Οι καταγόμενοι από το Κένταλ της Αγγλίας Wild Beasts έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Δύο πολύ ιδιαίτερες, όμορφες αλλά και διαφορετικές φωνές να ερμηνεύουν τα τραγούδια τους. Πρώτα βέβαια τον Hayden Thorpe και δευτερευόντως τον Tom Fleming. Ο Fleming, που είναι και ο μπασίστας του συγκροτήματος, έχει μια διαφορετική προσέγγιση - δεν θα μπορούσε άλλωστε να μοιάζει με του Thorpe - μιας και διαθέτει βαρύτερη, πιο βαθιά φωνή που δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στις εκφράσεις του. Σε σύγκριση με τον Thorpe που είναι πιο οπερατικός, με μεγαλύτερο εύρος και είναι σαφέστατα πιο τραγουδιστής καριέρας.Στο πιο χαρακτηριστικό κομμάτι του δίσκου, το "All King's Men", ο Fleming τραγουδάει με απόλυτη σοβαρότητα για έναν Βικτωριανό χορό παρομοιάζοντας τον με νυφοπάζαρο, και περιγράφει τις γυναίκες που βρίσκονται εκεί ως μηχανές εκκόλαψης παιδιών, με τον Thorpe να ουρλιάζει στην αρχή κάθε κουπλέ ωσάν κυρία που της έβαλαν χέρι κάτω από το φόρεμα της.
Μπορεί η μουσική των Wild Beasts να παίζει στο γήπεδο της ποπ σαν έμπειρος παίκτης που έχει φάει τα γήπεδα με το κουτάλι αλλά τα σκοτεινά και μη εύπεπτα στοιχεία δεν απουσιάζουν όπως στο τρομερό "We Still Got The Taste Dancing In Our Tongues", που ήταν και το πρώτο σινγκλ του δίσκου.
Τα τελευταία δυο χρόνια ήταν σίγουρα συναρπαστικά για τους Wild Beasts αφού μετά το περσινό Limbo, Panto άρχισε να ψιθυρίζεται τ'όνομά τους, ενώ φέτος το δεύτερό τους άλμπουμ Two Dancers έφτιαξε ένα ωραίο hype γύρω απ'αυτό.
Αν υποθέσουμε ότι τους επηρέασε το καλλιτεχνικό κίνημα από το οποίο δανείστηκαν το όνομά τους, τότε τα άγρια κτήνη του Κένταλ έκαναν πολύ καλή δουλειά. Με τις μελωδίες τους να είναι έντονες, ζωηρές και ζωντανές, τα ηχοχρώματα των κιθάρων τους να κοκκινίζουν και να ανθίζουν απροκάλυπτα, ένας πίνακας του Ματίς θα είχε ροδισμένα μάγουλα ευχαρίστησης στη σκέψη να μελοποιηθεί από αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου