Όταν την τελευταία μέρα διαμονής μας στη Πράγα διαβάζαμε την El País στο αεροδρόμιο, δεν μπορούσαμε παρά να ευχαριστούμε τη μοίρα μας που το τριήμερο που κάηκε και το τελευταίο πράσινο στην Αττική εμείς βρισκόμασταν στο εξωτερικό και μάλιστα σε αυτήν την πόλη.Είχαμε την τύχη να γυρίζουμε το κάστρο της Πράγας, να μένουμε με ανοιχτό το στόμα κάτω απο τον Άγιο Βίτο, να διασχίζουμε τη γέφυρα του Καρόλου με το δάχτυλο τεντωμένο μία στα γοτθικά αγάλματα που πεταγόντουσαν κάθε πέντε βήματα και μία στον Μολδάβα που ολοκλήρωνε το κάδρο μιας παραμυθένιας κεντροευρωπαϊκής πόλης που μοιάζει με απέραντο μουσείο, άλλοτε μεσαιωνικής και άλλοτε αναγεννησιακής αισθητικής. Αλλά σε ότι αφορά τα κτίρια, τους ρυθμούς και την αισθητική η uptight λόγω επαγγέλματος τα ξέρει καλύτερα. Με το δικό μου μη εξασκημένο μάτι είδα μια πόλη με βαριά επιβλητικά κτίρια, στολισμένα όχι από φτιασιδώματα αλλά από την ίδια τους την κτίση, με παράθυρα ζωηρών και ανήσυχων γραμμών και γεμάτα μυστηριώδη και απειλητικά αγάλματα που προστατεύονται από αναγεννησιακούς χαλκοπράσινους τρούλους.
Σχεδόν κάθε κτίριο έχει τη δική του συναρπαστική ιστορία δημιουργίας και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ναός σαν τον Άγιο Βίτο είναι από μόνος του μια περιγραφή της πορείας του ανθρώπου προς τη θέωση: Σκοτεινό στα χαμηλά, ελαφρύτερο με εντονότερα χρώματα όσο ανεβαίνεις, μέχρι την κορυφή του που μοιάζει σαν ανταμοιβή. Και πως να χαρακτηρίσεις το εσωτερικό αυτών των ναών; Σαν μια μυσταγωγία που με τον πυκνό και βαρύ της αέρα σε έκανε να φαντάζεσαι άλλες εποχές.
Η πρώτη μου επαφή με έκανε να πιστέψω πως η Πράγα είναι ένας φοβερά ατμοσφαιρικός προορισμός για χειμωνιάτικους μήνες όταν το κρύο και το χιόνι σε κουκουλώνουν και οι σταγόνες κυλούν από τις μυτερές γωνίες των καθεδρικών ναών. Τότε που ο ποταμός θα παγώνει και τα χνώτα θα θολώνουν απ'το απέραντο πράσινο απο τα δάση τα πάρκα και τους βοτανικούς κήπους, δίπλα στο κάστρο που θα αντανακλάται στα βρεγμένα κεραμίδια.Αλλά η συνέχεια των ημερών με έβγαλε λάθος. Γιατί, παρά το κρύο και τις μικρές ψιχάλες που έπεφταν που και που κάνοντας, σε συνδυασμό με τον ολόγκριζο ουρανό, την Πράγα και τα βαριά της μεσαιωνικά κτίσματα να φαίνονται ακόμα πιο υπέροχα και υποβλητικά, οι δύο επόμενες ηλιόλουστες μέρες μου έδειξαν ότι είναι ένας άκρως κατάλληλος προορισμός για την άνοιξη και για το καλοκαίρι. Ο ήλιος και το φως της ημέρας δεν σταμάτησαν να την κολακεύουν. Κάτι που δεν είναι περίεργο αφού μια καλλονή είναι όμορφη και γοητευτική ανεξαρτήτου εποχής. Το χειμώνα σου αρέσει γιατί φαίνεται χαριτωμένη χωμένη στα γάντια της και το σκούφο της ενώ το καλοκαίρι την ποθείς και θαυμάζεις τις ξεσκέπαστές της καμπύλες.
Κάπως έτσι και εμείς ξελογιαστήκαμε από τα χρυσαφένια φωτοστέφανα των Αγίων στα αγάλματα, τα πλακόστρωτα χρωματιστά δρομάκια που δεν παρέλειπαν σε κάθε μπαλκόνι να επιδεικνύουν χρωματιστά λουλουδάκια, τις όχθες του Μολδάβα που φιλοξενούσαν loveboats και γεμάτους χάρη κύκνους σε μια γενικότερη αίσθηση χαλαρότητας και ευφορίας. Ακόμα και οι μέχρι πρότινος αυστηροί και πανύψηλοι πύργοι φαίνονταν να εγκρίνουν μια πόλη που ανέπνεε για το επόμενο φιλί, την επόμενη φωτογραφία και επιζητούσε το θαυμασμό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου