Success Story

Το 2013 ήταν μια παραγωγικότατη χρονιά για το blog some beans. Επιτέλους πραγματοποιήσαμε το όνειρό μας, να καταφέρουμε δηλαδή να κάνουμε ένα post κάθε μέρα. Παράλληλα πολλές συνεντεύξεις (η τιμή ήταν όλη δική μας) κόσμησαν τη μικρή μας μουσική γωνιά. Ακόμα πιο παράλληλα ποιος μπορεί να ξεχάσει (όχι εμείς) τις δεκάδες ανταποκρίσεις από συναυλίες και συναυλιακούς χώρους του εξωτερικού και του εσωτερικού σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ της γηραιάς ηπείρου.

Μία από τις πιο περήφανες στιγμές μάλιστα, ήταν όταν ανταλλάξαμε απόψεις και φιλοφρονήσεις (είναι ανταλλαγή αν τις κάνεις μόνο εσύ;) με τον ίδιο τον μεγαλειότατο DM Stith μετά τη συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβρη σε ένα κλαμπάκι που επέπλεε σε ένα πλοιάριο πάνω στον Σηκουάνα. Αλλά και η χώρα μας δεν πήγε πίσω. Πολλά συναυλιακά απωθημένα επιτέλους έγιναν αληθινές αναμνήσεις που πραγματοποιήθηκαν. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τη συναυλία των .... το καλοκαίρι στο .... ή την επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια των .... στο .... Εκεί βέβαια που έγινε ο χαμός ήταν στους .... που δέησαν να μας επισκεφτούν για πρώτη φορά στην καριέρα τους και εδώ αξίζουν μερικά μπράβο στους διοργανωτές που έκαναν πράξη τα παρακάλια τόσων χρόνων από τους φανατικούς οπαδούς των .....

Ναι... Το 2013 ήταν μια υπέροχη χρονιά. Η κρίση μοιάζει πια μακρινή κακή ανάμνηση και το έδαφος είναι πρόσφορο για να ασχοληθούμε επιτέλους με τη μουσική και τις καλές τέχνες που θα πάψουν να είναι πολυτέλεια και θα επανέλθουν στο να γίνουν αυτό που ήταν. Το αλατοπίπερο της ζωής.

(πάντως το σημείο με τον DM Stith στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο είναι αληθινό.)

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 01/9/11

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι το πρώτο Movie Day Festival τελέστηκε με επιτυχία και είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας.

Μπορώ να σας ακούσω: «Ρε Nick δεν ξέρω τι πίνεις αλλά είναι καλό και θέλω κι εγώ απ'αυτό».

Και εξηγούμαι. Το πρώτο Movie Day Festival έλαβε μέρος στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Πειραιά. Αποτελούνταν από μια ολόκληρη μέρα γεμάτη ταινίες back to back και περιελάμβανε επίσης δύο σακουλάκια τυρογαριδάκια, μια pizza mexicana, πατατάκια lays και φούρνου, πακοτίνια, σακουλάκι Kit Kat, κουτάκι Cadbury's Fingers και άφθονη ποσότητα Coca Cola (light παρακαλώ) για να μας κρατάει σε εγρήγορση.

Οι κανόνες απλοί. Διαλέγει ο καθένας από δύο ταινίες που δεν έχει δει κανείς μας συν μια κλασσική που έχει δει μόνον ο ίδιος και θέλει να την παρουσιάσει σε όποιον δεν τη γνωρίζει. Αποτέλεσμα: 6 ταινίες, γουρλωμένα μάτια και μια έντονη γεύση σκουπιδίλας στο στόμα. Τόσο πολύ που όταν σκέφτομαι το Seven αντί να μου έρχεται στο στόμα η μεταλλική γεύση του αίματοςνα μου έρχεται στη μύτη σκόνη τυριού αναμεμιγμένη με συντηρητικά, ντουκόχρωμα και κόλλα uhu (διαβάζεται ούχου).

Το πιο εντυπωσιακό απ'όλα ήταν το πόσο γρήγορα αλλά και ανέλπιστα ξεκούραστα πέρασαν αυτές οι ώρες. Αλλά όταν είχες να κάνεις με τόσο καλές ταινίες αυτό ήταν μάλλον το πιο εύκολο. Waltz with Bashir, Dead Man Walking, The Lives of Others, Bananas, Seven και Dead Poets Society το ένα καλύτερο από το άλλο. Και στο τέλος ένα κεφάλι καζάνι, αλλά γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και ιστορίες που προσπαθείς να χωνέψεις.

Τι άλλο έκανε το some beans αυτό το καλοκαίρι; Α, ναι εκείνο το Field Day Festival από το ταξίδι μας στο Λονδίνο ήταν σίγουρα ένα από τα μουσικά highlights της συναυλιακής μας καριέρας. Θα ακολουθήσει σύντομα αναλυτική παρουσίαση. Κατά τ'άλλα τα γνωστά. Το Λονδίνο μαγικό και χαοτικό, το Nottingham, ένα ιδανικό μέρος για να ζήσεις ήρεμα χωρίς όμως να σου λείπει τίποτα. Με τα θέατρά του, την όπερά του. τη Nottingham Forest και τη Notts County που χωρίζει τα γήπεδά τους ο ποταμός Trent (δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ τον εαυτό μας που δεν μπορεσαμε να παραβρεθούμε στο μεταξύ τους ντέρμπι στα πλαίσια του Carling Cup την τελευταία ημέρα διαμονής μας), το άγαλμα του θαυματοποιού Brian Clough, τη μαγεία της φολκλόρ ιστορίας του Robin του δάσους, την αρχαιότερη pub στην Αγγλία Ye Olde Trip to Jerusalem (που στην πραγματικότητα είναι η δεύτερη αρχαιότερη μιας και η Bell Inn στην Old Market Square είχε ξεκινήσει να σερβίρει κρασί σε διψασμένους Νορμανδούς λίγο νωρίτερα) όλα σε μια τακτοποιημένη και αξιαγάπητη πόλη που η uptight είχε ερωτευτεί καμιά δεκαριά χρόνια πριν και τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Μαζί με την καθιερωμένη επίσκεψη στην Καρδάμαινα και τα Stone Roses, Tasty Corner, Starlight (δυστυχώς το Mad, ένα Brit rock καταφύγιο, έκλεισε) ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι μας.

Με αυτή την καταθλιπτική κατακλείδα ΔΕΝ θα τελειώσουμε το κείμενο. Έρχεται το φθινόπωρο, δροσιά, επιτέλους ξανά βόλτες μιας και θα κρυβόμαστε όλο και λιγότερο από τον καύσωνα, και ένας Σεπτέμβρης με Suede, Primal Scream και Screamadelica live.

Προς το παρόν τι καλύτερο από τους Little Dragon για να «ξεβγάλουμε» τη ζέστη με το αριστοτεχνικό "Brush the Heat" του όλο και καλύτερου τελευταίου δίσκου τους Ritual Union. 

Tweet

Arrivederci!

Να'την, έφτασε και φέτος... Είναι η ώρα της χρονιάς που το some beans αφήνει προσωρινά πίσω του τα τεκταινόμενα και την κάνει για άλλες πολιτείες. Τις προηγούμενες δυο φορές το έκανε καθοδηγούμενο από τη διαδρομή των εκάστοτε κεφιών των Radiohead αλλά τούτη εδώ τη φορά δεν υπάρχει κάποιο μουσικό γεγονός συνημμένο. Υπάρχει ένας γάμος δυο φίλων και η δεδομένη διάθεση να δούμε για λίγες μέρες κάτι άλλο, κάτι έξω από εδώ. Να δούμε για λίγο άλλους ανθρώπους, πιο όμορφες πόλεις, πιο δροσερό καιρό, λιγότερη μιζέρια. Δεν θα κρατήσει πολύ. Τη Δευτέρα το μεσημεράκι θα είμαστε πίσω. Στοίχημα ότι θα είμαστε λίγο πλουσιότεροι. Και δεν εννοούμε χρηματικά.

Φυσικά, το some beans στην πραγματικότητα δε λείπει ποτέ και από πουθενά: μείνετε συντονισμένοι διότι το 20ό Some Questions θα είναι έκπληξη και μεγάλη αποκλειστικότητα. Και δεν κάνουμε πλάκα!

Tweet

Some '00s #2: Nottingham

Οφείλω μια εξήγηση στο πολυπληθές κοινό του some beans. Μια εξήγηση για το γεγονός ότι δράττομαι κάθε υποψίας ευκαιρίας για να αναφέρω την συμπαθή φαντάζομαι σε όλους πόλη που βρίσκεται κάπου στο κέντρο-προς-τα-βόρεια της Αγγλίας, το Nottingham, συνοδεύοντας συνήθως τις αναφορές μου με προσδιορισμούς όπως «αγαπημένο», «λατρεμένο» και άλλα παρόμοια. It's been a long time coming, και η ώρα ήρθε. Βρισκόμαστε στο δεύτερο ποστ της σειράς που αφιερώνει το μικρό μας blog στη δεκαετία 2000-09, μιας στήλης που θα φιλοξενήσει ό,τι χαρακτήρισε τη δεκαετία αυτή για τον καθένα μας. Προσωπικά μπορώ να πω ότι οι δέκα μήνες που πέρασα στην πόλη του Nottingham θα μείνουν ανεξίτηλοι στο μυαλό μου μέχρι να γεράσω.

Θα παραλείψω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκα εκεί - ο βασικός σκοπός ήταν ένα μεταπτυχιακό στο University of Nottingham πάνω στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην αρχιτεκτονική που προέκυψε μετά από 7 χρόνια στο Ε.Μ.Π.. Μένοντας στον Πειραιά, αυτό σήμαινε ότι δεν είχε χρειαστεί ως τότε να ζήσω μακριά από το εφηβικό μου δωμάτιο. Είχα ωστόσο επισκεφτεί τον ξάδερφό μου που σπούδαζε εκεί για χρόνια, επίσκεψη που ώθησε το όνειρό μου να ζήσω έστω και για λίγο στην Αγγλία σε σημείο μίνι ψύχωσης. Το Nottingham ήταν το πρώτο μέρος που σκέφτηκα μιας και μου έμοιαζε ζεστή πόλη, χωρίς πολλά πολλά, αλλά ακόμα κι όταν ήρθε το χαρτί από το πανεπιστήμιο μού φαινόταν σαν όνειρο.

Αυτό το συναίσθημα συνεχίστηκε ακόμα κι όταν έφτασα στο Heathrow με τη βαλίτσα μου, ακόμα κι όταν πήγα βράδυ στην πόλη, όταν γνώρισα τους νέους μου συγκάτοικους - το Γερμανό Andreas, το Γάλλο Gerald, την Αγγλίδα Jude (σύνθεση ανέκδοτου χαλαρά). Όταν πήγα με τη σπιτονοικοκυρά στο δωμάτιο του 1ου ορόφου που θα ήταν το σπίτι μου για τους επόμενους μήνες κι αυτή μου αράδιαζε διάφορα για τα πρώτα ψώνια που έπρεπε να κάνω... Την άλλη μέρα κατέβηκα στο κέντρο και πήρα τα απαραίτητα, ακόμα σε κατάσταση νιρβάνα. Μετά πήγα στο Virgin και είδα ότι όντως, εκεί στα ράφια υπήρχε η συλλογή των Ride που περίμενα μήνες και που είχε βγει εκείνη την εβδομάδα.

Απογευματάκι πια γύρισα στο σπίτι ανέβηκα πάνω κι έστρωσα το κρεβάτι μου με τα καινούρια στρωσίδια που μόλις είχα πάρει. Ξετύλιξα το ακόμα πιο απαραίτητο φορητό ραδιοCD που επίσης είχα μόλις πάρει απ'το Dixons και το τοποθέτησα τελετουργικά στο ράφι. Μετά ξετύλιξα το CD των Ride. Το έβαλα μέσα και πήγα κατευθείαν στο έβδομο κομμάτι. Το "Unfamiliar" ήταν επιτέλους δικό μου, και η fade-in εισαγωγή γέμισε το δωμάτιο με κομματιασμένες κιθάρες. Κοίταξα από το παράθυρο κάτω, στην οδό Holgate, όπου η βροχή ήδη είχε αρχίσει να σκουραίνει την άσφαλτο. «Εϊμαι μόνη μου. Πολύ μακριά απ'το σπίτι. Είμαι για ένα χρόνο... στην Αγγλία!» σκέφτηκα. Το συναίσθημα ευτυχίας που με πλημμύρισε ήταν από τα πιο έντονα της ζωής μου. Ήταν 21 Σεπτεμβρίου 2001.

Στις 9 Οκτωβρίου του 2002 βρέθηκα με την ίδια βαλίτσα στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Ήταν η πρώτη πραγματικά κρύα μέρα μετά το καλοκαίρι αλλά ποιος ξέρει, ίσως και να μου φαινόταν έτσι επειδή έφευγα. Μπήκα στο τρένο που θα με πήγαινε μέχρι το Λονδίνο ανέκφραστη, κάθισα στη θέση μου και άρχισα να σκέφτομαι όλα όσα έγιναν αυτούς τους δέκα από τους 13 μήνες που είχαν προηγηθεί. Οι τρεις που δεν έμπαιναν στην εξίσωση ήταν οι τρεις επισκέψεις μου στην Ελλάδα, τρεις με τέσσερεις εβδομάδες τη φορά, εβδομάδες που περνούσαν βασανιστικά αργά αφού έφευγαν οι δυο-τρεις πρώτες μέρες και η χαρά της αντάμωσης με τους δικούς μου και τους φίλους μου. Κάθε φορά μετά την τέταρτη μέρα μετρούσα ανάποδα, «δεκαέξι και σήμερα», μέχρι τη στιγμή που θα ξανάμπαινα στο αεροπλάνο και θα ξαναγυρνούσα στο αγαπημένο μου σπιτάκι της οδού Holgate.

Οι υπόλοιποι δέκα και κάτι μήνες ήταν αυτοί που πέρασα εκεί. Όλοι αυτοί και όλα αυτά που γνώρισα και έζησα. Δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω, γιατί μέσα στο κεφάλι μου υπάρχουν ακόμα όχι απλά στιγμές αλλά ολόκληρες μικρές ταινίες από αυτούς τους δέκα μήνες που παίζουν ανά πάσα στιγμή με ολοζώντανα χρώματα και ήχο. Η 25άλεπτη διαδρομή δίπλα και πάνω από το ποτάμι, τον Trent, που έκανα πηγαίνοντας στο ASDA του West Bridgford και πίσω στο σπίτι, ακούγοντας το Cold House των Hood και σταματώντας πάνω στην πεζογέφυρα για να χαζέψω τη θέα με τους κύκνους που βολτάριζαν ήσυχα στα νερά. Οι μπύρες με τον ξάδερφο, πριν τελειώσει το διδακτορικό και φύγει οριστικά το Δεκέμβρη, στο ιερό προσκύνημα της Ye Olde Trip to Jerusalem. Οι ατέλειωτες συζητήσεις με τη Jude και το τεράστιο μωρό από μπλε και πράσινο ζελέ (με κερασάκια) που έφτιαξε για το art project της. Οι πολυεθνικές μαζώξεις στο σπίτι του Carlos και της Sandra από το Περού και οι ασύλληπτες πατάτες ωγκρατέν του Gerald. Ή τότε που τον πήρε ο ύπνος στα σκαλιά του σταθμού του τρένου γιατί είχε γίνει ντίρλα στο πάρτι και κοιμήθηκε και όταν ξύπνησε το'χαμε διαλύσει οπότε γύρισε με τα πόδια, και μετά δε θυμόταν καν τη χυλόπιτα που έφαγε από την Claudia.

Οι Gorky's Zygotic Mynci στο τοσοδούλι Boat Club, πάνω στο ποτάμι και στη σκιά του γηπέδου της Forest, ή οι BRMC στο Rock City, μέσα σε μια ομίχλη από dry ice. Ο ωραιότερος ουρανός σε ηλιοβασίλεμα που'χω δει ποτέ, καθισμένη στο γρασίδι πάνω από τη λίμνη στο αχανές πάρκο του Blenheim Palace του Oxfordshire μαζί με μια τρελοπαρέα Καταλανούς φίλους της Anna απ'τη σχολή και τον Haitham από την Αίγυπτο στην εκδρομή στην Οξφόρδη, και το καλύτερο πάρτι της ζωής μου με 10 γνωστούς λίγων ωρών και άλλους 40 άγνωστους που μετατράπηκαν σε μια τεράστια παρέα στο hostel που μέναμε. Οι διαδρομές με τα πόδια από το πανεπιστήμιο στο σπίτι, 50 λεπτά περπάτημα, το καλοκαίρι του '02 που έκανα την πτυχιακή, ακούγοντας τα φρέσκα bootlegs των Radiohead από την Ισπανία και την Πορτογαλία με τα κομμάτια που θα γίνονταν σε ένα χρόνο από τότε το Hail to the Thief. Ή η επιστροφή από το Sainsbury's, φορτωμένη με τσάντες αλλά χωρίς να με νοιάζει καθόλου αφού το βάρος έμοιαζε να το κουβαλάει ο Wayne Coyne μαζί με τη Yoshimi που πολεμούσε τα απαίσια ροζ ρομπότ.

Η καθημερινή καλημέρα στον οδηγό του λεωφορείου. Οι αχνιστές jacket potatoes στον κεντρικό πεζόδρομο. Η γοτθική εκκλησία της St Mary όπου έπεσα τυχαία πάνω σε ένα γάμο, και όχι μόνο δε με έδιωξαν αλλά μου έδωσαν και προσκλητήριο επιτόπου. Τα γενέθλια της Jude που γιορτάσαμε πλάι στο ποτάμι μαζί με το Νίκο απ'τη σχολή και ολοκληρώθηκαν με τους τρεις μας να πηγαίνουμε τρεκλίζοντας αγκαλιά σπίτι τραγουδώντας έξω φωνή το "Bohemian Rhapsody". Το σούρουπο της 17ης Απριλίου του '02 και η ευτυχία που ένιωθα αραγμένη στο μισοάδειο λεωφορείο της National Express (Service 230) από το Heathrow προς το Nottingham ξέροντας ότι δε θα χρειαζόταν να ξαναπάω στην Αθήνα για δυο γεμάτους μήνες κι ακούγοντας τον Steve Lamacq να παίζει σε πρώτη μετάδοση το Last Broadcast των Doves. Ένιωθα σα να πήγαινα σπίτι.

Μια πανέμορφη χώρα, μια γλυκιά, ζωντανή πόλη, ένας καιρός όπως ακριβώς μ'αρέσει (ολόκληρο το πάνγλυκο καλοκαίρι η θερμοκρασία δεν ξεπέρασε τους 27 βαθμούς, το δε χειμώνα υγρασία και κρύο - μόνο πολύ χιόνι δεν είδα, αυτό ήταν το μόνο μείον), ένα πανεπιστήμιο που το κεντρικό του campus είχε λίμνες και πάρκα και ατέλειωτα γρασίδια και οι καθηγητές του ήταν προσιτοί, νορμάλ άνθρωποι δίχως ίχνος τουπέ - με λίγα λόγια ένα μέρος όπου χαιρόσουν να σπουδάζεις, ένας λαός που μοιάζει σε αρκετά μ'εμάς αλλά του λείπουν πολλά από τα κουσούρια μας, τα απλά καθημερινά πράγματα να λειτουργούν περίπου στην εντέλεια...

Και μουσική παντού, πολλή μουσική. Οι εκπομπές του «πατριάρχη» John Peel, αλλά κι αυτές του Captain America στον Virgin Radio τις Κυριακές και το Late Show του Craig Pilling στον SBN στα μεσαία. Ο ραδιοφωνικός σταθμός και η δανειστική δισκοθήκη του πανεπιστημίου όπου άφησα για πάντα ένα deposit 15 λιρών - δεν προλάβαινα να πάω να το πάρω, χαλάλι τους όμως. Το Select-a-Disc, το Fopp, το HMV, τα record fairs. Η μουσική ήταν παντού - δεν είναι τυχαίο που γύρισα στην Αθήνα με καμιά 40αριά CD παραπάνω απ'όσα είχα πάρει πηγαίνοντας! Με συνόδευε στις διαδρομές με τα πόδια και με το λεωφορείο και τα βράδια στο σπίτι όταν όλοι έπεφταν για ύπνο κι εγώ άραζα στο δωμάτιο. Όταν δεν ασχολιόμουν με τη σχολή, ασχολιόμουν μαζί της, ήταν μαζί μου καθημερινά, σε μια χώρα όπου την αγαπούν όσο κι εγώ.

Ίσως έφταιγε το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα γι'αυτό και γενικά για το ότι ήθελα να ζήσω όσα περισσότερα μπορούσα εκεί που βρισκόμουν. Μια ατμόσφαιρα που με έκανε να εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ αυτός ο χρόνος, ξέροντας όμως ότι θα τελείωνε αργά ή γρήγορα και συνεπώς προσπαθώντας να κάνω πράγματα κάθε μέρα και να μαζεύω εικόνες, ήχους, εμπειρίες που ήξερα πως θα χρησίμευαν μόνο σαν ανάμνηση όταν θα επέστρεφα στην Αθήνα. Ακόμα και η καθημερινή μου ρουτίνα - τα λεωφορεία, το πανεπιστήμιο, τα ψώνια, το μαγείρεμα, οι δουλειές του σπιτιού, η ανακύκλωση (ω ναι), το δωμάτιό μου - ήταν τόσο γοητευτική έτσι όπως γινόταν που μελαγχολούσα στη σκέψη πως θα τελείωνε. Πόσο μάλλον αυτά που τη διάνθιζαν. Τα παρτάκια ή οι έξοδοι του Σαββατόβραδου, τα pub quiz τις Πέμπτες, η παρέα στη σχολή, η άλλη παρέα στη γειτονιά, τα πικνίκ στην όχθη του ποταμού, οι βόλτες.

Δε λέω ότι ήταν όλα ρόδινα. Δεν ήταν. Η εγκληματικότητα στην πόλη ήταν και είναι ακόμα πολύ υψηλή σε σχέση με την ησυχία του Πειραιά, ειδικά στην περιοχή που έμενα που απ'ό,τι μου είπαν αργότερα είναι από τις χειρότερες (κάτι που ομολογώ δεν παρατήρησα ιδιαίτερα, αν εξαιρέσεις το διπλανό σπίτι που ήταν ψιλοτεκές). Η σπιτονοικοκυρά μου ήταν μια εκνευριστική οχιά όλο ευγένεια και φρου-φρου απ'έξω κι από μέσα όλο κακία, κι ο άντρας της, (πάλλευκος Ουαλός βαφτισμένος αυτοβούλως Μουσουλμάνος, δεν το'χα ξαναδεί αυτό) ένας ψυχρός φιλάργυρος μαλάκας περιωπής - πραγματικά οι μόνοι απεχθείς άνθρωποι που συνάντησα. Το καλοκαίρι που τα παιδιά έφυγαν απ'το σπίτι συχνά ένιωθα μόνη, και στα γενέθλιά μου στο τέλος του καλοκαιριού μού έλειπαν πολύ τα φιλαράκια απ'την Αθήνα. Αλλά αυτά είναι μικροπράγματα μπροστά σε όλα τα άλλα, τα όμορφα, που έζησα και που θέλω βιβλίο ολόκληρο για να τα χωρέσω, και πάλι ποτέ δεν θα χωρέσω μέσα το συναίσθημα που μου προκαλεί απλά το να τα θυμάμαι.

Και όλα όσα δεν έζησα... Γυρίζοντας πίσω μετάνιωσα που δεν εκμεταλλεύτηκα αυτό το δώρο περισσότερο, που δεν πήγα περισσότερες εκδρομές απ'ό,τι εκείνο το αξέχαστο διήμερο στην Οξφόρδη (με ένα μικρό ένθετο RH-sightseeing, το stalking το άφησα για την επόμενη φορά!) και τη μονοήμερη στο γειτονικό Lincoln με τον απίστευτο, συγκλονιστικό καθεδρικό του. Μετάνιωσα που δεν πήγα σε περισσότερες συναυλίες, μετάνιωσα που δεν αγόρασα ακόμα περισσότερη μουσική, που δεν πήγα έστω μια φορά, έστω και μόνη μου στο γήπεδο για να βιώσω την ποδοσφαιρική εμπειρία όπως μόνο στο Νησί μπορεί κανείς (και τα δυο γήπεδα της πόλης ήταν σε απόσταση ενός τετάρτου απ'το σπίτι μου, της Forest μάλιστα το έβλεπα κάθε μέρα περιμένοντας το λεωφορείο). Λίγοι ακόμα λόγοι που έρχονταν να προστεθούν στη λίστα που μ'έκανε κάθε ώρα και στιγμή από τότε που γύρισα να εύχομαι να μπορούσα να ξαναπάω πίσω και να μείνω έστω μια βδομάδα ακόμα.

Η πλάκα είναι ότι δεν έχω ξαναπάει ούτε για τουρισμό, όχι μόνο στο Nottingham αλλά και γενικά στην Αγγλία. Κάθε χρόνο λέω πως θα το κάνω αλλά κάθε φορά προκύπτουν διάφορα και αναβάλλεται. Κι έτσι μένω με το να βλέπω συχνά στον ύπνο μου ότι ξαναγυρίζω, ή με το να ρίχνω κλεφτές ματιές από το Google Earth ή τις κάμερες για την κίνηση και να ζηλεύω που δεν μπορώ να'μαι για λίγο εκεί. Φέτος δε θέλω να πω μεγάλα λόγια... Όλο και πιο συχνά όμως σκέφτομαι πόσο όμορφα θα είναι όταν πατήσω ξανά το πόδι μου στο σταθμό των τρένων ή σε αυτόν των λεωφορείων, και όταν μπορέσω να δείξω στον Nick Z. μερικά απ'όλα αυτά τα πράγματα.

Ήταν ακόμα 9 Οκτωβρίου του 2002. Είχαν περάσει σχεδόν δυο ώρες μέσα στο τρένο καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά - είχε πάει μεσημέρι και πλησιάζαμε επικίνδυνα στο κέντρο του Λονδίνου κι από εκεί στο Heathrow κι από εκεί στην Αθήνα, οριστικά και αμετάκλητα. Έβαλα στο player το CD των Ride, προχώρησα στο έβδομο κομμάτι και πάτησα το play. So damn familiar by now...

Tweet

Destiny protect me from the world

Όταν την τελευταία μέρα διαμονής μας στη Πράγα διαβάζαμε την El País στο αεροδρόμιο, δεν μπορούσαμε παρά να ευχαριστούμε τη μοίρα μας που το τριήμερο που κάηκε και το τελευταίο πράσινο στην Αττική εμείς βρισκόμασταν στο εξωτερικό και μάλιστα σε αυτήν την πόλη.

Είχαμε την τύχη να γυρίζουμε το κάστρο της Πράγας, να μένουμε με ανοιχτό το στόμα κάτω απο τον Άγιο Βίτο, να διασχίζουμε τη γέφυρα του Καρόλου με το δάχτυλο τεντωμένο μία στα γοτθικά αγάλματα που πεταγόντουσαν κάθε πέντε βήματα και μία στον Μολδάβα που ολοκλήρωνε το κάδρο μιας παραμυθένιας κεντροευρωπαϊκής πόλης που μοιάζει με απέραντο μουσείο, άλλοτε μεσαιωνικής και άλλοτε αναγεννησιακής αισθητικής. Αλλά σε ότι αφορά τα κτίρια, τους ρυθμούς και την αισθητική η uptight λόγω επαγγέλματος τα ξέρει καλύτερα. Με το δικό μου μη εξασκημένο μάτι είδα μια πόλη με βαριά επιβλητικά κτίρια, στολισμένα όχι από φτιασιδώματα αλλά από την ίδια τους την κτίση, με παράθυρα ζωηρών και ανήσυχων γραμμών και γεμάτα μυστηριώδη και απειλητικά αγάλματα που προστατεύονται από αναγεννησιακούς χαλκοπράσινους τρούλους.

Σχεδόν κάθε κτίριο έχει τη δική του συναρπαστική ιστορία δημιουργίας και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ναός σαν τον Άγιο Βίτο είναι από μόνος του μια περιγραφή της πορείας του ανθρώπου προς τη θέωση: Σκοτεινό στα χαμηλά, ελαφρύτερο με εντονότερα χρώματα όσο ανεβαίνεις, μέχρι την κορυφή του που μοιάζει σαν ανταμοιβή. Και πως να χαρακτηρίσεις το εσωτερικό αυτών των ναών; Σαν μια μυσταγωγία που με τον πυκνό και βαρύ της αέρα σε έκανε να φαντάζεσαι άλλες εποχές.

Η πρώτη μου επαφή με έκανε να πιστέψω πως η Πράγα είναι ένας φοβερά ατμοσφαιρικός προορισμός για χειμωνιάτικους μήνες όταν το κρύο και το χιόνι σε κουκουλώνουν και οι σταγόνες κυλούν από τις μυτερές γωνίες των καθεδρικών ναών. Τότε που ο ποταμός θα παγώνει και τα χνώτα θα θολώνουν απ'το απέραντο πράσινο απο τα δάση τα πάρκα και τους βοτανικούς κήπους, δίπλα στο κάστρο που θα αντανακλάται στα βρεγμένα κεραμίδια.

Αλλά η συνέχεια των ημερών με έβγαλε λάθος. Γιατί, παρά το κρύο και τις μικρές ψιχάλες που έπεφταν που και που κάνοντας, σε συνδυασμό με τον ολόγκριζο ουρανό, την Πράγα και τα βαριά της μεσαιωνικά κτίσματα να φαίνονται ακόμα πιο υπέροχα και υποβλητικά, οι δύο επόμενες ηλιόλουστες μέρες μου έδειξαν ότι είναι ένας άκρως κατάλληλος προορισμός για την άνοιξη και για το καλοκαίρι. Ο ήλιος και το φως της ημέρας δεν σταμάτησαν να την κολακεύουν. Κάτι που δεν είναι περίεργο αφού μια καλλονή είναι όμορφη και γοητευτική ανεξαρτήτου εποχής. Το χειμώνα σου αρέσει γιατί φαίνεται χαριτωμένη χωμένη στα γάντια της και το σκούφο της ενώ το καλοκαίρι την ποθείς και θαυμάζεις τις ξεσκέπαστές της καμπύλες.

Κάπως έτσι και εμείς ξελογιαστήκαμε από τα χρυσαφένια φωτοστέφανα των Αγίων στα αγάλματα, τα πλακόστρωτα χρωματιστά δρομάκια που δεν παρέλειπαν σε κάθε μπαλκόνι να επιδεικνύουν χρωματιστά λουλουδάκια, τις όχθες του Μολδάβα που φιλοξενούσαν loveboats και γεμάτους χάρη κύκνους σε μια γενικότερη αίσθηση χαλαρότητας και ευφορίας. Ακόμα και οι μέχρι πρότινος αυστηροί και πανύψηλοι πύργοι φαίνονταν να εγκρίνουν μια πόλη που ανέπνεε για το επόμενο φιλί, την επόμενη φωτογραφία και επιζητούσε το θαυμασμό σου.

Tweet

(Nice Dream)

Έχουν περάσει ήδη κάμποσες μέρες που είμαστε πίσω. Δυο βδομάδες ολόκληρες. Οι υποχρεώσεις, η ζέστη, ή απλά μια ματιά έξω σπρώχνουν τις εικόνες της Πράγας στο βάθος του μυαλού, όπως σπρώχνει κανείς στο βάθος του συρταριού τα ενθύμια απ'τον άνθρωπο που δεν έχει πια αλλά αγαπάει ακόμα. Δεν θέλεις να θυμάσαι, όμως το μυαλό σού παίζει παιχνίδια: γαντζώνεται στα όσα είδε αναζητώντας στη διαθέσιμη μνήμη κάτι όμορφο, ξέροντας ότι μόνο εκεί μπορεί να το βρει.

Έχω επισκεφθεί αρκετές πόλεις του εξωτερικού, πόλεις ονομαστές για την ομορφιά, την ατμόσφαιρα, τη γοητεία τους, πόλεις όπου τα θέματα οργάνωσης, κυκλοφοριακού, καθαριότητας, σεβασμού στην ιστορία και στο περιβάλλον θεωρείται δεδομένο ότι έχουν λυθεί ή έστω ότι έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες από τους αρμόδιους για να λυθούν κι από εκεί και πέρα εξαρτάται από τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Η Πράγα, όμως, θεωρεί κανείς πριν την επισκεφθεί πως είναι διαφορετική περίπτωση. Είναι η πρωτεύουσα (του ενός μισού) μιας χώρας του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, που βγήκε από το κουκούλι της πριν από 20 περίπου χρόνια. Θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο πίσω απ'ό,τι στη Δυτική Ευρώπη, τουλάχιστον στο επίπεδο αυτών που μπορεί να δει και να καταλάβει ένας τουρίστας. Δυστυχώς για τη χώρα που ζούμε κι ευτυχώς για εμάς σαν πολίτες της Ευρώπης και του κόσμου, η πραγματικότητα λέει άλλα. Δεν μπορούμε να γενικεύσουμε και να μιλήσουμε γενικά για την Τσεχία σαν χώρα, αλλά η Πράγα είναι σαν μια από εκείνες τις άλλες σπουδαίες πόλεις: μια πόλη όπου όλα τα βασικά, τουλάχιστον στο κέντρο της αλλά και σε όσα προάστια είδαμε (και δεν περάσαμε από τα καλύτερα απ'ό,τι διαβάσαμε), μοιάζουν σε γενικές γραμμές λυμένα, και όπου οι αρχές και οι κάτοικοι ασχολούνται απερίσπαστοι με το να αναδεικνύουν την παράδοση και την ομορφιά της.

Μου θύμισε σε πολλά αγγλική πόλη. Το δίκτυο των συγκοινωνιών κάλυπτε και τα πιο απομακρυσμένα προάστια, και λειτουργούσε με ακρίβεια λεπτού. Παντού, ακόμα και σε φτωχογειτονιές, ανάμεσα σε τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες, έβλεπες φροντισμένα πάρκα, παρκάκια, παρτέρια. Ακόμα κι ο καιρός ήταν σκέτα East Midlands το καλοκαίρι - ψύχρα το πρωί, 25 βαθμοί και ευχάριστη ζέστη το μεσημέρι, κρύο το βράδυ και η μια στις τρεις μέρες συννεφιασμένη και βροχερή.

Σε άλλα όμως ξεπερνούσαν και τους Άγγλους: σε ολόκληρο το κέντρο και παραέξω δεν είδαμε ούτε ένα σκουπίδι κάτω, ούτε έναν κάδο ξέχειλο. Και πως να το πετάξεις κάτω το σκουπίδι όταν γύρω σου βλέπεις παντού ομορφιά; Άψογα διατηρημένα κτήρια, από γοτθικούς πύργους και ναούς (αχ, St Vitus! Αλλά και γενικά, ο ανιχνευτής της λατρεμένης μου γοτθικής αρχιτεκτονικής χτύπησε κόκκινο...) μέχρι μπαρόκ, ροκοκό και αρ-νουβό μπιζουδάκια, όλα χρωματιστά και κεραμιδοσκέπαστα. Κι ανάμεσά τους τέλεια ενταγμένα τα καινούρια, από καλαίσθητα κτήρια γραφείων μέχρι το αριστούργημα Dancing House του Frank Gehry. Χωρίς ποτέ το μίγμα να μοιάζει βαρύ, αυστηρό ή υπερβολικό, και χωρίς ποτέ να προδίδει ότι έχει διατηρηθεί ή δημιουργηθεί για να σ'εντυπωσιάσει. Ίσα ίσα, οι Τσέχοι δε φαίνονταν να σκίζονται να βοηθήσουν τους τουρίστες - μάλλον εμπόδιο στις μετακινήσεις τους κι ενόχληση στην ησυχία τους έμοιαζαν οι ορδές που κατακλύζανε καθημερινά την πλατεία της Παλιάς Πόλης και τη Γέφυρα του Καρόλου πάνω απ'τον πολυτραγουδισμένο Μολδάβα (κάντε ένα κλικ και αφήστε το στο background να παίζει...). Και δε δίσταζαν να το δείχνουν, όντες οι μεν εστιάτορες, μαγαζάτορες κτλ απόμακροι και τυπικοί, οι δε υπόλοιποι στα όρια (;) της αγένειας. Το ότι η πόλη τους προσφέρεται για το θαυμασμό όλων ημών των απ'έξω ήταν απλά μια αναπόφευκτη συνέπεια που εκμεταλλεύτηκαν, αλλά κατα βάση είναι έτσι όμορφη από φυσικού της και για τους κατοίκους της.

Κι αυτό το διαπίστωνε κανείς καλύτερα όταν πήγαινε έξω απ'το κέντρο, σε γειτονιές με δρόμους πολυάσχολους, τοπικά μαγαζάκια και κόσμο που έκανε καθημερινές δουλειές. Κι εκεί ακόμα όλα έμοιαζαν τακτοποιημένα, φροντισμένα και καθαρά. Κι εκεί ακόμα τα λεωφορεία και τα τραμ ήταν όλα στην ώρα τους, υπήρχαν περιποιημένα πάρκα και παρτέρια και φαρδιά πεζοδρόμια και όμορφα κτίρια. Tο Κουκάκι και τα Πατήσια της Πράγας έμοιαζαν να ρίχνουν στ'αυτιά των αντιστοίχων της Αθήνας με τρόπο συντριπτικό - πάνω απ'όλα, συντριπτικό για την ψυχολογία μας όταν, καθισμένοι στο λεωφορείο της γραμμής, κατευθυνόμασταν οριστικά και αμετάκλητα πια προς το αεροδρόμιο και απο'κει προς τη χαβούζα μας. Δεν ξέρω κιόλας - μπορεί να είχαν φροντίσει ειδικά τα κομμάτια που έβλεπε κανείς στη διαδρομή του αεροδρομίου και παραμέσα τα πράγματα να ήταν τραγικά. Μπορεί να είχαν κρύψει τους ζητιάνους και τους εξαθλιωμένους της πόλης (καλή ώρα!) για να μη χαλάνε τη διάθεση των τουριστών. Απ'το μυαλό του κυνικού Έλληνα με τα γεμάτα διδακτικά βιώματα χρόνια στην Αθήνα περνούν πολλά... Αλλά όσα μπορέσαμε να δούμε οδηγούσαν στο παραπάνω συμπέρασμα αβίαστα.

Το "οριστικά και αμετάκλητα" κολλάει στο αναπάντεχο δώρο που δεχτήκαμε από την Sky Europe (R.I.P.), η οποία μας χάρισε, άθελά της, μισή έξτρα μέρα στην Πράγα, πληρώνοντάς μας και το φαγητό για να εξιλεωθεί για την 12ωρη καθυστέρηση. Έτσι, τη Δευτέρα το μεσημεράκι ήμασταν και πάλι στο χαρούμενο, ηλιόλουστο κέντρο, κι αποφασίσαμε να δούμε ένα από τα κομμάτια της πόλης που δεν είχαμε προλάβει. Περπατήσαμε στα γοητευτικά στενάκια της Malá Strana (= μικρή γειτονιά) κι αρχίσαμε ν'ανεβαίνουμε τον καταπράσινο λόφο Petrin. Ανεβαίνοντας, βρεθήκαμε να περπατάμε ανάμεσα σε κατάφορτες μηλιές και αχλαδιές,. Θα νόμιζε εύκολα κανείς πως είχε κατά λάθος φύγει μακριά από το κέντρο αλλά κοιτάζοντας πίσω η πανοραμική θέα της πόλης, εκτός απ'το να μας κόβει την ανάσα, μας θύμιζε πως ήμασταν ακόμα πολύ κοντά και πως ναι, είναι δυνατόν το αστικό περιβάλλον να συνυπάρξει με εικόνες σαν κι αυτή. Είχε πάει πια απόγευμα και κατεβαίναμε στην πλατεία κάτω από το κάστρο για να πάρουμε το μετρό και ν'αφήσουμε την Πράγα οριστικά πίσω μας. Σε ένα πλάτωμα σταματήσαμε. Το δρομάκι που κατέβαινε από την μπροστινή πύλη του κάστρου συναντούσε το πλακόστρωτο που κατηφόριζε από το λόφο Petrin σ'ένα μικρό πλάτωμα. Κρυμμένη σε κάποια σκαλοπάτια, μια κοπέλα τραγουδούσε ένα περίεργο τραγούδι με τη συνοδεία ενός ακορντεόν, και ο ψηλός πέτρινος τοίχος που ανέβαινε προς το κάστρο έστελνε τους ήχους ν'αντηχήσουν σ'όλα τα γύρω κτίρια και να φτάσουν στ'αυτιά μας με μια γλυκιά, ελαφρώς παραμορφωτική ηχώ, σα να έρχονταν από ψηλά. Μικρά μαγαζάκια πουλούσαν χειροτεχνίες και άλλα μικροπράγματα, κι αντί για πινακίδες είχαν τα ξύλινα θυρόφυλλά τους ζωγραφισμένα, από πάνω ως κάτω, ανακοινώνοντας την πραμάτια τους. Το φως του απογευματινού ήλιου δεν έφτανε κάτω, αλλά έβλεπες εδώ κι εκεί σκόρπια κομματάκια του από αντανακλάσεις στα γύρω παράθυρα. Κάποιος κόσμος, όχι πολύς, κατέβαινε με χαλαρούς ρυθμούς απ'το κάστρο και σκόρπια γέλια έμπαιναν που και που στην ηχώ του τραγουδιού. Η πόλη ετοιμαζόταν γι'άλλο ένα όμορφο, χαρούμενο βράδυ, χωρίς εμάς, κι αυτή ήταν η τελευταία εικόνα της που έχουμε στο μυαλό μας. Μέχρι την επόμενη φορά.

Tweet

I'm not here/ This isn't happening

Η προσγείωση ήταν ευτυχώς σταδιακή. Οι πρώτες φάπες ήρθαν με το που φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Πράγας τη Δευτέρα το πρωί και είδαμε τα πρωτοσέλιδα των ξένων εφημερίδων. Γιατί άλλο να στο λένε από το τηλέφωνο κι άλλο να βλέπεις φωτογραφίες μισής σελίδας με γυναίκες που έκλαιγαν καθώς τις τράβαγαν μακριά από τα σπίτια τους ή με την πλαγιά της Πεντέλης φωτισμένη από τις φλόγες σαν φόντο της Ακρόπολης, πρώτο θέμα σε εφημερίδες που απευθύνονται σε ανθρώπους σαν κι αυτούς που θαύμαζαν μαζί μας όλο το Σαββατοκύριακο την ομορφιά της Τσέχικης πρωτεύουσας.

Η αεροπορική εταιρεία μάς έδωσε μια προσωρινή αναβολή, κάτι σαν τελευταία ευκαιρία, σαν τελευταία επιθυμία του μελλοθάνατου, καθυστερώντας την αναχώρησή μας κατά μισή μέρα. Έτσι, δεν είδαμε στο φως της μέρας τη νέα καταστροφή, ούτε το πόσο συνέβαλε στην εξάπλωση της απόλυτης ξεραΐλας που βλέπεις από ψηλά παρατηρώντας την Αττική. Και πάλι, όμως - το γκρίζο νέφος από στάχτη, καπνό και σωματίδια που καθόταν πάνω από την Αθήνα στις 3 η ώρα το πρωί και την έκανε να μοιάζει σαν πόλη-σκηνικό για το Blade Runner το είδαμε.

Μετά φτάσαμε. Ξυπνήσαμε την Τρίτη το μεσημέρι στον Πειραιά, μετά περπατήσαμε στην Αθήνα. Θυμηθήκαμε όλα όσα για τρεις (+ μία) μέρες είχαμε ξεχάσει, περπατώντας στα καλντερίμια της Πράγας, χαζεύοντας τα πανέμορφα κτίρια, το ατέλειωτο πράσινο, το ποτάμι, συναντώντας έξυπνους κι ενδιαφέροντες ανθρώπους και βλέποντας μαζί τους την αγαπημένη μας μπάντα. Και η επαναφορά πόνεσε, σχεδόν κυριολεκτικά.

Παραθέτοντας μια φωτογραφία από ένα πικνίκ στη Σταμάτα τον Απρίλιο που μας πέρασε, θα προσπαθήσουμε τις επόμενες μέρες να μαζέψουμε τα μυαλά μας από εκεί όπου έχουν καταφύγει και να περιγράψουμε όλα όσα ζήσαμε όσο βρισκόμασταν σώματι τε και πνεύματι εκεί. Συνιστούμε να μείνετε μαζί μας, αλλά πιο πολύ να φύγετε. Να πάτε αλλού.

Tweet

Στην Πράγα, αδερφές μου, στην Πράγα (it's that time of year again)!

Είναι Παρασκευή πρωί, και γράφω περιτριγυρισμένη από πράγματα και πραγματάκια και των δυο μας που περιμένουν να στοιβαχτούν στη λατρεμένη βαλίτσα μου που μ'έχει βγάλει τόοοοοσο παλικάρι τόσα χρόνια (Tripp - από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει ποτέ, έχει βγάλει τα (λίγα) λεφτά της στη νιοστή!) και να μας συνοδέψουν σ'ένα ταξίδι που πριν μερικούς μήνες έμοιαζε με θαύμα (πάλι!). Για πολλούς λόγους. Τελικά όμως θα γίνει. Πάλι.

Σήμερα το απόγευμα θα περπατάμε στις όχθες του Μολδάβα, χαζεύοντας τις αμέτρητες ομορφιές της Πράγας. Την Κυριακή το απόγευμα θα μιλάμε για πρώτη φορά από κοντά με φίλους που ως τώρα ξέρουμε μόνο μέσα από το διαδίκτυο, περιμένοντας ν'ανοίξουν οι πόρτες για να πιάσουμε καλή θέση. Τη Laura και τον άντρα της τον Stephen, το Γιάννη, ελπίζουμε και τον διάσημο πια στο πανateaseιο Περουβιανό φίλο Italo που πέρσι μας εξασφάλισε τα εισιτήρια για τη Nîmes. Οι συναυλίες φέτος είναι μόνο 5 κι έτσι η Radioheadική κοινότητα θα βρεθεί σ'αυτές πιο συμπυκνωμένη. Μάλιστα, στην Πράγα θα είναι η μόνη εμφάνιση των θεοπάλαβων τύπων από την Οξφόρδη που δεν θα γίνει στα πλαίσια κάποιου φεστιβάλ, οπότε οι περισσότεροι έχουν διαλέξει να πάνε εκεί. Ή μάλλον έχουμε διαλέξει, για να μη βγάζουμε τους εαυτούς μας απ'έξω!

Τώρα για τον χαρακτηρισμό "θεοπάλαβοι", απλά να μιλήσουμε για το τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ επιπέδου Lost που παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια... Την προηγούμενη Τετάρτη το βράδυ εμφανίστηκε σε γνωστό site όπου κόσμος (πολύς κόσμος!) ανεβάζει (και κατεβάζει) μουσική ένα τραγούδι ονόματι "These Are My Twisted Words" το οποίο στην ούγια έγραφε Radiohead. Με artwork, μ'ένα αινιγματικό συνοδευτικό κειμενάκι και με μια αναφορά σε μια ημερομηνία κυκλοφορίας κάποιου πράγματος με τίτλο Wall of Ice - συγκεκριμένα τις 17/8/2009. Sites, blogs, messageboards, όλοι επιδόθηκαν σε μια αναλέητη παπαρολογία για το ποιος έριξε το mp3 στη διαδικτυακή θάλασσα, και κυρίως για το αν θα έπρεπε να περιμένουμε ένα ΕΡ με τον παραπάνω τίτλο στις 17/8, κάτι που για κάποιο λόγο πολλοί είχαν βγάλει σαν συμπέρασμα από το αινιγματικό κειμενάκι σε συνδυασμό με μια πρόσφατη συνέντευξη της μπάντας. Με ένα μαγικό τρόπο, όλες οι άλλες κυκλοφορίες του μήνα μπήκαν εκείνες τις μέρες στην άκρη (τo elbo.ws και το hype machine έτσι λένε...). Ο μουσικός κόσμος περίμενε τη Δευτέρα με αγωνία.

Πράγματι, τη Δευτέρα το πρωί, ο Jonny Greenwood, με το γνωστό του χαλαρό και χαρούμενο ύφος, πίνοντας το τσάι του ενδεχομένως ή παίζοντας με τα πιτσιρίκια του, πληροφόρησε τους χιλιάδες Κλουζώ εδώ έξω ότι είναι η νέα κυκλοφορία του συγκροτήματος. Όχι φυσικά το ΕΡ που περίμεναν όλοι (φυσικά!). Ένα μόνο κομμάτι, το οποίο μόλις τελείωσαν. Δωρεάν, τσαμπέ, gratis, for free. Με artwork που οι οδηγίες λένε να τυπωθεί σε διαφανές χαρτί 80γρ, «προσοχή όχι ριζόχαρτο γιατί θα το φάει ο εκτυπωτής σας». Θυμίζουμε ότι πριν από καμιά δεκαριά μέρες είχαν κυκλοφορήσει το "Harry Patch (In Memory Of)". Τα δυο κομμάτια, εν τω μεταξύ, ουδεμία σχέση μεταξύ τους ηχητικά.

Έτσι απλά κι ωραία, ένα ακόμα εντελώς καινούριο κομμάτι των Radiohead είναι ανάμεσά μας. Φυσικά, κανείς δεν ξέρει αν θα συνεχίσουν αυτό το βιολί. Άλλωστε, τον περασμένο μήνα ο Thom έπαιξε ακουστικά άλλο ένα καινούριο (υπέροχο) κομμάτι, το "The Present Tense", του οποίου το μέλλον και η τύχη στην παρούσα φάση αγνοούνται. Δε θα μας χάλαγε καθόλου εννοείται μια παρόμοια συνέχεια, αλλά όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να μην κάνουν ποτέ (μα ποτέ όμως!) το ίδιο πράγμα δεύτερη φορά, πως μπορείς να ξέρεις τι θα γίνει παρακάτω; Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι βρίσκουμε όλο αυτό το παιχνιδιάρικο μπαράζ εκπλήξεων τρομερά γοητευτικό και με χαρά μας θα παρακολουθήσουμε στενά τη συνέχεια. Και πως ήδη περιμένουμε κι άλλα νέα πράγματα την Κυριακή το βράδυ (για τα οποία βεβαίως θα γράψουμε μόλις γυρίσουμε), που θα δούμε τους Άγγλους παλιόφιλους για 4η (εγώ) και 2η (ο Nick) φορά. Αφού πρώτα έχουμε περπατήσει όλα τα πλακόστρωτα στενάκια, τους μεσαιωνικούς καθεδρικούς και τους πύργους και τις γέφυρες της πόλης που θα μας φιλοξενήσει, κι εμάς κι αυτούς. Μια πίκρα κι ένας αγώνας αυτή η ανταπόκριση από την πρώτη γραμμή αγαπητοί φίλοι, μια πίκρα...

Tweet

2008: This is a Story, some kind of a story

(Προειδοποίηση: Μεγάλο Κείμενο!)

Καμία άλλη χρονιά τα Χριστούγεννα δεν πλησίασαν τόσο ύπουλα όσο φέτος. Πράγμα λιγάκι οξύμωρο αν σκεφτεί κανείς ότι το 2008 μου έχει φανεί τεράστιο. Κι όταν λέμε τεράστιο, εννοούμε Γιγαντιαίο. Ατέλειωτο. Άσωστο. Υπάρχουν χρονιές που δε μου έχουν μείνει στη μνήμη παρά μόνο για κάποιες σκόρπιες στιγμές, και που η υπόλοιπη διάρκειά τους έχει χαθεί στους πίσω χώρους του χρονοντούλαπου σαν κάτι τριμμένα σεντόνια που δεν θες να στρώσεις πια, αλλά λυπάσαι να τα κάνεις και ξεσκονόπανα (κι εδώ σταματούν οι παρομοιώσεις κατευθείαν από το λυσάρι της Ελληνίδας συγγραφέως αισθηματικών διηγημάτων, το υπόσχομαι). Το 2008 δεν πρόκειται να είναι ποτέ για την υπογράφουσα μια τέτοια χρονιά.

Και δεν είναι πως ήταν καμιά χρονιά πνιγμένη στη χαρά. Ήταν μάλλον μια χρονιά σκωτσέζικο ντους - με διαφορά αυτή με τις περισσότερες διακυμάνσεις ευχάριστων και δυσάρεστων καταστάσεων που έχω βιώσει και με την ένταση των συναισθημάτων να χτυπάει συχνά κόκκινο. Ίσως γι'αυτό θεωρώ ότι θα τη θυμάμαι πάντα. Το θέμα όμως είναι ότι τελειώνει. Ότι απόψε, από το σαλόνι μου, υπό τους ήχους του Devotion των Beach House, πλάι στο στολισμένο δέντρο, μπορώ επιτέλους να πω ότι πλησιάζει το τέλος και να κοιτάξω πίσω, μπαίνοντας στο mood της ανασκόπησης που με πιάνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Και, πριν ξεκινήσω μαζί με τον Nick Z. τις απαραίτητες λίστες που συνοδεύουν τόσο καλά τους κουραμπιέδες, να μοιραστώ μαζί σου, ω! αγαπητέ αναγνώστη, χωρίς ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αλλά προσπαθώντας να περιγράψω τα συναισθήματα, την ιστορία που στιγμάτισε περισσότερο από κάθε άλλη το 2008 για μας εδώ στο some beans. Ίσως να αναρωτηθείς τι σ'ενδιαφέρει εσένα. Whatever. Η ανάγκη να μοιραστώ το τι σήμανε για μένα αυτή η ιστορία με τον έξω κόσμο είναι μεγάλη, οπότε θα παρακάμψω το ερώτημά σου και θα περάσω στο ψητό.

Η ιστορία μας έχει τίτλο "Το ταξίδι".

Ξεκίνησε πέρυσι τέτοια εποχή περίπου, αθώα και χαρούμενα. Αρχές Δεκεμβρίου του 2007, οι Radiohead ανακοίνωσαν τις ημερομηνίες της ευρωπαϊκής τους περιοδείας για το In Rainbows. Έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις από τη μοναδική φορά που οργάνωσα ταξίδι στο εξωτερικό γύρω από μια συναυλία, για χατίρι και πάλι των φίλτατων Οξφορδέζων - στη Μαδρίτη, το καλοκαίρι του '03 - και με δεδομένη την πολύ μεγάλη (understatement of the year) επιθυμία μας να τους δούμε (εγώ για 3η φορά, ο Nick Z. για πρώτη), βουτήξαμε τον μισοδιαλυμένο ευρωπαϊκό οδικό χάρτη που είχα αγοράσει σε μια φάση που τα οικονομικά μου επέτρεπαν μόνο νοερά ταξίδια. Τα βάλαμε κάτω κι αποφασίσαμε να μην κάνουμε το σχετικά απλό (πάμε σε μια πόλη, βλέπουμε το live, γυρνάμε) αλλά να ταξιδέψουμε. Η συναυλία-στόχος ήταν στη Nîmes, μια μικρή πόλη στη Νότια Γαλλία, με έντονη τη σφραγίδα της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Ημερομηνία, 14 Ιουνίου 2008. Ο άλλος στόχος ήταν ένα από τα όνειρά μου - να μείνω για μια έστω μέρα σε ένα χωριουδάκι στην Ελβετία. Και όλα αυτά με το χαμηλότερο δυνατό μπάτζετ.

Στις 11 Δεκεμβρίου, με την πολύτιμη βοήθεια ενός Περουβιανού φίλου, κλείσαμε τα εισιτήρια της συναυλίας. Κοιτάζοντας το χαρμόσυνο email που με πληροφορούσε για το γεγονός και σηματοδοτούσε ουσιαστικά το ξεκίνημα της οργάνωσης του ταξιδιού μας, έκανα στον εαυτό μου τη μοιραία ερώτηση "τι μπορεί να πάει στραβά;". Το εξάμηνο που μεσολάβησε μέχρι την αναχώρησή μας μου έδωσε τόσες εμφατικές απαντήσεις, που η ερώτηση αυτή έφτασε να παίζει κοροϊδευτικά σε επανάληψη στο μυαλό μου.

Τους επόμενους δυο μήνες, τα οικονομικά μας κατρακύλησαν και το γραφείο που δούλευα ξέμεινε από δουλειές. Το πρωί της 14ης Φεβρουαρίου με βρήκε χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο και με σπασμένα γυαλιά - άνετα μπαίνει στη λίστα με τις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Το ίδιο απόγευμα, προσπαθώντας να συνέλθω, έλεγα στον Nick Z. ότι "να δεις που σε 4 μήνες από τώρα θα περιμένουμε έξω από την Arene de Nîmes και θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε", με το ίδιο ύφος που το λέει ο Μελλοθάνατος του Αρκά από τον Ισοβίτη.

Πέρασε άλλος ένας μήνας κάπως έτσι, και είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι με το που θα έπαιρνα τα εισιτήρια στα χέρια μου θα έπρεπε να τα πουλήσω σε κάποιον που στ'αλήθεια θα πήγαινε. Τότε, σαν καλή νεράιδα του παραμυθιού, ένας παλιός συνεργάτης μου πρότεινε να δουλέψω μαζί του. Οι λογαριασμοί είχαν μαζευτεί σωρό, αλλά ήταν μια ελπίδα. Στα τέλη του Απριλίου μπορούσαμε να ξανακάνουμε σχέδια. Και τα κάναμε, τάχιστα. Μέχρι τα μέσα Μαΐου είχαμε τακτοποιήσει τα πάντα, έχοντας καταλήξει στη λύση του αυτοκινήτου για τις μετακινήσεις μας στο τρίγωνο Μιλάνο (αεροδρόμιο) - Leysin (το χωριουδάκι που λέγαμε) - Nîmes. Όλα αυτά μετά από τρελό ψάξιμο για ευκαιρίες, με το ελάχιστο κόστος και γνωρίζοντας ότι θα ήμασταν εντελώς τσίμα-τσίμα.

Τότε, αυτός ο Κάποιος εκεί έξω που πάντα γελάει χαιρέκακα μόλις χαρείς, ξέροντας πως σε περιμένει νέα μπανανόφλουδα στην επόμενη γωνία, γέλασε και πάλι βροντερά. Με λίγες μέρες διαφορά, δυο συγγενείς μας πρώτου βαθμού βρέθηκαν στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση. Το ταξίδι τυλίχθηκε σε ζελατίνα και μπήκε στο κάτω ράφι του ψυγείου. Υπήρχαν σημαντικότερα πράγματα στη μέση. Τα συναισθήματα χτύπησαν νέο ναδίρ.

Όταν όλα έληξαν ομαλά και οι καρδιές όλων μας γύρισαν από την Κούλουρη, είχε φτάσει πια 5-6 Ιουνίου. Με τα νεύρα τσατάλια από όσα είχαν προηγηθεί και τις συνοδευτικές αμφιβολίες για το αν έπρεπε να φύγουμε ενώ τα αγαπημένα μας πρόσωπα ήταν ακόμα σε ανάρρωση, ετοιμάσαμε βαλίτσες και τα τυπικά. Η αναχώρηση ήταν Τετάρτη, 11 Ιουνίου. Τη Δευτέρα και την Τρίτη, σαν ξεπροβόδισμα, έπεσε μαζεμένη η περισσότερη δουλειά όλης της χρονιάς, και οι ώρες μέχρι την Τετάρτη κυλούσαν πολύυυ αργά. Αλλά έφτασε.

Το πρωί της 11ης Ιουνίου, όλα ήταν έτοιμα. Όλα έτοιμα είπαμε; Χο! Χο! Χο! Ακούστηκε και πάλι βροντερό το κοσμικό γέλιο. Το αεροπλάνο έφευγε στις 4, κι έπρεπε να είμαστε στο αεροδρόμιο 2 με 2.30. Γύρω στις 12, ο Nick ήρθε στο σπίτι μου και είπαμε να κάνουμε έναν τελευταίο έλεγχο πριν ξεκινήσουμε. Διαβατήρια, τσεκ, τυπωμένα vouchers για τα εισιτήρια και τα ξενοδοχεία, τσεκ, δίπλωμα...

Δίπλωμα, τσεκ. Πλην όμως, το μαγικό ροζ τρίπτυχο που είχα στα χέρια μου ήταν της μάνας μου καθώς, μέσα στην παραζάλη από τη δουλειά της Δευτέρας, είχα πάρει αυτό από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου που μοιραζόμαστε αντί για το δικό μου. Το αυτοκίνητο, δε, βρισκόταν στη δουλειά της, στου Ζωγράφου. Κι εμείς στα βάθη του Πειραιά, με δυο τεράστιες βαλίτσες και δυο ώρες καιρό για να βρεθούμε στα Σπάτα χωρίς κατά προτίμηση να χρησιμοποιηθεί ταξί.

Ένιωσα σα να έπαιζα σε ταινία, από εκείνες μάλιστα που απορείς πως στην ευχή τα σκέφτηκε αυτά τα τρελά ο σεναριογράφος. Το μυαλό μου αδυνατούσε να χωρέσει το μέγεθος της καταστροφής. Ολόκληρο το ταξίδι που τόσο καιρό περιμέναμε σαν όαση και με τόσο κόπο είχαμε καταστρώσει και - ακόμα περισσότερο - πληρώσει, ήταν στον αέρα εξαιτίας μου. Ήθελα να καταρρεύσω αλλά δεν υπήρχε ούτε καν αυτή η πολυτέλεια.

Μετά από ένα εικοσάλεπτο διανθισμένο από σκηνές αλλοφροσύνης και με διάφορες λύσεις απελπισίας να πετάγονται στον αέρα, έπρεπε να κάνουμε το γενναίο βήμα έξω απ'την πόρτα. Άλλο ένα τέταρτο αναλώθηκε σε μάταιες προσπάθειες να βρούμε ταξί που να μας πάει με τις βαλίτσες μεσημέρι Τετάρτης στου Ζωγράφου, κι αφού πειστήκαμε πως αυτό θα γινόταν μόνο με τζίνι από το λυχνάρι του Αλαντίν στο τιμόνι, πήραμε το δρόμο για τον ηλεκτρικό, κι από εκεί για το αεροδρόμιο. Η διαδρομή που περίμενα σαν την πιο χαρούμενη της χρονιάς είχε πάρει κάτι από τη σκούρα απόχρωση του εξάμηνου που είχε προηγηθεί.

Το ίδιο το ταξίδι με βρήκε σε περισυλλογή. Πως θα πηγαίναμε το βράδυ στο Leysin; Πως θα κάναμε όλες εκείνες τις διαδρομές; Θα μας έφταναν τα λεφτά για τα τρένα; Θα προλαβαίναμε τη συναυλία, στην τελική; Κι αν φτάναμε στη Nîmes, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να πάμε πίσω στο Μιλάνο και να πάρουμε το αεροπλάνο της επιστροφής; Στο μυαλό μου, το μαγικό πενταήμερο που περιμέναμε είχε ήδη μετατραπεί σε έναν αγχώδη αγώνα δρόμου με αβέβαιη εξέλιξη και τέλος.

Στο Μιλάνο, είχα την ίδια βαριά καρδιά ενώ κατευθυνόμασταν στο σταθμό των τραίνων. Εκεί μάθαμε ότι το τελευταίο τρένο για Ελβετία είχε φύγει μισή ώρα πριν φτάσει η σειρά μας να εξυπηρετηθούμε από έναν ασύλληπτα βαριεστημένο υπάλληλο μετά από ένα ακόμα πιο ασύλληπτα ηλίθιο σύστημα αναμονής. Ήταν 10 το βράδυ όταν οριστικά συνειδητοποιήσαμε ότι το πρώτο κιόλας βράδυ είχαμε ξεμείνει μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από εκεί που είχαμε κανονίσει να βρισκόμαστε, οπότε και με πήραν τα ζουμιά. Πίστεψα ότι το ταξίδι μας είχε καταστραφεί οριστικά, ότι όλες οι απόπειρες για να βρούμε άκρη στους σταθμούς θα ήταν κάπως έτσι και ότι όλα αυτά που φανταζόμασταν όσο προσπαθούσαμε να αντέξουμε δεν θα γίνονταν ποτέ.

Πήγαμε και βολευτήκαμε σ'ένα κοντινό ξενοδοχείο. Εκεί, στο μικρό δωμάτιο ήταν που συνειδητοποίησα ότι στην τελική ήμασταν στο Μιλάνο και ήμασταν στο ταξίδι μας, και ότι θα κάναμε ό,τι μπορούσαμε (και γουστάραμε) μ'αυτό, και που το βούλωσε ο Παρθένος και μίλησε ο περιπετειώδης εαυτός μου που ως τότε είχε λουφάξει. Και κάπου εκεί, επιτέλους, το πραγματικό ταξίδι άρχισε.

Τα επόμενα τρία εικοσιτετράωρα, από το βράδυ εκείνο στο Μιλάνο μέχρι και τα τέσσερα χιλιόμετρα που περπατήσαμε στις τρεισήμισι τη νύχτα γυρίζοντας από τη συναυλία στο ξενοδοχείο στη Nimes, μπορούν να χαρακτηριστούν μόνο με τη λέξη "ονειρικά". Όχι με την τετριμμένη έννοια που χρησιμοποιείται στα δελτία τύπου για να περιγράψει με κομψό και λίαν κολακευτικό τρόπο τη μουσική της Enya, αλλά την κυριολεκτική. Ήταν the stuff dreams are made of, που λένε. Η ανταμοιβή για όλη την αγωνία, τα διαλυμένα νεύρα, τη στενοχώρια, τα κλάματα έξι μηνών ήταν αυτές οι τρεις μέρες. Τέσσερεις και μισή τυπικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι για μένα τουλάχιστον η τελευταία μιάμιση μέρα, με όλες τις ωραίες στιγμές της, ήταν μέρος της ψυχολογικής προετοιμασίας για την προσγείωση στα πάτρια εδάφη και την πραγματικότητα. Αλλά χαλάλι.

Το τριήμερο ήταν γεμάτο. Γεμάτο από εικόνες που εύκολα μπορώ να φέρω ξανά στο μυαλό μου, με όλα τους τα χρώματα πεντακάθαρα σαν μικρές polaroids, κι ας έχουν περάσει έξι μήνες από τότε. Γεμάτες από συναισθήματα που επίσης έρχονται ξανά αυτούσια συνοδεύοντας τις εικόνες. Και γεμάτες από εμπειρίες που έκαναν το μικρόκοσμό μας κατά πολύ πλουσιότερο. Ναι, έχω ξαναταξιδέψει στο εξωτερικό. Τόσο έντονες, ξέχειλες από περιεχόμενο μέρες όμως δεν θυμάμαι να έχω ξαναπεράσει.

Η στιγμή που πρωτοαντικρύσαμε το Duomo βγαίνοντας από το Μετρό. Η βόλτα που κάναμε στην πλατεία από κάτω και στις μαρμαροστρωμένες στοές της Όπερας, και το παγωτό πεπόνι. Τα χαρτιά στο παγκάκι του σταθμού στις 6.30 το άλλο πρωί. Το ταξίδι προς την Ελβετία, με τη λίμνη Maggiore στα δεξιά και τα πανέμορφα χωριουδάκια στ'αριστερά, πνιγμένα στα λουλούδια και στο πράσινο. Η Ελβετία! Ναι, η Ελβετία είναι όπως τη φανταζόμασταν. Τακτοποιημένα χωράφια, διάσπαρτα κοπάδια αγελάδες και γύρω-γύρω κάτασπρες, μεγαλόπρεπες κορυφές. Το Monte Rosa, το Mont Blanc, επιβλητικοί όγκοι που αντανακλούσαν το φως του πρωινού καλοκαιρινού ήλιου. Και μετά το Aigle. Το μικρό τρενάκι με τις οδοντωτές ράγες που μας περασε μέσα από τα αμπέλια και άρχισε να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει... Το Leysin!

Είχε 15 βαθμούς και από το στόμα μας έβγαινε αχνός, όπως γίνεται εδώ γύρω στο Νοέμβρη. Ο ταξιτζης σταμάτησε το ταξίμετρο όσο περιμέναμε σε κάτι έργα να περάσουν οι απέναντι. Το ξενοδοχειάκι όλο ξύλινο. Το μπαλκόνι. Η θέα! Πράσινα λειβάδια, απέναντι πράσινες κορυφές, στο βάθος κάποιες άσπρες. Και μετά κατεβήκαμε. Το λειβάδι. Ξάπλα στον ήλιο, μέσα στα αγριολούλουδα, δεν σκεφτόμασταν πια τίποτα. Δεν υπήρχε Αθήνα, δεν υπήρχε τίποτα άλλο.

Η βόλτα σε όλο το χωριό. Τα σπιτάκια με τα χρωματιστά ξύλινα παραθυρόφυλλα. Το ομορφότερο αγριολούλουδο που είχαμε δει ποτέ. Ο Λάρι το Λάμα! Οι άνθρωποι, που μας έλεγαν "Bonjour!" απλά επειδή διασταυρωθήκαμε μαζί τους στο δρόμο κι εμείς κοιταζόμασταν μεταξύ μας. Η κυρία Lisette με τα πλεχτά της. Η κυρία Maria με το μαγαζάκι με τα μπιμπελό που είχε έρθει πρόσφατα στην Κρήτη. Ο απίστευτα εξυπηρετικός κυριούλης, αγνώστων λοιπών στοιχείων, στο σταθμό του τρένου. Τρένο που σε πήγαινε με μια μόνο αλλαγή στη Γενεύη, με συνολικό χρόνο αναμονής 7 λεπτά και ακρίβεια δευτερολέπτου. Η μικρή Τερέζα που δεν ήταν κατσαρίδα, αλλά το πανέμορφο γατί του σταθμού. Το ξύλινο, κίτρινο τραπεζάκι του πικνίκ, με τη θέα στα βουνά. Η 9η του Μπετόβεν - ο Ύμνος της Χαράς! - που ακούσαμε από μια λίγο αδέξια φλογέρα καθώς έπεφτε ο ήλιος, για ν'ανακαλύψουμε λίγο μετά ότι υπεύθυνη ήταν μια πιτσιρίκα γύρω στα 4 που μας κοίταζε με περιέργεια από την ανοιχτή πόρτα του σπιτιού της. Το fondue με τα τυριά στο ζεστό εστιατόριο του ξενοδοχείου, με τη βροχή έξω να ρίχνει ένα γκρίζο πέπλο στο αλπικό τοπίο. Και όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια μόνο μέρα...









Το πρωινό στις εφτάμισι το πρωί με τον κο Μπονέλι να έχει ανοίξει πιο νωρίς την τραπεζαρία μόνο για μας και με το "Monkey Gone To Heaven" από live (!) να παίζει στα ηχεία. Το ανέβασμα στο λασπωμένο μονοπάτι για το μικρό σταθμό σέρνοντας τις βαλίτσες. Το κατέβασμα με το τρενάκι. Η απίθανη διαδρομή για τη Γενεύη, δίπλα στη λίμνη Λε Μαν, με το Mont Blanc να υψώνεται πάνω από τα νερά στο βάθος. Η Γενεύη! Mε τις εκβολές του Ροδανού να συναντάνε τη λίμνη, με χιλιάδες πολύχρωμο κόσμο (είχε και Euro) ν'απολαμβάνει το δυνατό ήλιο, δεκάδες ποδήλατα παντού, μπαρόκ και ροκοκό και σύγχρονα κτίρια όλα σε τέλεια ισορροπία και τα πάντα σχεδόν αηδιαστικά καθαρά και φροντισμένα.   Οι δημόσιες τουαλέτες, στο μεταξύ, χαλαρά ό,τι το πλησιέστερο σε διαστημόπλοιο έχουμε δει ποτέ και δεν κάνουμε καθόλου πλάκα (πλέον).

Απογευματάκι. Το τρένο για τη Valence κι από εκεί το TGV που κατάπιε 150 χιλιόμετρα σε 43 λεπτά, μ'εμάς στριμωγμένους σε μια γωνιά αφού στα τρία λεπτά που έμεινε στο σταθμό δεν μπορέσαμε να βρούμε αυτό όπου θα καθόμασταν ανάμεσα στα 25 δίπατα βαγόνια. Αλλά κατά τις 9,15 ήμασταν εκεί! Η Nimes δεν φάνηκε ν'αλλάζει τους ράθυμους τρόπους της για να μας υποδεχτεί, και μια απεργία των ταξί μας καλωσόρισε πίσω στα μεσογειακά κλίματα. Τα παιδιά από την πιτσαρία κάτω από τη γέφυρα καλέσανε τον μοναδικό απεργοσπάστη που ήρθε 40 λεπτά μετά. Αλλά ήμασταν εκεί.

Και το Σάββατο. Η πιο ηλιόλουστη μέρα μας βρήκε να περπατάμε ως την πόλη και μετά μέσα της. Τα πλακόστρωτα στενάκια, με τις πλάκες κάτω ν'αστράφτουν (δεμένες ανά 4 με μπρούτζινα καρφιά με χαραγμένο επάνω τον κροκόδειλο με τον φοίνικα, σύμβολο της πόλης, σχεδιασμένο από τον Philippe Starck) και τα μικρά τους μαγαζάκια μας υποδέχτηκαν. Το ιστορικό κέντρο, γεμάτο με κόσμο σαν κι εμάς που είχε μαζευτεί απ'όλη τη Γαλλία κι ένα σωρό άλλες χώρες για τη συναυλία... Η σκλαβωτικά ευγενική, στρουμπουλή κυρία με την τρομερή κρεπερί της (κρέπα After Eight, με ζεστή πικρή σοκολάτα και παγωτό μέντα. Μμμμμ!) που όταν πληρώναμε μας ρώτησε πως κι από τα μέρη της και όταν της είπαμε έδειξε πλήρως ενημερωμένη, φωνάζοντας χαρωπά "Αααα, λε κονσέρ ντε Ραντιοέεεντ!"...

Και μετά, η Αρένα! Είχε λοιπόν φτάσει εκείνη η στιγμή. Ήταν 14 Ιουνίου και καθόμασταν στο πλακόστρωτο έξω από τη μεγαλόπρεπη διώροφη ρωμαϊκή αρένα, με μπόλικη ώρα στη διάθεσή μας για να θυμηθούμε τη 14η Φεβρουαρίου καθώς περιμέναμε, κάνοντας πράξη εκείνη την κουβέντα που είχα πει. Αλλά δεν το κάναμε. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι που βρισκόμασταν στ'αλήθεια εκεί, ήρεμοι και ξέγνοιαστοι, που προτιμήσαμε να επικεντρωθούμε στο task at hand, δηλαδή στο να βολευτούμε καλύτερα κάτω από τον ήλιο για ν'ακούσουμε απερίσπαστοι το soundcheck, καθώς αντηχούσαν μέσα από την άδεια αρένα οι πρώτες νότες του "Weird Fishes/Arpeggi". Για τη συναυλία αυτή καθ'αυτή θα μιλήσουμε όταν έρθει η ώρα (πολύ σύντομα δηλαδή) αλλά μετά το τέλος, καθισμένοι σε ένα εστιατοριάκι με εκατοντάδες κόσμο τριγύρω να συζητάει το ίδιο ακριβώς πράγμα με μας ("Μα πως τόλμησαν να μην παίξουν το 'How To Disappear';;;!!;!;"), νιώθαμε πλήρεις. Ευτυχισμένοι. Η Αθήνα, τα προβλήματα, όλα είχαν θαφτεί κάτω από ένα βουναλάκι χαράς και ηρεμίας.

Ξέραμε φυσικά ότι δεν ήταν φτιαγμένο για να κρατήσει πολύ. Την άλλη μέρα, μετά από καταδικασμένες εκ των προτέρων προσπάθειες να βρούμε εισιτήρια για τη δεύτερη συναυλία (ένα από τα συμπεράσματα που επαληθεύτηκαν για μένα σε αυτό το ταξίδι ήταν ότι, αν πάρεις εισιτήριο για μια συναυλία των RH σε μια πόλη όπου παίζουν και την επομένη, θα πρέπει να πάρεις και για τη δεύτερη συναυλία, Φακτ. Δεν το είχα κάνει ούτε όταν είχαν έρθει στην Αθήνα. Το δις εξαμαρτείν, κλπ), φύγαμε από την πολη, τόσο για να μη μελαγχολήσουμε, όσο και για να προλάβουμε να δούμε άλλη μία. Έτσι κι αλλοιώς, η Μασσαλία ήταν στο δρόμο προς το Μιλάνο και μας υποδέχτηκε πολύβουη και πολύχρωμη, και βρήκαμε δωμάτιο σ'ένα παλιό ξενοδοχείο, φτιαγμένο θαρρείς για σκηνικό σε κάποιο ασπρόμαυρο φιλμ με τη Lana Turner ή έναν James Stewart ν'ανεβαίνει τις σκάλες με το όπλο στο χέρι.

Μετά όμως βράδιασε. Οι δρόμοι άδειασαν, τα λεωφορεία σταμάτησαν από τις 8, τα μαγαζιά ήταν κλειστά, ένα ψιλόβροχο άρχισε να πέφτει, και η μουντή Κυριακή κατακάθισε πάνω μας, προετοιμάζοντας τη μοιραία Δευτέρα που προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε - τη Δευτέρα της επιστροφής. Ίσως έφταιγε η ομοιότητα του μέρους με τον Πειραιά που, εμένα τουλάχιστον, μ'έφερνε πιο κοντά στο σπίτι απ'ότι θα ήθελα εκείνη τη στιγμή. Το αργό, παμπάλαιο τρένο για το Μιλάνο δε βοήθησε, ούτε και η καταρρακτώδης βροχή στο Malpensa. Γυρίζαμε πίσω, να ξαναβρούμε τους σκελετούς που είχαμε κλείσει στο ντουλάπι από την Τετάρτη το βράδυ.

Και τους βρήκαμε. Τα συνηθισμένα 35άρια της Αθήνας μετά τον ανοιξιάτικο καιρό της Ελβετίας και το γλυκό καλοκαιράκι της Nîmes. Τις πανάσχημες πολυκατοικιες και το ακαταμάχητο μίγμα σταρχιδισμού και μουντρουχίλας όπου γυρίζαμε το μάτι μας. Φρέσκους λογαριασμούς κάτω απ'την πόρτα μας και ξαναζεσταμένη γκρίνια και άγχος στο περιβάλλον μας.

Τώρα, όμως, μπορούσαμε να ανασύρουμε κατά βούληση μια από όλες εκείνες τις στιγμές και να χαμογελάμε σα χαζοί με την ανάμνησή της, αλλά και με την ανάμνηση όλων όσων προηγήθηκαν και την έκαναν να φαίνεται ακόμα πιο φωτεινή (Κοέλιο, φαντάζομαι το ξέρεις ότι γράφεις μαλακίες. Το σύμπαν τη βρίσκει περισσότερο να συνωμοτεί για να ΜΗΝ τα καταφέρεις!). Πιθανότατα θα κάνουμε κι άλλα ταξίδια στο μέλλον, και ίσως κάτω από καλύτερες συνθήκες, αλλά είναι σίγουρο ότι κανένα δεν θα είναι τόσο πολύτιμο όσο αυτό.

Tweet