Slowly we unfold/ As lotus flowers/ And all I want/ Is the moon upon a stick

Σχεδόν δύο μήνες πριν ο Thom Yorke, μαζί με τον Mauro Refosco (έμπειρο ντράμερ με στενή συνεργασία με τον David Byrne) τον Joey Waronker (άλλος ένας ντράμερ που δούλεψε δίπλα σε Beck, Smashing Pumpkins, R.E.M., Elliott Smith και δεν συμμαζεύεται), τον Flea (μπασίστα των Red Hot Chili Peppers) και τον παραγωγό των Radiohead Nigel Godrich, βγήκαν παγανιά για τρεις μέρες και τρεις συναυλίες στο Los Angeles και προκάλεσαν πανικό, απορίες, ενθουσιασμό και τελικά ανυπομονησία για το νέο άλμπουμ των... Radiohead. Βλέπετε, ο Thom σε μια κίνηση όλο νόημα, αφού τελείωσε μαζί με τη νεοσύστατη αλλά όχι ακόμα νεοφώτιστη μπάντα του τις εκτελέσεις όλων των τραγουδιών του Eraser, φρόντισε να βγει για ένα encore παίζοντας 5 τραγούδια εκ των οποίων τα 4, όπως δείχνουν τα στοιχεία, είναι σίγουρα Radiohead.

Το μελαγχολικό ξύπνημα του “Open the Floodgates”, τη γλυκιά επιφοίτηση του “Skirting on the Surface”, τη χαμογελαστή φάτσα του “Super Collider”, το αδερφάκι του “There There”, “Judge, Jury and Executioner” και την αφορμή αυτού του post, το πανέμορφο "Lotus Flower". Σε αυτό, το soul falsetto του Yorke κάνει παγοδρομίες πάνω στη διστακτική κιθάρα, πριν ξεσπάσει το κρεσέντο του Thom που ανοίγει πράγματι σαν σπάνιο λουλούδι.  

Ανυπομονούμε για τη συνέχεια...

Tweet

All of my friends/ Each one of them/ They know I'm subject to worry

Πάει, μας αφήνει σιγά σιγά ο Νοέμβρης. Μπορεί να'ναι δύσκολο να το καταλάβεις με τέτοιες λιακάδες, αλλά σε ένα μήνα έχουμε Χριστούγεννα. Και είναι πράγματι λίγο αστείο να περνάς έξω απ'τα μαγαζιά με τα πολύχρωμα φωτάκια και τις μπάλες και τους άγιους βασίληδες ενώ σκέφτεσαι ότι ο μόνος λόγος που φοράς ακόμα τη ζακέτα σου είναι επειδή βαριέσαι να την κουβαλάς στο χέρι. Προσωπικά, ομολογώ πως μερικές φορές τη φοράω μόνο και μόνο σαν ένα είδος βουντού, μπας και δεήσει όλο αυτό το ανοιξιάτικο σκηνικό να την κάνει με ελαφρά. Κάθε πρωί εδώ και δυο-τρεις εβδομάδες ξυπνάω με την ελπίδα να δω επιτέλους έναν σοβαρό Νοεμβριάτικο καιρό έξω απ'το τζάμι - πριν ένα μήνα μια χαρούλα κρύο έκανε, αλλά από τότε και μετά εμείς οι λάτρεις του χειμώνα έχουμε μείνει να τον περιμένουμε.

Μέσα στις απελπισμένες ενέργειες που κάνουμε μήπως τον φέρουμε λίγο πιο γρήγορα είναι φυσικά και το ν'ακούμε "χειμωνιάτικη" μουσική. Ειδικά όταν είσαι σπίτι, μπορείς να προσποιηθείς άνετα ότι έξω κάνει ψοφόκρυο, να φτιάξεις ένα ωραίο τσαγάκι και να βάλεις κάτι ανάλογα moody να παίζει. Εδώ, λοιπόν, μπαίνει ο φετινός δίσκος των Weinland κι εμείς στο ψητό επιτέλους.

Οι Weinland είναι από το Portland του Oregon. Μια πόλη που βρίσκεται στο βορειοανατολικό κομμάτι των Η.Π.Α., λίγο νοτιότερα απ'τα σύνορα με τον Καναδά. Την ώρα που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές στον Πειραιά των 15 βαθμών στις 7.30 το απόγευμα, εκεί είναι 9.30 το πρωί (σύμφωνα με όσα έμαθα στο μεταπτυχιακό μου, 8 με 10 είναι το δίωρο με τη μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας μέσα στην ημέρα) κι έχει 7 βαθμούς και 85% υγρασία. Με λίγα λόγια, τα παιδιά έχουν το μέρος. Ακούγοντάς τους, διαπιστώνεις ότι έχουν και τη μελαγχολία. Τις ενορχηστρώσεις. Την ατμόσφαιρα. Τις συνθέσεις. Ακόμα και τους τίτλους - ο δίσκος λέγεται Breaks in the Sun και το ομώνυμο κομμάτι είναι από τα ομορφότερα, όπως και το "Autumn Blood". Τι άλλο θέλει κανείς για να τους επιλέξει ως ηχητική επένδυση σ'ένα φθινοπωρινό απόγευμα, προσπαθώντας να φέρει το χειμώνα πιο κοντά;

Το Breaks in the Sun είναι ο τρίτος δίσκος για τους πέντε. εκ των οποίων οι τέσσερεις μουσάτοι, τυπάδες. Με εξέπληξε που είναι πέντε, γιατί θα μπορούσε να πρόκειται για δουλειά ενός ανθρώπου. Θες οι προσωπικές ιστορίες του Adam Shearer, θες οι σχετικά λιτές αλλά απόλυτα ταιριαστές ενορχηστρώσεις, θες η γενική folk rock αισθητική που πολλές φορές παραπέμπει σε μοναχικούς τύπους, δεν περίμενα ότι τόσος πολύς κόσμος βρίσκεται πίσω από αυτό που άκουγα. Πραγματικά αυτά τα παιδιά πρέπει να έχουν εγκράτεια.

Σίγουρα πάντως έχουν ταλέντο. Οι συνθέσεις τους είναι πολύ καλές, και το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει κάτι από Czars, κάτι από Logh, κάτι από Elliott Smith και κάτι από το πως θ'ακουγόταν ο Ben Kweller αν είχε μπάντα και η φωνή του ήταν πιο απαλή. Καμιά φορά, όπως στο downtempo "I Feel Wasted", θυμίζουν λίγο και τους Devastations. Δε βαραίνουν τίποτα με αχρείαστες στρώσεις, και παρ'όλ'αυτά καταφέρνουν να δίνουν ποικιλία και κομψότητα στον ήχο τους. Είναι σtraightforward και σε προσκαλούν μέσα στον κόσμο τους χωρίς πολλές τζιριτζάντζουλες (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη λέξη, επιτέλους τα κατάφερα!). Είναι από αυτούς τους δίσκους στους οποίους θέλεις να επιστρέφεις όταν χρειάζεσαι κάτι άμεσο και ζεστό, να σε πιάσει αμέσως και να σε ηρεμήσει.

Και πάει πολύ ωραία με τσάι με γεύση καραμέλα, ή με λίγο μέλι μέσα. Η παγωνιά έξω απλώνεται, τα σύννεφα μαζεύονται, ίσως να χιονίσει απόψε. Είδατε, δεν είναι τίποτα, μια χαρά πείστηκα...

Tweet

And all my time/ Is yours as much as mine/We never have enough/ Time to show our love

Δύο από τους αγαπημένους μας 90’ς ήρωες βρέθηκαν χθες στον μικρό αλλά «ζεστό» χώρο του Rodeo στη Βικτώρια. Η Paula Frazer, τραγουδίστρια των Tarnation, και ο Mark Gardener, συνθέτης και τραγουδιστής ενός εκ των πρώτων συγκροτημάτων που έφεραν στα μουσικά μας λεξικά τη λέξη shoegaze, των Ride, έφτιαξαν ένα θελκτικότατο πακέτο για όλους όσους ενηλικιώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία και τα μουσικά τους γούστα σχηματίστηκαν από τον Ροδον Fm και τον παλιό καλό Rock Fm.

Οι δύο καλλιτέχνες, που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από πριν ότι ήταν απολαυστικοί, τα τελευταία 10 και βάλε χρόνια έχουν συνηθίσει τη μοναξιά της σκηνής. Η Paula Frazer έχει βγάλει τρεις προσωπικούς δίσκους, αν και στην ουσία όλο το project των Tarnation είναι το προσωπικό της όχημα, ενώ το 2007 επανέφερε το όνομα των Tarnation για τον δίσκο της Now It’s Time.

Ο Gardener από την άλλη απείχε για πολύ περισσότερο καιρό από τη μουσική μετά την διάλυση των Ride το 1995. Ο μοναδικός του σόλο δίσκος κυκλοφόρησε πριν 4 χρόνια με τίτλο These Beautiful Ghosts και πέραν τούτου είχε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες με καινούργια σχήματα καθώς και αρκετές συμμετοχές σε δίσκους άλλων μουσικών.


Γύρω στις 10.30 βγήκε πρώτη η Paula Frazer με τη συνοδεία ακουστικής κιθάρας. Η φιγούρα της ήταν μικροσκοπική και η παρουσία της διακριτική. Μόλις όμως άρχισε να τραγουδά καταλάβαμε γιατί η καταγόμενη από το Arkansas και πρώην τραγουδίστρια διαφόρων punk συγκροτημάτων είχε μαγέψει τα ελληνικά ερτζιανά πριν από περίπου μια δεκαετία και ενίοτε συνεχίζει να τα μαγεύει με κάθε επανάληψη του “Your Thoughts and Mine”. Καθαρή και κρυστάλλινη φωνή που έβγαινε αγόγγυστα, ανεβοκατεβαίνοντας τις οκτάβες, περνώντας από μελαγχολικά γυρίσματα σε σοπράνο ρεφρέν. Φυσικά έπαιξε το “Your Thoughts And Mine”, το "A Place Where I Know" και το “Awful Shade Of Blue” από το Mirador του 1997, μην ξεχνώντας φυσικά πιο πρόσφατα κομμάτια, με το “Watercolor Lines” και το “Always On My Mind” να ξεχωρίζουν. 

Όχι πολύ αργότερα και αφού κερδίσαμε μερικές θέσεις προς τα εμπρός υποδεχθήκαμε τον Mark Gardener. Με πολύ λιγότερα μαλλιά απ’ό,τι τον θυμόμαστε έπαιξε μοναχός του για μιάμιση περίπου ώρα, δείχνοντας σε μεγάλα κέφια και πραγματικά χαρούμενος για την ανταπόκριση του κόσμου λέγοντας χαρακτηριστικά πως «Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό κάθε Δευτέρα». Ο Gardener δεν έδειξε το παραμικρό ίχνος κομπλεξισμού για το γεγονός ότι η μουσική του καριέρα είχε συνδεθεί με το παλιό του συγκρότημα που διαλύθηκε μετά από εντάσεις μεταξύ των μελών του. Τραγούδησε ορεξάτος, με το δεύτερο μισό του σετ του να είναι στις καλύτερες φετινές συναυλιακές μας στιγμές. “From Time to Time”, ”Leave Them All Behind”, ”Drive Blind”, ”Dreams Burn Down” συν-τραγουδήθηκαν όλα με πάθος από το κοινό που δημιούργησε μια πολύ θερμή ατμόσφαιρα δείχνοντας ότι έπαιζε τα γνωστά κομμάτια των Ride στα δάχτυλα.

Ειδική μνεία και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς στα δύο καλύτερα κομμάτια των πιονέρων της shoegaze. Το απίστευτο “Vapour Trail” και τη μεγάλη στιγμή της βραδιάς που ήταν αφιερωμένη σε αυτούς που του ζήτησαν να παίξει το “Unfamiliar” (γκουχ γκουχ), όταν και το club γέμισε χαμόγελα, συγκίνηση και φωνή έξω καρδιά για ένα από τα καλύτερα b-sides όλων των εποχών από οποιαδήποτε μπάντα, που ευτυχώς διασώθηκε μπαίνοντας στο best-of των Ride.

Tweet

Living everything as it comes and goes

Το συναυλιακό έτος 2009 είχε ήδη σημαδευτεί από μεγάλες στιγμές, προσωπικά μου λατρεμένα τραγούδια που δεν περίμενα πλέον ν'ακούσω. Τραγούδια που στο άκουσμα της πρώτης αγαπημένης νότας του καθενός αυτό το σπάνιο συναίσθημα - ότι είσαι τυχερός να βρίσκεσαι σ'εκείνο το μέρος εκείνη τη στιγμή - πλημμύριζε το μυαλό μου και μ'έκανε να στήνω ένα μικρό πάρτι δευτερολέπτων με τον εαυτό μου πριν τους αφοσιωθώ.

Το Φλεβάρη που μας πέρασε είδα τον Mark Lanegan να ερμηνεύει ζωντανά το "Creeping Coastline of Lights", και λίγες μέρες αργότερα τον Stuart Staples να ξεθάβει από το σεντούκι το "Her". Το καλοκαίρι είδα τους Radiohead να ξεσκονίζουν το "The Bends", τη στιγμή ακριβώς που είχα πάψει πια να ελπίζω ότι θα τους δω ποτέ να το παίζουν, λόγω των αραιών πια εμφανίσεών του. Όλες τις φορές ένα τεράστιο χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό μου, όλες τις φορές ψιθύρισα ένα μικρό, πνιγμένο "Ναιαιαι!!!" (καλά, όχι στην Πράγα, εκεί ούρλιαξα).

Σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, υπήρχαν εμπόδια. Στον Lanegan πέρασα το μισό κομμάτι προσπαθώντας να μη βρίσω καθώς κόσμος και κοσμάκης περνοδιάβαινε σπρώχνοντας μπροστά μου. Στους Tindersticks ήμασταν καθισμένοι φάτσα στην πλαϊνή είσοδο και συνεχώς έβλεπα σκιές να μου κρύβουν τη μπάντα, ενώ ταυτόχρονα διάφοροι εκπαιδευμένοι stewards κότσαραν κάθε λίγο κι αυτοί τη σιλουέτα τους ανάμεσα σε μας και τη σκηνή καθώς κυνηγούσαν όσους άναβαν κανένα τσιγάρο ή ξεκινούσαν να τραβήξουν κανένα βίντεο. Στην Πράγα είχα μπροστά μου έναν ακίνητο δίμετρο μπάστακα που απαγόρευε κάθε σκέψη να δω τι γινόταν στη σκηνή παρά μόνο καταφέρνοντας καμιά κλεφτή ματιά αν μετακινούνταν λίγο κάποιος άλλος.

Ακόμα και απόψε, στο πρώτο μέρος της βραδιάς στο Rodeo, όταν η Paula Frazer άφησε τη μαγική φωνή της να τρέξει πάνω στ'αυλάκια του "Your Thoughts and Mine" υπήρχε τριγύρω ατέλειωτη μουρμούρα και μπροστά μου ένα σωρό κεφάλια. Απλά άκουγα, περιμένοντας τη σειρά μου.

Και η σειρά μου ήρθε. Στο σετ του Mark Gardener είχα πλέον καταφέρει να φτάσω μπροστά, σχεδόν μπορούσα να τον αγγίξω. Έτσι, χωρίς κανένα εμπόδιο ήταν η οπτική μου επαφή με τον χαμογελαστό και soft-spoken Οξφορδέζο όταν ανέφερε ότι κάποιος του είχε στείλει ένα email λέγοντας ότι του άρεσε πολύ το "Unfamiliar" και ότι είπε να το δοκιμάσει. Για την ακρίβεια, του είχα πει ότι είναι ένα απ'τα αγαπημένα μου κομμάτια όλων των εποχών κι ότι αν τυχόν το έπαιζε θα μου έφτιαχνε τη χρονιά. Κάτι που έγινε.

Το 2009 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά που είδα live, upon personal request, ένα από τα 5-6 τραγούδια που έχουν σημαδέψει τη ζωή μου, παιγμένο από τον άνθρωπο που το έγραψε, μονάχα με την ακουστική του κιθάρα, το βράδυ της 2ας Νοεμβρίου σ'ενα υπόγειο κλαμπάκι στη Βικτώρια. Το να πω "thanks" δεν είναι αρκετό, Mark. You made me the happiest person in the universe tonight.

Tweet