The day you moved off/ The whole village mourned/ Love's no kind of joke/ Or something small

Από τις περιπτώσεις που η κλασσική ροκ φωτογραφία με τα μέλη ενός συγκροτήματος να κοιτούν σε διαφορετική κατεύθυνση είναι και επίκαιρη

Με ένα τελευταίο "hurrah", που έλεγε και ο ηλίθιος πρίγκηπας Γεώργιος o 'Δ, μας άφησαν οι αγαπημένοι μας Wild Beasts. Το "Punk Drunk and Trembling" είναι μια όμορφη σύνοψη της βραχύβιας αλλά εξαιρετικής πορείας τους.

Σε αυτά τα δέκα, περίπου, χρόνια δισκογραφίας μας άφησαν έναν αριστουργηματικό δίσκο (Two Dancers) δύο γεμάτους με πανέμορφη, αισθησιακή ηλεκτρονική pop μουσική (Smother και Present Tense), και τον πρώτο (Limbo Panto) και τελευταίο (Boy King) που είχαν τις στιγμές τους. Γιατί διαλύθηκαν δεν μας εξήγησαν. Ίσως θεώρησαν ότι μουσικά έφτασαν μέχρι εκεί που μπορούσαν να φτάσουν ως τετραμελής μπάντα; Ίσως βαρέθηκαν να παίζουν μαζί από το σχολείο; Ίσως συνέβη κάτι πιο δραματικό όπως για παράδειγμα ένα ερωτικό τρίγωνο, ένας ζηλιάρης εραστής και μια απόπειρα αυτοκτονίας; Όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά.

Το σίγουρο είναι πως οι γιγάντιες ανδρόγυνες ερμηνείες του Hayden Thorpe, οι kinky μπασογραμμές και η βαρύτονη σιγουριά στη φωνή του Tom Fleming, αλλά και οι Ben Little (κιθάρα), Chris Talbot (ντραμς) θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον είτε μόνοι τους είτε παρέα με άλλους.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 03/10/11

Πέρα από όλα όσα ενδιάμεσα αναφέραμε, πέρα από το tour των Radiohead στα αμερικανικά σατιρικά talk shows και τις δύο τους συναυλίες στη Νέα Υόρκη, πέρα από την κυκλοφορία του εξάωρου κομματιού των Flaming Lips, πέρα από την συμπλήρωση 20 χρόνων από το Nevermind (προτιμάμε το In Utero ευχαριστούμε που ρωτήσατε), πέρα από την κυκλοφορία και την «κυκλοφορία» νέων πολλά υποσχόμενων δίσκων όπως της St. Vincent, της Feist, των Wilco και των Modeselector η πραγματικά μεγάλη μουσική είδηση του μήνα ήταν η διάλυση των R.E.M.

Για το some beans μεγάλο θέμα συζήτησης υπήρξε και η συναυλία των ανανεωμένων και αναγγενημένων Suede αλλά γι' αυτό θα τα πούμε εν καιρώ.

Η διάλυση των R.E.M. ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Έκπληξη κυρίως γιατί μέχρι πρόσφατα είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι η μπάντα ετοιμαζόταν να ξαναμπεί στο studio αμέσως μετά την κυκλοφορία του Collapse Into Now.

Γενικότερα τίποτε δεν προμύνυε μια τέτοια εξέλιξη. Τη στιγμή, μάλιστα, που μόλις είχαν κυκλοφορήσει έναν αξιοπρόσεκτο και σφιχτό δίσκο που ακολούθησε τη μουσική τους αναγέννηση (Accelerate) καθαρίζοντας για τα καλά το όνομά τους από το Around The Sun (που ακόμα κι αυτό είχε δύο-τρία καλά κομμάτια).

Πέρα από την έκπληξη δεν μπορούμε να πούμε ότι στενοχωρηθήκαμε. Αν δε βλέπαμε αυτή την τελευταία (μέχρι τα reunion tour) τους συγκλονιστική παράσταση στην Ελλάδα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, θα το παίρναμε σίγουρα πιο προσωπικά.

Δε στενοχωρηθήκαμε όμως και για άλλους λόγους. Ο μακαρίτης ήταν πλήρης ημερών και κατάφερε να πετύχει πάρα πολλά στη ζωή του. Άφησε μια από τις κορυφαίες ακολουθίες δίσκων (πόσοι μπορούν να πουν ότι έβγαλαν γύρω στους δέκα σπουδαίους δίσκους;), πολλές συνεργασίες, πολλή μουσική, τέσσερις χαρισματικούς μουσικούς, ακόμα ακόμα κάποιες απόψεις και έναν σεμνό τρόπο ζωής που έκαναν καλύτερο τον κόσμο.

Θα μπορούσαν να μη διαλυθούν. Θα μπορούσαν να παραμείνουν ένα ευχάριστο extra στην ετήσια δισκογραφία. Προφανώς όμως ένιωσαν ότι αν συνέχιζαν θα κατέβαζαν τα standards τους και γι'αυτό και μόνο τους αξίζει σεβασμός. Ξεπλήρωσαν και με το παραπάνω το δίσκο που αισθάνθηκαν ότι μουτζούρωσε τη δισκογραφία τους και καβαλάνε προς το δειλινό έχοντας τον απεριόριστο θαυμασμό μας.

Tweet