Αμπελοφασουλοσοφίες 13/11/11

Μετά από έναν μήνα -και βάλε- ησυχίας (στο blog) και ανησυχίας (στον κόσμο) μπορούμε να αμπελοφασουλοσοφήσουμε λιγάκι για να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ.

Διάφορα ενδιαφέροντα υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Επίσης ακούσαμε κάποιους δίσκους που είχαμε «βάλει στο πρόγραμμα» και μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι με την ενημέρωσή μας.

Παρατηρώ πάντως πως οι τελευταίοι σημαντικοί δίσκοι για φέτος βγήκαν στο τέλος του προηγούμενου μήνα. Ή τέλος πάντων οι τελευταίοι φιλόδοξοι δίσκοι που θέτουν εαυτούς υποψήφιους για τις λίστες που θα ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα.

Όπως είπαμε κάναμε τη μουσική μας ενημέρωση αυτό το μήνα. Atlas Sound (σίγουρα όχι ο καλύτερός του αλλά με δύο-τρεις καλές στιγμές), Florence & the Machine (εξελίσσεται σε one-hit wonder η Αγγλίδα με τα μακρυά πόδια), Coldplay (καλή pop μουσική), Peggy Sue (αξιοπρεπέστατο δεύτερο άλμπουμ από τις Αγγλίδες με παραπάνω αμερικανικό ήχο απ'ό,τι πρέπει), Μ83 (φαφλατάς μας βγήκε ο Gonzalez στον χειρότερο αλλά δυστυχώς και πιο φιλόδοξο δίσκο του που έχει ένα ουσιαστικά καλό κομμάτι), Real Estate (μαγικά ριφάκια που πάντως μας χάνουν από ένα σημείο και μετά), My Brightest Diamond (εδώ είμαστε αν και όχι ακριβώς εκεί που θα θέλαμε) και βέβαια Tom Waits σε έναν αυθεντικό και γεμάτο ποικιλία δίσκο του θρυλικού καλλιτέχνη.

Ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα αλλά διαβάσαμε και άλλα εξίσου σημαντικά. Για παράδειγμα μια ενδεικτική πρόσφατη συνέντευξη αυτού του απομονωμένου ιερού τέρατος του Scott Walker. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ αν θέλετε ακόμα μια απόδειξη του μεγαλείου του, της ταπεινότητάς του, αλλά και της ειλικρίνειάς του.

Να μην ξεχάσουμε βεβαίως άλλη μια τρομερή (υπάρχουν και διαφορετικές;) συνέντευξη του Tom Waits στο Pitchfork αυτή τη φορά. Γενικότερα θα έλεγα πως το γύρω γύρω της μουσικής του Tom είναι σχεδόν εξίσου απολαυστικό με την ίδια τη μουσική. Αν δεν έχετε διαβάσει την βιογραφία του για παράδειγμα με τίτλο Αθώος στα Όνειρά Σου χάνετε μία μεγάλη ευχαρίστηση στη ζωή σας.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 03/10/11

Η διάλυση των R.E.M. ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Έκπληξη κυρίως γιατί μέχρι πρόσφατα είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι η μπάντα ετοιμαζόταν να ξαναμπεί στο studio αμέσως μετά την κυκλοφορία του Collapse Into Now.

Γενικότερα τίποτε δεν προμήνυε μια τέτοια εξέλιξη. Τη στιγμή, μάλιστα, που μόλις είχαν κυκλοφορήσει έναν αξιοπρόσεκτο και σφιχτό δίσκο που ακολούθησε τη μουσική τους αναγέννηση (Accelerate) καθαρίζοντας για τα καλά το όνομά τους από το Around The Sun (που ακόμα κι αυτό είχε δύο-τρία καλά κομμάτια).

Πέρα από την έκπληξη δεν μπορούμε να πούμε ότι στενοχωρηθήκαμε. Αν δε βλέπαμε αυτή την τελευταία (μέχρι τα reunion tour) τους συγκλονιστική παράσταση στην Ελλάδα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, θα το παίρναμε σίγουρα πιο προσωπικά.

Δε στενοχωρηθήκαμε όμως και για άλλους λόγους. Ο μακαρίτης ήταν πλήρης ημερών και κατάφερε να πετύχει πάρα πολλά στη ζωή του. Άφησε μια από τις κορυφαίες ακολουθίες δίσκων (πόσοι μπορούν να πουν ότι έβγαλαν γύρω στους δέκα σπουδαίους δίσκους;), πολλές συνεργασίες, πολλή μουσική, τέσσερις χαρισματικούς μουσικούς, ακόμα ακόμα κάποιες απόψεις και έναν σεμνό τρόπο ζωής που έκαναν καλύτερο τον κόσμο.

Θα μπορούσαν να μη διαλυθούν. Θα μπορούσαν να παραμείνουν ένα ευχάριστο extra στην ετήσια δισκογραφία. Προφανώς όμως ένιωσαν ότι αν συνέχιζαν θα κατέβαζαν τα standards τους και γι'αυτό και μόνο τους αξίζει σεβασμός. Ξεπλήρωσαν και με το παραπάνω το δίσκο που αισθάνθηκαν ότι μουτζούρωσε τη δισκογραφία τους και καβαλάνε προς το δειλινό έχοντας τον απεριόριστο θαυμασμό μας.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 24/09/11

Ξέρω ότι περιμένετε οδηγίες.

Τι να κάνουμε; Πως θα επιβιώσουμε; Να τρέξουμε στις τράπεζες να βγάλουμε τα λεφτά μας (ποιά;) και να τα βάλουμε στην κατάψυξη (όχι γιατί θα παγώσει το υδατογράφημα);

Να ετοιμαζόμαστε να εκπορνευτούμε, για να πραγματοποιηθεί και η αυτοεκπληρούμενη προφητεία (που λέει και ο Γιωργάκης) του ενός εργαζομένου σε κάθε οικογένεια;

Και με την Τουρκιά; Όσοι δεν έχουμε πάει στο Καστελόριζο να αρχίσουμε να το σβήνουμε από τη λίστα των διαθέσιμων για island hopping νησιών;  Να αγοράσουμε γυαλιά ηλίου για το militaire look  που θα φορεθεί φέτος στα σύνορα στον Έβρο όταν θα περιμένουμε τα βλήματα από την απέναντι όχθη; Ή μήπως οι πιο προνοητικοί να βγάλουμε εισιτήριο με ανοιχτή ημερομηνία αναχώρησης προς την Ιταλία, την Αγγλία (εκεί θα πάμε εμείς), τη Γουαδελούπη ή ένα από τα 12 μέρη του αφιερώματος που μπορείτε να πάτε όταν όλα πάνε κατά διαόλου (σε αυτή την περίπτωση θα αμπελοφασουλοσοφούμε από το Yukon);

Πολλά και αμείλικτα ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Στα φετινά γλυκά σταφύλια της πολύ γεμάτης φετινής χρονιάς προσθέστε και τους Dodos.

To No Color με την ευγενική βοήθεια της Neko Case και της φωνάρας της ξαναβρίσκει τους Dodos ως ντουέτο και πιθανόν στη μελωδικότερή τους φάση. Πέραν αυτού, επιβεβαιώνουν ότι έχουν γίνει βιρτουόζοι σε έναν μοναδικό ήχο που επαναπροσδιορίζει τη σχέση ακουστικής κιθάρας και drums.

Αντί για το πραγματικά μεγαλοπρεπές "Going Under" που σε ζαλίζει ευχάριστα με την ευκολία που αλλάζει θέμα θα προτιμήσουμε το πολύ μελωδικό και γλυκό "Companions" γιατί είμαστε γλυκούληδες και μελωδικοί και εμείς οι ίδιοι.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 07/9/11

Σεπτέμβρης πια κι έχουμε επιστρέψει για τα καλά.

Ο Nick Z. ξανάρχισε να γράφει ασταμάτητα, οι δίσκοι ξανάρχισαν να βγαίνουν με τρομακτική συχνότητα και το απεργιακό δελτίο ξανάρχισε να έρχεται πρώτο στη λίστα των πρωινών μας αναγνωσμάτων.

Στα media player μας παρελαύνουν αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα, από Ganglians μέχρι St Vincent. Στο DVD μας πάλι έχει στρογγυλοκαθίσει το remastered Fawlty Towers. Για κάποιο μυστήριο λόγο δεν το είχαμε δει ολόκληρο ποτέ. Τώρα λοιπόν, που προσπαθούμε να παρατείνουμε έστω και με το ζόρι τη διάρκεια ζωής της δόσης αγγλίλας που πήραμε αυτό το καλοκαίρι, μοιάζει η ιδανική στιγμή.

Αν και κάθε στιγμή μια δόση John Cleese είναι ευπρόσδεκτη. Μπορεί και απαραίτητη.

Τώρα βέβαια πόσο να διατηρηθεί η βρετανίλα όταν έξω έχει 35 βαθμούς και ξύνεσαι όλη μέρα από τα τσιμπήματα των τρομερών σκνιπακίων που υποδούλωσαν φέτος την Αθήνα; Ακόμα και το fudge που φέραμε πίσω πέτρωσε και ίσα που τρώγεται.

Ο καταιγισμός από καινούριους δίσκους πάντως είναι κάτι που μας παρηγορεί, και μάλιστα αρκετοί απ'αυτούς είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες. Από τη μεριά μου να πω ότι μου αρέσουν πολύ ένα-δυο κομμάτια από τους Ganglians (τους οποίους παρεμπιπτόντως έμαθα από τον διαδικτυακό φίλο μας radiowar με αποτέλεσμα να τον θυμάμαι κάθε φορά που τους ακούω) και ότι με εξέπληξαν ευχάριστα οι Cymbals Eat Guitars. Το προηγούμενό τους μου φάνηκε σκέτο hype, αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι από πίσω.

Αν κάτι διεκδικεί με αξιώσεις κομμάτι της πίτας των ακροάσεών μας από τα καινούρια πράγματα αυτές τις μέρες αυτό είναι η μουσική για μωρά. Δυο καινούρια μέλη που έσκασαν στις αρχές του καλοκαιριού στην ευρύτερη οικογένεια του some beans μας ανάγκασαν να εντρυφήσουμε στο κομμάτι της μουσικής που αφορά τα βρέφη και να προστρέξουμε στην εξαιρετική σειρά Rockabye Baby!.

Περιττό να πούμε ότι το όλο πείραμα είχε τρομερό ενδιαφέρον. Ακούσαμε τις διασκευές σε γνωστές αγαπημένες μπάντες πρώτα με τα δικά μας αυτιά και μετά με τα αυτιά ενός πιτσιρικιού λίγων μηνών (ΟΚ, αυτό το προσπαθήσαμε απλά), παίξαμε «μάντεψε-το-τραγούδι», διασκεδάσαμε με την ιδέα ενός μωρού να αποκοιμιέται υπό τους γλυκούς ήχους του "Heart Shaped Box" (και επίσης της μαμάς του να αναρωτιέται τι είναι αυτό το όμορφο νανούρισμα, μη έχοντας ακούσει το κανονικό) και άλλα όμορφα.

Τελικά καταλήξαμε σε 2-3 CD με επιλογές τα οποία θα σταλούν στους ευτυχείς γονείς εντός των ημερών. Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον, και θα σας μεταφέρουμε, τις αντιδράσεις μικρών και μεγάλων.

Σε άλλα νέα, η Peej ξανακέρδισε με το τουφέκι της το Mercury Music Prize. Συντάσσομαι κι εγώ με την εκπεφρασμένη άποψη του Nick Z. ότι ναι, το Let England Shake είναι τρομερός δίσκος, αλλά έλειπαν από τη λίστα τρία (συν ένα που δεν ανέφερε ο συνάδελφος) από τα καλύτερα φετινά albums που τυχαίνει να είναι και εκ Βρετανίας. Σε σχέση με όσα υπήρχαν στη λίστα ναι, ήταν το καλύτερο, αν και υπήρχε και ισχυρή αντιπολίτευση από το εξαιρετικό Diamond Mine των King Creosote και Jon Hopkins.

Όπως και να'χει, μπράβο στη λατρεμένη μας Ντορσετιανή και καλοφάγωτα τα 20 χιλιάρικα! Μέχρι νεωτέρας, θα πάμε πίσω στις αρχές του ποστ αυτού και στον φετινό δίσκο των Ganglians...

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 01/9/11

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι το πρώτο Movie Day Festival τελέστηκε με επιτυχία και είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας.

Μπορώ να σας ακούσω: «Ρε Nick δεν ξέρω τι πίνεις αλλά είναι καλό και θέλω κι εγώ απ'αυτό».

Και εξηγούμαι. Το πρώτο Movie Day Festival έλαβε μέρος στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Πειραιά. Αποτελούνταν από μια ολόκληρη μέρα γεμάτη ταινίες back to back και περιελάμβανε επίσης δύο σακουλάκια τυρογαριδάκια, μια pizza mexicana, πατατάκια lays και φούρνου, πακοτίνια, σακουλάκι Kit Kat, κουτάκι Cadbury's Fingers και άφθονη ποσότητα Coca Cola (light παρακαλώ) για να μας κρατάει σε εγρήγορση.

Οι κανόνες απλοί. Διαλέγει ο καθένας από δύο ταινίες που δεν έχει δει κανείς μας συν μια κλασσική που έχει δει μόνον ο ίδιος και θέλει να την παρουσιάσει σε όποιον δεν τη γνωρίζει. Αποτέλεσμα: 6 ταινίες, γουρλωμένα μάτια και μια έντονη γεύση σκουπιδίλας στο στόμα. Τόσο πολύ που όταν σκέφτομαι το Seven αντί να μου έρχεται στο στόμα η μεταλλική γεύση του αίματοςνα μου έρχεται στη μύτη σκόνη τυριού αναμεμιγμένη με συντηρητικά, ντουκόχρωμα και κόλλα uhu (διαβάζεται ούχου).

Το πιο εντυπωσιακό απ'όλα ήταν το πόσο γρήγορα αλλά και ανέλπιστα ξεκούραστα πέρασαν αυτές οι ώρες. Αλλά όταν είχες να κάνεις με τόσο καλές ταινίες αυτό ήταν μάλλον το πιο εύκολο. Waltz with Bashir, Dead Man Walking, The Lives of Others, Bananas, Seven και Dead Poets Society το ένα καλύτερο από το άλλο. Και στο τέλος ένα κεφάλι καζάνι, αλλά γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και ιστορίες που προσπαθείς να χωνέψεις.

Τι άλλο έκανε το some beans αυτό το καλοκαίρι; Α, ναι εκείνο το Field Day Festival από το ταξίδι μας στο Λονδίνο ήταν σίγουρα ένα από τα μουσικά highlights της συναυλιακής μας καριέρας. Θα ακολουθήσει σύντομα αναλυτική παρουσίαση. Κατά τ'άλλα τα γνωστά. Το Λονδίνο μαγικό και χαοτικό, το Nottingham, ένα ιδανικό μέρος για να ζήσεις ήρεμα χωρίς όμως να σου λείπει τίποτα. Με τα θέατρά του, την όπερά του. τη Nottingham Forest και τη Notts County που χωρίζει τα γήπεδά τους ο ποταμός Trent (δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ τον εαυτό μας που δεν μπορεσαμε να παραβρεθούμε στο μεταξύ τους ντέρμπι στα πλαίσια του Carling Cup την τελευταία ημέρα διαμονής μας), το άγαλμα του θαυματοποιού Brian Clough, τη μαγεία της φολκλόρ ιστορίας του Robin του δάσους, την αρχαιότερη pub στην Αγγλία Ye Olde Trip to Jerusalem (που στην πραγματικότητα είναι η δεύτερη αρχαιότερη μιας και η Bell Inn στην Old Market Square είχε ξεκινήσει να σερβίρει κρασί σε διψασμένους Νορμανδούς λίγο νωρίτερα) όλα σε μια τακτοποιημένη και αξιαγάπητη πόλη που η uptight είχε ερωτευτεί καμιά δεκαριά χρόνια πριν και τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Μαζί με την καθιερωμένη επίσκεψη στην Καρδάμαινα και τα Stone Roses, Tasty Corner, Starlight (δυστυχώς το Mad, ένα Brit rock καταφύγιο, έκλεισε) ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι μας.

Με αυτή την καταθλιπτική κατακλείδα ΔΕΝ θα τελειώσουμε το κείμενο. Έρχεται το φθινόπωρο, δροσιά, επιτέλους ξανά βόλτες μιας και θα κρυβόμαστε όλο και λιγότερο από τον καύσωνα, και ένας Σεπτέμβρης με Suede, Primal Scream και Screamadelica live.

Προς το παρόν τι καλύτερο από τους Little Dragon για να «ξεβγάλουμε» τη ζέστη με το αριστοτεχνικό "Brush the Heat" του όλο και καλύτερου τελευταίου δίσκου τους Ritual Union. 

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 27/7/11

Το είδαμε και αυτό.

Η ζωή, ο θάνατος, η επιτυχία, η ξεφτίλα, ο πολυπλατινένιος δίσκος, το απλανές βλέμμα, το πιο «κλασσικό» pop album των '00s, οι καταχρήσεις όλα σε HDTV ανάλυση και FLAC ηχητικά αρχεία.

Είδαμε την Amy να ανατέλλει και να γεννιέται βγάζοντας τις πρώτες τις κραυγούλες αλλά το σημαντικότερο είχαμε τη δυνατότητα να δούμε σε slow motion και από πέντε διαφορετικές λήψεις τις φορές που κατουρήθηκε πάνω της ή επιτέθηκε στους paparazzi.

Άλλο ένα Truman Show ολοκληρώθηκε και από Δευτέρα ψάχνουμε τον καινούργιο πρωταγωνιστή.

Ο θάνατος της Amy Winehouse ήταν μια από τις πιο αναμενόμενες αλλά ταυτόχρονα απροσδόκητες ειδήσεις.

Πως γίνεται αυτό; Όλοι ξέραμε τις καταχρήσεις στις οποίες υπέβαλλε τον εαυτό της. Με τα χρόνια αυτές οι καταχρήσεις έγιναν μια μόνιμη κατάσταση συνδέοντας σε απόλυτο βαθμό την εικόνα της Amy με αυτές.

Με τον ίδιο τρόπο που ο Pete Doherty και ο Keith Richards είναι ακόμα ζωντανοί περιμέναμε πως και η Amy θα διατηρούνταν σε αυτό το στάδιο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Μάλλον εκεί οφείλεται και η χαλαρότητα με την οποία αντιμετώπισα την ακύρωση της συναυλίας της στην Ελλάδα.

Λίγη σημασία έχουν αυτά. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται.

Ο θάνατος της Amy Winehouse ολοκλήρωσε μια εβδομάδα κακών ειδήσεων με αποκορύφωμα όλων αυτό που συνέβη στη Νορβηγία και μας υπενθυμίζει για μια ακόμη φορά το καρκίνωμα του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Άλλη μια απόδειξη ότι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες.

Πάνω σε παρόμοιους τύπους -σαν το Νορβηγό- έχει χτίσει την επιρροή και την τρομοκρατία του ο χριστιανοορθόδοξοςισλαμικός φανατισμός.

Ο δολοφόνος στη συγκεκριμένη περίπτωση (μετά και την απαραίτητη πλύση εγκεφάλου) λέει ότι έκανε ό,τι έκανε για ιδεολογικούς λόγους.

Στη δική μας χώρα, που τα πάμε καλά με τις ιδεολογίες μόνο όταν φουσκώνει η τσέπη μας, ο θρησκευτικός φανατισμός χρησιμοποιείται ως μπροστινός για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη μπορείτε να φανταστείτε.

Μουσική.... Α, μουσική!

Ο πολυαναμενόμενος δεύτερος δίσκος των Fleet Foxes ήταν ακριβώς (πιο ακριβώς δεν γίνεται) όπως τον περιμέναμε.

Πανέμορφες αρμονίες, αγγελικές συγχορδίες και τέσσερα με πέντε κομμάτια να γλύφεις και τα δάχτυλά σου. Εντάξει, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα με τον πρώτο δίσκο αλλά γιατί θα πρέπει κάθε νέος δίσκος μιας μπάντας να είναι ένα βήμα μπροστά από τον προηγούμενο, πιο πειραματικός κ.λ.π..

Ευχάριστο να το ακούς οποιαδήποτε στιγμή, χαλαρωτικό (αν και κάνει μια κοιλίτσα στη μέση) και σίγουρο ποντάρισμα για μια ακρόαση ειρηνική και χωρίς πολλές απαιτήσεις.

Δεν είναι easy listening προφανώς απλά η μπάντα είναι άνετη σε αυτό που κάνει.

Αφήστε που το γιγάντιο κομμάτι "The Shrine/ An Argument" είναι πιθανότατα ό,τι καλύτερο έχουν κάνει και σίγουρα ένα από τα τραγούδια της χρονιάς.

Τα δύο τελευταία του ανατριχιαστικά λεπτά είναι ένα όργιο παιχνιδιάρικων αλλά δραματικών εγχόρδων και πνευστών που ανασταίνονται αριστοτεχνικά από την προσευχή του τραγουδιστή Robin Pecknold.

"And if I just stay awhile here staring at the sea/ And the waves break ever closer/ Ever near to me/ Iwill lay down in the sand and let the ocean leave/ Carry me to in the sea like pollen on the breeze".

Tweet