Raise your arms for victory/ Drink to love, drink to me

Όταν γράφαμε εκείνο το ποστ για τον DM Stith, φανταζόμασταν μεγάλα πράγματα για τον νεαρό τραγουδοποιό. Δεν τα πήγε καθόλου άσχημα, ειδικά αν λάβει κανείς υπ'όψη ότι τα διάφορα indie institutions (λέμε τώρα!) δεν ασχολήθηκαν και ιδιαίτερα με την περίπτωσή του, καθώς ήταν απασχολημένα με πιο "μοδάτα" και cool ακούσματα... Για το ντεμπούτο του, το Heavy Ghost, δεν μιλήσαμε διεξοδικά, όμως ήταν νομίζω πασιφανές ότι το λατρέψαμε. Το ακούσαμε, το ξανακούσαμε, το λιώσαμε... και επανήλθαμε πρόσφατα, αφού έπιασαν οι πρώτες φθινοπωρινές δροσούλες. Κατέστη σαφές ότι, για μας τουλάχιστον, ο David Michael ήρθε για να μείνει.

Κι αφού το σιγουρέψαμε, μπορούμε να το γιορτάσουμε, παραθέτοντας μια πανέμορφη acoustic session από ένα ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού, όπου ηχογραφήθηκε τον περασμένο Ιούνιο. Η λεπτή, αιθέρια φωνή του DM, η ακουστική του κιθάρα και μερικά έγχορδα αρκούν για να μας καθηλώσουν καθώς επαναπροσδιορίζουν τα αγαπημένα "Pity Dance" και "Thanksgiving Moon" από το Heavy Ghost και "Around the Lion Legs" και "Abraham's Song (Firebird)" από την προηγούμενη κυκλοφορία του, το Curtain Speech EP. Ελπίζουμε σε καινούρια τραγούδια σύντομα, αλλά ως τότε θα απολαμβάνουμε τα ήδη υπάρχοντα, που έχουν βολευτεί σαν αραχνοΰφαντα μοχέρ πλεχτά στη ντουλάπα μας και σαν ολοκέντητα, χουχουλιαστά μαξιλάρια στον καναπέ μας. Έρχεται χειμώνας και θα τα χρειαστούμε.

Tweet

We all have souls/ Yet nobody knows/ Just how much it takes to fly /But I see my life before me and I'd like to make a try

Μια από τις καλύτερες δουλειές που συνυπογράφεται με όνομα Mark Lanegan είναι το Broken, το τρίτο άλμπουμ των Soulsavers, του αγγλικού διδύμου που ειδικεύεται στην παραγωγή ηλεκτρονικής και ορχηστρικής μουσικής και που για δεύτερη φορά φωνάζει τον Lanegan να αναλάβει εξ’ολοκλήρου τα φωνητικά του δίσκου τους (η πρώτη ήταν αυτή εδώ). Αυτή τη φορά ο Lanegan έχει μεγάλο μερίδιο και στις ίδιες τις συνθέσεις, αφού τις έγραψε από κοινού με τους Rich Machin και Ian Glover.

Οι προσκεκλημένοι πολλοί, με ονοματεπώνυμο και κούτελο στην κοινωνία. Mike Patton, Richard Hawley, Jason Pierce. Αλλά μην ψαρώνετε. Στα κομμάτια που συμμετέχουν αρκούνται σε πλήρως συνοδευτικό ρόλο στα γρυλλίσματα, τις προσευχές, τα παράπονα και τη σκοτείνια των επιβλητικών φωνητικών του χωρίς αμφιβολία αστέρα του δίσκου που ονομάζεται Mark Lanegan. Όμως κι αυτός έφερε τα φιλαράκια του, όπως τον μπασίστα του από τα παλιά Mike Johnson και τον τραγουδιστή των Butthole Surfers, Gibby Haynes. Το αποτέλεσμα ακούγεται σα να δημιουργήθηκε σε ένα οικείο και οικογενειακό περιβάλλον.

Πρόκειται για μια συλλογή τραγουδιών με ποικιλία ερμηνευτική και μουσική, πάθος και ανάγκη για λύτρωση που δεν έρχεται ποτέ. Οι Soulsavers μένουν πιστοί στο όνομά τους και ο Lanegan στην παράδοση που έχει χτίσει. Όλοι ευτυχισμένοι και πάνω απ’όλα ο ακροατής που έχει τη δυνατότητα ν’ακούσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Tweet

Sneak the picture/ Catch empty corner/ And dress it with a set/ Of your best regrets/ Then go

Οι Junior Boys εκαναν τρία ολόκληρα χρόνια να κυκλοφορήσουν καινούριο υλικό μετά το εξαιρετικό So This Is Goodbye. Και δικαίως. Ένας τέτοιος ολοκληρωμένος δίσκος ήθελε το χρόνο του για ν'αγαπηθεί από το κοινό όσο του άξιζε. Και πάνω που αρχίσαμε ν'αναρωτιόμαστε που χάθηκαν αυτα τα παιδιά, οι Kαναδοί ξαναχτύπησαν. Το Begone Dull Care ήρθε μέσα στην άνοιξη χωρίς φανφάρες, πέρασε πάνω απ'τα ραντάρ αρκετών μουσικοκριτικών, και συνάντησε τελικά τα δικά μας πάνω που τελείωνε το καλοκαίρι.

Το προηγούμενο είχε να κάνει με (απο)χωρισμούς παντός είδους, ενώ το φετινό σα να τους βρίσκει σε πιο φωτεινό φεγγάρι. Γι'αυτό ίσως η σέξι πλευρά του ήχου τους μοιάζει πιο τονισμένη από ποτέ. Φυσικά, τα βασικά trademarks παραμένουν - τα κύματα των ψυχρών μπιτς και synths εξακολουθούν να σκάνε πάνω στη ζέστη αμμουδιά της φωνής του Jeremy Greenspan (κάπου ανάμεσα στην αυθάδικα σέξι οξύτητα του Michael Hutchence και την kinky τρυφερότητα του Dave Gahan) μ'αυτόν τον τόσο γοητευτικό τρόπο. Μόνο που αυτή τη φορά ντύνουν πιο εξωστρεφείς συνθέσεις. Εκεί που το So This Is Goodbye έμοιαζε να λέει "(α!/ μη/ μάλλον/ ευτυχώς, delete as appropriate) φεύγεις", το Begone Dull Care φωνάζει "σε θέλω" σε διάφορους τόνους. Και γι'αυτό δεν υπάρχουν πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα από τα δύο centerpieces του δίσκου, ειδικά αν τα βάλει κανείς δίπλα στα αντίστοιχα του προηγούμενου.

Το "Hazel" είναι το αντίστοιχο του "In The Morning". Εκεί, ο πόθος συνοδευόταν από ψήγματα ενοχής εκφρασμένα μέσα από κυνικές παρατηρήσεις. Εδώ είναι ανόθευτος, ανυπόμονος, κι εξίσου ανόθευτος είναι και ο 4-to-the floor χαρακτήρας του κομματιού, που μοιάζει φτιαγμένο για να γεμίσει πίστες. Φυσικά, αυτή η σκοτεινιά της κουβέντας του τσιγάρου "μετά" σε ανακατεμένο κρεβάτι κάποιο ξημέρωμα ήταν που έδινε την τελευταία σπρωξιά σ'έναν υπέρκομψο, state-of-the-art χορευτικό δυναμίτη για να περάσει στη σφαίρα του αριστουργήματος - το "In The Morning" σίγουρα θα βρει μια θέση πολύ ψηλά όταν θα καταγράψουμε τις αγαπημένες μας μουσικές της δεκαετίας (πράγμα που θα γίνει αφού τελειώσει η ρημάδα η δεκαετία, για να εξηγούμαστε...). Το "Hazel" ακούγεται πιο απλό, πιο ευθύ, πιο φωτεινό, και η απροκάλυπτα χορευτική φύση του μοιάζει να συμφωνεί.

Πριν από το "In The Morning" υπήρχε το εξίσου συγκλονιστικό και εμπνευσμένο "Count Souvenirs", ένα κομμάτι φτιαγμένο θαρρείς από γυαλί - διάφανο, λεπτό, εύθραυστο, με ψυχρές, λείες επιφάνειες και αντανακλάσεις, και μ'όλους αυτούς τους τρόπους πανέμορφο. Θα μπορούσε κανείς να υποδείξει ως αντίστοιχό του στο φετινό δίσκο το γλυκό "Dull to Pause" που προηγείται του "Hazel", αλλά στα δικά μου αυτιά το πραγματικό αντίστοιχο είναι το κομμάτι που το ακολουθεί, το επτάλεπτο "Sneak a Picture".

Το αθώο, σχεδόν γλυκερό ριφάκι μοιάζει με πονηρό κλείσιμο του ματιού, και το κομμάτι ξεκινάει με μια ατμόσφαιρα '80s soul μπαλάντας, με την απαλή, smoky φωνή του Greenspan να κλέβει την παράσταση. Φωτεινό και παιχνιδιάρικο, μοιάζει σαν yin στο yang της ανοιχτής πληγής του "Count Souvenirs", όμως... κάτι υπάρχει από κάτω. Στο δεύτερο ρεφραίν, ένα μηχανικό keyboard εισβάλλει υπόγεια στη χαλαρή ατμόσφαιρα, κι ένα κρυστάλλινο, απειλητικό ριφάκι απ'τα χαρακτηριστικά τους βοηθάει στο ξαφνικό σκοτείνιασμα του κομματιού, ενώ τα φωνητικά ακούγονται ξαφνικά από κάποιο απροσδιόριστο βάθος. Τα σύννεφα καθαρίζουν κι εμφανίζεται το απόλυτο σύμβολο της '80s ατμόσφαιρας, το σόλο του σαξόφωνου, και το κομμάτι περνάει από το σκοτάδι στο φως και ξανά πίσω, στο τέλος του, αγγίζοντας ενίοτε Depeche-ειες χροιές - τόσο στον ήχο όσο και στον στίχο. Ένα προσεκτικά δομημένο μικρό κομψοτέχνημα, το δεύτερο στη σειρά, διαφορετικό από το πρώτο αλλά αποτελώντας μαζί του ένα αχώριστο δίδυμο που θα μας συντροφέψει όλο το φετινό χειμώνα...

Tweet

And true love waits...

(«Φώτα, κάμερες, 3, 2, 1, πάμε!»)

- [uptight] Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Βρισκόμαστε στο ραδιοτηλεμέγαρο του some beans κι έχουμε την τεράστια τιμή, στην τελική ευθεία για τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, να φιλοξενούμε τον υποψήφιο πρωθυπουργό Nick Z., καλησπέρα σας.

- [Nick Z. ] Καλησπέρα σας κυρία uptight και καλησπέρα στους τηλεθεατές σας. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι μαζί σας και μπορώ να απευθυνθώ στους μελλοντικούς ψηφοφόρους μου.

- [u] Χαίρομαι που είστε τόσο ευθύς και ειλικρινής κύριε Nick Z.... Πράγματι, αγαπητοί τηλεθεατές, βρισκόμαστε εδώ με τον αξιότιμο υποψήφιο για να μας απαντήσει στα ερωτήματα που σας απασχολούν - μάλιστα, θα του θέσουμε και κάποια που έχουν έρθει από τον ίδιο τον κόσμο μέσω του πανάκριβου συστήματος με τα SMS (ένας ακόμα τρόπος για να σας τα παίρνουμε). Προσωπικά, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τον στριμώξω, όπως ξέρω ότι επιθυμείτε όλοι εσείς που μας βλέπετε. Και καλά. Θα περάσουμε, λοιπόν, κατευθείαν στο ψητό και στα κρίσιμα ερωτήματα, από αυτά όπου η απάντηση μπορεί να ωθήσει τα αναποφάσιστα πρόβατ... εεε, τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους ήθελα να πω, προς τη μια ή την άλλη πλευρά.

Κύριε Nick Z., ας ξεκινήσουμε από την πολύπαθη οικονομία. Ποιο είναι το πρόγραμμά σας για την αντιμετώπιση της κρίσης;

-[Nick Z.] Καταρχάς θα ήθελα να σας πω ότι πρόσφατα είδα μια πολύ καλή συναυλία στην Πράγα, στα πλαίσια φυσικά των συναντήσεών μου με έναν Τσέχο πολιτικό του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Η συναυλία ήταν των καταπληκτικών Radiohead. Σπουδαία μπάντα πραγματικά και εντυπωσιακή συναυλία από όλες τις απόψεις. Τραγούδησα και χόρεψα με όλη τη μικρή μου καρδούλα. Έπαιξαν κυρίως τραγούδια από το In Rainbows αλλά και κάποια πιο σπάνια πράγματα που ούτε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα άκουγα όπως το "(Nice Dream)". Γενικά η συναυλία ήταν αρκετά πιο δυναμική και «σκοτεινή» από την αντίστοιχη περσινή που τους είδα στη Nîmes, και πάλι στα πλαίσια συναντήσεώς μου με έναν Γάλλο πολιτικό του οποίου επίσης μου διαφεύγει το όνομα αλλά δεν έχει καμία σημασία... Ναι, τι με ρωτήσατε; Α, ναι, για την οικονομία. Λοιπόν, αυτό που θα κάνω όντας ο αυριανός πρωθυπουργός θα είναι να μειώσω το κόστος των εισιτηρίων στις εν Ελλάδι συναυλίες. Δεν μπορεί οι MGMT με έναν καλό δίσκο να έχουν την ίδια τιμή που έχουν οι Radiohead με τόσα χρόνια καριέρας σε έναν πολύ καλύτερο, ομορφότερο και λειτουργικότερο χώρο.

- [u]  Κύριε Nick Z., βλέπω ότι δεν είστε και τόσο οικονόμος ο ίδιος μιας και σκορπάτε απλόχερα τα χρήματα του κόμματός σας σε διασκεδάσεις! Ωστόσο, θα σταματήσω την κριτική μου κάπου εδώ και θ'αρχίσω το γλύψιμο, μιας και βλέπω επίσης ότι έχετε καλό γούστο. Ήμουν κι εγώ στην Πράγα για τη συναυλία. Θα συμφωνήσω εν μέρει μαζί σας για το χώρο. Ήταν πολύ όμορφος πράγματι, αλλά αργήσαμε πολύ να μπούμε μέσα. Εκτός αν εσείς ως V.I.P. προσπεράσατε και τους δυο ελέγχους στο έτσι, αντίθετα από εμάς τους πτωχούς συναυλιοπαλαιστές. Και όταν βγήκαμε ήταν πήχτρα σκοτάδι και είχε υπερβολικά πολλά δέντρα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να τρακάρουμε σε κάποιο. Στην Αθήνα δεν υπάρχουν δέντρα οπότε τέτοιο θέμα δεν υφίσταται. Το κλου φυσικά ήταν η άμαξα που ήρθε τρέχοντας καταπάνω στον κόσμο που έβγαινε σιγά σιγά σε μπουλούκια μέσα στο σκοτάδι, και αναγκαστήκαμε να ανοίξουμε γρήγορα δρόμο αλλιώς θα μας πάταγαν τα άλογα, λες και παίζαμε στο From Hell. Μήπως είχε έρθει για να πάρει τους V.I.P.s σαν κι εσάς κύριε Nick Z.;

Παρεμπιπτόντως, για να γυρίσουμε στις εκλογές, και μια και μιλούσαμε για δέντρα, τι σκοπεύετε να κάνετε για το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος στην Ελλάδα;

- [Nick Z.] Κοιτάξτε, αυτό με την άμαξα ήταν ένα ατυχές περιστατικό αλλά δεν μπορείτε να πείτε ότι δεν συνέβαλλε στη γενικότερη γοητεία του μέρους. Έτσι κι αλλιώς μια παρουσία σαν τη δική σας θα πρέπει να είναι πάνω στις άμαξες και όχι να τις βλέπουν να περνάνε... Πράγματι, τα δέντρα ήταν λιγάκι ενοχλητικά και μπορώ να σας υποσχεθώ σαν μελλοντικός πρωθυπουργός ότι δε θα μείνει ούτε ρουθούνι από αυτά. Δεν θα επιτρέψουμε την εξάπλωσή τους, κι έτσι και αλλιώς γιατί να χάνουμε χώρο όπου μπορεί να χτιστεί μια ακόμα πολυκατοικία; Η κυβέρνηση κάνει φιλότιμη προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά εμείς θα τα κάψουμε ακόμα καλύτερα και ακόμα πιο γρήγορα.

Τώρα σε ό,τι αφορά το θέμα του περιβάλλοντος. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να προσλάβω τον Thom Yorke ως υπουργό Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. καθώς  είναι πολύ ευαίσθητος σε θέματα περιβάλλοντος και μιας και τον ανέφερα να σας πω ότι ήταν σε εξαιρετική κατάσταση στην συναυλία που τον είδα. Τραγούδησε παθιασμένα ένα πολύ ζεστό και ερωτικό "Nude", πήρε την ανάσα όλων με την σπαρακτική του ερμηνεία στο "Videotape", μας έκανε να μην θέλουμε να τελειώσει ποτέ το "All I Need", ερμήνευσε εκρηκτικά και σε έξαλλη κατάσταση το "Wolf At The Door", ο "National Anthem" και το "Bodysnatchers" ενώ αν μου επιτρέπετε έκανε μανούλες να κλάψουν με το "Pyramid Song" αφού προηγουμένως το αφιέρωσε στον Φραντς Κάφκα.

Και εκτός των άλλων ο κ. Yorke είναι και καταφερτζής. Κατά τη διάρκεια μιας φρενιασμένης κιθαριστικά εκτέλεσης του "There There" ξέχασε τα λόγια και επανέλαβε τέσσερις φορές το "Weeee aaaare aaaaccidents waitiiiiing waitiiiing to haaaaaaaappen" αντί για 2. Παρ'όλ'αυτά στο τέλος του κομματιού μας αντάμειψε τραγουδώντας τους υπόλοιπους στίχους (αυτούς που ξέχασε δηλαδή) με την απλή συνοδεία μιας ακουστικής κιθάρας σε μια πολύ ωραία στιγμή.

- [u] Για τον Κάφκα έχετε απόλυτο δίκιο, μάλιστα θα ηταν πιστεύω μια καλή ιδέα να αντικατασταθούν τα παλαιού τύπου βιβλία εκμάθησης ανάγνωσης με τη Μεταμόρφωση ή τη Δίκη. Άλλωστε, έχει πιο πολύ νόημα να εξοικειωθεί το παιδί από νωρίς με πράγματα που θα βρει μπροστά του (κατσαρίδες κ.α. ζωύφια που θα συναντά στις βρωμερές πόλεις, γραφειοκρατία που θα τον τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί, δίκανικούς όρους που θ'ακούει στο Σκάνδαλο του Μήνα, κτλ) παρά με το «Λόλα, να ένα μήλο». Εξάλλου, είναι γνωστό ότι τα Ελληνόπουλα δεν τρώνε πλέον φρούτα κι έχουν χοληστερίνη από τα 12.

Τέλος πάντων, ξεφεύγουμε. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας για τον κ. Yorke, ειδικά για το τσακισμένο "All I Need" και το καταιγιστικό όσο και θεατρικό "Wolf at the Door". Αλλά και το αιθέριο "True Love Waits", στη νέα εκτέλεση με τα keyboards που του πάει πολύ, κι ένα μανιασμένο "Idioteque" συνοδευόμενο από τρελό χτύπημα. Επίσης, να σημειώσω πως για μένα οι άνωθι μανούλες κλάψανε βασικά ακόμα περισσότερο στο "Exit Music". Λες και είναι το άτιμο σχεδόν προγραμματισμένο να είναι πάντα φοβερό. κάθε φορά. Ήδη το έχω δει τέσσερις και ήταν σε όλες μαγεία.

Αλλά η μεγαλύτερη εξύψωση, το ταβάνι που λένε, ήρθε στο "How to Disappear Completely" όπου ο εν λόγω και συνολικά η μπάντα μας πήρε και μας σήκωσε. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι το παίξανε. Το πιο υπνωτικό και υπνωτιστικό κομμάτι της δεκαετίας (τουλάχιστον), με την καλή έννοια φυσικά. Συγκλονιστικό, ανεπανάληπτο, μαγικό. Με παρέσυρε τόσο μέσα στα έγκατά του που, μετά από προσπάθειες ενός μόνο λεπτού να δω λίγο τη σκηνή, έκατσα στωικά πίσω από τον δίμετρο τοίχο που στήθηκε ακριβώς μπροστά μου εκείνη τη στιγμή και απλά άκουγα, καθώς το τραγούδι με έπαιρνε μακριά, ψηλά, έξω. Περίμενα να τ'ακούσω από τότε που έκλεισαν μ'αυτό τη βραδιά της 26ης Ιουνίου 2000 στο Λυκαβηττό, στην πρώτη από τις δυο, θρυλικές πλέον και μάλλον τελευταίες όπως πάει, βραδιές τους στην Αθήνα. Αλήθεια, για να γυρίσουμε έστω και στοιχειωδώς στην αρχική μας κουβέντα για τις προσεχείς εκλογές, ποιες είναι οι προθέσεις σας για το Υπουργείο Πολιτισμού; O λαός απαιτεί περισσότερες καλές συναυλίες στη χώρα.

- [Nick Z.] Κοιτάξτε. Είναι προφανές ότι η προηγούμενη κυβέρνηση και γενικότερα οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων νοιάζονται πολύ για τον τομέα του πολιτισμού. Θα έχουμε πολύ δύσκολη δουλειά στο να ανταγωνιστούμε τα μεγαθήρια της πολιτικής, του πολιτισμού και του πνεύματος που έχουν περάσει από το Υπουργείο. Οπότε κι εγώ, επειδή με ενδιαφέρει η πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας, θα κάνω υπουργό πολιτισμού, και τώρα σου δίνω αποκλειστικότητα αγαπητή uptight, τον Jonny Greeenwood. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα στις ανελέητες κιθαριστικές μαχαιριές, σε συνδυασμό με τις πιο cool πόζες, στο "Bangers And Mash", ή τις φοβερές του εμπνεύσεις στο "Airbag" όπου έμοιαζε σαν ήρωας του Guitar Hero που τον ελέγχει ο πιτσιρικάς με το χειριστήριο. Στο "Nude" ο ήχος της κιθάρας του έμοιαζε σα να συγκρούονται κύβοι ζάχαρης που επιπλέουν σε ένα ποταμάκι σοκολάτας ενώ στο "Lucky" και το "(Nice Dream)" έβγαλε με ζήλο παλιές και αγαπημένες μελωδίες προτού οργιάσει μαζί με την υπόλοιπη μπάντα στο τζαζ κομψοτέχνημα, όπως το είχατε χαρακτηρίσει πέρσι κ.uptight, που ονομάζεται "The Gloaming". Αυτός ο σπουδαίος άντρας, λοιπόν, θα έχει πολύ σημαντικό ρόλο στην κυβέρνησή μου. Θα βελτιωθούν και οι σχέσεις μας με το εβραϊκό λόμπι, μιας και είναι παντρεμένος με Ισραηλινή. 

- [u] Η επόμενή μου δημοσιογραφική επιτυχία, θα σημειώσω εδώ Κύριε Nick Z., θα είναι ν'αποκαλύψω με τι λούζεται ο Jonny Greenwood και τι κούρα ακολουθεί για τα μαλλιά του. Η εικόνα τους μοιάζει ν'απαιτεί αφοσίωση τουλάχιστον ανάλογη με αυτή του George Clooney στο O Brother, Where Art Thou?. Θα ξεκινήσω μάλιστα την αποστολή μου αμέσως μετά τις εκλογές, εγκαταλείποντας το προσωρινό σοβαροφανές ύφος του υψηλού επιπέδου πολιτικού αναλυτή που κάθε μεγαλοδημοσιογράφος οφείλει να έχει κατά την προεκλογική περίοδο κι επιστρέφοντας στα πιο light θέματα που θέλει ο κόσμος.

Αλήθεια, το "Bangers". Πόσο κολασμένο ήταν; Πώς ξεφύτρωσε ξαφνικά στην καρδιά του σετ, μετά την αποθέωση της ομορφιάς που είναι το combo "Reckoner" και "Exit Music", ένα τέτοιο χορευτικό, αγκαθωτό γκαραζοφάνκ αριστούργημα; Πως είναι δυνατόν να το έκαναν καλύτερο από κάθε άλλη εκτέλεση (του 2006, του δίσκου, την περσινή live) και ταυτόχρονα καλύτερο απ'ό,τι έχουν κάνει ποτέ οι Rapture (άντε, θα τους δώσω το "House of Jealous Lovers"); Απαντήστε επιτέλους κύριε Nick Z.! Ο λαός θέλει να μάθει.

- [Nick Z.] Με στριμώχνετε στη γωνία αλλά θα ελιχθώ υπενθυμίζοντάς σας το πανηγύρι του "15 Step", τον - "πω πω τι παπάδες παίζουμε" - Colin Greenwood που το ευχαριστιόταν λες και ήταν μέρος του κοινού, την καινούργια εμμονή "These Are My Twisted Words" που ταίριαξε απόλυτα στο σαλόνι της υπόλοιπης δισκογραφίας τους, τον αρχιερέα του στυλ και Hugh Grant της μουσικής με τ'όνομα Ed O'Brien που έπαιξε τις κάλτσες του κι αυτός στο "The Bends" και το "Bodysnatchers" και τέλος θα σας υπενθυμίσω τον "ψυχρό δολοφόνο των ντραμς", που μόνο ο ίδιος καταλαβαίνει τα πυθαγόρεια υπολογισμένα μετρήματά του, Phil Selway. Όλοι αυτοί θα έχουν θέση στην κυβέρνησή μου και θα κάνω και γαμώ τα υπουργεία για να μιλήσω και πιο απλά ώστε να νομίζει κι ο λαουτζίκος ότι είμαι ένας απ'αυτούς.

Τέλος πάντων. Ποια είναι η επόμενη ερώτησή σας κ.uptight;

- [u] Δεν έχω πολλά να σας ρωτήσω ακόμα, με έχετε καλύψει στα περισσότερα θέματα, και ειδικά αυτή η ευαισθησία σας με συγκινεί πολύ. Θα ήθελα απλά να σας κάνω μερικές ερωτήσεις κρίσεως ώστε ο κόσμος που μας παρακολουθεί να σας γνωρίσει καλύτερα σαν άνθρωπο, πέρα από προγραμματικές δηλώσεις και ξύλινη γλώσσα.

Για παράδειγμα, πότε πιστεύετε ότι η συναυλία πέρασε σε ταχύτητα overdrive; Οφείλω να πω ότι για μένα αυτό συνέβη όταν το rhodes με την θιβετιανή σημαία σύρθηκε στη σκηνή και ακούστηκαν οι πρώτες νότες του πολυαγαπημένου μου "Morning Bell", που ήταν πραγματικά τέλειο. Επίσης, ποιο ήταν το κομμάτι που σας έκανε να πανηγυρίσετε περισσότερο την ώρα και τη στιγμή που το αναγνωρίσατε; Εγώ θα επιλέξω μεταξύ του "How to Disappear", το οποίο ήρθε σε ένα σημείο του σετ που πραγματικά δεν πίστευα πια ότι μπορεί να το άκουγα, και του "The Bends" που ήρθε μετά απ'αυτό και μετά το διάλειμμα για το 2ο encore, κι ενώ ακόμα πλέαμε στην παραζάλη του "HTDC". Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια της μπάντας από τον δίσκο που μου άλλαξε τη ζωή, και το οποίο δεν είχα δει ποτέ «ζωντανά» - μπορεί να φανταστεί κανείς την ουρανομήκη κραυγή που πάτησα με το που οι τρεις κιθάρες επιτέθηκαν στ'αυτιά μας. One-two punch που λένε και στο χωριό μου στην Κω - μας έστειλαν για τσάι τα παιδιά. Εσάς ποια είναι η θέση σας κύριε Nick Z.;

- [Nick Z.] Εμένα η θέση μου είναι η εξής: Τα λέτε πολύ ωραία κ.uptight και βασικά με έχει κουράσει όλη αυτή η καριέρα του πολιτικού με τις ευθύνες, τις μίζες και τη διαφθορά. Θέλω να ζήσω ελεύθερος, να χαρώ τη ζωή μου. Και μιας και μ'αρέσουν τόσο πολύ οι Radiohead που έχουν διαμορφώσει τα μουσικά μου γούστα, κι επειδή πάντα διαλέγουν υπέροχα μέρη που μας κάνουν να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας και την καθημερινότητά μας, τι θα λέγατε να τα παρατάγαμε όλα και να ακολουθούμε τους Radiohead στις συναυλίες τους στο εξωτερικό;

- [u] Εεε... Μαζί εννοείτε; Οι δυο μας;

- [Nick Z.] Οι δυό μας φυσικά. Αρκεί να μην ξαναπετάξουμε με την Sky Europe...

- [u] [Σοκαρισμένη] Ω... Εμ... Ναι, γιατί όχι;! Στην τελική, έτσι θα κάνω πιο εύκολα το ρεπορτάζ για το μαλλί του Jonny Greenwood. I do! [Κοιτάζονται στα μάτια]

[Οι τίτλοι τέλους πέφτουν, με μουσική επένδυση το "True Love Waits"]

- [u] Κυρίες και κύριοι, με αυτήν την τεράστια είδηση για την αποχώρηση του κυρίου Nick Z. από την πολιτική σκηνή προκειμένου ν'ακολουθήσει τ'όνειρό του, το οποίο συνειδητοποίησε σε ζωντανή μετάδοση κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής του συνέντευξης στο some beans, σας αφήνουμε. Και όπως καταλάβατε, ούτε κι εμάς θα μας ξαναδείτε, εκτός από μια τελευταία φορά - όταν θα παρουσιάσουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα την κούρα που ακολουθεί ο Jonny Greenwood για να διατηρεί το εκπληκτικά γυαλιστερό μαλλί του. Μετά απ'αυτό, θα μας ξαναδείτε σε κάποια από τις ανά τον κόσμο συναυλίες της μπάντας. Ω ρεβουάρ... *

* Μη σκιάζεστε, το some beans δεν πάει πουθενά. :-)

Tweet

Destiny protect me from the world

Όταν την τελευταία μέρα διαμονής μας στη Πράγα διαβάζαμε την El País στο αεροδρόμιο, δεν μπορούσαμε παρά να ευχαριστούμε τη μοίρα μας που το τριήμερο που κάηκε και το τελευταίο πράσινο στην Αττική εμείς βρισκόμασταν στο εξωτερικό και μάλιστα σε αυτήν την πόλη.

Είχαμε την τύχη να γυρίζουμε το κάστρο της Πράγας, να μένουμε με ανοιχτό το στόμα κάτω απο τον Άγιο Βίτο, να διασχίζουμε τη γέφυρα του Καρόλου με το δάχτυλο τεντωμένο μία στα γοτθικά αγάλματα που πεταγόντουσαν κάθε πέντε βήματα και μία στον Μολδάβα που ολοκλήρωνε το κάδρο μιας παραμυθένιας κεντροευρωπαϊκής πόλης που μοιάζει με απέραντο μουσείο, άλλοτε μεσαιωνικής και άλλοτε αναγεννησιακής αισθητικής. Αλλά σε ότι αφορά τα κτίρια, τους ρυθμούς και την αισθητική η uptight λόγω επαγγέλματος τα ξέρει καλύτερα. Με το δικό μου μη εξασκημένο μάτι είδα μια πόλη με βαριά επιβλητικά κτίρια, στολισμένα όχι από φτιασιδώματα αλλά από την ίδια τους την κτίση, με παράθυρα ζωηρών και ανήσυχων γραμμών και γεμάτα μυστηριώδη και απειλητικά αγάλματα που προστατεύονται από αναγεννησιακούς χαλκοπράσινους τρούλους.

Σχεδόν κάθε κτίριο έχει τη δική του συναρπαστική ιστορία δημιουργίας και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ναός σαν τον Άγιο Βίτο είναι από μόνος του μια περιγραφή της πορείας του ανθρώπου προς τη θέωση: Σκοτεινό στα χαμηλά, ελαφρύτερο με εντονότερα χρώματα όσο ανεβαίνεις, μέχρι την κορυφή του που μοιάζει σαν ανταμοιβή. Και πως να χαρακτηρίσεις το εσωτερικό αυτών των ναών; Σαν μια μυσταγωγία που με τον πυκνό και βαρύ της αέρα σε έκανε να φαντάζεσαι άλλες εποχές.

Η πρώτη μου επαφή με έκανε να πιστέψω πως η Πράγα είναι ένας φοβερά ατμοσφαιρικός προορισμός για χειμωνιάτικους μήνες όταν το κρύο και το χιόνι σε κουκουλώνουν και οι σταγόνες κυλούν από τις μυτερές γωνίες των καθεδρικών ναών. Τότε που ο ποταμός θα παγώνει και τα χνώτα θα θολώνουν απ'το απέραντο πράσινο απο τα δάση τα πάρκα και τους βοτανικούς κήπους, δίπλα στο κάστρο που θα αντανακλάται στα βρεγμένα κεραμίδια.

Αλλά η συνέχεια των ημερών με έβγαλε λάθος. Γιατί, παρά το κρύο και τις μικρές ψιχάλες που έπεφταν που και που κάνοντας, σε συνδυασμό με τον ολόγκριζο ουρανό, την Πράγα και τα βαριά της μεσαιωνικά κτίσματα να φαίνονται ακόμα πιο υπέροχα και υποβλητικά, οι δύο επόμενες ηλιόλουστες μέρες μου έδειξαν ότι είναι ένας άκρως κατάλληλος προορισμός για την άνοιξη και για το καλοκαίρι. Ο ήλιος και το φως της ημέρας δεν σταμάτησαν να την κολακεύουν. Κάτι που δεν είναι περίεργο αφού μια καλλονή είναι όμορφη και γοητευτική ανεξαρτήτου εποχής. Το χειμώνα σου αρέσει γιατί φαίνεται χαριτωμένη χωμένη στα γάντια της και το σκούφο της ενώ το καλοκαίρι την ποθείς και θαυμάζεις τις ξεσκέπαστές της καμπύλες.

Κάπως έτσι και εμείς ξελογιαστήκαμε από τα χρυσαφένια φωτοστέφανα των Αγίων στα αγάλματα, τα πλακόστρωτα χρωματιστά δρομάκια που δεν παρέλειπαν σε κάθε μπαλκόνι να επιδεικνύουν χρωματιστά λουλουδάκια, τις όχθες του Μολδάβα που φιλοξενούσαν loveboats και γεμάτους χάρη κύκνους σε μια γενικότερη αίσθηση χαλαρότητας και ευφορίας. Ακόμα και οι μέχρι πρότινος αυστηροί και πανύψηλοι πύργοι φαίνονταν να εγκρίνουν μια πόλη που ανέπνεε για το επόμενο φιλί, την επόμενη φωτογραφία και επιζητούσε το θαυμασμό σου.

Tweet

(Nice Dream)

Έχουν περάσει ήδη κάμποσες μέρες που είμαστε πίσω. Δυο βδομάδες ολόκληρες. Οι υποχρεώσεις, η ζέστη, ή απλά μια ματιά έξω σπρώχνουν τις εικόνες της Πράγας στο βάθος του μυαλού, όπως σπρώχνει κανείς στο βάθος του συρταριού τα ενθύμια απ'τον άνθρωπο που δεν έχει πια αλλά αγαπάει ακόμα. Δεν θέλεις να θυμάσαι, όμως το μυαλό σού παίζει παιχνίδια: γαντζώνεται στα όσα είδε αναζητώντας στη διαθέσιμη μνήμη κάτι όμορφο, ξέροντας ότι μόνο εκεί μπορεί να το βρει.

Έχω επισκεφθεί αρκετές πόλεις του εξωτερικού, πόλεις ονομαστές για την ομορφιά, την ατμόσφαιρα, τη γοητεία τους, πόλεις όπου τα θέματα οργάνωσης, κυκλοφοριακού, καθαριότητας, σεβασμού στην ιστορία και στο περιβάλλον θεωρείται δεδομένο ότι έχουν λυθεί ή έστω ότι έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες από τους αρμόδιους για να λυθούν κι από εκεί και πέρα εξαρτάται από τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Η Πράγα, όμως, θεωρεί κανείς πριν την επισκεφθεί πως είναι διαφορετική περίπτωση. Είναι η πρωτεύουσα (του ενός μισού) μιας χώρας του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, που βγήκε από το κουκούλι της πριν από 20 περίπου χρόνια. Θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο πίσω απ'ό,τι στη Δυτική Ευρώπη, τουλάχιστον στο επίπεδο αυτών που μπορεί να δει και να καταλάβει ένας τουρίστας. Δυστυχώς για τη χώρα που ζούμε κι ευτυχώς για εμάς σαν πολίτες της Ευρώπης και του κόσμου, η πραγματικότητα λέει άλλα. Δεν μπορούμε να γενικεύσουμε και να μιλήσουμε γενικά για την Τσεχία σαν χώρα, αλλά η Πράγα είναι σαν μια από εκείνες τις άλλες σπουδαίες πόλεις: μια πόλη όπου όλα τα βασικά, τουλάχιστον στο κέντρο της αλλά και σε όσα προάστια είδαμε (και δεν περάσαμε από τα καλύτερα απ'ό,τι διαβάσαμε), μοιάζουν σε γενικές γραμμές λυμένα, και όπου οι αρχές και οι κάτοικοι ασχολούνται απερίσπαστοι με το να αναδεικνύουν την παράδοση και την ομορφιά της.

Μου θύμισε σε πολλά αγγλική πόλη. Το δίκτυο των συγκοινωνιών κάλυπτε και τα πιο απομακρυσμένα προάστια, και λειτουργούσε με ακρίβεια λεπτού. Παντού, ακόμα και σε φτωχογειτονιές, ανάμεσα σε τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες, έβλεπες φροντισμένα πάρκα, παρκάκια, παρτέρια. Ακόμα κι ο καιρός ήταν σκέτα East Midlands το καλοκαίρι - ψύχρα το πρωί, 25 βαθμοί και ευχάριστη ζέστη το μεσημέρι, κρύο το βράδυ και η μια στις τρεις μέρες συννεφιασμένη και βροχερή.

Σε άλλα όμως ξεπερνούσαν και τους Άγγλους: σε ολόκληρο το κέντρο και παραέξω δεν είδαμε ούτε ένα σκουπίδι κάτω, ούτε έναν κάδο ξέχειλο. Και πως να το πετάξεις κάτω το σκουπίδι όταν γύρω σου βλέπεις παντού ομορφιά; Άψογα διατηρημένα κτήρια, από γοτθικούς πύργους και ναούς (αχ, St Vitus! Αλλά και γενικά, ο ανιχνευτής της λατρεμένης μου γοτθικής αρχιτεκτονικής χτύπησε κόκκινο...) μέχρι μπαρόκ, ροκοκό και αρ-νουβό μπιζουδάκια, όλα χρωματιστά και κεραμιδοσκέπαστα. Κι ανάμεσά τους τέλεια ενταγμένα τα καινούρια, από καλαίσθητα κτήρια γραφείων μέχρι το αριστούργημα Dancing House του Frank Gehry. Χωρίς ποτέ το μίγμα να μοιάζει βαρύ, αυστηρό ή υπερβολικό, και χωρίς ποτέ να προδίδει ότι έχει διατηρηθεί ή δημιουργηθεί για να σ'εντυπωσιάσει. Ίσα ίσα, οι Τσέχοι δε φαίνονταν να σκίζονται να βοηθήσουν τους τουρίστες - μάλλον εμπόδιο στις μετακινήσεις τους κι ενόχληση στην ησυχία τους έμοιαζαν οι ορδές που κατακλύζανε καθημερινά την πλατεία της Παλιάς Πόλης και τη Γέφυρα του Καρόλου πάνω απ'τον πολυτραγουδισμένο Μολδάβα (κάντε ένα κλικ και αφήστε το στο background να παίζει...). Και δε δίσταζαν να το δείχνουν, όντες οι μεν εστιάτορες, μαγαζάτορες κτλ απόμακροι και τυπικοί, οι δε υπόλοιποι στα όρια (;) της αγένειας. Το ότι η πόλη τους προσφέρεται για το θαυμασμό όλων ημών των απ'έξω ήταν απλά μια αναπόφευκτη συνέπεια που εκμεταλλεύτηκαν, αλλά κατα βάση είναι έτσι όμορφη από φυσικού της και για τους κατοίκους της.

Κι αυτό το διαπίστωνε κανείς καλύτερα όταν πήγαινε έξω απ'το κέντρο, σε γειτονιές με δρόμους πολυάσχολους, τοπικά μαγαζάκια και κόσμο που έκανε καθημερινές δουλειές. Κι εκεί ακόμα όλα έμοιαζαν τακτοποιημένα, φροντισμένα και καθαρά. Κι εκεί ακόμα τα λεωφορεία και τα τραμ ήταν όλα στην ώρα τους, υπήρχαν περιποιημένα πάρκα και παρτέρια και φαρδιά πεζοδρόμια και όμορφα κτίρια. Tο Κουκάκι και τα Πατήσια της Πράγας έμοιαζαν να ρίχνουν στ'αυτιά των αντιστοίχων της Αθήνας με τρόπο συντριπτικό - πάνω απ'όλα, συντριπτικό για την ψυχολογία μας όταν, καθισμένοι στο λεωφορείο της γραμμής, κατευθυνόμασταν οριστικά και αμετάκλητα πια προς το αεροδρόμιο και απο'κει προς τη χαβούζα μας. Δεν ξέρω κιόλας - μπορεί να είχαν φροντίσει ειδικά τα κομμάτια που έβλεπε κανείς στη διαδρομή του αεροδρομίου και παραμέσα τα πράγματα να ήταν τραγικά. Μπορεί να είχαν κρύψει τους ζητιάνους και τους εξαθλιωμένους της πόλης (καλή ώρα!) για να μη χαλάνε τη διάθεση των τουριστών. Απ'το μυαλό του κυνικού Έλληνα με τα γεμάτα διδακτικά βιώματα χρόνια στην Αθήνα περνούν πολλά... Αλλά όσα μπορέσαμε να δούμε οδηγούσαν στο παραπάνω συμπέρασμα αβίαστα.

Το "οριστικά και αμετάκλητα" κολλάει στο αναπάντεχο δώρο που δεχτήκαμε από την Sky Europe (R.I.P.), η οποία μας χάρισε, άθελά της, μισή έξτρα μέρα στην Πράγα, πληρώνοντάς μας και το φαγητό για να εξιλεωθεί για την 12ωρη καθυστέρηση. Έτσι, τη Δευτέρα το μεσημεράκι ήμασταν και πάλι στο χαρούμενο, ηλιόλουστο κέντρο, κι αποφασίσαμε να δούμε ένα από τα κομμάτια της πόλης που δεν είχαμε προλάβει. Περπατήσαμε στα γοητευτικά στενάκια της Malá Strana (= μικρή γειτονιά) κι αρχίσαμε ν'ανεβαίνουμε τον καταπράσινο λόφο Petrin. Ανεβαίνοντας, βρεθήκαμε να περπατάμε ανάμεσα σε κατάφορτες μηλιές και αχλαδιές,. Θα νόμιζε εύκολα κανείς πως είχε κατά λάθος φύγει μακριά από το κέντρο αλλά κοιτάζοντας πίσω η πανοραμική θέα της πόλης, εκτός απ'το να μας κόβει την ανάσα, μας θύμιζε πως ήμασταν ακόμα πολύ κοντά και πως ναι, είναι δυνατόν το αστικό περιβάλλον να συνυπάρξει με εικόνες σαν κι αυτή. Είχε πάει πια απόγευμα και κατεβαίναμε στην πλατεία κάτω από το κάστρο για να πάρουμε το μετρό και ν'αφήσουμε την Πράγα οριστικά πίσω μας. Σε ένα πλάτωμα σταματήσαμε. Το δρομάκι που κατέβαινε από την μπροστινή πύλη του κάστρου συναντούσε το πλακόστρωτο που κατηφόριζε από το λόφο Petrin σ'ένα μικρό πλάτωμα. Κρυμμένη σε κάποια σκαλοπάτια, μια κοπέλα τραγουδούσε ένα περίεργο τραγούδι με τη συνοδεία ενός ακορντεόν, και ο ψηλός πέτρινος τοίχος που ανέβαινε προς το κάστρο έστελνε τους ήχους ν'αντηχήσουν σ'όλα τα γύρω κτίρια και να φτάσουν στ'αυτιά μας με μια γλυκιά, ελαφρώς παραμορφωτική ηχώ, σα να έρχονταν από ψηλά. Μικρά μαγαζάκια πουλούσαν χειροτεχνίες και άλλα μικροπράγματα, κι αντί για πινακίδες είχαν τα ξύλινα θυρόφυλλά τους ζωγραφισμένα, από πάνω ως κάτω, ανακοινώνοντας την πραμάτια τους. Το φως του απογευματινού ήλιου δεν έφτανε κάτω, αλλά έβλεπες εδώ κι εκεί σκόρπια κομματάκια του από αντανακλάσεις στα γύρω παράθυρα. Κάποιος κόσμος, όχι πολύς, κατέβαινε με χαλαρούς ρυθμούς απ'το κάστρο και σκόρπια γέλια έμπαιναν που και που στην ηχώ του τραγουδιού. Η πόλη ετοιμαζόταν γι'άλλο ένα όμορφο, χαρούμενο βράδυ, χωρίς εμάς, κι αυτή ήταν η τελευταία εικόνα της που έχουμε στο μυαλό μας. Μέχρι την επόμενη φορά.

Tweet