές του TKoL την περσινή χρονιά και σε αρκετές από αυτές οι κριτικοί προσπερνούσαν αυτό το κομμάτι ελαφρά τη καρδία, με το επιχείρημα ότι «το έχουν ξανακάνει παλιότερα και καλύτερα». Το ίδιο είπαν και διάφοροι γκρινιάρηδες στο ΑtEase (γκρινιάρηδες οπαδοί των RH στο AtEase; Πρώτη φορά το ακούω). Πράγμα που με έκανε να ξύνω το κεφάλι μου με απορία κάθε φορά που το διάβαζα. Ναι, ΟΚ, σε γενικές γραμμές έχουν ξανακάνει αργά κομμάτια με πιάνο. Η πεντακάθαρη παραγωγή και το ανεπαίσθητο beat που το κάνουν να ακούγεται σα να έχει βγει από δίσκο των Royksopp (και το λέω αυτό ως πέρα για πέρα θετικό στοιχείο), τα αριστοτεχνικά τοποθετημένα πνευστά, τα πιο διακριτικά έγχορδα που έχει φτιάξει ποτέ ο Jonny Greenwood που όμως δημιουργούν ένα τρεμουλιαστό σύννεφο που αιωρείται πάνω από το τέλος του κομματιού, η απουσία έστω και της παραμικρής παραπανίσιας νότας, όλα αυτά δεν υπάρχουν σε κανένα από τα προηγούμενα. Και στην τελική δεν έχει και σημασία -ναι, είναι ένα από εκείνα τα κομμάτια των Radiohead που σε κάνουν να θέλεις να βάλεις σιγαστήρα στην περιστροφή της γης όταν τα ακούς και ναι, αυτού του είδους τα τραγούδια αυτοί οι τύποι τα κάνουν καλύτερα από όλους. (Επίσης, βλ. Παράρτημα Γ)

6. Low - "Nightingale" από το C'mon
Μια κιθάρα μας υποκλίνεται με χάρη μπαλαρίνας καθώς μας υποδέχεται στο τραγούδι και μια μελωδία απ'αυτές στις οποίες ειδικεύονται οι Low μας αγκαλιάζει αμέσως. Με ήρεμη και σταθερή φωνή ο Alan Sparhawk μοιάζει να καθησυχάζει αλλά και, ταυτόχρονα, να ποθεί ό,τι συμβολίζει το αηδόνι των στίχων. Αν και τα πάντα σε αυτό το κομμάτι συμβαίνουν με τις απαλές, μεγαλοπρεπείς κινήσεις ενός κύκνου -έστω, αφού όσο όμορφοι είναι οι κύκνοι να τους βλέπεις, άλλο τόσο όμορφα είναι τ'αηδόνια να τα ακούς. Ακόμα κι αυτά όμως θα ζορίζονταν στο συναγωνισμό με την ένωση εις φωνήν μίαν του Alan και της Mimi. Ένα ακόμα αριστούργημα από τα χεράκια του ζευγαριού από το Duluth που δε μας απογοητεύει ποτέ.

5. King Creosote & Jon Hopkins - "Running on Fumes" από το Diamond Mine
Ενα ηχητικό υπόστρωμα άπο κάθε λογής διακριτικά samples υποδέχεται τον Σκωτσέζο Tim Buckley ο οποίος, με παρέα μια μοναχική ακουστική κιθάρα, διηγείται μια οικεία ιστορία μιας σχέσης που καταρρέει αργά και βασανιστικά. Αχνά, διάφανα πέπλα από πλήκτρα και φωνητικά έρχονται να ντύσουν τη θεσπέσια φωνή του Kenny Anderson και την τόσο συγκρατημένη αλλά και τόσο συγκλονιστική ερμηνεία του. Με γραμμές απλές αλλά ικανές να πετσοκόψουν -"When you split your lip against the side of my face"- φωτογραφίζει τη διάλυση χωρίς ρομαντισμούς, με μια ωμή και πονεμένη ειλικρίνεια. Ο λευκός θόρυβος στο τέλος, γεμάτος από ηχητικές λεπτομέρειες που τονίζουν τη σιωπή, συμπληρώνει την εικόνα και ταυτόχρονα ένα από τα ομορφότερα -και ανατριχιαστικότερα- κομμάτια που ακούσαμε πέρυσι.

4. Connan Mockasin - "Forever Dolphin Love" από το Forever Dolphin Love
Ευτυχώς στη Νέα Ζηλανδία ο χρόνος κυλάει πιο αργά απ'ό,τι στα μέρη μας. Ο Connan Mockasin δεν έκοψε τίποτα από αυτό το έξτρα λαρτζ δημιούργημα, δίνοντάς μας ένα φουλ δεκάλεπτο ξεδιάντροπης ψυχεδέλειας, τόσο άφοβης για το «τι θα πουν οι κριτικοί» και αδιάφορης για μόδες, με τέτοια άγνοια κινδύνου που μας κάνει να χαμογελάμε. Ονειρικές κιθάρες και ξεστρατισμένα ακορντεόν μας οδηγούν στο κυρίως μέρος του κομματιού όπου ο ίδιος ο Connan, με την αθώα φωνή του, μας ξεναγεί στο βυθό όπου έχουμε βρεθεί. Ένα πρώτης τάξεως μουσικό παραισθησιογόνο που μας χαρίζει ένα ταξίδι για το οποίο πολλοί μουσικοί των '60s ή των '70s θα ήταν περήφανοι.

3. Grouper - "She Loves Me That Way" από το A I A : Dream Loss
Από τον πολύχρωμο, εξπρεσιονιστικό καμβά του Connan πάμε στην άλλη άκρη του πλανήτη και σε κάτι που φέρνει περισσότερο σε Rothko και μάλιστα απο τα πιο σκληρά. Πίστευα ότι η κοπέλα από το Portland δεν θα ξεπερνούσε ποτέ την κορυφή του λατρεμένου μου "Imposter in the Sky". Να όμως που τα κατάφερε με αυτό το εξωγήινο σύννεφο. Μια οχτάλεπτη μελωδική ζάλη που ολοένα γυρνάει γύρω απ'το ίδιο σημείο και δεν θες να σταματήσει ποτέ ούτε να βγεις από αυτήν, ένας πίνακας όπου χιλιάδες τόνοι του γκρίζου στριμώχνονται μέσα στο τελάρο, μια μουσική που δεν μπαίνει μέσα στο μυαλό σου αλλά το παίρνει και το διαλύει σε μικρά κομματάκια και στο τέλος σε αφήνει να το συναρμολογήσεις σα χαμένος. Αν δηλαδή το θέλεις πίσω, γιατί έχεις πάντα την επιλογή να της το ξαναδώσεις -και συνήθως εγώ αυτό επιλέγω.

2. The Antlers - "No Widows" από το Burst Apart
Αν έχετε δει το Father Ted, αναμφίβολα θα θυμάστε το τελευταίο επεισόδιο και τον Father Kevin που ξέφυγε από την κατάθλιψη για λίγο (δε σας λέμε τί και πώς έγινε, θα ήταν τεράστιο spoiler για μια σκηνή που μας έκανε να λιώσουμε). Αν λοιπόν ξαναγυριζόταν το επεισόδιο εν έτει 2011 κι έπρεπε να διαλέξουμε περσινά κομμάτια για να ντύσουμε τις αντίστοιχες σκηνές, το ρόλο του κομματιού που τον ξαναρίχνει θα έπαιρνε χωρίς δεύτερη οντισιόν το "No Widows". Πιστοί στην κληρονομιά του υπέροχου Hospice, οι Νεοϋορκέζοι μας ξανακάνουν την καρδιά κομματάκια καθώς ο Peter Silberman διηγείται με τη δαντελένια φωνή του όλα εκείνα που δεν θα γίνουν αν χαθεί γιατί απλούστατα δεν έχει κανέναν να τον περιμένει. Όσο όμως αποκαρδιωτικό κι αν είναι κάτι τέτοιο, ακούγεται κατά ένα μέρος ανακουφισμένος που δεν θα πάθει κανείς κακό και ταυτόχρονα, παρ'όλο που δεν θα υπάρξουν συνέπειες, διατεθειμένος να κρατηθεί όσο μπορεί απ'τη γλύκα της ζωής. Όλο αυτό το ψυχολογικό εκκρεμές λαμβάνει χώρα μέσα σε μια αγκαλιά από τεχνητούς ήχους και οι ουρανοί που ανοίγουν στα 2'30" μοιάζουν έτοιμοι να υποδεχτούν το πνεύμα του, αλλά αυτό επιλέγει να συνεχίσει τη γήινη περιπλάνησή του κι ας μη λυτρωθεί ποτέ. Τελικά όμως καταφέρνει να λυτρώσει εμάς.

1. Radiohead - "Bloom" από το The King of Limbs
Τιιιι, δύο τραγούδια από το ίδιο συγκρότημα στη λίστα σου; Και λίγα είναι, απαντώ -αν πόνεσα μια φορά για το "Baby" των BSP, το "Belong" των Pains of Being.... και όλα τα άλλα «διπλά» κομμάτια που έμειναν απ'έξω (και είναι πολλά -υπήρξαν πολλοί δίσκοι πέρσι με 2 ή 3 εξαιρετικά κομμάτια, μόνο που οι πιο πολλοί δεν είχαν άλλα) που να δείτε πόσο πόνεσα για το "Give Up the Ghost" και το "Lotus Flower" που αναγκάστηκα να «κόψω» για να σταματήσω στα δυο. Δε γινόταν όμως να πέσω παρακάτω και το "Bloom" -άλλο ένα κομμάτι που οι περισσότεροι κριτικοί προσπέρασαν σα να μην υπήρχε κάνοντάς μας να ξύνουμε ακόμα περισσότερο τα κεφάλια μας αμφότεροι- δε μπορούσε παρά να ανακηρυχθεί πανηγυρικά το αγαπημένο μου κομμάτι για το 2011. Το last.fm λέει 51 ακροάσεις αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να ήταν διπλάσιες -μέτρησε κάμποσες χαμένες στο αυτοκίνητο, στο youtube, στο From The Basement και βέβαια στα untagged mp3s που αρέσκεται να κρατάει ο mr.grieves. Το άκουγα χωρίς υπερβολή όλη τη χρονιά.

Και κάθε φορά το άκουγα με καινούριο, ανανεωμένο θαυμασμό. Όπως ας πούμε για το πώς τα καταιγιστικά drum loops σέρφαραν με χάρη πάνω στην ομορφότερη και χαρισματικότερη μπασογραμμή που ακούσαμε μέσα στο '11 -ναι, υποκλιθείτε επιτέλους τον αφανή ήρωα των Radiohead, νομίζω ότι ο Colin το αξίζει ένα χειροκρότημα και μάλιστα τοκισμένο αναδρομικά για όλα αυτά τα χρόνια- η οποία κουβαλούσε με περισσή άνεση όλο το τραγούδι στους ώμους της, κατέβαζε τους σφυγμούς και σε προκαλούσε να πάρεις βαθιά αναπνοή και να βουτήξεις στο βυθό μαζί με τον Thom να δεις όλα αυτά που έβλεπε. Ή για την απίστευτη γέφυρα όπου πνευστά και φωνή ενώνονταν σαν ένα και διάφορα ηλεκτρονικά κελαηδίσματα δόξαζαν την πλάση ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων -τόσο μεγαλόπρεπο και ανυψωτικό είναι εκείνο το σημείο. Πρώτη φορά άκουγα την αγαπημένη μου μπάντα σε τέτοια laid-back κατάσταση, μια έννοια που της ήταν σχεδόν άγνωστη ως τώρα, κι όμως, ακόμα και σε τόσο ανοίκεια νερά κατάφερε να μοιάζει σαν στο σπίτι της και να δημιουργήσει ένα τέτοιο κέντημα.

Όταν, δε, ήρθε και η εκτέλεση του From The Basement, όταν τους είδα εκεί να το ξαναχτίζουν από την αρχή σχεδόν με τα βασικότερα υλικά που έχει κάθε μπάντα -κανονικές κιθάρες, μπάσο, κάποια samples, μπόλικα κρουστά και τη φωνή με την οποία τους έχει προικίσει η φύση και η τύχη- όπως πάντα απόλυτα συγκεντρωμένοι αλλά όσο ποτέ άλλοτε χαρούμενοι, σιγουρεύτηκα. Σε μια αλυσίδα από απαστράπτοντα εναρκτήρια κομμάτια το "Bloom" είναι ο πιο πολύτιμος κρίκος και συνολικά ένας από τους πιο πολύτιμους σε ένα από τα κορυφαία περιδέραια της ποπ μουσικής.

2010: Sunset - "Late Night Dawning"
2009: DM Stith - "Pity Dance"
2008: Beach House - "Gila"
2007: Radiohead - "Reckoner"/ PJ Harvey - "The Mountain"/ LCD Soundsystem - "Someone Great"

Παράρτημα Α: κομμάτια που άκουσα μέσα στο 2011 αλλά είχαν κυκλοφορήσει το 2010 και ό,τι δικαιολογία κι αν σκέφτηκα δε γινόταν να τα βάλω στη λίστα του '11, αλλά αν τα έβαζα θα ήταν ιδιαιτερως ψηλά.
Active Child - "I'm in Your Church at Night" από το Curtis Lane EP
The Fresh & Onlys - "Summer of Love" από το Play It Strange

Παράρτημα Β: κομμάτια από συγκροτήματα που είχαν ήδη μπει στη λίστα με άλλο κομμάτι και τα οποία μου άρεσαν σχεδόν εξίσου.
Atlas Sound - "Angel Is Broken"
British Sea Power - "Baby"
Connan Mockasin - "Megumi the Milkyway Above"
Elbow - "Jesus Is a Rochdale Girl"
EMA - "Red Star"
Jonny - "I Want to Be Around You"
Junior Boys - "Ep"
Lifeguards - "You're Gonna Need a Mountain"
Low - "You See Everything"
Pains of Being Pure at Heart - "Belong"
Radiohead - "Lotus Flower"
Radiohead - "Give Up the Ghost"
Washed Out - "You And I"

Παράρτημα Γ: Είμαι έτοιμη να δεχθώ μπίρι-μπίρι και ίσως ντομάτες δηλώνοντας ότι, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι #6 σε δίσκο των RH. Discuss. ("Codex" > "Where I End And You Begin" = "Nice Dream" > "Faust Arp" > "Knives Out" > "Karma Police" > "Optimistic" > "Anyone Can Play Guitar")

Kinda working my way through a dream / I was having alone

2011-12-31T17:36:00.001+02:00

Αν μία στιγμή μέσα στη χρονιά είναι απαραίτητο να ακουστεί το παραπάνω τραγούδι, από μια σπουδαία χαμένη μπάντα, είναι αυτή.

Για το 2012:

Υποσχόμαστε να βγάλουμε τα γενέθλια της Janelle Monae από πάνω δεξιά.

Να ανανεώσουμε κάποιους από τους (θα ευχόμασταν να μην ήταν) νεκρούς συνδέσμους κάτω δεξιά.

Να γκρινιάζουμε λιγότερο στις αμπελοφασουλοσοφίες.

Να τελειώσουμε όλα τα κείμενα που έχουμε στο πρόχειρο.

Περισσότερα Some Questions.

Περισσότερες συναυλίες.
Περισσότερο γράψιμο (ειδικότερα από την uptight).

Χρονια πολλά με υγεία και ευτυχία για όλους...

2011: Συναυλιακές αναμνήσεις

2011-12-15T17:54:00.004+02:00

Η φετινή συναυλιακή μας χρονιά κινήθηκε σε δύο άξονες. Από τη μία οι λιγοστοί καλλιτέχνες που τίμησαν ένα χρεωκοπημένο κράτος με την παρουσία τους και από την άλλη το Field Day Festival που προσέφερε στον συναυλιόφιλο όλα όσα χρειαζόταν.

Η πλάκα είναι ότι τα καλομαθημένα και απαιτητικά Αγγλάκια θεωρούν το συγκεκριμένο φεστιβάλ ως αυτό που προσφέρει τις λιγότερες ανέσεις στον θεατή καθώς και τις χειρότερες μπύρες (!). Εμείς από την άλλη είδαμε ένα μεγάλο μουσικό πάρκο που... ή μάλλον ας βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά ξεκινώντας από τις εν Ελλάδι συναυλίες.

Η κίνηση ήταν πεσμένη και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν γι'αυτό. Η Alterground που είχε κλέψει πριν δύο χρόνια την παράσταση συρρικνώθηκε με όλο και λιγότερες διοργανώσεις έχοντας να αντιμετωπίσει και το μποϋκοτάζ των βρωμοπόδαρων post-rockάδων που σήκωσαν το μπαϊράκι της επανάστασης στα 30άρια του εισιτηρίου. Ανεξάρτητη εταιρία σου λέει και να έχει λεφτά το εισιτήριο; Ντροπή. Γενικά είναι εύκολο να μποϋκοτάρεις όταν όλα σου έρχονται τζάμπα και δεν έχεις δώσει ποτέ μία δεκάρα σε κάποιον καλλιτέχνη που αγαπάς.

Πάει αυτό. Είχαμε την αθλιότητα δίχως τέλος του Rockwave που κάποιος πρέπει να του τραβήξει τη πρίζα, κάποιους παλιούς γνωστούς που θα συνεχίσουν να έρχονται ακόμα και αν γυρίσουμε στη μνα και την Detox. Η εταιρία των ακυρώσεων -πως λέμε ομάδα των πρωταθλημάτων- έφερε καλά ονόματα δυστυχώς μόνο στη φαντασία της. Έτσι πρόχειρα Amy Winehouse, Primal Scream, φεστιβάλ 2310 στη Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον έφερε Interpol. Φυσικά δεν είμαστε αφελείς για να μην καταλαβαίνουμε ότι κάτι παίζει με αυτές τις ανακοινώσεις και τις ακυρώσεις και γι' αυτό ο ειδικός ντετέκτιβ του some beans το ερευνά.

Το Gagarin εξαφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικό από τον συναυλιακό χάρτη συνεχίζοντας την καθοδική πορεία των δύο τελευταίων χρόνων (τουλάχιστον ήρθε για λογαριασμό του ο Cave) και προς το τέλος της χρονιάς κάτι κινήθηκε στο Bios με ονόματα της μοδός (Josh T. Pearson, EMA) που δυστυχώς δεν είναι του γούστου μου.

Τελικά τι μας έμεινε από την φετινή χρονιά; Η άψογη -και ευρύχωρη και με φθηνές μπύρες- συναυλία του κτήνους των Grinderman για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ, και η βουτιά στο παρελθόν με τους Suede και τον Brett Anderson να αλαλιάζουν την προηγούμενη μουσική γενιά, αλλά και να γεννούν το ενδιαφέρον στους νεότερους για τον μοναδικό και διαχρονικό ήχο τους. Η uptight σας έχει μιλήσει για τη συγκεκριμένη συναυλία εδώ. Και... αυτά.

Δυστυχώς χάσαμε Interpol, Pulp, Twilight Singers, καθέναν για διαφορετικούς λόγους. Εντάξει, τον Dulli τον έχουμε δει πάνω από τρεις φορές, οι Interpol όμως ήταν ένα απωθημένο που δυστυχώς έμεινε έτσι. Και να θυμόμουν και τους λόγους... Οι Pulp από την άλλη έπεσαν σε άβολη ημερομηνία, η uptight όμως κρατάει γερά την ανάμνηση από το Rockwave της Φρεαττύδας το 1998. Ξεχάσαμε κάτι άλλο; Πάμε στα σημαντικά τώρα.

Το Field Day Festival διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Victoria Park του Λονδίνου. Φτάσαμε μετά από μία σύντομη αλλαγή τρένου στις δαιδαλώδεις (και μασονικές εννοείται) στοές του υπογείου. Ένας μικρός γοργός περίπατος, ώστε να προλάβουμε τα πρώτα ονόματα του festival που ξεκινούσαν στις 12, προσπερνώντας αδιάφορους νεαρούς Άγγλους που είχαν ξεκινήσει την μπυροποσία γεμίζοντας τοπικές παμπ μέχρι να αρχίσουν τα ονόματα που τους ενδιέφεραν. Δυστυχώς εμείς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια με την πολιτιστική αλλά και οικονομική πλέον ένδεια της χώρας μας οπότε έπρεπε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο όλα όσα μας προσφέρονταν με τις μόλις 40 λίρες του εισιτηρίου. Με αυτά που είδαμε ήταν σίγουρα το bargain of the year όπως θα έλεγαν και οι Άγγλοι (μαζί με κάτι ψώνια σε ελληνικό supermarket που μετά το λάθος της ταμία ξέχασαν να μας ζητήσουν γύρω στα 30 ευρώ). 40 λίρες για ένα ημερήσιο festival 60+ ονομάτων.

Επιτρέψτε μου όμως την παρένθεση για μια αστεία ιστορία που δείχνει την διαφορά αντίληψης και εξυπηρέτησης. Ας αφήσουμε τα χρήματα, την ακρίβεια, τη φτήνια, τις βιομηχανίες, τον πληθυσμό ή τέλος πάντων οτιδήποτε χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για την χρεοκοπία της χώρας μας. Ας μιλήσουμε μόνο για τη φιλοσοφία εξυπηρέτησης του πελάτη. Καπιταλισμός, υπερκαταναλωτισμός, μπλα μπλα. Στο τέλος της ημέρας όμως έχεις αγοράσει κάτι και αισθάνεσαι ότι δεν σε έχουν κοροϊδέψει. Μπορεί στην πραγματικότητα να μην δίνουν δεκάρα για σένα (που δεν το πιστεύω αλλά χάριν του νοήματος θα το δεχτώ) αλλά στις συναλλαγές σου φέρονται ως άνθρωπο με δικαιώματα και όχι ως δίποδο με πορτοφόλι. Και εξηγούμαι.

Αγοράσαμε τα εισιτήρια διαδικτυακά. Περίπου μια εβδομάδα πριν δεν είχαν έρθει ακόμα στο σπίτι οπότε αρχίσαμε να ανησυχούμε. Μετά από συνεννοήσεις οι κ.κ. διοργανωτές, εκτός ότι δεν μας ζήτησαν καμία απόδειξη για το ότι δεν είχαμε παραλάβει τα εισιτήρια, μας καθησύχασαν ότι θα μας έχουν νέα εισιτήρια την ημέρα του φεστιβάλ έξω από τα ταμεία. Όντως έτσι έγινε, μόνο που την ημέρα του φεστιβάλ είχα κρύψει στην κάλτσα μου, προτού καταστρέψω διακριτικά, τα αρχικά εισιτήρια που στο μεταξύ είχαν φτάσει σπίτι μας μια μέρα πριν φύγουμε. Ούτε μας ρώτησαν αν μας ήρθαν τελικά, ούτε αντιρρήσεις, ούτε τζιριτζάντζουλες. Είσαι πελάτης; Έδωσες τις σκληρά βγαλμένες μέσα από δουλειά λίρες σου; Έχεις δικαιώματα και απαιτήσεις. Βεβαίως η βαλκανική απατεωνιά το μόνο συμπέρασμα που θα έβγαζε από αυτή την παράγραφο θα ήταν «και γιατί δεν τα πουλήσατε να βγάλετε και τα λεφτά που χαλάσατε ρε κοροϊδάρες; Για να μας βγάζουν οι Άγγλοι ντοκιμαντέρ για το πόσο λαμόγια και καλομαθημένοι είναι οι Έλληνες;». Έλα ντε...

Περπατήσαμε σε ένα κλασσικό καλοφτιαγμένο αγγλικό πάρκο για να φτάσουμε στις απομονωμένες και απομακρυσμένες από τις κατοικίες σκηνές. Μια όαση πρασίνου στην καρδιά του Λονδίνου που θα έλεγε και ο Κωνσταντίνος Τζούμας, αν το Λονδίνο δεν ήταν ήδη πήχτρα στο πράσινο. Στο δρόμο πέρασαν δύο τρεις τύποι που ψαρεύανε για μαυραγορίτες προτού βρεθούμε ξαφνικά στην εξοχή. Ένας τεράστιος χώρος μακριά από τον πολιτισμό (μάλιστα από το απόγευμα όταν άρχισαν να μεθάνε οι συνσυναυλιαζόμενοί μας η συμπεριφορά τους σε γύριζε κάποια δισεκατομμύρια χρόνια πριν ακόμα σκεφτεί κάποιος τη λέξη πολιτισμός), με τις μυρωδιές των γευστικότατων τηγανητών αηδιών που τρώνε, με χαρούμενες, πολύχρωμες και ιδιαίτερα στυλάτες φιγούρες και μια ευχάριστη ζαλάδα φθινοπωρινής (παρότι καρδιά του Αυγούστου) ψύχρας και παιχνιδιάρικης λουναπαρκικής διάθεσης. Είχαμε δουλειά όμως. Η μουσική ήδη κυριαρχούσε στο μέρος και πηγαινοέφερνε το πρώτο τσούρμο ανθρώπων που κατέφτασαν.

Συνολικά στη διάθεση του κοινού ήταν 7 stages, γύρω στις 100 τουαλέτες, καμμιά 30αριά φαγάδικα για όλα τα γούστα (από τεράστια χοτ ντογκς μέχρι τα παραδοσιακά αγγλικά τηγανητά, γλυκά, καραμέλες, παγωτά, πίτσες, vegetarian, ινδικό, κινέζικο, πολυνησιακό κ.λ.π. κ.λ.π.), τρία-τέσσερα τεράστια μπαράκια που σέρβιραν ποτά (κυρίως το ξέπλυμα St. Miguel), καρουσέλ, υπαίθρια παιχνίδια και γενικά μια ατμόσφαιρα που θύμιζε πανηγύρι. Οι επτά σκηνές που μας ενδιαφέρουν και που καθόρισαν και το πρόγραμμα του ατελείωτου πήγαινε-έλα πάνω στο γρασίδι ήταν οι εξής: το μεγάλο main stage για τα γνωστότερα ονόματα του festival, το stage του Quietus με πιο ενήλικες indie μπάντες και καλλιτέχνες, την Blogger's Delight σκηνή με τα νεόκοπα υπερμοδάτα νέα συγκροτήματα, την lastfm με τον πιο σκοτεινό και «βρώμικο» ήχο, τη χορευτική Bugged Out με το πάρτι και τα τριψίματα από νωρίς το μεσημέρι μέχρι όσο αντέξουν οι χημικές προμήθειες, η οικογενειακού μεγέθους Do You Come Here Often? με τα άγνωστα των αγνώστων ω άγνωστα ακόμα και χωρίς εταιρίες συγκροτήματα, και η σκηνή Lock Tavern με παρόμοια λογική.

Σχεδόν μία παρά και η μουσική μας καλούσε. Πήραμε ένα σχεδιάγραμμα του χώρου και προσπαθήσαμε να βρούμε τα βήματά μας σε ένα μέρος που θα γινόταν η παιδική μας χαρά για τις επόμενες 10 ώρες. Από τους Γερμαναράδες (φέρτε πίσω τις κατοχικές αποζημιώσεις ρε!) και ιστορικούς Krautrockάδες Faust καθώς και τους νεόκοπους indie rockάδες History οf Apple Pie μας έμειναν κάποιες μελωδίες που έφτασαν από μακριά στα αυτιά μας. Δεν προλάβαμε να τους ρίξουμε βλέφαρο παρά μόνο να ακούσουμε κάποια κλαπατσίμπαλα και οχλαγωγία από το μέρος τους.

Η πρώτη μπάντα που παρακολουθήσαμε ήταν οι άνευ εταιρίας και δίσκου 2 54. Μια μπάντα στο στυλ των Dum Dum Girls από το Λονδίνο που ήδη της έχει δώσει προσοχή η Guardian. Καλό και σφιχτό παίξιμο αλλά με παρόμοιες συνθέσεις στα κομμάτια. Φαντάζομαι αν γίνει το απαραίτητο promotion από την εταιρεία που θα τους υπογράψει έχουν όλα τα προσόντα για ένα σύντομο hype.

Ανυπομονούσαμε να επισκεφτούμε την κεντρική σκηνή. Στο δρόμο μας πετύχαμε μία μίνι ορχήστρα με κυριούληδες μεγαλούτσικης ηλικίας που έπαιζε το θέμα του Star Wars καθώς και διάφορους πωλητές καλαμποκιών. Οι γλυκές folk μελωδίες του Willy Mason μπροστά σε ένα χαλαρό και ξαπλωμένο κοινό έδιωξαν την οποιαδήποτε ιδέα βροχής από τον μουντό καιρό. Για λίγο βεβαίως αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μιλάμε για Αγγλία. O Willy, που κάποια χρόνια πριν άνοιγε τις συναυλίες των Radiohead, ήταν ζεστός και μελαγχολικός όπως όλοι οι folk τροβαδούροι που σέβονται τον εαυτό τους. Θύμισε μάλιστα Bill Callahan αλλά με λιγότερο δράμα.

Δεν θα μπορούσαμε να μη ρίξουμε μια ματιά στην Anika που κατέλαβε τη σκηνή Βlogger's Delight. Ένα από τα εκκολαπτόμενα ονόματα της αγγλικής πειραματικής μουσικής, καμάρι του Bristol και κατά συνέπεια προστατευόμενη του Geoff Barrow. Με μια εμφάνιση που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε Andy Warhol και Nico προσπάθησε σκληρά να είναι μυστήρια και δύσκολη αλλά δε μας άφησε τίποτα, ούτε καν μια περιέργεια.

Η πρώτη μας επαφή με τη χορευτική σκηνή ήταν μετά τις 13.15 με τους Pearson Sound. Έξυπνα μπιτάκια που ακούγονταν ακόμα καλύτερα στην -ακόμα- ευρύχωρη και άνετη σκηνή. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να κάτσουμε περισσότερο αλλά τουλάχιστον καταλάβαμε γιατί αυξάνεται συνεχώς το κοινό του Dubstep παραγωγού Ramadanman ή David Kennedy για τους φίλους.

Ο λόγος που βιαστήκαμε να φύγουμε ήταν οι Junip του Jose Gonzalez που έπαιζαν στο κυρίως stage. Δεν είναι ότι έχουμε καμιά μεγάλη αγάπη στον Gonzalez που μοναχός του φέρνει άνετα χασμουρητά. Όμως οι Junip με το alternative country στυλ τους είναι μια καλή ιδέα. Πράγματι ο Gonzalez βοηθήθηκε πολύ από την μπάντα που συμπεριλάμβανε μάλιστα δύο ντράμερς και έκανε τον ήχο του πιο γεμάτο με το ρυθμό της να κάνει ωραία αντίθεση με τη στατική και αισθαντική φωνή του Gonzalez. Το "Without You" ήταν ίσως στο top-5 με τις πιο όμορφες στιγμές του festival και μαζί με το ψιλόβροχο σχημάτισε ένα -όπως θα' λεγε και η uptight- soundtracking moment. Για τους πιο καμμένους από εμάς το "Far Away" είχε ιδιαίτερη αξία καθώς θυμηθήκαμε τον John Marston να κατεβαίνει από τη σχεδία του Irish και να πατάει για πρώτη φορά στα μυστηριώδη και επικίνδυνα χώματα του Μεξικού. Αν δεν ξέρετε για τι μιλάμε κοιτάξτε εδώ.

Και τώρα το μεγαλύτερο λάθος που κάναμε στις 6 Αυγούστου του 2011 (πιθανότατα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της χρονιάς). Βλέποντας τα προγράμματα κάποιες εβδομάδες νωρίτερα στην Αθήνα είδαμε ότι ο Mark Kozelek των Red House Painters και των Sun Kil Moon με το μελωδικό και βραδύκαυστο φυτίλι που τον έκανε γνωστό έπαιζε την ίδια ώρα με τον ΝεοΖηλανδό Connan Mockasin. Η επιλογή ήταν εύκολη. Πάμε σε αυτόν που ξέρουμε. Ζοοοονκ! Ο ήχος του λάθους ήταν αυτός μια και χωρίς να το ξέρουμε βάλαμε στη ζυγαριά έναν από τους αγαπημένους μας φετινούς δίσκους (τον ακούσαμε σχεδόν με το που γυρίσαμε) με έναν πολύ μέτριο και κλαψιάρη Kozelek που δεν ξεπέρασε ποτέ τους ήχους που ερχόντουσαν από τις διπλανές σκηνές. Γιατί εντάξει, καταλαβαίνω την μοναξιά και την απαιτούμενη συγκέντρωση του καλλιτέχνη αλλά σίγουρα δεν θέλαμε να δούμε έναν μεσήλικα που ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα πάνω στη σκηνή και να μας λέει «αυτό το κάνω μόνο για τα λεφτά». Τσαντισμένος καθώς ήταν δεν χαιρέτησε καν τον κόσμο που τον υποστήριξε σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής του και προσπαθούσε να του δώσει θάρρος. Τελικά η μοναδική στιγμή που υπήρξε κάποιου είδους δέσιμο με το κοινό ήταν στο έτσι και αλλιώς πανέμορφο "Carry Me Ohio" από τα χρόνια του με τους Sun Kil Moon. O αξιαγάπητος Νεοζηλανδός όμως πάει και άντε να τον ξαναβρούμε.

Εντωμεταξύ οι μεθυσμένοι Βησιγότθοι είχαν αρχίσει ήδη να πληθαίνουν. Χώρος δεν υπήρχε πολύς στις σκηνές ενώ πολλοί ακολουθούσαν την πρακτική της κατασκήνωσης. Δηλαδή μία σκηνή και ό,τι δούμε. Εμείς φυσικά με τέτοιον μουσικό χαμό δεν θα μπορούσαμε να κάτσουμε ήσυχοι.

Οι μικρές σκηνές είχαν ήδη γεμίσει ασφυκτικά αλλά στο main stage ο σχετικά λίγος κόσμος απολάμβανε τους Sun Ra Arkestra. Ντυμένοι σαν τον Φλωρινιώτη έπαιζαν τρελή, παρανοϊκή και άναρχη τζαζ κι έφτιαξαν ένα θέαμα που ανέβασε την διάθεση όλων.

Σχεδόν με το που άρχισε ο Ariel Pink και το στοιχειωμένο του Graffiti στη σκηνή του Quietus ήμασταν εκεί. Τα πολύχρωμα και πολυβαμμένα προσωπάκια γέμισαν ασφυκτικά τo πλατώ και είδαν μαζί μας έναν τύπο που έμοιαζε με τον Iggy Pop σε χειμερινή αμφίεση. Παρότι δεν τρελαίνομαι για τους δίσκους του πρέπει να πω πως live ήταν καταπληκτικός με ένα μίγμα ντίσκο και ροκ που έφερε το καλοκαίρι στο φθινοπωρινό (6 Αυγούστου επαναλαμβάνω) Λονδίνο. Παρέα με άψογους μουσικούς (ιδιαίτερα τον μπασίστα που ήταν δυναμίτης στο "Menopause Man" και έφερνε εμφανισιακά στον Slash) ήξερε ακριβώς πως να διασκεδάσει το κοινό με τον έξωστρεφή και αισιόδοξο ήχο του. Τo "Bright Lit Blue Skies" ήταν το κάτι άλλο και αντιπροσωπευτικό μιας εμφάνισης που μας φέρνει μόνο χαμόγελα ακόμα και μετά από τόσους μήνες.

Απόγευμα γύρω στις 4 μαζί με το γέμισμα ενέργειας και στομαχιού με σκουπίδια παρακολουθήσαμε για λίγο τον Oneohtrix Point Never. Τα ηχητικά κύματα σκέπαζαν το ένα το άλλο και έφτιαχναν πολλές στρώσεις δημιουργώντας μία δύσκολη αλλά ενδιαφέρουσα ακρόαση. O Dan Lopatin χειρονομούσε συνεχώς σχηματίζοντας κύκλους με τα χέρια του καθώς είχε αναλάβει τον ρόλο του μαέστρου αυτής της παρανοϊκής ακολουθίας.

Δεν κάτσαμε πολύ όμως γιατί την ίδια στιγμή στη σκηνή του Quietus ο Alexis Taylor με τους About Group του έδινε το show του. Έτσι κι εμείς πήραμε μια μικρή εκδίκηση και αισθανθήκαμε αγαλλίαση που επιτέλους τον είδαμε live μετά τον περυσινό ατυχέστατο προγραμματισμό του Synch που τον έριξε πάνω στον Rufus Wainwright. Δυνατό blues, γερή ψυχεδέλεια και soul φωνητικά από τον μικρό θεούλη που είχε φορέσει μια ολόσωμη κόκκινη φόρμα πυροσβέστη και γυαλιά ηλίου. Εκείνος έπαιζε τα keyboards και για μια ακόμη φορά στη ζωή του με το ιδιαίτερο στυλ του «δε με ενδιαφέρει τι θεωρείται κιτς» έφτιαχνε αισθητική. Το χιτάκι τους/ διασκευή "You're No Good" ήταν καλό αλλά η καλύτερη στιγμή ήταν αυτό το επικό κομμάτι αγνώστων στοιχείων (αν μπορεί κάποιος να μας βοηθήσει για το όνομα του τραγουδιού θα ήμασταν υπόχρεοι) που με ένα αργό αισθησιακό χτίσιμο μετατράπηκε σε dance οργασμό.

Ένας από τους βασικούς λόγους που προτιμήσαμε το Field Day Festival ήταν η εμφάνιση των επανενωμένων Electrelane. Στο main stage φυσικά. Οι κυρίες ήταν όσο φοβερές περιμέναμε. Ακριβείς, χειρουργικές και πιστές στον ήχο των δίσκων τους. Το κοινό τις αποθέωσε για τις σήμα κατατεθέν αλλαγές τέμπο τους, τη δυναμικότητά τους αλλά και τις διασκευές τους στο "Small Town Boy" και τους XX. Στο τέλος του «ξεσκουριάσματος», μετά από τα τρία χρόνια παύσης εργασιών, μας ευχήθηκαν καλή συνέχεια και μας διαμήνυσαν ότι θα κάτσουν στην άκρη να δουν τον John Cale.

Μεγάλο λάθος όπως φάνηκε στη συνέχεια. Εν τω μεταξύ για χάρη τους (και δεν το μετανιώσαμε καθόλου) φτύσαμε την Zola Jesus μεταξύ άλλων αλλά έπρεπε να παραμείνουμε ακούνητοι από το main stage γιατί ήταν μια κρίσιμη ώρα της ημέρας. Μετά τις καταιγιστικές Αγγλίδες περιμέναμε έναν γερο-σοφό που θα μας γύριζε αρκετές δεκαετίες πίσω και θα μας μετέφερε πιθανότατα στην Ανταρκτική. Ο John Cale γέμισε τη σκηνή με μέλη της μπάντας του που έπαιζαν κάθε λογής όργανο και ανεμίζοντας την βαμβακερή κώμη του ξεκίνησε. Δυστυχώς και μετά από 4-5 πραγματικά βαρετά και ανέμπνευστα κομμάτια δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να ψάξουμε για κάτι άλλο. Ένα πρόσφατο υλικό επιεικώς μέτριο ήταν ό,τι είχε να επιδείξει ο Cale και γρήγορα το κατάλαβε και το κοινό που σιγά σιγά άρχισε να τον εγκαταλείπει. Για Velvet Underground ή Paris 1919 ούτε λόγος βέβαια.

Μετά την απογοήτευση του Cale ψάξαμε κάποια παρηγοριά στους βιρτουόζους της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο καθένας από διαφορετικό μετερίζι βέβαια. Στη χορευτική σκηνή ο Erol Alkan έφτιαχνε την tracklist για όποιο club της Αγγλίας σέβεται τον εαυτό του ενώ ο Actress στην Bloggers Delight με μια επιβλητική μαύρη ρόμπα ήταν... επιβλητικός και μυστηριώδης έως και απειλητικός.

Στις 18.30 είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους πολλά υποσχόμενους και ανερχόμενους Still Corners. Φανερά αγχωμένοι και με μερικά μικροπροβληματάκια στον ήχο κατόρθωσαν να φτιάξουν ηχητικές κορνίζες νοσταλγίας και γλυκύτητας ενώ η τραγουδίστρια έμοιαζε με την Kate Moss στο πιο συμπαθητικό και λιγότερο πρεζάκι. Παρόλα αυτά ήταν σαφές πως δεν έχει μάθει ακόμα να χρησιμοποιεί τη γατίσια γοητεία της παρά μόνο να κοιτάει σαν φοβισμένο ελαφάκι γύρω γύρω. Το "Endless Summer" άξιζε και με το παραπάνω τη βόλτα προς τη σκηνή τους. Παρά το γεγονός ότι ο δίσκος τους ήταν μια χαμένη ευκαιρία να γίνουν οι Mono in VCF (αλήθεια ποιά τρύπα τους κατάπιε αυτούς;) της φετινής χρονιάς.

Μετά τον John Cale τη βασική σκηνή κατέλαβαν οι Warpaint και προφανώς δεν πλησιάσαμε παρά μόνο όταν θέλαμε να γλείψουμε βαριεστημένα το παγωτό μας. Ο πολύς κόσμος που τράβηξαν πάντως δεν ταίριαζε καθόλου με την αδιαφορία μας. Από την άλλη εξίσου πολύ κόσμο και σε πολύ μικρότερο χώρο (με αποτέλεσμα μια ανευ προηγουμένου συμφόρηση) μάζεψε ο Jamie από τους XX σε μία λανθασμένη χωροταξικά επιλογή. Στο σημείο εκείνο μάλιστα είχαν αρχίσει να πιθηκοποιούνται οι περισσότεροι θεατές (λογικό να σε πιάσει κάποια στιγμή το αλκοόλ μετά από 6 και βάλε ώρες μπυροποσίας) με αποτέλεσμα σκηνές απείρου κάλλους καθώς προσπαθούσαμε να ισορροπήσουμε στα μπουκάλια μπύρας πατώντας πάνω από «πτώματα» κατουρημένων Άγγλων και ορθάνοιχτα μπούτια πρόθυμων Αγγλίδων.

Ας επανέλθουμε στη μουσική όμως. Η αντίστροφη μέτρηση για το μεγάλο φινάλε πλησίαζε και ο Kieran Hebden ξεκάθαρα μακριά από την persona Four Tet που λατρεύουμε κράταγε ζεστούς και ψηλά στα ουράνια τόξα τους θεατές της Bugged Out. Στην ουσία ήταν εμφάνιση DJ αφού απέφυγε συστηματικά να παίξει τις δικές του συνθέσεις.

Ο James Blake πιο δίπλα μάζεψε ό,τι πιο μοδάτο φόραγε το festival. Με έναν πραγματικό όχλο να χτυπιέται ακόμα και στις μονότονες και αργές μελωδίες του αρκούσε ένα κούνημα της φράτζας του για να τρελαθεί το κοινό. Όταν προσπάθησε να παίξει πιο δυνατά ακουγόταν καλύτερος αλλά και πάλι δεν κέρδισε δύο καινούργιους Έλληνες οπαδούς.

Οι Sea and Cake παραδίπλα στη σκηνή του Quietus ήταν πιο διακριτικοί αν και η μυρωδιά της ναφθαλίνης που τους ακολουθούσε ήταν αισθητή από πολλά μέτρα μακριά. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έφερναν σε πιο pop Tortoise αν ήθελε να τους κολακέψει. Γεγονός πάντως πως ήταν πιο «δυσκίνητοι» από το υπόλοιπο νεανικό και speedαριστό (Χριστέ μου) φεστιβάλ. Ενδεικτικός και ο κόσμος που μάζεψαν του οποίου η ηλικία είχε ως μότο την θρυλική ρήση του Πανούτσου πως «αν είσαι πάνω από 50 και ξυπνήσεις ένα πρωί χωρίς να πονάς μάλλον έχεις πεθάνει».

Από τις 20.00 και μετά τελείωναν τα αστεία. Έπρεπε να δούμε μέσα σε μιάμιση ώρα Coral, Anna Calvi, Horrors και να πάρουμε καλή θέση για τους Wild Beasts.

Πρώτα στους Coral για μια τζούρα καλού βρετανικού pop/rock από μια μπάντα που ναι μεν βρίσκεται σε κάμψη αλλά δεν θέλουμε να ξεχάσουμε πολλές από τις επιτυχίες τους. Θα ξεχάσουμε κατά πάσα πιθανότητα και χωρίς δυσκολία το επερχόμενο υλικό τους που έφερνε σε Arctic Monkeys. Σχετικά με τα παλιότερά τους πάντως δεν έχουμε κανένα παράπονο. Το "Simon Diamond" και το "Pass It On" ήταν εξαιρετικά και αξιαγάπητα. Εξάλλου μας χάρισαν μία άλλη θρυλική στιγμή στη συναυλιακή μας ιστορία όταν συνόδευσαν ένα από τα τεραστιότερα ουράνια τόξα που έχουμε δει ποτέ έπειτα από μία σύντομη μπόρα που μας έκανε μούσκεμα. Εκεί άλλαξαν τον στίχο του κομματιού τους "Waiting For a Thousand Years" σε "Raining For a Thousand Years" και πρέπει να πούμε πως αυτή η αλλαγή μας στέγνωσε και μας γαλήνεψε. Τους αφήσαμε με πόνο ψυχής γιατί υπήρχαν μερικά ακόμα να ακούσουμε που δυστυχώς δεν προλάβαμε αλλά η Calvi μας περίμενε στη σκηνή του Quietus.

Όχι για πολύ βέβαια αφού προλάβαμε το φινάλε των 4-5 κομματιών . Καμία έκπληξη εδώ. Όπως την περιμέναμε. Δυναμική, με βασταγερή φωνή και με αυτοπεποίθηση παρά την φρέσκια είσοδό της στη δισκογραφία. Σαφέστατα πατάει πάνω σε μία από τις φάσεις της PJ Harvey όμως κάνει μιά άλλη, πιο προσωπική της βόλτα στην οποία ανταποκρίθηκε θερμά το κοινό. Δεν προλάβαμε το καλύτερο κομμάτι του δίσκου της "Susanne And I" αλλά το "Desire", το "First We Kiss" και το "Jezabel" ήταν παραπάνω από αρκετά για να μας καταγράψουν για τα καλά στο ρόστερ των θαυμαστών της.

Και στο τέλος, μετά τις 21.00, ήταν η σειρά των headliners. Από ένας σε κάθε μια από τις βασικές σκηνές. Ο Gruff Rhys στου Quietus, οι Horrors στην LastFm και οι Wild Beasts στην μεγάλη main stage. Δικαίως όπως μας απέδειξαν. Δυστυχώς τον φοβερό Ουαλό που έβγαλε και φέτος έναν εξαιρετικό δίσκο θα πρέπει να τον δούμε κάποια άλλη φορά μιας και δεν τον προλάβαμε. Περίπου το ίδιο ισχύει και για τους Horrors που βγήκαν στη σκηνή με μεγάλη καθυστέρηση κάνοντας το δερματινοφορούμενο κοινό τους να ανυπομονεί και να σπρώχνεται με αγένεια. Μπορέσαμε να δούμε μόλις τα δύο πρώτα κομμάτια από τον ενεργητικό φετινό τους δίσκο και η αίσθηση που μας άφησαν ήταν της μετριότητας. Η φωνή του Faris δεν έβγαινε με τίποτα, οι τζιβάνες έσκαγαν σαν πυροτεχνήματα, εντυπωσιακό show με τον φωτισμό, καλές ενορχηστρώσεις και κάπως επίπεδος ήχος. Σαφέστατα μία κλάση παρακάτω μακριά από τη μαγεία του studio. Αλλά εντάξει, όπως είπαμε δύο κομμάτια είδαμε οπότε επιφυλασσόμεθα. Εν τω μεταξύ στην Lock Tavern έπαιζε η Glasser αλλά δεν ασχοληθήκαμε (εδώ θυσιάσαμε τον Gruff). Πάντως όλες αυτές οι θυσίες δεν έγιναν μάταια. Είδαμε Wild Beasts και τους είδαμε όπως ακριβώς θέλαμε. Από κοντά και για ένα γεμάτο και ζουμερό 90λεπτό (όσο έπαιξαν δηλαδή για να κλείσουν το φεστιβάλ και να στείλουν ευτυχισμένο τον κόσμο σπίτι του να καταρρεύσει με την ησυχία του).

Οι Wild Beasts όπως θα έχετε καταλάβει πιστεύουμε πως είναι ένα από τα καλύτερα νέα συγκροτήματα της τελευταίας πενταετίας (πιθανότατα και το καλύτερο) που βγήκε από την Αγγλία. Το να τους δούμε στην καλύτερη φάση τους λοιπόν, ήταν κάτι το μοναδικό. Μάλιστα οι χιλιάδες κόσμου που συνέρρευσαν στην κεντρική σκηνή δεν σταμάτησαν στιγμή να τραγουδούν και να χορεύουν σε όλα τα κομμάτια τα οποία φαίνονταν πως τους ήταν οικεία. Για να πούμε την αλήθεια δεν περιμέναμε τόσο μεγάλη ανταπόκριση σε ένα συγκρότημα που υπό φυσιολογικές συνθήκες οι Άγγλοι μεθυσμένοι θα το θεωρούσαν δήθεν και ελιτίστικο.

Είδαμε τα περισσότερα κομμάτια του Two Dancers και του φετινού Smother (περιέργως όχι το "Lion's Share") καθώς και μερικά επιλεγμένα από το Limbo Panto ("Devil's Crayon", "Brave Bulging Buoyant Clairvoyants"). Αψεγάδιαστοι, ορεξάτοι και γενικότερα στα καλύτερά τους και ως φωνές αλλά και ως συνθέσεις. Άλλωστε, όπως είπε και ο Hayden Thorpe, όταν εμφανίστηκαν πριν τρία χρόνια στο Field Day έπαιζαν το καταμεσήμερο, οπότε ήταν λογικό να ρουφάνε αργά και απολαυστικά την επιτυχία σαν το κόκκινο κρασί που έπινε ο βασικός τραγουδιστής των Wild Beasts. Για τη μπάντα τα έχουμε πει και ξαναπεί. Απλά κατόρθωσαν πολλές φορές να μας εκπλήξουν με το πόσο δεμένοι ήταν μουσικά μετατρέποντας ακόμα και το "End Come Too Soon" από το Smother σε μια ambient αποθέωση.

Κάπως έτσι τελείωσε το Field Day του Λονδίνου. Μια γεμάτη εμπειρία απ' όλες τις απόψεις και σίγουρα ένας μεγάλος αστερίσκος στη συναυλιακή μας πορεία. Άλλωστε δεν νοείται μουσικόφιλος που να μην έχει δοκιμάσει έστω μία φορά αυτή την εμπειρία. Θα λέγαμε και του χρόνου αλλά κατά πάσα πιθανότητα το 2012 θα το ξοδέψουμε στο να κυνηγάμε τους Radiohead ανά την υφήλιο.

Αυτό ήταν και το 2011 συναυλιακά. Καθαρά μιλώντας για τη χώρα μας θα μπορούσε να ήταν καλύτερο και δε θα μπορούσε να ήταν χειρότερο. Ευελπιστούμε για το 2012 και περιμένουμε αν όχι περισσότερες συναυλίες τουλάχιστον περισσότερη σοβαρότητα, υπευθυνότητα, λιγότερο τυχοδιωκτισμό και μεγαλύτερη κατανόηση της κατάστασης από τους διοργανωτές.

Αμπελοφασουλοσοφίες 13/11/11

2011-11-13T21:47:00.000+02:00

Μετά από έναν μήνα -και βάλε- ησυχίας (στο blog) και ανησυχίας (στον κόσμο) μπορούμε να αμπελοφασουλοσοφήσουμε λιγάκι για να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ.

Διάφορα ενδιαφέροντα υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Επίσης ακούσαμε κάποιους δίσκους που είχαμε «βάλει στο πρόγραμμα» και μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι με την ενημέρωσή μας.

Παρατηρώ πάντως πως οι τελευταίοι σημαντικοί δίσκοι για φέτος βγήκαν στο τέλος του προηγούμενου μήνα. Ή τέλος πάντων οι τελευταίοι φιλόδοξοι δίσκοι που θέτουν εαυτούς υποψήφιους για τις λίστες που θα ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα.

Είναι σαφές πως το όλο πράγμα μοιάζει συνεχώς και πιο άρρωστο. Ουσιαστικά 6 μήνες μουσικής και κυκλοφοριών με το βλέμμα στα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Ιανουάριο-Φεβρουάριο βγάζουν οι ριψοκίνδυνοι μιας και ρισκάρουν να μην θυμηθεί κανένας τους δίσκους τους στο τέλος της χρονιάς, Ιούλιο-Αύγουστο πηγαίνουν όλοι διακοπές, Νοέμβριο-Δεκέμβριο είναι πολύ αργά και όλοι είναι απασχολημένοι στο να φτιάχνουν τις λίστες τους.

Μην μας παρεξηγείτε. Εννοείται πως μας αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα ψώνια και λατρεύουμε τις λίστες αλλά αυτός ο συνεχής διαγωνισμός όσο να'ναι κουράζει. Επίσης προσπαθούμε με τις λίστες μας να υπερτονίσουμε το προσωπικό γούστο σε αντίθεση με αυτόκλητους σωτήρες που πιστεύουν πως μπορούν να καθορίσουν το μέλλον της μουσικής.

Όπως είπαμε κάναμε τη μουσική μας ενημέρωση αυτό το μήνα. Atlas Sound (σίγουρα όχι ο καλύτερός του αλλά με δύο-τρεις καλές στιγμές), Florence & the Machine (εξελίσσεται σε one-hit wonder η Αγγλίδα με τα λάγνα πόδια), Coldplay (καλή pop μουσική), Peggy Sue (αξιοπρεπέστατο δεύτερο άλμπουμ από τις Αγγλίδες με παραπάνω αμερικανικό ήχο απ'ό,τι πρέπει), Μ83 (φαφλατάς μας βγήκε ο Gonzalez στον χειρότερο αλλά δυστυχώς και πιο φιλόδοξο δίσκο του που έχει ένα ουσιαστικά καλό κομμάτι), Real Estate (μαγικά ριφάκια που πάντως μας χάνουν από ένα σημείο και μετά), My Brightest Diamond (εδώ είμαστε αν και όχι ακριβώς εκεί που θα θέλαμε) και βέβαια Tom Waits σε έναν αυθεντικό και γεμάτο ποικιλία δίσκο του θρυλικού καλλιτέχνη.

Ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα αλλά διαβάσαμε και άλλα εξίσου σημαντικά. Για παράδειγμα μια ενδεικτική πρόσφατη συνέντευξη αυτού του απομονωμένου ιερού τέρατος του Scott Walker. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ αν θέλετε ακόμα μια απόδειξη του μεγαλείου του, της ταπεινότητάς του, αλλά και της επώδυνης ειλικρίνειάς του.

Να μην ξεχάσουμε βεβαίως άλλη μια τρομερή (υπάρχουν και διαφορετικές;) συνέντευξη του Tom Waits στο Pitchfork αυτή τη φορά. Γενικότερα θα έλεγα πως το γύρω γύρω της μουσικής του Tom είναι σχεδόν εξίσου απολαυστικό με την ίδια τη μουσική. Αν δεν έχετε διαβάσει την βιογραφία του για παράδειγμα με τίτλο Αθώος στα Όνειρά Σου χάνετε μία μεγάλη ευχαρίστηση στη ζωή σας.

Τον περασμένο μήνα επίσης, ανακαλύψαμε και το πολύ καλό ελληνικό site Fridge που διαθέτει πολύ ενδιαφέροντα και καλογραμμένα αφιερώματα. Όπως αυτό εδώ με τα 100 καλύτερα ελληνικά τραγούδια (σοβαρή δουλειά, εξαιρετική ιδέα, δεσμεύομαστε να το κάνουμε κάποτε) με το οποίο συμφωνούμε σε γενικές γραμμές αν και εγώ προσωπικά θα έβαζα το «Ζεϊμπέκικο» του Σαββόπουλου στο νούμερο ένα καθώς και πολύ περισσότερο Αγγελάκα και βέβαια XAXAKES, ή αυτό με τα 20 καλύτερα Graphic Novels που μου ξαναξύπνησε την όρεξη για τα comics.

Εξάλλου όταν ψάχναμε πρωθυπουργό διαβάζαμε αποκλειστικά Πασόκ ή Τεφρα ή όταν θέλαμε γατίσια ευχαρίστηση προτιμούσαμε το kitten covers.

Αυτός ήταν ο μήνας μας σε γενικές γραμμές. Και επειδή είναι ασέβεια να μην κλείνουμε οποιοδήποτε post που αναφέρουμε τον Tom Waits χωρίς youtube του ολοκληρώνουμε με το ξέφρενο "Chicago" από το απίθανο Bad As Me (διαβάζεται και badass me αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση του Tom).

Μερικά Φασόλια στον Αέρα!

2011-10-08T21:08:00.007+03:00

Ασφαλώς το πιστό μας κοινό γνωρίζει ότι το some beans έχει ξανακάνει -όχι ακριβώς ραδιόφωνο αλλά- εκπομπή, όχι μια και δυο αλλά 19 φορές πριν διάφορες unforeseen circumstances, που λεν και στο χωριό μας, βάλουν ένα (προσωρινό;;;) τέλος στα Radio Beans.

Αυτή τη φορά όμως μιλάμε για «κανονικό» ραδιοφωνικό αέρα, και πιο συγκεκριμένα τη φιλόξενη συχνότητα του Καναλιού 1, της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Πειραιά. Από τις 8 μέχρι τις 10 το βράδυ της Κυριακής 9 Οκτωβρίου, δηλαδή κατά τη διάρκεια της εκπομπής του Τάσου Πάλλα -μιας εκπομπής που παίζει για 17 συνεχόμενα χρόνια γνωρίζοντας στο κοινό της αμέτρητους καλλιτέχνες, και στην οποία έχουμε κάνει κάμποσες guest εμφανίσεις στο παρελθόν- θα εμφανιστούμε για μια ωρίτσα για να μιλήσουμε για καινούριες μουσικές και... για το Field Day Festival!

Προφανώς και δεν έχουμε ξεχάσει τόσο καιρό να αναφερθούμε αναλυτικά στο βασικό γεγονός ενός ολόκληρου ταξιδιού. Απλά περιμέναμε να μιλήσουμε πρώτα γι'αυτό με τον Τάσο και μετά να γράψουμε, και τελικά να που έφτασε Οκτώβρης για να γίνει. Έτσι λοιπόν, αύριο το βραδάκι το Some Beans δίνει ραντεβού στο Κανάλι 1!

Συντονιστείτε στους 90,4 MHz ή απλά πατήστε εδώ για να ακούσετε.

Αμπελοφασουλοσοφίες 03/10/11

2011-10-03T18:57:00.000+03:00

Πέρα από όλα όσα ενδιάμεσα αναφέραμε, πέρα από το tour των Radiohead στα αμερικανικά σατιρικά talk shows και τις δύο τους συναυλίες στη Νέα Υόρκη, πέρα από την κυκλοφορία του εξάωρου κομματιού των Flaming Lips, πέρα από την συμπλήρωση 20 χρόνων από το Nevermind (προτιμάμε το In Utero ευχαριστούμε που ρωτήσατε), πέρα από την κυκλοφορία και την «κυκλοφορία» νέων πολλά υποσχόμενων δίσκων όπως της St. Vincent, της Feist, των Wilco και των Modeselector η πραγματικά μεγάλη μουσική είδηση του μήνα ήταν η διάλυση των R.E.M.

Για το some beans μεγάλο θέμα συζήτησης υπήρξε και η συναυλία των ανανεωμένων και αναγγενημένων Suede αλλά γι' αυτό θα τα πούμε εν καιρώ.

Η διάλυση των R.E.M. ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Έκπληξη κυρίως γιατί μέχρι πρόσφατα είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι η μπάντα ετοιμαζόταν να ξαναμπεί στο studio αμέσως μετά την κυκλοφορία του Collapse Into Now.

Γενικότερα τίποτε δεν προμύνυε μια τέτοια εξέλιξη. Τη στιγμή, μάλιστα, που μόλις είχαν κυκλοφορήσει έναν αξιοπρόσεκτο και σφιχτό δίσκο που ακολούθησε τη μουσική τους αναγέννηση (Accelerate) καθαρίζοντας για τα καλά το όνομά τους από το Around The Sun (που ακόμα κι αυτό είχε δύο-τρία καλά κομμάτια).

Πέρα από την έκπληξη δεν μπορούμε να πούμε ότι στενοχωρηθήκαμε. Αν δε βλέπαμε αυτή την τελευταία (μέχρι τα reunion tour) τους συγκλονιστική παράσταση στην Ελλάδα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, θα το παίρναμε σίγουρα πιο προσωπικά.

Δε στενοχωρηθήκαμε όμως και για άλλους λόγους. Ο μακαρίτης ήταν πλήρης ημερών και κατάφερε να πετύχει πάρα πολλά στη ζωή του. Άφησε μια από τις κορυφαίες ακολουθίες δίσκων (πόσοι μπορούν να πουν ότι έβγαλαν γύρω στους δέκα σπουδαίους δίσκους;), πολλές συνεργασίες, πολλή μουσική, τέσσερις χαρισματικούς μουσικούς, ακόμα ακόμα κάποιες απόψεις και έναν σεμνό τρόπο ζωής που έκαναν καλύτερο τον κόσμο.

Θα μπορούσαν να μη διαλυθούν. Θα μπορούσαν να παραμείνουν ένα ευχάριστο extra στην ετήσια δισκογραφία. Προφανώς όμως ένιωσαν ότι αν συνέχιζαν θα κατέβαζαν τα standards τους και γι'αυτό και μόνο τους αξίζει σεβασμός. Ξεπλήρωσαν και με το παραπάνω το δίσκο που αισθάνθηκαν ότι μουτζούρωσε τη δισκογραφία τους και καβαλάνε προς το δειλινό έχοντας τον απεριόριστο θαυμασμό μας.

Have you ever tried it that way?

2011-10-02T12:49:00.007+03:00

Η σχέση μου με τους Suede υπήρξε κάπως... αναδρομική. Όταν όλοι ωρύονταν για το ομώνυμο πρώτο τους album οι επαφές μου με το αγγλόφωνο ρεπερτόριο ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο οπότε ίσα που κατάλαβα τι έγινε, κι αυτό μόνο και μόνο χάρη στις ατελείωτες προβολές του κλιπ του "Animal Nitrate"από το MTV (R.I.P.) το οποίο χάζευα μάλλον με απορία γιατί άρεσε σε τόσο πολύ κόσμο. Την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε το Dog Man Star διένυα τη grunge φάση μου, λιώνοντας στο walkman τις κασέτες του Nevermind και του In Utero (με αρκετή καθυστέρηση, όπως συνέβαινε πάντα στην Ελλάδα) και οι λείες, λαμπερές κιθάρες του Bernard Butler μου φαίνονταν ξενέρωτες. Όταν πια έφυγε ο Butler κι έβγαλαν το Coming Up, τα hooks τους δεν ήταν αρκετά δυνατά για να με πείσουν να ερευνήσω πιο μέσα.

Ό,τι δεν είχε καταφέρει όλο αυτό το ψηστήρι το κατάφερε ένα b-side, αλλά όχι από τα παλιά και φημισμένα τους. Το "Sadie", κρυμμένο στην πίσω πλευρά τους τρίτου (ή τέταρτου;) single από το Coming Up, του "Lazy", ήταν που με έκανε να αναρωτηθώ μήπως έπρεπε τελικά να εξερευνήσω περισσότερο το λήμμα "Suede". Ακολούθησε ολόκληρη η συλλογή τους με τα b-sides. Μετά αποφάσισα να ξανακούσω το πρώτο άλμπουμ, κόλλησα άσχημα με το "So Young" και αργότερα εξίσου άσχημα με το "Sleeping Pills" και συνέχισα με τα πρώτα 6 κομμάτια του Dog Man Star. Είχαμε πλέον 1999 προς 2000 και ξαφνικά ανακάλυπτα ότι κάποια πράγματα τα είχα αδικήσει προσπερνώντας τα τόσο βιαστικά. Έπρεπε όμως να αρκεστώ σε αυτά αφού οι καλές μέρες των Suede ήταν χρόνια πίσω, όπως και η επίσκεψή τους στη χώρα μας.

Τελικά εν έτει 2011 έμελλε μετά από πολλές περιπέτειες να επιβεβαιώσουν ότι ξαναπαίζουν μαζί (ΟΚ χωρίς τον Butler αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας) και, το σημαντικότερο, ότι θα έρχονταν ξανά προς τα εδώ. Δεν το σκεφτήκαμε δεύτερη φορά - φτάνει που καταφέραμε να χάσουμε τους Pulp το καλοκαίρι, μια δεύτερη χαμένη ευκαιρία για nostalgia trip τέτοιου βεληνεκούς θα πήγαινε πολύ. Πόσο μάλλον που, σε αντίθεση με την αρμάδα του Jarvis, αυτούς δεν τους είχε ξαναδεί ποτέ ουδείς από τη σύνθεση του some beans.

Έτσι, το βράδυ της 21ης Σεπτεμβρίου ανηφορίσαμε προς την Ιερά Οδό, στο ολοκαίνουριο Entertainment Stage (ω ναι, ψιθυρίστε το - ένας συναυλιακός χώρος με εξαερισμό!). Και ο Brett δε μας απογοήτευσε στιγμή. Γιατι ναι, ήταν ένα one man show, μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς εδώ. Ψιλόλιγνος, στεγνός, αεικίνητος, με τη διαχρονική φράτζα του να κουνιέται φιλάρεσκα και χαριτωμένα δεξιά κι αριστερά, δεν είχε τίποτα μα τίποτα να ζηλέψει από τον 25άρη εαυτό του.

Έχοντας δει και την άλλη του πλευρά, αυτή του σοφότερου, κατασταλαγμένου 40άρη που αγκαλιάσαμε καθώς σκάλιζε τα μεράκια του στην ακουστική του κιθάρα, το 2009, ο Brett έμοιαζε όχι απλά σα να μην είχαν περάσει 2 ακόμα χρόνια από πάνω του αλλά σα να είχε περάσει εκείνος πάνω απ'αυτά κι από καμιά 10αριά ακόμα. Βγήκε στη σκηνή ορμητικός και η μπάντα περνούσε απ΄το ένα κομμάτι στο άλλο χωρίς ανάσα, χωρίς καν μια κουβέντα. Τα χρονικά άλματα ήταν αλλεπάλληλα και μεγάλα καθώς πηγαίναμε από τα πρώτα σινγκλάκια κατευθείαν σε κάτι από το Head Music και πάλι πίσω, για μιάμιση ώρα.

Αυτό όχι απλά δεν ήταν εις βάρος της ροής της συναυλίας αλλά αντίθετα ανέδειξε το πιο εντυπωσιακό της χαρακτηριστικό: το πόσο ζεστά έδειχνε όλη η μπάντα να παίρνει κάθε ένα κομμάτι του σετ, αντιμετωπίζοντας το υλικό των πιο πρόσφατων δίσκων ακριβώς με τον ίδιο ζήλο που έδειχναν για το παλιότερο. Ίσως να ήταν επειδή ο Brett θέλει ακόμα να πιστεύει - και να υπενθυμίζει στο κοινό του - ότι τα πήγε εξίσου καλά και μόνος του ως βασικός συνθέτης των Suede, αλλά η θεατρικότητά του και η ζέση του δε μειώνονταν στο ελάχιστο, κάνοντας ακόμα και μέτρια κομμάτια όπως το "Obsessions" ή το "Filmstar" να μοιάζουν σχεδόν εξίσου σπουδαία με τα παλιότερα και το ρυθμό της βραδιάς να μην πέφτει ποτέ. Ακόμα κι αυτό το "Beautiful Ones" που δε μου άρεσε ποτέ έμοιαζε αδύνατο να του αντισταθείς και να μην το τραγουδήσεις έξω φωνή.

Η λέξη-κλειδί στην παραπάνω (τεραστίων διαστάσεων, παρακαλούμε δεχτείτε τη συγγνώμη μας) πρόταση, βέβαια, είναι το «σχεδόν».

Γιατί, όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, αυτά που έκλεψαν την παράσταση ήταν «τα παλιά». Οι Suede δεν έχουν, προς το παρόν τουλάχιστον, καινούριο δίσκο οπότε τυπικά όλα όσα έπαιξαν ήταν «παλιά», αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για «τα πιο παλιά». Εκείνα τα κομμάτια που προήλθαν από τη μαγική συνεύρεση του Brett και του Bernard πριν σχεδόν 20 χρόνια. Ένα "Animal Nitrate" που έβαλε φωτιά στο μαγαζί (και ναι, αυτή τη φορά είχα πλέον καταλάβει γιατί άρεσε σε τόσο κόσμο), ένα "Metal Mickey" που ενέπνευσε μπόλικες αεροκιθάρες να βγουν απ'τις θήκες τους, ένα "So Young" που έφερε μνήμες από μοναχικούς χορούς σε νεανικά δωμάτια, ένα "The Wild Ones" που έστειλε μικρά βοτσαλάκια να κατρακυλήσουν σε σπονδυλικές στήλες και, πάνω απ'όλα, ένα συγκλονιστικό "Pantomime Horse" με τον Brett γονατισμένο στη σκηνή να βγάζει τα σώψυχά του.

Κι εμείς μείναμε να τον κοιτάμε, κάποιοι με αρκετή δόση νοσταλγίας. Άλλωστε αυτό είχαν να προσφέρουν οι Suede εκείνο το βράδυ - ήταν παρόντες αλλά είχαν να μας δώσουν μόνο παρελθόν, φωτογραφίες από μια άλλη εποχή που για μεγάλο μέρος όσων ήμασταν εκεί ήταν τα πιο ξέγνοιαστά μας χρόνια. Ακόμα κι αν συνδέθηκαν με τη μουσική των Suede καθυστερημένα. Φιμώσαμε το κυνικό τμήμα του εγκεφάλου και το ευχαριστηθήκαμε όσο δεν πάει.

After the crash come the waves/ And leave you with nothing / At least next to nothing

2011-10-01T18:32:00.002+03:00

Αν στο τέλος της χρονιάς διοργανώναμε βραβεία (με την πολύτιμη χορηγία φυσικά της Εθνικής Τράπεζας, του ΟΠΑΠ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου) αυτό του μουσικού προσώπου της χρονιάς θα το έπαιρνε ο Faris Badwan. Ο απλούστατος λόγος είναι ότι έβγαλε δύο πολύ καλούς, τελείως διαφορετικούς και γεμάτους ιδέες (έστω και ανακυκλωμένες) δίσκους, με δύο διαφορετικά συγκροτήματα, συνεργαζόμενος με τελείως διαφορετικούς καλλιτέχνες.

Ο ήρωάς μας άφησε κατά μέρος τις gothic/punk απαρχαιωμένες μαυρίλες και βγήκε έξω στον κόσμο για να μυρίσει τα λουλούδια (μέχρι κρίνα, μην το παρακάνουμε κιόλας). To Skying είναι πολύχρωμο, φιλόδοξο και συναρπαστικό. Με επιρροές από My Bloody Valentine (η uptight διαφωνεί σε αυτή τη σύγκριση οπότε το παίρνω πάνω μου), πρώιμους Simple Minds, Echo & the Bunnymen και βέβαια Suede (ειδικά το "Monica Germs" πρέπει να το ξεσήκωσαν από καμμία χαμένη παρτιτούρα των δύο πρώτων δίσκων) o Badwan κάνει surf στις αγαπημένες του μουσικές με τη σανίδα γυαλιστερών keyboards, πορωτικών κιθαριστικών riffs, ακόμα και των καθιερωμένων σαξοφώνων (αν κρατάει κανείς λογαριασμό ας βάλει το σαξόφωνο του "Wild Eyed" στη λίστα των φετινών δίσκων που αναβιώνουν το συμπαθές αυτό όργανο που τελευταίος το χρησιμοποίησε ο Bill Clinton π.π.).

Από την άλλη καταλαβαίνω ότι το παλιότερο κοινό τους (εμείς δεν ανήκουμε σε αυτούς) δεν δέχτηκε καλά την αλλαγή στον ήχο τους και ότι ίσως τους φανούν πολύ «καθαροί» σε σχέση με αυτό που έχουν συνηθίσει. Αυτό είχαμε την ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουμε και με τα ίδια μας τα μάτια μιας και το κοινό τους στο Field Day Festival αποτελούνταν από πολλές μοϊκάνες, δερμάτινα μπουφάν και παραμάνες. Σε αυτό το κοινό για παράδειγμα δεν ξέρω αν θα κάθισε και πολύ καλά το "I Can See Through You" που θα μπορούσαν να το είχαν γράψει και οι ABBA (άντε και οι πρώιμοι Pulp) αν αφαιρούσαμε τις κιθάρες. Ή ίσως το εναρκτήριο "Changing the Rain" που έχει κόψει τα ναρκωτικά και πίνει σε κάποιες επιλεγμένες περιπτώσεις. Η αλλαγή τους πάντως είχε ξεκινήσει από το προηγούμενο Primary Colours αλλά αρκετός ο κόσμος που έμεινε στην πρώτη του εντύπωση για τη μπάντα και την εικόνα τους με τα μαλλιά σφιγγοφωλιές, τα δερμάτινα παντελόνια σωλήνες και το στυλ New York Dolls.

Είναι γεγονός πως δεν υπάρχει πολλή βρωμιά και παραμόρφωση του ήχου. Οι μελωδίες αφήνονται να λάμψουν και δεν μποϋκοτάρονται επειδή «έτσι πρέπει». Το προαναφερθέν "Changing the Rain" είναι μια αποθέωση που αποδεικνύει (μετά το σεισμικό "Mirror's Image") ότι εκτός από φοβερά singles οι Horrors κατέχουν την τέχνη της δημιουργίας ενός εναρκτήριου κομματιού που σε ενθουσιάζει και σε κάνει να ανυπομονείς για να προχωρήσεις στον υπόλοιπο δίσκο. Το "You Said" καταφέρνει να διατηρήσει το επίπεδο και τη διέγερση με ένα άψογο και αξιομνημόνευτο ρεφρέν αλλά ενδεικτικά των μεγάλων φετινών ιδεών που κατοικούν στο κεφάλι του Badwan είναι το "Endless Blue", που από ένα χαλαρωτικό κοκτέηλ long island γίνεται εκρηκτική βόμβα μολότωφ και φοράει την παλαιστινιακή μπαντάνα (άλλο ένα ρατσιστικό σχόλιο) καθαρίζοντας τους λουόμενους, και το "Still Life" που κάνει χρήση αυτού του φοβερού ατμοσφαιρικού εφέ με τις κιθάρες στην ανάποδη που πάντοτε μας τραβάει την προσοχή. Αξίζει επίσης να σταθούμε και στο "Moving Further Away", μια επικών διαστάσεων krautrock έμπνευση που σφυροκοπεί για κάτι παραπάνω από 8.30 λεπτά.

Ελπίζουμε να ήταν και γι'αυτούς όσο απολαυστικός ήταν και για εμας αυτός ο μικρός σε διάρκεια αλλά γεμάτος σε ουσία, που εκμεταλλεύεται όλα τα πλεονεκτήματα των studio και της σύγχρονης παραγωγής, δίσκος. Το μπούκωμα που παρατηρήσαμε στο live τους μπορεί να οφείλεται σε κάποιους εξωγενείς παράγοντες οπότε προς το παρόν θα σταθούμε στον έξοχο ήχο από το studio Skying και θα περιμένουμε να τους δούμε κάπου μόνους τους εκτός φεστιβάλ και με καλά ηχεία. Ίσως στα βραβεία του some beans, φυσικά με την χορηγία του Metropolis, του Public, της Νέας Γενιάς Ζηρίδη (που γαμιέται όπως μας ενημέρωσε μια στάση λεωφορείων στην Πειραιώς) και της Γιάννας Αγγελοπούλου, που θα διεξαχθούν στο Bios και με λίγη τύχη θα αποτελέσουν τον υγρό τάφο (πάντα ήθελα να το πω αυτό) αρκετών ελλήνων και ξένων hipsters.

Αμπελοφασουλοσοφίες 24/09/11

2011-09-24T13:13:00.002+03:00

Ξέρω ότι περιμένετε οδηγίες.

Τι να κάνουμε; Πως θα επιβιώσουμε; Να τρέξουμε στις τράπεζες να βγάλουμε τα λεφτά μας (ποιά;) και να τα βάλουμε στην κατάψυξη (όχι γιατί θα παγώσει το υδατογράφημα);

Να ετοιμαζόμαστε να στείλουμε τις αδερφές μας στη βίζιτα, μόλις απολυθούμε, για να πραγματοποιηθεί και η αυτοεκπληρούμενη προφητεία (που λέει και ο Γιωργάκης) του ενός εργαζομένου σε κάθε οικογένεια;

Και με την Τουρκιά; Όσοι δεν έχουμε πάει στο Καστελόριζο να αρχίσουμε να το σβήνουμε απο τη λίστα των διαθέσιμων για island hopping νησιών; Να αγοράσουμε γυαλιά ηλίου για το militaire look που θα φορεθεί φέτος στα σύνορα στον Έβρο όταν θα περιμένουμε τα βλήματα από την απέναντι όχθη; Ή μήπως οι πιο προνοητικοί να βγάλουμε εισητήριο με ανοιχτή ημερομηνία αναχώρησης προς την Ιταλία, την Αγγλία (εκεί θα πάμε εμείς), τη Γουαδελούπη ή ένα απο τα 12 μέρη του αφιερώματος που μπορείτε να πάτε όταν όλα πάνε κατά διαόλου (σε αυτή την περίπτωση θα αμπελοφασουλοσοφούμε από το Yukon);

Πολλά και αμείλικτα ερωτήματα.

Η απάντηση σε αυτά είναι μία και απλή.

Κάντε ό,τι έκανε ο Elvis Costello στο Saturday Night Live το 1977 όταν η εταιρία του τον πίεζε να παίξει το "Less Than Zero" στη ζωντανή εκπομπή.

Στα φετινά γλυκά σταφύλια της πολύ γεμάτης φετινής χρονιάς προσθέστε και τους Dodos.

To No Color με την ευγενική βοήθεια της φωνάρας Neko Case και της φωνάρας της ξαναβρίσκει τους Dodos ως ντουέτο και πιθανόν στη μελωδικότερή τους φάση. Πέραν αυτού, επιβεβαιώνουν ότι έχουν γίνει βιρτουόζοι σε έναν μοναδικό ήχο που επαναπροσδιορίζει τη σχέση ακουστικής κιθάρας και drums.

Αντί για το πραγματικά μεγαλοπρεπές "Going Under" που σε ζαλίζει ευχάριστα με την ευκολία που αλλάζει θέμα θα προτιμήσουμε το πολύ μελωδικό και γλυκό "Companions" γιατί είμαστε γλυκούληδες και μελωδικοί.

It's a game inside your head and no one wins

2011-09-22T11:14:00.004+03:00

Cant - Dreams Come True

Γεμάτος εκπλήξεις είναι ο Chris Taylor. Ο μπασίστας, τραγουδιστής κατά το ήμισυ των τραγουδιών των Grizzly Bear και παραγωγός τους (υπεύθυνος για τον ήχο τους που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τα περισσότερα πράγματα εκεί έξω) βγαίνει μπροστά με ακόμα ένα δικό του project. Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος πως προλαβαίνει να ασχολείται με τους Grizzly Bear, τους Department Of Eagles, αλλά και την παραγωγή δίσκων όπως των Morning Benders.

Και όμως, το Dreams Come True είναι εξαιρετικό. Γεμάτο ιδέες, με καταπληκτική παραγωγή που αναδεικνύει τα κομμάτια και με ανακάτεμα των πιο απροσδόκητων επιρροών που θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Στο "Too Late Too Far" πίσω από το υπερσύγχρονο μπιτάκι ακούμε πάρα πολύ Phil Collins, λιγότερο Xiu Xiu και ακόμα ακόμα το "Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box". Μια έξοχη χορευτική στιγμή που ακολουθείται από το φουτουριστικό, αψεγάδιαστο και καλοντυμένο "Believe".

Το άλλο γερό δίδυμο του δίσκου αποτελείται από το "She Found a Way Out" και το "Answer". Το πρώτο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη και είναι μια περιπέτεια από μόνο του με την απροσδόκητη αλλαγή κατεύθυνσης από μία ακουστική μελωδία σε ένα γυαλιστερό α λα Bowie ριφάκι. Το επόμενο "Answer" είναι ένα βαρύ ηλεκτρονικό κομμάτι με αισθησιακή ατμόσφαιρα που ταιριάζει τέλεια σε κακόφημα υπόγεια κλαμπ.

Γενικότερα ο Taylor είναι άριστα ενημερωμένος στα καθέκαστα της σύγχρονης μουσικής και με τις γνωριμίες και τις ασχολίες που έχει μαντεύει εύκολα τις επόμενες τάσεις. Εδώ στο τελευταίο "Bericht" ακούγεται σαν τον νέοπα Perfume Genius, στην '80s και R&B μόδα θα κολλήσει; Και σίγουρα μην το ξεγράψετε σαν b-sides των Grizzly Bear. Υπάρχει γεύση εδώ πέρα και αρκετό υλικό που αν του δοθεί η ευκαιρία θα δείξει ότι είναι κάτι αρκετά διαφορετικό απ' αυτά που κυκλοφορούν. Και σχετικά με το όλο και περισσότερο επιζητούμενο πάντρεμα μελωδίας και ρυθμού είναι ακριβώς μέσα στον στόχο του.

Cat's Eyes - Cat's Eyes

Άλλο ένα side project στο σημερινό 3 σε 1. Εδώ όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και σύμφωνα με μια πολύ πρόχειρη ερεύνα στη σελίδα της νεοσύστατης μπάντας στο wikipedia.
Οι Cat's Eyes είναι το ντουέτο Faris Badwan ( ο τραγουδιστής και συνθέτης, Παλαιστινιακής καταγωγής, των Horrors που έβγαλαν έναν καλό δεύτερο δίσκο και έναν εξαιρετικό φετινό τρίτο αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και της σοπράνο Rachel Zeffira.

Όταν ο Badwan έβαλε στη Zeffira να ακούσει girl groups απο τα sixties η Zeffira ένιωσε μια φούντωση μια φλόγα με τις Ronettes και τον Phil Spector. Έτσι προχώρησαν στην ηχογράφηση μουσικής και μέσω των διασυνδέσεων της Zeffira οι Καρδινάλιοι της Ρώμης είδαν την πιο παράξενη συναυλία της ζωής τους όταν οι Cat's Eyes έπαιξαν στο Βατικανό με τη συνοδεία χορωδίας και εκκλησιαστικού οργάνου. Επίσης πολλοί απ' αυτούς είχαν τη δυνατότητα να δουν έναν Παλαιστίνιο από τόσο κοντά χωρίς να φοβούνται ότι θα σκάσει μπροστά τους. Αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα πάντως κομμάτια όπως το δρακουλιάρικο, στυλ Bauhaus "Sooner or Later" θα τους έκαναν να λερώσουν τα άμφιά τους.

Τόσο ετερόκλητα στοιχεία σε μια συναυλία μόνο θριαμβευτικές κριτικές θα μπορούσαν να αποφέρουν. Εκτός από, ξέρω'γω, τα Νέα του Βατικανού που βγήκαν την επόμενη μέρα με τίτλο «Κουρευτείτε και γυρίστε πίσω στο δρόμο του Χριστού». Ο ομώνυμος δίσκος ήταν κάτι επόμενο μετά απ' αυτά. Τα ερωτήματα λοιπόν που προκύπτουν απ' αυτή την ιστορία είναι δύο.
Ο δίσκος είναι καλός; Τελικά τα'χουν;

Ναι και προφανώς είναι οι απαντήσεις. Ο δίσκος είναι πολύ καλός. Ανέλπιστα καλός για εμένα που μέχρι να βγούν οι φετινοί Horrors δεν τρελαινόμουν με την goth αναβίωση που επιχείρησαν. Εδώ όμως έκαναν κάτι μαγευτικό. Η μοντερνιά μπήκε στην άκρη και το δίδυμο που τα πάει ζουζουνιστά έφτιαξε μερικές κυριολεκτικά αιθέριες μελωδίες, που απογειώνονταν με την τεχνικά τέλεια φωνή της Ραχήλ, όπως στο "I'm Not Stupid", στο παραμυθένιο "Not a Friend", στο "Lull" με τα πλούσια έγχορδά του κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο και στο "I Knew It Was Over" που θυμίζει λιγουλάκι Tim Burton.

Όλος ο δίσκος είναι σαν παλιομοδίτικα ερωτικά γράμματα μεταξύ εραστών που αρχίζουν με το «αγαπημένε/ αγαπημένη» και τελειώνουν με «παντοτινή αγάπη». Μια εγκύτητα και μια καυτή φλόγα που δεν πρόκειται να σβήσουν ούτε καν μετά το πέρας των δύο ωρών και την απομάκρυνση από την κινηματογραφική ασπρόμαυρη οθόνη. Ακόμα και να μη βγάλουν επόμενο δίσκο (χλωμό) το ομώνυμο είναι μια φωτογραφία μιας εκ των καλύτερων στιγμών της ζωής τους/ καριέρας τους. Και εμείς έχουμε κάτι σύντομο και όμορφο να τους θυμόμαστε. Παρακάτω το εξωπραγματικό live από το Βατικανό.

Και επειδή υπάρχει πολύ και καλό υλικό από αυτή τη σύμπραξη δείτε και αυτό το βιντάκι απο το Guardian (που έχει απογορεύσει to embedding) εδώ.

Connan Mockasin - Forever Dolphin Love

Η μπάντα του Νεοζηλανδού Conan Hosford έχει εδώ και καιρό αρχίσει να ακούγεται όλο και πιο έντονα. Στη δισκογραφική εταιρία του Erol Alkan ( τους χάρισε και ένα πολύ διάσημο remix για το ομώνυμο του Forever Dolphin Love, που μεταξύ μας δεν είναι τίποτα ενδιαφέρον αφού απλά έχωσε ένα basic μπιτάκι) απέκτησαν την προβολή που τους άξιζε σε ένα μεγαλύτερο κοινό έξω από την Ωκεανία. Η σημαντικότερη όμως στιγμή της μπάντας ήταν το περυσινό tour της στην Αγγλία ως support των συμπατριωτών Crowded House.

Πλέον με τα αυτιά του κοινού περισσότερο ανοιχτά εμφανίστηκαν σε αρκετά festival για το promotion του Forever Dolphin Love. Η πειραγμένη, σχεδόν art brut αισθητική της μπάντας και η ψυχεδέλεια τραβάνε άμεσα την προσοχή. Εμάς μας άρεσαν ουκ ολίγα κομμμάτια και σίγουρα η ιδιαίτερη ατμόσφαιρά τους θα ακουστεί και θα ξανακουστεί φέτος στο τσαρδί μας.

Το καταπληκτικό "Megumi the Mikyway Above" που ξεκινάει με τα πιτσιρίκια να φωνάζουν "hello Conan" (παρεμπιπτόντως όπως πολύ σωστά παρατήρησε η uptight το τραγούδι μοιάζει πάρα πολύ με το "All Flowers in Time" του Jeff Buckley και της Liz Frazer) είναι ένα απ'αυτά τα κομμάτια που ξεχωρίζουν. Το "Faking Jazz Together" είναι ένα άλλο που κοπλιμεντάρεται από την πολύ ιδιαίτερη υποβρύχια ακουστική της κιθάρας του Hosford ενώ το "Forever Dolphin Love" είναι ένα jazz blues διαμαντάκι (τι διαμαντάκι δηλαδή διαμαντάρα δύο κινήσεων που κρατάει δέκα λεπτά ) που συναντάται μόνο στα βάθη των ωκεανών. Δύο λόγια αξίζουν και για την παιδική φωνή του Conan που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ακούς έναν πιτσιρικά που παίζει με τους φίλους του φέρνοντας στο μυαλό την αθωότητα του Daniel Johnston.

Ο Conan δεν αξιώνει την τελειότητα και ούτε προσπαθεί γι' αυτήν. Αν αντιμετωπιστεί με αυτή τη λογική και αν σας αρέσει η ψυχεδέλεια (που τα τελευταία χρόνια γίνεται καλύτερα εκτός Αμερικής) βρείτε το.

When they shake/ Say the wings won't break

2011-09-21T03:34:00.001+03:00

Μόνο έτσι θα μπορούσαν να επιβιώσουν οι Antlers μετά από το τόσο έντονο, καταθλιπτικό και σκληρό ντεμπούτο τους ως μπάντα. Ένας concept δίσκος, όπως το Hospice, με το συγκεκριμένο θέμα είναι αρκετός για να καταστρέψει καριέρες. Βεβαίως η εκτέλεση ήταν άψογη και οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Antlers μια αποκάλυψη αλλά η δυσλειτουργικη σχέση και η αρρωστημένη ατμόσφαιρα που φώλιαζαν σε όλα τα κομμάτια μπορούσε να γίνει πολύ επώδυνη εώς και μίζερη.

Ήταν μια κατάθεση ψυχής και μια κατάθεση μιας εκ των σκληροτέρων εμπειριών που μπορεί να ζήσει άνθρωπος. Γεμάτη με εικόνες που κάνουν τους εφιάλτες να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο γιατί ακριβώς δεν είναι σκεπασμένες από τον μανδύα της αφέλειας και του απίστευτου που χαρακτηρίζει έναν εφιάλτη.

Μετά απ' όλα αυτά λοιπόν μόνο με έναν δίσκο σαν το Burst Apart θα μπορούσαν να συνεχίσουν. Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι το νόημα του δίσκου είναι αυτό που λένε οι αμερικάνοι "moving on". Η ανάγκη να προσπεράσει κάποιος τις δυσάρεστες αναμνήσεις και να προσπαθήσει να ζήσει τη ζωή του. Βεβαίως η διαδικασία του να μαζέψεις τα κομμάτια σου δεν είναι και η ευκολότερη στον κόσμο. Η συγκόλληση γίνεται μέσω αναμνήσεων, μελαγχολίας και επώδυνων αφηγήσεων που τελικά γιατρεύουν τον τραγουδιστή Peter Silberman (και τον ακροατή μέσω αυτού).

Οι αφηγήσεις όπως και στο Hospice έχουν έντονο το στοιχείο της αλληγορίας. Ο σκύλος που περιμένει την ευθανασία και γαυγίζει στον αφέντη του για να του κρατάει το κολάρο ώστε να «μην πεθάνει μόνος του» είναι η πιο χαρακτηριστική. Ο Silberman έχει πει πως το "Putting the Dog to Sleep" αναφέρεται στην επανασύνδεση μιας διαλυμένης σχέσης ή αλλιώς στο κάπνισμα της πίπας της ειρήνης με τα γεγονότα που ενέπνευσαν το Hospice. Ένα κομμάτι για να συγχωρείς χωρίς να ξεχνάς.

Μια άλλη έντονη εικόνα του δίσκου είναι το αμέσως προηγούμενο "Corsicana" που παρουσιάζει έναν «χορό» δύο εραστών σε ένα σπίτι που καίγεται. Όταν πλέον συνειδητοποιούν πως το σπίτι τους φλέγεται είναι πολύ αργά και τουλάχιστον προλαβαίνουν να χωρέσουν σε ένα φιλί την τελευταία τους ανάσα. Η ανατριχιαστική κιθάρα και ατμόσφαιρα φτιάχνουν την καταλληλότερη μουσική υπόκρουση για να ντύσουν τις δύο φιγούρες στάχτης που στριφογυρίζουν στο ταβάνι ενόσω οι φλόγες τις κρατάνε στον αέρα. Ο Silberman εμπνέυστηκε την ιστορία από έναν... μάλλον γιατί να σας τα λέω εγώ; Μισό να σας συνδέσω: "I found an article about a man in a tiny town called Corsicana, TX, whose family had perished in a fire, who, at the start of the article appeared a tragic, ill-fated grieving father. But as it continued, evidence quickly and obviously pointed to this father as the arsonist. This confusion of victim and perpetrator seemed fitting for the recording, a simple love song about a relationship seemingly ended by circumstance, but actually killed by both partners’ unwillingness to save it. Unlike the case of the man in Corsicana, TX, the sabotage in the song is unintentional."

Για την ιστορία o Cameron Todd Willingham εκτελέστηκε το 2004 ως ο εμπρηστής πατέρας που σκότωσε την οικογένειά του αλλά πρόσφατα βγήκαν στην επιφάνεια πολλές υπόνοιες και στοιχεία που συνηγορούν σε (άλλη μία) κακοδικία.

Ξεχωριστά ένα ένα τα κομμάτια είναι μεγαλύτερα μουσικά επιτεύγματα από τα αντίστοιχα του Hospice. Soft rock, '80s, dream pop σε μια άψογη μίξη που προσφέρει στον δίσκο ανθεκτικότητα, ποικιλία και μοναδικότητα.

Τα αξιομνημόνευτα σημεία πολλά. Η παράδοξη ερωτική μπαλάντα "I Don't Want Love", το "Parentheses" ένας ύμνος στα one night stands με την κιθάρα στα δόντια να παίζει τα ακρωτηριασμένα ριφάκια της, το ζουμερό και ζεστό φαλσέτο του Silberman, ο επικήδειος του κομψού "No Widows" σε μια κρίση μηδενισμού αλλά και απελευθέρωσης -"If the wheels jump off the road/ Τhere's no widows left to know/ Νo perfect love above/ Τhere's no punishment below"- το ό,τι πιο κοντινό σε single "Every Night My Teeth Are Falling Down" που έχει έναν αέρα "Losing My Religion" και όπως λέει ο ονειροκρίτης μας «Αν χάσατε δόντια με οποιοδήποτε τρόπο, σημαίνει ξαφνική κακοτυχία στις επιχειρήσεις και στις ιδιωτικές και οικογενειακές υποθέσεις σας», και το ονειρικό "Hounds" που χώνει το κεφάλι του στο μαξιλάρι με προσμονή για ένα καλύτερο επόμενο πρωϊνό.

Και επανέρχομαι. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να επιβιώσουν οι Antlers μετά από το τόσο έντονο, καταθλιπτικό και σκληρό ντεμπούτο τους. Το Burst Apart τοποθετεί τα γεγονότα του Hospice σε μια κορνίζα δίπλα στο ενυδρείο και η κάθαρση έρχεται φυσικά και ομαλά όπως τα πρωτοβρόχια που ξεπλένουν το καυτό τσιμέντο.

Giant man and the wonderful Wasp

2011-09-13T01:59:00.001+03:00

Το παιδί μεγάλωσε. Το παιδί ήταν πάντοτε μεγάλο δηλαδή αλλά ας πούμε ότι η τυπική αναγνώριση απο πιο «δύστροπο» και απαιτητικό κοινό επιβεβαίωσε το πρώτο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από μία φράτζα, ο άνθρωπος που παράτησε τις σπουδές του για να παίζει με τον αδερφό του ανέβηκε μόνος στη σκηνή το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε κι έπαιξε το Electric Counterpoint με τον Steve Reich να παρακολουθεί απο κάτω.

Άλλοι θα τα έκαναν πάνω τους. Ο Jonny Greenwood όμως άνετος σα να παίζει στο σαλόνι του ξεδίπλωσε τα τρία μέρη της σύνθεσης. Μέρος του μαγευτικού αποτελέσματος μπορείτε να το παρακολουθήσετε εδώ.

Την περασμένη Παρασκευή ο Jonny έκανε άλλο ένα όνειρό του πραγματικότητα, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στους ποπόφαρδους τους Πολωνούς να δούν στην ίδια σκηνή, την ίδια βραδιά, τον Aphex Twin και τον Greenwood να «απαντούν» μουσικά στην Polymorphia του εθνικού τους ήρωα Krzysztof Penderecki υπό το βλέμμα του θρυλικού (επίσης απολαυστικά δυσοίωνος θα ήταν δύο άλλα ταιριαστά επίθετα) συνθέτη. Οι δημιουργίες του Jonny σε αυτή την περίπτωση ήταν μικρότερη έκπληξη. Έτσι και αλλιώς ως συνθέτης, του soundtrack του There Will Be Blood (σας έχω ξαναπεί πόσο λήστεψαν αυτόν και την ταινία το 2008; Σας το ξαναλέω τώρα) μεταξύ άλλων, έχει αποκτήσει μεγάλη οικειότητα με τις μεγάλες ορχήστρες. Ανεξάρτητα από αυτό το "48 Responses to Polymorphia" είναι μια έντονη και γεμάτη σκαμπανεβάσματα ομορφιάς και τρόμου ακρόαση.

O Hank Pym είναι ένας απο τους διασημότερους χαρακτήρες της Marvel. Ήταν το μυαλό πίσω απο τους Avengers αλλά αυτό που τον έκανε πραγματικά ιδιαίτερο για εμάς τους nerds, πέρα απο την αυτοκαταστροφική σχέση με τη γυναίκα του Wasp, ήταν η εναλλαγή του ανάμεσα σε άνθρωπο-μυρμήγκι και άνθρωπο-γίγαντα. Αυτή η δυσκολία του να αποφασίσει τον έκανε πολύ ξεχωριστό. Όπως έλεγε και ο Scott Walker "see the dwarves and see the giants, which one would you choose to be?". Ο Jonny θα μπορούσε να είναι κάτι αντίστοιχο. Ντροπαλός και εσωστρεφής προτιμά να εξαφανίζεται πάνω στη σκηνή και στην προσωπική του ζωή, γιγάντιος να δεσπόζει πάνω από τους υπόλοιπους όταν κάθεται μπροστά από ένα όργανο για να δημιουργήσει μουσική.

Αμπελοφασουλοσοφίες 07/9/11

2011-09-07T18:19:00.003+03:00

Σεπτέμβρης πια κι έχουμε επιστρέψει για τα καλά.

Ο mr.grieves ξανάρχισε να γράφει ασταμάτητα, οι δίσκοι ξανάρχισαν να βγαίνουν με τρομακτική συχνότητα και το απεργιακό δελτίο ξανάρχισε να έρχεται πρώτο στη λίστα των πρωινών μας αναγνωσμάτων.

Στα media player μας παρελαύνουν αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα, από Ganglians μέχρι St Vincent. Στο DVD μας πάλι έχει στρογγυλοκαθίσει το remastered Fawlty Towers. Για κάποιο μυστήριο λόγο δεν το είχαμε δει ολόκληρο ποτέ. Τώρα λοιπόν, που προσπαθούμε να παρατείνουμε έστω και με το ζόρι τη διάρκεια ζωής της δόσης αγγλίλας που πήραμε αυτό το καλοκαίρι, μοιάζει η ιδανική στιγμή.

Αν και κάθε στιγμή μια δόση John Cleese είναι ευπρόσδεκτη. Μπορεί και απαραίτητη.

Τώρα βέβαια πόσο να διατηρηθεί η βρετανίλα όταν έξω έχει 35 βαθμούς και ξύνεσαι όλη μέρα από τα τσιμπήματα των τρομερών σκνιπακίων που υποδούλωσαν φέτος την Αθήνα; Ακόμα και το fudge που φέραμε πίσω πέτρωσε και ίσα που τρώγεται.

Ο καταιγισμός από καινούριους δίσκους πάντως είναι κάτι που μας παρηγορεί, και μάλιστα αρκετοί απ'αυτούς είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες. Τα αλλεπάλληλα ποστς του mr.grieves σας έχουν δώσει μια ιδέα για το ποια μας αρέσουν και ποια όχι και τόσο. Από τη μεριά μου να πω ότι μου αρέσουν πολύ ένα-δυο κομμάτια από τους Ganglians (τους οποίους παρεμπιπτόντως έμαθα από τον διαδικτυακό φίλο μας radiowar με αποτέλεσμα να τον θυμάμαι κάθε φορά που τους ακούω) και ότι με εξέπληξαν ευχάριστα οι Cymbals Eat Guitars. Το προηγούμενό τους μου φάνηκε σκέτο hype, αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι από πίσω.

Αν κάτι διεκδικεί με αξιώσεις κομμάτι της πίτας των ακροάσεών μας από τα καινούρια πράγματα αυτές τις μέρες αυτό είναι η μουσική για μωρά. Δυο καινούρια μέλη που έσκασαν στις αρχές του καλοκαιριού στην ευρύτερη οικογένεια του some beans μας ανάγκασαν να εντρυφήσουμε στο κομμάτι της μουσικής που αφορά τα βρέφη και να προστρέξουμε στην εξαιρετική σειρά Rockabye Baby!.

Περιττό να πούμε ότι το όλο πείραμα είχε τρομερό ενδιαφέρον. Ακούσαμε τις διασκευές σε γνωστές αγαπημένες μπάντες πρώτα με τα δικά μας αυτιά και μετά με τα αυτιά ενός πιτσιρικιού λίγων μηνών (ΟΚ, αυτό το προσπαθήσαμε απλά), παίξαμε «μάντεψε-το-τραγούδι», διασκεδάσαμε με την ιδέα ενός μωρού να αποκοιμιέται υπό τους γλυκούς ήχους του "Heart Shaped Box" (και επίσης της μαμάς του να αναρωτιέται τι είναι αυτό το όμορφο νανούρισμα, μη έχοντας ακούσει το κανονικό) και άλλα όμορφα.

Τελικά καταλήξαμε σε 2-3 CD με επιλογές τα οποία θα σταλούν στους ευτυχείς γονείς εντός των ημερών. Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον, και θα σας μεταφέρουμε, τις αντιδράσεις μικρών και μεγάλων.

Σε άλλα νέα, η Peej ξανακέρδισε με το τουφέκι της το Mercury Music Prize. Ήμουν κι εγώ της άποψης ότι δε χρειαζόταν την προβολή που προσφέρει το βραβείο αλλά κάτι τέτοια (περιμένετε να φορτώσει μέχρι να πάει στο ποστ) με έκαναν να το ξανασκεφτώ.

Πάντως συντάσσομαι κι εγώ με την εκπεφρασμένη άποψη του mr.grieves ότι ναι, το Let England Shake είναι τρομερός δίσκος, αλλά έλειπαν από τη λίστα τρία (συν ένα που δεν ανέφερε ο συνάδελφος) από τα καλύτερα φετινά albums που τυχαίνει να είναι και εκ Βρετανίας. Σε σχέση με όσα υπήρχαν στη λίστα ναι, ήταν το καλύτερο, αν και υπήρχε και ισχυρή αντιπολίτευση από το εξαιρετικό Diamond Mine των King Creosote και Jon Hopkins.

Όπως και να'χει, μπράβο στη λατρεμένη μας Ντορσετιανή και καλοφάγωτα τα 20 χιλιάρικα! Μέχρι νεωτέρας, θα πάμε πίσω στις αρχές του ποστ αυτού και στον φετινό δίσκο των Ganglians...

The high shrinking sun will be eclipsed by heaving rainbows of flesh

2011-09-06T17:31:00.001+03:00

P, P, SY η Αγία Αμερικανική Τριάδα που δε σταματά να εμπνέει και να καθοδηγεί τους νέους αμερικάνους μουσικούς που πιάνουν κιθάρα και απαιτούν τα όρια των πειραματισμών τους να φτάνουν μέχρι εκεί που επιτρέπει ο drummer. Αυτό το ελαφρώς παράφωνο, παράφορο και παράφρονο στυλ που δυσκολεύεται να αναπαυθεί σε μια συγκεκριμένη φόρμα και μελωδία. Τόσο ασυμβίβαστο που καταντά προβλέψιμο σήμερα.

Pavement, Pixies, Sonic Youth η Αγία Αμερικανίκή Τριάδα που δεν προσπάθησε να θέσει κανενός είδους βάση, χαρακτηριστικό παράδειγμα των γοητευτικά αφιλόδοξων '90s (καλά, τέλη '80s), μποέμ, μηδενιστές και διανοούμενοι. Σήμερα, αμέτρητοι πιστοί που ζουν το δικό τους μύθο στηριζόμενοι στα είδωλά τους. Δεν έχουμε σκοπό να τους ξεμπροστιάσουμε. Έτσι και αλλιώς η παγιωμένη αντίληψη ότι «όλα έχουν ξαναγίνει» που έχει στραγγαλίσει αρκετά πραγματικά πρωτότυπα πράγματα που κυκλοφορούν δε μας επιτρέπει να συλλέξουμε το μπόνους που αντιστοιχεί σε ανάλογα ξεγυμνώματα. Αντίθετα, οι Cymbals Eat Guitars μπορούν να πουν ότι είχαν μια καλή P, P, SY (σε κλίμακα του 10) χρονιά φέτος.

Δεν γνωρίζω αν θα ήταν ο ίδιος ήχος αν δεν ήταν τρομερά της μόδας το lo-fi εδώ και κάποια χρόνια. Μου φαίνονται όμως καλά παιδιά, διαβαστεροί μαθητές που ξέρουν απ' έξω την ιστορία, τη γεωγραφία και τη φυσική. Εκεί που προβληματίζονται είναι στη λογοτεχνία (που θα φτιάξει στις συνθέσεις τους ένα γερό θεωρητικό background) και κυρίως στη χημεία. Τα υλικά που χρησιμοποιούν καθώς και οι δόσεις τους είναι σωστά. Η εξτρά πουτανιά θα έρθει όμως από τη μίξη και το ανακάτεμα των υλικών, διαδικασία που απαιτεί πολύ γερά μυαλά και άμεσο άρπαγμα των πυγολαμπίδων της στιγμιαίας έμπνευσης που πετάνε σε ανύποπτες στιγμές από πάνω μας. Και τέλος πάντων δεν αρκεί μόνο να γνωρίζουν τον περιοδικό πίνακα.

Αλλά είπαμε ήταν μια καλή χρονιά για αυτούς και το Lenses Alien σηματοδότησε ένα καλό βήμα προς το δύσκολο δρόμο που τους περιμένει. Θα αντισταθώ στο πιο άμεσο "Secret Family" των πιο μουντών από ποτέ Νεοϋορκέζων και θα προτιμήσω το "Definitive Darkness" για το έξοχο φινάλε του.

Αμπελοφασουλοσοφίες 01/9/11

2011-09-01T01:06:00.002+03:00

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι το πρώτο Movie Day Festival τελέστηκε με επιτυχία και είναι πλέον κόμμάτι της ιστορίας.

Μπορώ να σας ακούσω: «Ρε Grieves δεν ξέρω τι πίνεις αλλά είναι καλό και θέλω κι εγώ απ'αυτό».

Και εξηγούμαι. Το πρώτο Movie Day Festival έλαβε μέρος στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Πειραιά. Αποτελούνταν απο μια ολόκληρη μέρα γεμάτη ταινίες back to back που έλεγε και η γιαγιά μου η Δημήτρω και περιελάμβανε επίσης δύο σακουλάκια τυρογαριδάκια, μια pizza mexicana, πατατάκια lays και φούρνου, πακοτίνια, σακουλάκι Kit Kat, κουτάκι Cadbury's Fingers και άφθονη ποσότητα Coca Cola (light παρακαλώ) απευθείας από το Όκλαχομα γιου ες έι για να μας κρατάει σε εγρήγορση.

Οι κανόνες απλοί. Διαλέγει ο καθένας από δύο ταινίες που δεν έχει δει κανείς μας συν μια κλασσική που έχει δει μόνον ο ίδιος και θέλει να την παρουσιάσει σε όποιον δεν τη γνωρίζει. Αποτέλεσμα: 6 ταινίες, γουρλωμένα μάτια και μια έντονη γεύση σκουπιδίλας στο στόμα. Τόσο πολύ που όταν σκέφτομαι το Seven αντί να μου έρχεται στο στόμα η γλυκιά μεταλλική γεύση του αίματος απο *spoiler alert* το κεφάλι της Gwyneth *spoiler alert* να μου έρχεται στη μύτη σκόνη τυριού αναμεμιγμένη με συντηρητικά, ντουκόχρωμα και κόλλα uhu (διαβάζεται ούχου).

Το πιο εντυπωσιακό απ'όλα ήταν το πόσο γρήγορα αλλά και ανέλπιστα ξεκούραστα πέρασαν αυτές οι ώρες. Αλλά όταν είχες να κάνεις με τόσο καλές ταινίες αυτό ήταν μάλλον το πιο εύκολο. Waltz with Bashir, Dead Man Walking, The Lives of Others, Bananas, Seven και Dead Poets Society το ένα καλύτερο από το άλλο. Και στο τέλος ένα κεφάλι καζάνι, αλλά γεμάτο εικόνες και συναισθήματα και ιστορίες που προσπαθείς να χωνέψεις.

Τι άλλο έκανε το some beans αυτό το καλοκαίρι; Α, ναι εκείνο το Field Day Festival από το ταξίδι μας στο Λονδίνο ήταν σίγουρα ένα από τα μουσικά highlights της συναυλιακής μας καριέρας. Θα ακολουθήσει σύντομα (λάβετε υπόψιν ότι ο χρόνος στο some beans είναι μια πολύ σχετική και αραιοκατοικημένη έννοια) αναλυτική παρουσίαση. Κατά τ'άλλα τα γνωστά. Το Λονδίνο μαγικό και χαοτικό, το Nottingham, ή Shotingham όπως λένε αυτοί που το ζηλεύουν για να τονίσουν την εγκληματικότητά του, ένα ιδανικό μέρος για να ζήσεις ήρεμα χωρίς όμως να σου λείπει τίποτα. Με τα θέατρά του, την όπερά του. τη Nottingham Forest και τη Notts County τοπικές ομάδες να χωρίζει τα γήπεδά τους ο ποταμός Trent (δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ τον εαυτό μας που δεν μπορεσαμε να παραβρεθούμε στο μεταξύ τους ντέρμπι στα πλαίσια του Carling Cup την τελευταία ημέρα διαμονής μας), το άγαλμα του θαυματοποιού Brian Clough, τη μαγεία της φολκλόρ ιστορίας του Robin του δάσους, την αρχαιότερη pub στην Αγγλία Ye Olde Trip to Jerusalem (που στην πραγματικότητα είναι η δεύτερη αρχαιότερη μιας και η Bell Inn στην Old Market Square είχε ξεκινήσει να σερβίρει κρασί σε διψασμένους Νορμανδούς λίγο νωρίτερα) όλα σε μια τακτοποιημένη και αξιαγάπητη πόλη που η uptight είχε ερωτευτεί καμμιά δεκαριά χρόνια πριν και τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Μαζί με την καθιερωμένη επίσκεψη στην Καρδάμαινα και τα απανταχού Stone Roses, Tasty Corner, Starlight (δυστυχώς το Mad, ένα Brit rock καταφύγιο, έκλεισε) ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι μας.

Με αυτή την καταθλιπτική κατακλείδα ΔΕΝ θα τελειώσουμε το κείμενο. Έρχεται το φθινόπωρο, δροσιά, επιτέλους ξανά βόλτες μιας και θα κρυβόμαστε όλο και λιγότερο από τον καύσωνα, και ένας Σεπτέμβρης με Suede, Primal Scream και Screamadelica live και φύσικα Ζαν- σ'αγαπάω- Μακούν.

Τι καλύτερο απο τους Little Dragon για να «ξεβγάλουμε» τη ζέστη από το αριστοτεχνικό "Brush the Heat" του όλο και καλύτερου τελευταίου δίσκου τους Ritual Union. Ρομποτικό beat με σάρκα και οστά που γλύφει τον ιδρώτα του απο τα χείλη του.

I never said I was right/ I just hoped you thought it anyway

2011-08-31T02:06:00.000+03:00

Κάποια άλμπουμ κολλημένα στο limbo μεταξύ των καλύτερων κυκλοφοριών και των αδιάφορων μας κοιτούν με βλέμμα προσμονής. Σε κανέναν από αυτούς τους δίσκους δεν αξίζει να πάει «αδιάβαστος» οπότε θα επιχειρήσουμε να πούμε δύο λόγια για τον καθένα. Δίσκοι σε καμία περίπτωση τέλειοι, που όμως διαθέτουν κάτι ο καθένας όπου μπορείς να σταθείς.

Το 100 Lovers των Devotchka είναι βασισμένο σε αυτό το κλασσικό με έθνικ επιρροές ροκ τους που τόσο γλαφυρά σχεδιάζουν τα τελευταία δέκα χρόνια και έφτασε στο απόγειο της δόξας του με το "Transliterator" που έκλεψε καρδιές στο Little Miss Sunshine. Το αντίστοιχο "Transliterator" στο 100 Lovers είναι το προβλέψιμα ονομασμένο "100 Other Lovers". Η ζεστή μελωδία του καθώς και το χαριτωμένο θέμα του το κάνουν ένα απο τα πιο ευχάριστα κομμάτια που ακούσαμε φέτο. Ο υπόλοιπος δίσκος υπερβάλλει σε σημεία και γι'αυτό δεν μπορεί να ακολουθήσει το γλυκύτατο αυτό κομμάτι. Αφήστε που η ερμηνείες του Nick Urata (διαβάζεται Νικουράτα) θυμίζουν έντονα τον Αντώνη Καλογιάννη το οποίο δεν είναι κακό αρκεί να μη γίνεται συνέχεια. Εδώ μπορείτε να δέιτε και το έξοχο video του "100 Other Lovers".

Ένα άλλο κομμάτι που κατά πάσα βεβαιότητα θα δείτε στις λίστες μας στο τέλος της χρονιάς είναι το "Limitless Arms" των Καρολινέζων Rosebuds. Μέρος ενός υποτονικού δίσκου που δε συναντά καν τις προσδοκίες της, όχι και πολύ απαιτητικής πλέον, ετικέτας του αγνού indie rock. Το προαναφερθέν "Limitless Arms" μας θυμίζει τη βρετανική μελαγχολική rock που τόσο λατρεύουμε και μεταδίδει αβίαστα την ατμόσφαιρά της που σημειωτέον ποτέ δεν πρόκειται να βαρεθούμε. Αυτό το μεταμεσονύκτιο κοκτέηλ εξαίσιων φωνητικών αρμονιών και διακριτικών εγχόρδων είναι ήδη σχεδόν κλασσικό. Αν διαβάζετε το κείμενο μετά τη 1 το βράδυ ακούστε το ξανά και ξανά και ξανά.

Η πρώην μπάντα του Damien Rice, που μετονομάστηκε από Juniper σε Bell X1, ακολούθησε και φέτος τα pop-new wave μονοπάτια και μας προσέφερε το ανθεμικό "Hey Anna Lena" που είναι μια ιδανική αρχή για τον πέμπτο δίσκο τους Bloodless Coup. Δίσκος που πήγε γενικότερα άπατος στον υπόλοιπο κόσμο εκτός φυσικά της Ιρλανδίας απ' όπου κατάγονται και όπου είναι πολύ αγαπητοί.

Ένα συγκρότημα που πραγματικά πηγαίνει άπατο, τόσο που το έχουν πλακώσει οι τάπες που πέταγε στα βαρέλια ο Johnny Walker, είναι οι Guillemots. Μετά την απροσδόκητη επιτυχία του ντεμπούτου τους Through The Windowpane και την απροσδόκητη αποτυχία του δεύτερού τους με τίτλο Red ήρθε, επτά χρόνια μετά, το Walk the River και συνεχίζει το σίγουρο δρόμο της αποτυχίας. Δεν είναι ότι είναι κακό. Είναι ότι δεν είναι αξιομνημόνευτο και διαρκεί αδικαιολόγητα πολλή ώρα. Μέσα απο αυτόν τον χαμό όπου μπερδεύονται στυλ και είδη το ομώνυμο "Walk the River" ξεχωρίζει εύκολα, όχι επειδή πέφτει στους τίτλους αρχής όταν το κεφάλι είναι ακόμα καθαρό, αλλά επειδή είναι μια υπέροχη μελωδία που στέκεται όπου και να την ακουμπήσεις (ραδιόφωνο, συναυλίες, mix cd).

Εντυπωσιακή αλλαγή στο στυλ του J Mascis. Μετα τη φασαρία των Dinosaur Jr που την αποδεχόμαστε άλλοτε με ανοιχτές αγκάλες και άλλοτε με βουλωμένα αυτιά αφιέρωσε όλο του το πάθος σε έναν όμορφο, τελείως ακουστικό δίσκο με υψηλούς καλεσμένους τον Kevin Drew και τον Kurt Vile. Η επαναλαμβανόμενη αλλά τόσο καθαρή και αγνή ακουστική κιθάρα αποτελεί τα θεμέλια για να προσθέσουν οι καλεσμένοι του βιολιά, κλαρινέτα, πιάνο και ότι άλλο προαιρούνται. Το ασύγκριτο ομώνυμο κομμάτι είναι σίγουρα μια απο τις ομορφότερες στιγμές της χρονιάς.

Η Δανέζα -κάπως σιτεμένη- γοργόνα Maggie Bjorklund επιστράτευσε όλες τις φιλίες της από τη σύγχρονη σκηνή του Seattle καθώς και το τοτέμ (αυτής) Mark Lanegan. Μαζί με την πιο νότια παρέα της, τους Calexico, έφτιαξε έναν δίσκο που άνετα θα μπορούσε να είχε κάνει και μόνος του ο Joey Burns. Αυτές οι καταραμένες οι slide κιθάρες είναι παντού και συνέχεια αλλά ευτυχώς η φωνή της σειρήνας Maggie κάνει τη διαφορά. Πέρα από τις σταθερά καλές συνεργασίες με τον Lanegan, ειδικότερα στο "Coming Home", η πιο ιδιαίτερη και μυστηριώδης στιγμή του δίσκου είναι το "Vildspor" σε ντουέτο με τον Jon Auer των Posies και την αδέξια αλλά τρυφερή φωνή του σε κάτι που θυμίζει Deus και θα μπορούσε να βρίσκεται στη νέα δισκογραφική δουλειά των Calexico.

Φυσικά είναι απολύτως απαραίτητο να δείτε τις live εκτελέσεις των κομματιών απο τα στούντιο Crackle & Pop και ειδικότερα την μεθυστική εκτέλεση του "Coming Home" με τον Lanegan κλασσικά να δεσπόζει και να δίνει βαρύτητα στην αλαφροΐσκιωτη Maggie. Επίσης μια καλή ευκαιρία να ξαναδούμε τον πολυτάλαντο multinstrumentalist των Screaming Trees Barrett Martin στην ίδια σκηνή με τον Mark.

Ένα μίνι άλμπουμ-μίνι σοκολάτα, γλυκό και λαχταριστό έβγαλε η Jesca Hoop από τη βόρεια Καλιφόρνια που κάποτε κράταγε τα παιδιά του Tom Waits. Για οποιονδήποτε ακόμα και αυτή η επαφή θα ήταν όνειρο πόσο μάλλον για καποιον καλλιτέχνη για τον οποίο μάλιστα ο ίδιος ο Tom Waits στάζει μέλι (μέλι που δεν έχει στάξει ποτέ και για κανέναν καλλιτέχνη που εμφανίστηκε τα τελευταία 30 χρόνια). Το Snowglobe είναι ένα έξοχο άλμπουμ 6 τραγουδιών που η ίδια το αποκαλεί mini και οι υπόλοιποι EP. Τη βρίσκει πλέον στο Μάντσεστερ όπου την οδήγησε ο έρωτας (παντρεύτηκε με έναν από τους Elbow) και εμπνευσμένη σαφέστατα από την μελαγχολία της πόλης και τον φιλαράκο της Guy Garvey (με τον οποίο παλιότερα τραγούδησαν το μαγικό "Μurder of Birds") μας παρέδωσε ένα αξιοζήλευτο EP με σαγηνευτική ατμόσφαιρα και μαστόρικες συνθέσεις.

Ολόδικό της το τελευταίο youtube.

Αμπελοφασουλοσοφίες 28/8/11

2011-08-28T23:34:00.000+03:00

Το κλασσικό χαλάρωμα των κυκλοφοριών της περιόδου έρχεται ως όαση μέσα στο συνήθη καταιγισμό της μουσικής. Ό,τι μας έχει ξεφύγει λόγω χρόνου ακούγεται τώρα και διάφορα άλμπουμ, αραχνιασμένα στους folders, μας αποκαλύπτονται.

Ανάμεσα στις συζητήσεις για τα φετινά μεταλλαγμένα κουνούπια που έχουν γίνει το talk of the town μεταξύ των ταξιτζήδων, των τουριστών, των πρεζακιών και όποιου άλλου έχει μείνει στην πόλη, οι υπολογιστές αναστενάζουν με ανακούφιση επειδή άδειασαν απο περιττά megabytes όπως ακριβώς ανακουφίστηκε η πρωτεύουσα απ' όλο αυτό το περιττό μελίσσι που έχει εγκατασταθεί στο σβέρκο της.

Εντάξει, ο δίσκος των Danielson ας πούμε δεν είναι ακριβώς περιττά megabytes. Και μόνο το μαγικό και ανατριχιαστικό "Hossana In The Forest" δικαιολογεί την ύπαρξή του και ακόμα περισσότερο.

Επιβάλλεται να το ακούσετε εδώ.

Ούτε βέβαια το Rome του Dangermouse είναι τέτοιο βάρος. Απλά δεν μπορώ να μην αισθάνομαι μια απογοήτευση, μετά απ'όλο αυτό το hype γύρω του, αφού κατέληξα πως είναι μια light εκδοχή του Broken των Soulsavers. Τη στιγμή μάλιστα που αντί για Lanegan έχει Norah Jones και Jack White δε μιλάμε απλά για light εκδοχή αλλά για διατροφή διαβητικών.

Αλλά να! Το γλυκούλι "Black" ξεπροβάλει σαν καλοριφέρ μέσα στο χιόνι οπότε δεν θα γκρινιάξω άλλο.

Αντίθετα θα γκρινιάξω και μάλιστα πολύ για τα (πολλά) χαμένα megabytes του φετινού δίσκου των Dears.

Όλες αυτές οι αλλαγές στη σύνθεσή τους τελικά τους μπέρδεψαν για τα καλά. Οι Καναδοί έβγαλαν έναν κλισέ δίσκο που δυσκολεύεται να το βουλώσει. Ξαφνικά οι εποχές του Gang of Losers μοιάζουν αιώνες πίσω.

Το "Lamentation" τουλάχιστον αφήνει κάποια σημάδια ζωής σχετικά με το μέλλον.

Η επανάσταση στη «μαύρη» μουσική συνεχίζεται φέτος, όχι με το Watch the Throne των κακομαθημένων και υπερεκτιμημένων νεόπλουτων Jay Z και Kanye West, αλλά μεταξύ άλλων και με την Jill Scott.

Στα χνάρια του ArchAndroid, με λιγότερες ιδέες βέβαια και πιο μελιστάλαχτη, η Jill Scott προσθέτει τον οβολό της σε αυτό το περίεργο αλλά γοητευτικό μίγμα jazz-progressive R&B που μαγείρεψε τόσο καλά πέρυσι η Janelle Monae.

Κάποιες φορές πολύ πιο «κοριτσίστικη» απ'ό,τι πρέπει αλλά άλλες φορές γερή και γεμάτη άνεση δημιουργός όπως στο φλογερό "Hear My Call", το χαλαρό "Some Other Time" (αν και οι στίχοι του είναι ακριβώς αυτό το στυλ Sex and the City που ανέφερα παραπάνω) και το κολλητικό "Shame" που κάνει το coast to coast και καρφώνει με στυλ.

Ως πιο παραδοσιακοί θα προτιμήσουμε προς το παρόν το "Hear My Call" από το πολύ ενδιαφέρον The Light of the Sun.

That's why the dark is there/ So you don't have to see what you can't bear

2011-08-12T18:26:00.001+03:00

Πριν 15 μέρες ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία Mercury. Τα βρετανικά βραβεία δυστυχώς πάνε από το κακό στο χειρότερο. Όχι μόνο αγνοήθηκε το King Of Limbs, το Valhalla Dancehall, οι Horrors και άλλοι, αλλά υποψηφιότητα κατάφερε να αποσπάσει το 21 της Adele που πέρα από το πρώτο single δεν έλεγε τίποτα (αφήστε που η υποψηφιότητά της καταστρατηγεί την έννοια των βραβείων Mercury που υποτίθεται προσπαθούν να ενισχύσουν τις πωλήσεις λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών), ο αστείος δίσκος της Katy B (αν ήθελαν να βραβεύσουν μια βρετανίδα Katy ας έβαζαν την Perry που έχει τουλάχιστον δύο πολύ σημαντικά προσόντα) και ο χειρότερος και λιγότερο ενδιαφέρων δίσκος που έβγαλαν ποτέ οι Elbow. Το μεγαλύτερο έγκλημα βέβαια ήταν πως οι Wild Beasts καταληστεύθηκαν για δεύτερη φορά. Πρώτη φορά πέρυσι που έχασαν από τους «λίγους» XX και φέτος που δεν ήταν καν στις υποψηφιότητες.

Άλλη μια ευκαιρία χάθηκε λοιπόν για να βγει στον αφρό η μπάντα απο το Kendal. Όχι βέβαια ότι είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Το headlining spot στο Field Day Festival αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Μετά από ένα πολύ καλό ντεμπούτο, ένα αριστουργηματικό δεύτερο άλμπουμ και ένα εξαιρετικό (προς επίσης αριστουργηματικό) τρίτο αναρωτιέμαι πότε θα αποκτήσει το κουαρτέτο τη δόξα που του αξίζει. Και έχεις και το διανοητικά καθυστερημένο NME να τους ξεγράφει ως κενούς και πομπώδεις μετά το Two Dancers. Μπορεί κάποιος που έχει ασχοληθεί πολύ επιδερμικά με τη μπάντα και τα φωνητικά του Hayden Thorpe να κάνει το λάθος να τα χαρακτηρίσει πομπώδη ή υπερβολικά γλυκανάλατα για τα γούστα του. Αυτό όμως θα ήταν ένα μεγάλο.... εμμμ... λάθος.

Οι Wild Beasts ήδη μας έχουν προσφέρει πολλά. Και ηχητικά αλλά και σε ό,τι αφορά τα «ντεσού» της μουσικής τους (που πάντα μας αρέσουν). Από μια μπάντα άλλωστε με τέτοιο όνομα δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο (αν και οι Art Brut καταρρίπτουν το επιχείρημά μου). Το Smother, σύμφωνα με τον Hayden Thorpe, έχει εμπνευστεί από τη μετακίνηση της μπάντας από το τιμημένο Kendal (από εκεί έλκουν την καταγωγή τους και οι άλλοι φετινοί αδικημένοι, οι British Sea Power) στο πολύβουο και χαοτικό Λονδίνο. Ο Hayden που αυτή τη φορά είναι λιγάκι πιο συγκρατημένος και περισσότερο αισθησιακός, προκειμένου να ταιριάξει με το ηχητικό τοπίο του άλμπουμ, περιγράφει το Smother ως μαξιλαράκι όπου η μπάντα «ξεκούραζε» τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τα όνειρα και τις σκέψεις της. Εξάλλου, θα προσθέταμε εμείς, σε κάθε έναν απο τους τρεις δίσκους τους η άνεση και η σιγουριά για το που βρίσκονται είναι εμφανής.

Το Smother είναι σφιχτό, σύντομο, με στοχευμένους πειραματισμούς και πολλά μικρά ενταγμένα αρμονικά στο σύνολο πραγματάκια. Συγκρατημένο καθώς είναι, μας οδηγεί βελούδινα σε ένα άλλο μονοπάτι. Όχι απαραιτήτως ένα βήμα μπροστά απο το Two Dancers απλά ένα τουβλάκι ακόμα που φτιάχνει τον κλειδαμπαρωμένο μουσικό τους πύργο που περιτριγυρίζεται απο τάφρους που κολυμπάνε κροκόδειλοι με ζαρτιέρες.

Ναι, είναι ένας σεξουαλικά φορτισμένος δίσκος. Το Smother από μόνη της σαν λέξη και η σχέση της με έννοιες όπως η υποταγή και η καταπίεση είναι αρκετή για τέτοιους συνειρμούς. Η έλλειψη οξυγόνου και η πάλη για την εξασφάλιση του είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το σεξουαλικό ένστικτο. Ένα σβουρηχτό φιλί που σου κόβει την ανάσα και, μαζί με την εξαφάνιση οποιουδήποτε ήχου από το περιβάλλον, σε κάνει να αισθάνεσαι σα να βουτάς με το κεφάλι κατευθείαν στο βυθό της θάλασσας. Οι αγωνιώδεις κοφτές ανάσες του οργασμού που ελπίζουν να πνίξουν τις κραυγές. Οι βαθιές αναπνοές που προσπαθούν να μετακινήσουν την πέτρα που μετακομίζει στο στήθος σου όταν την βλέπεις να περπατά χαμογελαστή προς το μέρος σου. Όλες αυτές οι στιγμές διψάνε για οξυγόνο. Αέρα, ανάσες, χώρο, δε χρειάζεται κάποιος μόνο σε σχέση με αυτή την ενστικτώδη ανάγκη. Ένα άλλο ένστικτο, αυτό του φόβου, είναι επίσης συνυφασμένο με την ασφυξία. Σε απλά μαθηματικά φόβος και σεξ μετατρέπονται σε διέγερση.

Με αυτή την ιδέα «παίζει» το Smother. Οι σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται στο κρεβάτι. Ή τον καναπέ. Ή το πάτωμα. Ή όπου τύχει τέλος πάντων. Ο πειραματισμός προσπαθεί να σχηματίσει μια σφαιρική εικόνα γι'αυτές τις σχέσεις. Παρότι ξεκάθαρα αντρικός δίσκος δεν κολλάει μόνο στην ιδέα του σκληρού και ανελέητου αρσενικού -Απόστολος Γκλέτσος- αλλά κυλιέται ευάλωτο στα σεντόνια χωρίς να φοβάται να παραδώσει τον έλεγχο. Η αντιπαραβολή των δύο φωνών Thorpe και Fleming διευκολύνει αυτήν την εναλλαγή παθητικού και ενεργητικού. Η μπάσα φωνή και τα πυκνά μούσια του Fleming ως αντίθεση της δραματικής και λεπτής φωνής της ανδρόγυνης φιγούρας του Thorpe.

Είναι σημαντικό από την άλλη πως αυτή η αντίθεση δεν είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Μη φανταστείτε ότι ο Fleming ρεύεται και ξύνει τη μασχάλη του στον καναπέ, ούτε ότι ο Thorpe βγάζει τα φρύδια του και παίζει μαξιλαροπόλεμο με τις φίλες του. Και οι δύο συναντιούνται και ο καθένας αποτελεί τη μία πλευρά της σφαίρας. Έτσι όπως κουταλιάζονται οι φωνές τους είναι έτοιμες να δώσουν και να δοθούν. Όταν τα φωνητικά τους μοιράζονται είναι πραγματικό χάρμα αυτιών. Το βελούδινο πλέξιμο των φωνών τους οδηγεί τα τραγούδια σε εκρηκτικά διαλείμματα ζάχαρης και φρούτων. Φράουλες ποτίζουν με το κόκκινό τους την καραμελωμένη ζάχαρη στο "Reach a Bit Further" και ο Thorpe ξεκινά την ελεγεία "I was angry and brash as a bull/ You were devastatingly beautiful". Στο "Lion's Share" ακούστε πόσο αρμονικά παίρνει τη σκυτάλη ο Fleming απο το μονόλογο του Thorpe ενώ η μουσική επιμένει και επιταχύνεται σαν καρδιοχτύπι.

Από την άλλη ο επώδυνος και αινιγματικός εσωτερικός κόσμος του Fleming προσπαθεί να καλύψει μια υποβόσκουσα χαιρεκακία που δεν έχουμε ιδέα σε τι οφείλεται στο "Deeper". Το απαλό beat και το ερεθιστικό keyboard που θυμίζει softcore πορνό (με οσκαρικές ερμηνείες) φτιάχνουν πιθανότατα το πιο sexy κομμάτι της χρονιάς επιβεβαιώνοντας με το στίχο "The breakfast is all laid out/ Waiting on you to arrive/ Deeper, deeper/ And send the others away/ Deeper, deeper/ The smile across my face" πως αν πετύχει η μοναξιά τύφλα να'χει η πολυκοσμία. Είναι τόσο θερμοί οι εναγκαλισμοί των φωνών τους που όποτε τραγουδάει ο καθένας μόνος του η έλλειψη του άλλου είναι έντονη. Ίσως έχει γίνει εσκεμμένα αυτό. Για παράδειγμα το "Bed Of Nails" με το σούπερ-ντούπερ υπερηχητικό, εφευρετικό ριφάκι του keyboard και το πολύ χαρακτηριστικό percussion του κρυφού ήρωα της μπάντας Chris Talbot, προσπαθεί πονεμένα να αποδείξει τη σαρκική του αφοσίωση σιγοτραγουδώντας το "Your Flesh is so Nice" του μακαρίτη Jeff Buckley. Μέχρι και το ψοφίμι του Δρ. Φρανκεστάιν απειλεί να αναστήσει ο αθεόφοβος μετά από τον έρωτα όλο τρέλα που θα κάνει/ του κάνουν. Εκεί όμως δε βρίσκεται ο Fleming με τη σίγουρη φωνή του να τον παρηγορήσει.

Το πιθανότατα δεύτερο πιο sexy κομμάτι της χρονιάς, το "Plaything", παίζει το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι μέχρι τέλους και χωρίς λέξεις κλειδιά/ απελευθέρωσης. Δένει σφιχτά τα χέρια του «θύματος» και βάζει όλη του την εφευρετικότητα να δουλέψει κάτω απο τη φούστα της καθώς αυτή νιαουρίζει «μη! δεν είναι σωστό!". Ο άλλος κρυφός ήρωας του δίσκου είναι ο κιθαρίστας Ben Little που με το μελένιο του ριφάκι στο "Loop the Loop" θυμίζει κάτι από τα περίεργα που κάνει με τη Rickenbacker του ο Ed O'Brien.

Γενικά ο δίσκος έχει πολλές τέτοιες μικρές εκπλήξεις και πολλούς αφανείς ήρωες. Γι'αυτό άλλωστε είναι απαραίτητη η ακρόαση του ξανά και ξανά και ξανά, βαθιά πιο βαθιά πιο βαθιά. Το πόσο χορευτικός δίσκος είναι δεν θα αποκαλυφθεί τόσο εύκολα. Και όμως είναι τόσο έξυπνα χορευτικός και μελωδικός που κάνει τους Hot Chip να θέλουν να φάνε τα πουλοβεράκια τους. Η παραγωγή είναι εκατό χρόνια μπροστά από το Βασίλη Δανιήλ και το εξώφυλλο έξοχο (έχει και την έγκριση της καλλιτέχνιδος mrs. uptight). O Mike Diver του BBC έγραψε μεταξύ άλλων στην κριτική του για το δίσκο "Wild Beasts are, right now, the most inspirational, intriguing, effortlessly enrapturing band at work in Britain". Εμείς τίποτα άλλο δεν θα προσθέσουμε στα λεγόμενα του Mike παρά ένα new ανάμεσα στο enrapturing και το band. Ξέρουν τι θέλουν και -ελπίζουμε- να το πάρουν. Νιαααρρρρρρ.

Οι περιπέτειες ενός φουσκατάνθρωπου: Ο φουσκατάνθρωπος βλέπει Ελληνικές ταινίες

2011-08-01T14:10:00.002+03:00

Ένα απ’τ’αγαπημένα μου χόμπι τον τελευταίο καιρό, πέρα απ’το να μυρίζω βρώμικες κάλτσες και να παίζω NBA 2K11, είναι να τεστάρω τα όρια της υπομονής μου βλέποντας ξεχασμένες ελληνικές ταινίες σε 2, 3, 4 ακόμα και 5 δόσεις ανάλογα την περίπτωση. Όχι δεν αναφέρομαι σε'80s cult, ούτε στις φαντασιοπληξίες του Nikolaides, ούτε ακόμα χειρότερα σε νεοtrash ηλιθιότητες τύπου Φωκίωνας Μπόγρης.... Όοοχι, μιλάμε για αυθεντικές unintentional parody κουλτουροσαβούρες που’ναι ζήτημα να’χουνε χωρέσει 1-2 φορές χαράματα στη μεταμεσονύκτια ζώνη της ΕΤ-1. Ταινίες όπως 17 στα 18 και Beautiful People. Ναι γέλα, σε κάνα 5 χρόνια από τώρα που θα πληρώνεις για να τις δεις σε φεστιβάλ στο Gagarin, θα γουστάρεις παλιομαλάκα.

Να σημειώσω ότι απ’όσα πράματα έχω δει τελευταία, αποφάσισα να συμπεριλάβω αυτές τις 2 επειδή κολλάνε στο κλίμα του καλοκαιριού, βγάζουνε κάποιο λίγο γέλιο... ίσως και κάνα βυζάκι. Τύφλα να’χει το δελτίο ειδήσεων του Θοδωρή Δρακάκη δηλαδή. Όποιος λοιπόν γουστάρει μια βόλτα στους βρωμερούς υπονόμους του (νεο)ελληνικού σινεμά με οδηγό απόψεις πιο αυθαίρετες και από οικόπεδο στο δάσος της Πεντέλης είναι στο σωστό μέρος. Τρέμε Ορέστη Ανδρεαδάκη και Δημήτρη Κουτσογιαννόπουλε και Σωτήρη Δανίκα ή όπωςδιάολοείναιταμικράσας.

17 στα 18: Hands down η πιο άκυρη και σουρεαλιστική ταινία της τελευταίας δεκαετίας και βαλε. Μέσα σε όλο το κομπαρσιλίκι που εμφανίζεται εδώ αναγνωρίζουμε τους πρώην χάκερς Φοίβο και Πέτρο σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Απ’ό,τι φαίνεται ο Φώτης αρνήθηκε να συμμετάσχει και μάλλον αυτό είναι και το μοναδικό έξυπνο πράμα που’χει κάνει έως τώρα στη ζωή του (ντάξει βάλε και τη Ματσούκα...). O τύπος που’κανε τη σκηνοθεσία θεώρησε καλή ιδέα να προσαρμόσει ελληνική αστική μιζέρια σε σενάρια τύπου Road Trip, American Pie κ .ο .κ. πλην τ’αντίστοιχο χιούμορ (ναι είναι φτηνό και καγκούρικο, χέσε μας), αγκαζέ με anti-drug προπαγάνδα και κοινωνικά μηνύματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας..... Εμένα πάντως μ’άνοιξε η όρεξη για σάντουιτς με βαρβιτουρικά και 2-3 τζούρες βενζίνη επιδόρπιο..... Αμ δε φτάνουνε αυτά για να γυρίσεις φιλμ ρε μπάρμπα. Αφού σε κόφτουνε τόσο τα προβλήματα της νεολαίας βρες ένα κομμάτι από Active Member για μουσικό χαλί και πάνε γύρνα διαφημιστική καμπάνια για τον ΟΚΑΝΑ, την Ιθάκη, τη Στροφή ή άλλη οργάνωση στήριξης ναρκομανών της προτίμησής σου... που λέει ο λόγος. Εκεί σε παίρνει.

Συνεχίζω....... τα εμετικά late '90s-'00s ντυσίματα με τους αψυχολόγητους συνδυασμούς χρωμάτων είναι κάτι που προσπαθούσα χρόνια να ξεχάσω και ούτε αυτό δεν απέδωσαν σωστά.

Είναι έτσι:

Όχι έτσι:

Όσο για ερμηνείες άστο καλύτερα. Τις μισές σκηνές εδώ μέσα θα’πρεπε να τις κάνουνε λούπα και να τις προβάλουνε σε κέντρα προστασίας επιληπτικών και αυτιστικών εν ήδη ομοιοπαθητικής θεραπείας. Αυτός ο Φοίβος ειδικά είναι άλλο πράμα. Το παλικάρι διαρκώς τινάζεται χωρίς λόγο σα να’χει προχωρημένο Parkinson και καμιά 10αρια νευρικά τικ μαζί. Ultimately όμως, τη παράσταση κλέβει ο 17αρης στα 18αρης με το καλοσχηματισμένο goatee, γυρνώντας μας πίσω, στις ένδοξες μέρες των 80s κ στα ανήλικα μουστάκια του Θέμη Μάνεση.
(0/10)

Beautiful People: Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ένα καλό σενάριο παρέα με 2-3 πιασάρικες ατάκες είναι αρκετά για να δώσουνε ενδιαφέρον σε μια ταινία ακόμα και αν έχει budget 100$. Στη προκειμένη περίπτωση όμως ο σκηνοθέτης είναι τόσο αβνάνας, που δε θα μπορούσε παρά να προσπαθήσει να καμουφλάρει την ανυπαρξία πετυχημένων διαλόγων και σοβαρού σεναρίου πίσω από «εικόνες μαγευτικής ομορφιάς» και «πλάνα που κόβουν την ανάσα» από το νησί των ανέμων και των πούστηδων, τη Μύκονο. Γνωστή η συνταγή.... με άλλα λόγια μιλάμε για μια καλογυαλισμένη κουράδα. Αλλά τι να πει κανείς για τον συγκεκριμένο; Οι τίτλοι μιλάνε από μόνοι τους: Ο Εργένης (πανομοιότυπο σενάριο), Πεθαίνοντας στην Αθήνα (άμα πάλευα να τη δω ολόκληρη αυτή τη ταινία, θα της έγραφα ολοδικό της υπερεκτεταμένο post) κλπ κλπ.... ΚΛΠ. Το μοναδικό film της προκοπής που’ χω δει από δαύτονα είναι το Αυτή η Νύχτα Μένει και αυτό από βιβλίο το σήκωσε ο μαλάκας.

Το φτωχό storyline δε δικαιολογεί 2 ώρες παρά 1 τέταρτο ταινία και ΜΑ την αλήθεια μου, δε μπορώ να ξοδεύω όλον μου τον χαμένο χρόνο στο Beautiful People, όταν είναι μιάμιση το πρωί και έχω βγάλει μόλις 2 team fire στο NBA Hangtime.

Ο Γιάννης Bόγλης (αριστερά) υποδύεται μια κοκκαλική φυσιογνωμία. Πρόεδρε όλα σε θυμίζουν...

Επίσης τι διάολο συμβαίνει και πολλοί (εθνικισταί κυρίως) σκηνοθέται/συγγραφείς θεωρούνε απόλυτα πιθανό το να βρεθούμε στα καλά καθούμενα σε εμπόλεμη κατάσταση με την Τουρκία δεν καταλαβαίνω. Οργανωμένο κράτος είναι ρε ΒΟΔΙΑ, όχι οι στρατιές του Τζένγκις Χαν. Εκτός και αν τα βραδάκια πού'στε μόνα σας, φαντασιωνόσαστε μουστακαλήδες Οθωμανούς να σας αναδιαμορφώνουνε τη σούφρα οπότε πάει αλλού το θέμα. Να ξέρετε πάντως ότι προς το παρόν τουλάχιστο θα συνεχίσετε τη βγάζετε με τους αντίχειρές σας.

Τέλος, αφού συμμετέχει ρε άτομο στη μπουρούχα σου η Ρέα Τουτουντζή και δε μπορείς να βασιστείς σε κάτι άλλο, αξιοποίησε καλύτερα τις μπουτάρες της και για τ’ όνομα του θεού ΜΗΝ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΤΑ ΚΩΛΟΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΗ!!!

Το χρηματιστήριο Αθηνών σε ώρα αιχμής

(1/10)