If you can go through day to day without the fear of violence/ Count that up

Τα δύο αδέλφια, από το Sunderland (κρατήστε το αυτό), με μια εναλλαγή δύο-τριών νοτών βρίσκουν τη μαγεία στην απλότητα. Το "Count it Up" από τον καινούργιο τους δίσκο είναι ένα earworm, όπως θα έλεγαν και στην πατρίδα τους, με επιρροές βαριών '80s και συνθετικής ποπ που αν ήταν λίγο πιο συνθετική θα δούλευε σε εργοστάσιο ρούχων σε κάποιο φτωχό χωριό της Κίνας (κρατήστε το και αυτό) και πλαστικών drums με πολύ ανεβασμένη ένταση στο μιξάρισμα.

Πίσω από το κομμάτι κρύβονται οι αληθινοί στίχοι του David Brewis που το ξεχωρίζουν από τον σωρό των απλά καλών ραδιοφωνικών τραγουδιών. Επηρεασμένος από το Βrexit, ο Brewis αναρωτιέται τι πήγε στραβά στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Sunderland που ήταν από τις πρώτες με μεγάλη και ευρεία νίκη του Leave. Προσεγγίζει το θέμα χωρίς τον σνομπισμό του οποίου συχνά πέφτει θύμα η σπουδαγμένη μεσαία τάξη προς το φτωχότερο εργατικό παραγωγικό δυναμικό (εδώ κολλάει το φτωχό χωριό της Κίνας), αλλά με ειλικρινή τρυφερότητα και απογοήτευση που σου βυθίζει το στομάχι. Συναισθήματα που έχουμε αισθανθεί πολλές φορές κι εμείς τα τελευταία χρόνια με την περίφημη κρίση στον καιρό των μνημονίων, είτε πράσινων, είτε μπλε, είτε ροζ.

Είναι το συναίσθημα που ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι «Πότε γέμισε η γειτονιά μου με φασίστες;» ή διαπιστώνεις «Η ευαισθησία μας, η ανθρωπιά μας και η περίφημη ελληνική φιλοξενία εξαντλούνται τη στιγμή που αρχίζει να αδυνατίζει το πορτοφόλι». Όχι, στην Ελλάδα δεν θα σου δώσει κάποιος χείρα βοηθείας στη μέση του δρόμου για να δει αν είσαι καλά. Ή τελοσπάντων δεν είναι πιθανότερο να συμβεί κάτι τέτοιο απ' ότι σε άλλες χώρες.

Αυτό το σοκ της συνειδητοποίησης περιγράφουν οι Field Music που στο συγκεκριμένο κομμάτι απαριθμούν τους λόγους που θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή μας εν έτει 2018. Όμως στην αδιαμφισβήτητη άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου και του προσδόκιμου ζωής ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξεως εμείς απαντάμε με Brexit, Donald Trump, Nigel Farage, ακροδεξιά και Πάνο Καμμένο and friends. Κοινώς παίρνουμε το κεφάλι της προόδου, το κοπανάμε στη λεκάνη και στη συνέχεια την κατουράμε λιπόθυμη όπως θα έλεγε και κάποιος δημοσιογράφος.

(Μπαμπάς Brewis: Πάρτε τη μπατανόβουρτσα να βάψετε κανά σπίτι γιατί με αυτά τα μπλιμπλίκια θα κάνετε το σκατό σας παξιμάδι)

Tweet

Things we lost in the fire

Το καινούργιο κομμάτι των Wooden Shjips ονομάζεται "Staring At The Sun" και προετοιμάζει το έδαφος για την κυκλοφορία του επόμενου τους δίσκου τον Μάιο με τίτλο V. 

Φωτιές να σιγοκαίνε και σπίθες να ξεκολλάνε και να χάνονται στον βραδινό αέρα μας κάνει να φανταζόμαστε αυτό το κομμάτι και πράγματι το συγκρότημα εμπνεύστηκε από τις φωτιές που κατέκαψαν τα βορειοδυτικά της Αμερικής το περασμένο καλοκαίρι.

Εύκολα όμως ξεχνάς τις δυσάρεστες θεματικές χροιές για το πιο κοντινό σε ευχάριστη νάρκωση - μέσω αναθυμιάσεων- κομμάτι που ακούσαμε μέχρι στιγμής το 2018. Σε αυτά τα επτάμιση λεπτά σε πρώτη φάση χάνεις σταδιακά τον έλεγχο των άκρων σου. Στη συνέχεια ξεχνάς τι έκανες και αρχίζεις να χαζεύεις τον λεκέ στο γραφείο προσπαθώντας να θυμηθείς πότε εμφανίστηκε πρώτη φορά. Αυτό διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα αλλά χαμένος στην κιθαριστική και αργή ψυχεδέλεια που τριγυρίζει το κεφάλι σου νομίζεις πως πέρασαν 30 λεπτά.

Στο τέλος επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα πασπαλισμένη και σιωπηλή σαν καλυμμένη από στάχτες.

Zji Zji Top

Tweet

Let your Dogtooth Grow

 Ναι, Ρόδον θ'ακούγαμε και εμείς αν είχαμε γεννηθεί τότε

Οι Orielles (μετάφραση: Οριέλες) είναι ένα τρίο μουσικών από το Halifax της Αγγλίας. Δύο αδελφές και ο κολλητός τους με τον οποίο -όπως μας πληροφορεί η εταιρεία τους Heavenly Recordings-γνωρίστηκαν σε κάποιο πάρτι. Σημαντική πληροφορία.

Τα νέα αυτά ταλαντούχα, παιδιά στο τέλος αυτής της εβδομάδας κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Silver Dollar Moment και αν είναι ένδειξη το πρώτο single του δίσκου "Let Your Dogtooth Grow" θα βιαστούμε να το βάλουμε στην playlist μας.

Το κομμάτι που αναφέρουμε μας πρόσφερε στο τέλος της περασμένης χρονιάς ένα όμορφο τετράλεπτο '90s εναλλακτικού ροκ που δεν χάνει ούτε παλμό με τα κολλητικά του ρεφρενάκια, τις καθαρές γκαζωμένες κιθάρες που δεν πολυλογούν και τα απαραίτητα, για κάθε συγκρότημα με γυναικεία φωνητικα με έμπνευση την Kim Deal και τους Lush, "ahhhhh" και "ohhhh".

Αν μαζί με τους Shame καβαλήσουν το κύμα της μίνι αναβίωσης των '90s (made in England σ'αυτήν την περίπτωση) απομένει να το δούμε. Εμάς ήδη μας έχουν κερδίσει πάντως.

Tweet

Do you need me the way I need you?/ Let's be true for a change

Από τα κομμάτια, από τους δίσκους και από τις φωνές που είναι δύσκολο να τα προσδιορίσεις χρονικά. Η καλλιτέχνις με το ψευδώνυμο Weyes Blood, μετά από κάποια ep's και δύο δίσκους, εμφανίστηκε σε όλο και περισσότερα εναλλακτικά playlists με τον δίσκο του 2016 Front Row Seat to Earth. Ένας αληθινά πανέμορφος δίσκος με επιρροές από την pop και folk ψυχεδέλεια που φαίνεται ότι την μελετάει στο ίδιο τραπεζάκι με την παρέα του Ariel Pink, του Perfume Genius κ.α..

Το "Do You Need My Love" είναι η καρδιά του δίσκου. Η ενορχήστρωση και η ερμηνεία κόβουν την ανάσα και αναμφισβήτητα το συγκεκριμένο αποτελεί την επιλογή μας για ενδεικτική ακρόαση.

Ολόσωμη εφαρμοστή λύκρα; check. Σύμβολα των Illuminati; check; 

Στρατηγικά τοποθετημένη αλυσίδα ώστε να κρύβει τη ρώγα; check.

Tweet

You got something more than curls /You ain't like those other girls

Στις ευχάριστες μουσικές επιστροφές της χρονιάς συγκαταλέγεται ο νέος δίσκος των The Jesus and Mary Chain, 19 χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους, με τον τίτλο Damage and Joy. Ο δίσκος συνοδεύτηκε από σεβαστή κριτική και εμπορική απήχηση ενώ για το Some Beans ήταν ακόμα ένας κρίκος στην πετυχημένη αλυσίδα των δυναμικών επιστροφών ροκ συγκροτημάτων που μεγαλούργησαν στις αρχές των '90s.

Την αρχή έκαναν πέρυσι οι Suede (αν και τυπικά η πρώτη τους απόπειρα -άνευ Bernard Butler- επανασύνδεσης ήταν το Bloodsports του 2013) και οι Lush με το υπέροχο "Out of Control" ενώ φέτος συνέχισαν θριαμβευτικά οι Ride με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε. Ένας δίσκος όχι απλή αναβίωση αλλά και με σύγχρονες ιδέες σε παραγωγή -ενός εκ των σημαντικότερων καλλιτεχνών ηλεκτρονικής μουσικής του σήμερα- του Erol Alkan. Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας λόγω του συναρπαστικού Weather Diaries.

To θέμα μας είναι τα αδέλφια Reid που ξαναμπαίνουν στον μουσικό χάρτη, και γιατί όχι άλλωστε; Η πορεία τους τους εξασφαλίζει τον τίτλο ενός εκ των επιδραστικότερων συγκροτημάτων του "θορύβου" και της indie pop/rock. Άρα ό,τι γίνεται σήμερα από τα νέα συγκροτήματα οφείλεται σε κάποιο ποσοστό και σε αυτούς, οπότε γιατί να μην πάρουν και αυτοί τα αργοπορημένα συγχαρητήριά τους από ένα μεγαλύτερο κοινό;

Στο "The Two of Us", μια από τις κάμποσες χαρούμενες και κολλητικές στιγμές του δίσκου, ίσως στην πιο, η Sky Ferreira σιγοντάρει τον Jim Reid σε ένα ρομαντικό και αθώο άσμα άδολου, σχεδόν εφηβικού έρωτα, διακηρύσσοντας  "The two of us are getting high / We don't need drugs 'cause we know how to fly".

Ναι καλά....

Οι The Jesus And Mary Chain δεν απαιτούν πολλά πράγματα από τον ακροατή. Μοιάζουν απλά να είναι χαρούμενοι που ξαναπαίζουν μαζί και ξαναβρίσκουν τη φωνή τους μέσω του ιστορικού «οχήματός» τους. Ας τους απολαύσουμε, σκεπτόμενοι ότι πριν δέκα χρόνια αυτό, όπως και πολλά άλλα από τα reunion που γίνονται τώρα τελευταία, δεν θα μπορούσαμε ούτε να το διανοηθούμε.
Και στο κάτω-κάτω, μπορεί τα μαλλιά να έχουν λιγοστέχει αλλά η ψυχή παραμένει.

Tweet

Let's get together/ We keep changing/ Sometimes everything’s amazing/ Then the silence reminds us we are lost

Η Jane Weaver έχει μια καριέρα 20++ χρόνων κάτω από τη μύτη των περισσοτέρων. Πρώτα ως μπροστάρισσα δύο συγκροτημάτων τη δεκαετία του '90 (Kill Laura, Misty Dixon) και μετά ως σόλο καλλιτέχνης. Στην πορεία εστίασε στην folk μουσική που αργότερα τη διάνθισε με διακριτικά ηλεκτρονικά στοιχεία.

Η καλύτερη -πιθανόν- στιγμή της είναι ο φετινός της δίσκος Modern Kosmology που οι ενδοσκοπικές του μελωδίες μας έκαναν να τον προσέξουμε για τα καλά. Τα χαμηλά σε ένταση αλλά γεμάτα ζεστασιά keyboards που αντηχούν στο δωμάτιο, τα ντραμς που έχουν αρρυθμίες, και η καίρια γλυκιά φωνή της που μπαίνει μόνο εκεί που χρειάζεται, φτιάχνουν ένα φθινοπωρινό progressive πουλόβερ, ένα νούμερο μεγαλύτερο, που χώνεσαι (και χάνεσαι) μέσα του.

Συνολικά αλλά και σε επιμέρους κομμάτια ένας πραγματικά εμπνευσμένος δίσκος.

Bandcamp - Soundcloud

Tweet

Hi Hats Are For Post Punk Heroes

Οι Taos Humm είναι ένα τρίο μουσικών που ξεκίνησε τη μουσική του πορεία από το Bristol της Αγγλίας.  Παίζουν ωραίο garage rock με πινελιές ψυχεδέλειας και φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησαν το αξιοπρόσεκτο ντεμπούτο τους Flute Of The Noodle Bender από το οποίο κλέβει την παράσταση το κομμάτι που διαλέξαμε για τον τίτλο του post. Ένα επείγον, σκοτεινό, με μια ερασιτεχνική γοητεία κομμάτι που σφύζει από πάθος.

Το BBC6 Radio τους έπαιξε αρκετά μέχρι το καλοκαίρι και επιτέλεσε το καθήκον του που επιβάλλει τη στήριξη νέων ταλέντων, κάτι το οποίο προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς γενικότερα, και στη συγκεκριμένη περίπτωση με αφορμή ένα κομμάτι που είναι από τα καλύτερα κιθαριστικά φετινά μας ακούσματα.

Πάντα ήθελα να ανακαλύψω ένα συγκρότημα πριν από την υπόλοιπη πλέμπα (το BBC6 δεν μετράει) και οι Taos Hymm καλύπτουν αυτή την ανάγκη μου. Να φανταστείτε πως στο προφίλ τους στο Facebook απαντούν σε όλα τα σχόλια που τους αφήνουν ενώ, αν σημαίνει κάτι αυτό, οι φωτογραφίες τους έχουν πολύ λιγότερα likes από τις φωτογραφίες μιας 60χρονης σε κρίση ηλικίας. Πόσο ψαγμένος τέλος πάντων;

Bandcamp - Soundcloud

Tweet

Home is a feeling/ Warm like the sun

Πρωτοβρόχια.

Tweet

What if we hadn't been born at the same time?/ What if you were seventy-five and I were nine?/ Would I still bring you cookies in an old folks' home?

Έτσι μάλιστα. Να ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσει ο χρόνος. Το καινούργιο κομμάτι στο παζλ της -πλέον- εθιμοτυπικής συλλογής live κομματιών του Andrew Bird είναι ίσως το καλύτερο της σειράς και κάνει τα σάλια μας να τρέχουν για το νέο δίσκο του που αναμένεται φέτος.

Το Fingerlings 4 αποτελείται από -ως επι το πλείστον- ορχηστρικά κομμάτια σε ζωντανές εκτελέσεις απο το tour που έκανε για να προωθήσει το Noble Beast. Τα περισσότερα από αυτά τα κομμάτια εμφανίστηκαν σε στούντιο μορφή ακομπανιάροντας το Noble Beast σε ένα extra cd με τίτλο Useless Creatures ενώ άλλα έζησαν τη σύντομη ζωή τους ως b-sides και outtakes.

Εκτός από τα ορχηστρικά κομμάτια όπως τα "Dance of Death", "Master Sigh" και "Make Hay", που το ένα πίσω από το άλλο στη σειρά σου κόβουν την ανάσα με την ομορφιά τους, υπάρχει και το μέχρι τώρα ακυκλοφόρητο "The Sifters" που φημολογείται πως θα περιλαμβάνεται στον καινούργιο δίσκο του Andrew και είναι από τα πιο συγκινητικά κομμάτια που έχει γράψει ποτέ. Η εκτέλεση είναι από την Τέταρτη Πρεσβυτεριανή εκκλησία στο Gezelligheid του Σικάγο και μπορούμε να την απολαύσουμε παρακάτω.

Tweet

Slowly we unfold/ As lotus flowers/ And all I want/ Is the moon upon a stick

Οι απελπισμένοι καιροί ζητούν και απελπισμένα μέτρα. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το σημερινό μας κρύψιμο στο καταφύγιο των Radiohead. Βλέπετε, την επίδραση που έχουν ακόμα αυτοί οι Οξφορδιανοί δεν θα την ξεπεράσουμε ποτέ και δεν είμαστε καθόλου δυσαρεστημένοι γι’ αυτό. Σαν μια μούσα που σχηματίζεται μέσα από τους καπνούς σε δύσκολες περιόδους, μας βγάζουν από την ευθεία πορεία που οδηγεί κατευθείαν στον τοίχο της απραξίας και μας αναγκάζουν να γράψουμε, να ακούσουμε και να μιλήσουμε.

Το επόμενο κομμάτι ξεκινάει με τον Thom Yorke να μιλάει για την κόρη του που αναρωτιέται τι στο καλό διακοπές είναι αυτές που ο μπαμπάς της δουλεύει. Το να ακούς τον άνθρωπο που σε μια επίδειξη δημοσιογραφικής αμυαλιάς και αφέλειας πριν μερικά χρόνια παρουσιάστηκε ως «ο πιο πιθανός να αυτοκτονήσει rock star» να μιλάει άνετα για την κόρη του μπροστά στο κοινό μιας συναυλίας που απλώς περιγράφηκε ως «απόψε παίζουν ο Thom και οι φίλοι του» σίγουρα δείχνει ότι πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι. Και όχι μόνο κύλησε το νερό, αλλά λίμνασε, ξεράθηκε, ανανεώθηκε, ελαττώθηκε, υπερχείλισε και τέλος πάντων συνεχίζει να υπάρχει.

Σχεδόν δύο μήνες πριν ο Thom Yorke, μαζί με τον Mauro Refosco (έμπειρο ντράμερ με στενή συνεργασία με τον David Byrne) τον Joey Waronker (άλλος ένας ντράμερ που δούλεψε δίπλα σε Beck, Smashing Pumpkins, R.E.M., Elliott Smith και δεν συμμαζεύεται), τον Flea (μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, με ευφάνταστες μπασογραμές, αδαμιαίες περιβολές και γενικότερα φοβερό τύπο) και τον παραγωγό των Radiohead Nigel Godrich, βγήκαν παγανιά για τρεις μέρες και τρεις συναυλίες στο Los Angeles και προκάλεσαν πανικό, απορίες, ενθουσιασμό και τελικά ανυπομονησία για το νέο άλμπουμ των Radiohead. Βλέπετε, ο Thom σε μια κίνηση όλο νόημα, αφού τελείωσε μαζί με τη νεοσύστατη αλλά όχι ακόμα νεοφώτιστη μπάντα του τις εκτελέσεις όλων των τραγουδιών του Eraser, φρόντισε να βγει για ένα encore παίζοντας 5 τραγούδια εκ των οποίων τα 4, όπως δείχνουν τα στοιχεία, είναι σίγουρα Radiohead. Το πρωινό αξύριστο μελαγχολικό ξύπνημα του “Open the Floodgates”, τη γλυκιά υπαρξιακή επιφοίτηση του “Skirting on the Surface”, τη χαμογελαστή φάτσα κάποιου περαστικού στο “Super Collider”, το αδερφάκι του “There There”, “Judge, Jury and Executioner” (του οποίου η πατρότητα αγνοείται) και την αφορμή αυτού του post, το πανέμορφο, γεμάτο ψυχή και συναίσθημα "Lotus Flower".

Οι στίχοι γεμάτοι παιδική πονηριά, απορία, αισιοδοξία και απλότητα. Ίσως γι’ αυτό ο Thom ανέφερε την κόρη του. Έτσι όπως ένα παιδί θα ήθελε το φεγγάρι σε μια οδοντογλυφίδα επειδή του μοιάζει όμορφο και φωτεινό για να κάνει παρέα με τα άλλα παιχνίδια του. Έτσι όπως ένα παιδί θα ήθελε να χωθεί στη τσέπη του μπαμπά του που βλέπει σπάνια και δεν καταλαβαίνει (και ούτε πρέπει να καταλάβει) τον λόγο που πρέπει να μην παίζει πιο συχνά γύρω από τα γόνατά του. Έτσι όπως ένα παιδί θα ήθελε να γίνει τοσοδούλικο και σιωπηλό σαν ένα ποντικάκι προκειμένου να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να φοβάται και να ενοχλεί τη γάτα που κόβει βόλτες.

Για κάθε μια από αυτές τις «παιδικές» επιθυμίες μπορεί να γίνει και μια σύνδεση και με μια «ενήλικη» ανάγκη. Επειδή είμαστε ενήλικοι (δυστυχώς) πρέπει να το ερμηνεύσουμε με έναν μεγαλίστικο τρόπο, δηλαδή είτε ως την επιθυμία κάποιου να κάνει απαγορευμένα και πρόσκαιρα πράγματα εκτός σχέσης είτε ως αποδοχή κατάθλιψης από τα συσσωρευμένα μπιχλιμπίδια ανικανοποίητης και προσποιητής ζωής.

Γιατί να «μολύνουμε» όμως μια πανέμορφη σύνθεση και τόσο πεντακάθαρα λαμπερούς στίχους με τις λαβυρινθώδεις αναλύσεις που απλά απορρέουν από την ανάγκη του ανθρώπου να κουκουλώσει τα βασικά του ένστικτα; Δεν υπάρχει τίποτα πιο απλό και τίποτα πιο όμορφο από το να θέλεις το φεγγάρι στο πιάτο σου. Γιατί δεν μπορούμε να το έχουμε απλά έτσι όπως το βλέπουμε; Στρογγυλό, κιτρινωπό να παλεύει και να γλιστράει γύρω γύρω από το πιάτο, ή ήσυχο ακίνητο και εκτυφλωτικό, παραδομένο και καθισμένο πάνω σε μια οδοντογλυφίδα. Ας φανταστούμε το soul falsetto του Yorke να κάνει παγοδρομίες πάνω στην διστακτική κιθάρα που το ριφάκι της βγάζει φοβισμένα το κεφαλάκι του για να μην ενοχλήσει το κρεσέντο του Thom που ανοίγει σαν σπάνιο λουλούδι μια ξεχωριστή στιγμή του χρόνου.

20 χρόνια μετά και αυτή η μπάντα ακόμα γράφει αριστουργήματα. Γιατί να το ερμηνεύσουμε κάπως αλλιώς εκτός από απλό ανόθευτο και σταλμένο από τον Θεό ταλέντο. Ή από τον Βούδα. Ή από τον Αλλάχ. Η από τα βάθη των δασών του Αμαζονίου. Ή από τη δύναμη του φεγγαριού. Αναλόγως τι πιστεύετε…

Thom Yorke - "Lotus Flower" (live @ the Echoplex, Los Angeles, 2/10/09)

Tweet

Sneak the picture/ Catch empty corner/ And dress it with a set/ Of your best regrets/ Then go

Οι Junior Boys εκαναν τρία ολόκληρα χρόνια να κυκλοφορήσουν καινούριο υλικό μετά το εξαιρετικό So This Is Goodbye. Και δικαίως. Ένας τέτοιος ολοκληρωμένος δίσκος ήθελε το χρόνο του για ν'αγαπηθεί από το κοινό όσο του άξιζε. Και πάνω που αρχίσαμε ν'αναρωτιόμαστε που χάθηκαν αυτα τα παιδιά, οι Kαναδοί ξαναχτύπησαν. Το Begone Dull Care ήρθε μέσα στην άνοιξη χωρίς φανφάρες, πέρασε πάνω απ'τα ραντάρ αρκετών μουσικοκριτικών, και συνάντησε τελικά τα δικά μας πάνω που τελείωνε το καλοκαίρι.

Το προηγούμενο είχε να κάνει με (απο)χωρισμούς παντός είδους, ενώ το φετινό σα να τους βρίσκει σε πιο φωτεινό φεγγάρι. Γι'αυτό ίσως η σέξι πλευρά του ήχου τους μοιάζει πιο τονισμένη από ποτέ. Φυσικά, τα βασικά trademarks παραμένουν - τα κύματα των ψυχρών μπιτς και synths εξακολουθούν να σκάνε πάνω στη ζέστη αμμουδιά της φωνής του Jeremy Greenspan (κάπου ανάμεσα στην αυθάδικα σέξι οξύτητα του Michael Hutchence και την kinky τρυφερότητα του Dave Gahan) μ'αυτόν τον τόσο γοητευτικό τρόπο. Μόνο που αυτή τη φορά ντύνουν πιο εξωστρεφείς συνθέσεις. Εκεί που το So This Is Goodbye έμοιαζε να λέει "(α!/ μη/ μάλλον/ ευτυχώς, delete as appropriate) φεύγεις", το Begone Dull Care φωνάζει "σε θέλω" σε διάφορους τόνους. Και γι'αυτό δεν υπάρχουν πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα από τα δύο centerpieces του δίσκου, ειδικά αν τα βάλει κανείς δίπλα στα αντίστοιχα του προηγούμενου.

Το "Hazel" είναι το αντίστοιχο του "In The Morning". Εκεί, ο πόθος συνοδευόταν από ψήγματα ενοχής εκφρασμένα μέσα από κυνικές παρατηρήσεις. Εδώ είναι ανόθευτος, ανυπόμονος, κι εξίσου ανόθευτος είναι και ο 4-to-the floor χαρακτήρας του κομματιού, που μοιάζει φτιαγμένο για να γεμίσει πίστες. Φυσικά, αυτή η σκοτεινιά της κουβέντας του τσιγάρου "μετά" σε ανακατεμένο κρεβάτι κάποιο ξημέρωμα ήταν που έδινε την τελευταία σπρωξιά σ'έναν υπέρκομψο, state-of-the-art χορευτικό δυναμίτη για να περάσει στη σφαίρα του αριστουργήματος - το "In The Morning" σίγουρα θα βρει μια θέση πολύ ψηλά όταν θα καταγράψουμε τις αγαπημένες μας μουσικές της δεκαετίας (πράγμα που θα γίνει αφού τελειώσει η ρημάδα η δεκαετία, για να εξηγούμαστε...). Το "Hazel" ακούγεται πιο απλό, πιο ευθύ, πιο φωτεινό, και η απροκάλυπτα χορευτική φύση του μοιάζει να συμφωνεί.

Πριν από το "In The Morning" υπήρχε το εξίσου συγκλονιστικό και εμπνευσμένο "Count Souvenirs", ένα κομμάτι φτιαγμένο θαρρείς από γυαλί - διάφανο, λεπτό, εύθραυστο, με ψυχρές, λείες επιφάνειες και αντανακλάσεις, και μ'όλους αυτούς τους τρόπους πανέμορφο. Θα μπορούσε κανείς να υποδείξει ως αντίστοιχό του στο φετινό δίσκο το γλυκό "Dull to Pause" που προηγείται του "Hazel", αλλά στα δικά μου αυτιά το πραγματικό αντίστοιχο είναι το κομμάτι που το ακολουθεί, το επτάλεπτο "Sneak a Picture".

Το αθώο, σχεδόν γλυκερό ριφάκι μοιάζει με πονηρό κλείσιμο του ματιού, και το κομμάτι ξεκινάει με μια ατμόσφαιρα '80s soul μπαλάντας, με την απαλή, smoky φωνή του Greenspan να κλέβει την παράσταση. Φωτεινό και παιχνιδιάρικο, μοιάζει σαν yin στο yang της ανοιχτής πληγής του "Count Souvenirs", όμως... κάτι υπάρχει από κάτω. Στο δεύτερο ρεφραίν, ένα μηχανικό keyboard εισβάλλει υπόγεια στη χαλαρή ατμόσφαιρα, κι ένα κρυστάλλινο, απειλητικό ριφάκι απ'τα χαρακτηριστικά τους βοηθάει στο ξαφνικό σκοτείνιασμα του κομματιού, ενώ τα φωνητικά ακούγονται ξαφνικά από κάποιο απροσδιόριστο βάθος. Τα σύννεφα καθαρίζουν κι εμφανίζεται το απόλυτο σύμβολο της '80s ατμόσφαιρας, το σόλο του σαξόφωνου, και το κομμάτι περνάει από το σκοτάδι στο φως και ξανά πίσω, στο τέλος του, αγγίζοντας ενίοτε Depeche-ειες χροιές - τόσο στον ήχο όσο και στον στίχο. Ένα προσεκτικά δομημένο μικρό κομψοτέχνημα, το δεύτερο στη σειρά, διαφορετικό από το πρώτο αλλά αποτελώντας μαζί του ένα αχώριστο δίδυμο που θα μας συντροφέψει όλο το φετινό χειμώνα...

Junior Boys - "Hazel" (Begone Dull Care)

Tweet

But as the words are leaving his lips/ A noise comes from behind...

Το κεφάλαιο "Ναύπλιο" μας τελείωσε τούτη τη βδομάδα, και μαζί του οι Κυριακάτικες διαδρομές με το ΚΤΕΛ προς την όμορφη παλιά πρωτεύουσα. Ήταν περίεργο το συναίσθημα: μέχρι τον Ισθμό, η διαδρομή μου ήταν οικεία στο σημείο της απόλυτης βαρεμάρας, μετά από 20 χρόνια με άπειρα πήγαιν'έλα στο οικογενειακό εξοχικό στην Κορινθία - ναι, ξέρω, κλισέ, αλλά αναπόφευκτο. Όμως εκεί, ανάμεσα στο αόριστο συνονθύλευμα από κάποτε ένδοξες σουβλακοαναμνηστικοχαλβαδοπωλειοκαφετέριες, θεριεμένα ξερά χορτάρια σε νησίδες και κάποτε-κάποιος-τα-είχε-σχεδιάσει-σαν-παρτέρια, τουρίστες με φωτογραφικές μηχανές και νταλίκες, το λεωφορείο άλλαζε δρόμο θυμίζοντάς μου ότι είχαν αλλάξει - εδώ και χρόνια αλλά με έμφαση στο τώρα - και οι προτεραιότητές μου σ'αυτή τη ζωή, και στην παρούσα φάση έδρευαν στο Ναύπλιο. Λίγο αργότερα κατεβαίναμε σε μια μεγάλη, φωτεινή πεδιάδα με χωράφια, περιστοιχισμένη από βουνά, μια πανέμορφη εικόνα με την οποία ο όχι οικείος και άρα όχι βαρετός Νομός Αργολίδας μας καλωσόριζε, και το ενδιαφέρον μερος του ταξιδιού άρχιζε. Τότε, λοιπόν, ένιωθα μια επιτακτική ανάγκη ν'ακούσω και πάλι το Abbey Road.

Όπως έγραψα και σε κάποιο άλλο ποστ, διαπίστωσα αυτό το δίμηνο ότι το μυαλό, όταν έχει πολλά μέσα του, γυρεύει πράγματα για να το ηρεμούν. Ένιωθα ότι δεν ήμουν σε θέση, τις περισσότερες μέρες, να απορροφήσω καινούρια μουσική, και γυρνούσα ως επί το πλείστον στα γνωστά και αγαπημένα ακούσματα, σε πράγματα που ήξερα εκ των προτέρων ότι μ'αρέσουν πολύ, και για τα οποία δεν θα χρειαζόμουν εισαγωγές και διάστημα γνωριμίας. Πράγματα που αμέσως θα με μετέφεραν σ'ένα πιο χαλαρό σύμπαν, που θα μου έδιναν άμεση ανακούφιση από σκέψεις, άγχος, κούραση. Και τι μπορεί να ταιριάξει πιο πολύ στην περιγραφή από τη μπάντα με την οποία μεγάλωσες;

Οι Radiohead με πήραν από το τέλος της εφηβείας μου και μ'έφεραν με ασφάλεια ως εδώ που είμαι τώρα, κι ακόμα πάμε μαζί. Είχαν προϋπάρξει όμως άλλοι, οι οποίοι έβαλαν τα πρώτα λιθαράκια στη διαμόρφωση των ακουσμάτων μου. Η πρώτη μουσική μου ανάμνηση είναι από ένα φωτεινό πρωινό στην κουζίνα του πρώτου μας σπιτιού, στην Καλλίπολη προς την Πειραϊκή, με το ραδιόφωνο να παίζει το "Heart of Gold" του Neil Young. Θα ήμουν δυο ή τριών χρονών. Τα επόμενα χρόνια, το σπίτι είχε μουσική κάθε Κυριακή. Mozart και Beethoven, Κουγιουμτζή, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο και Λοΐζο. Pink Floyd, City, Jean Michel Jarre (συνήθως το χειμώνα) και Boney M και Abba. Αλλά εμένα το αγαπημένο μου ήταν άλλο: το διπλό κόκκινο 1962-66 των Beatles.

Μεγαλώνοντας, παρέμεινε το αγαπημένο μου. Δεν υπάρχει άλλωστε καλύτερος τρόπος για να κάνεις μια ασύλληπτα βαρετή δουλεια όπως το ξεσκόνισμα από το να χορεύεις ταυτόχρονα το "Day Tripper", ή το σφουγγάρισμα από το να τραγουδάς με μικρόφωνο τη σφουγγαρίστρα το "And I Love Her" (Αργότερα πάντως ανακάλυψα ότι το Pablo Honey αποτελεί καλό εναλλακτικό για τις δουλειές του σπιτιού, κάποτε ίσως το αναλύσω περαιτέρω). Έτσι, δεν έμενε παρά κάποια στιγμή να εξερευνήσω και τους υπόλοιπους Beatles, πράγμα που έγινε. Το Abbey Road έτυχε να βρεθεί στο mp3 player μου αυτήν τη δύσκολη περίοδο και δεν άργησε να γίνει το αγαπημένο μου καταφύγιο. Το άκουσα την πρώτη φορά που πλησιάζαμε στο Ναύπλιο, και συνδέθηκε με τη διαδρομή άρρηκτα.

Το Abbey Road είναι, κάτι παραπάνω από προφανώς, ένας σπουδαίος δίσκος. Για κάθε γυμνό, βραχώδη λόφο υπήρχε ένα "Come Together". Για κάθε ανόργωτο χωράφι με τα ψηλά του χρυσαφιά χορτάρια να ανεμίζουν, ένα "Something". Για κάθε στρέμμα από φορτωμένες πορτοκαλιές - και υπήρχαν τέτοιες όπου έφτανε το μάτι - ένα "You Never Give Me Your Money", και για κάθε αποθήκη στη μέση του πουθενά ένα "She Came In Through The Bathroom Window". Αλλά εγώ έφαγα ένα άλλο κόλλημα. Με το "Maxwell's Silver Hammer".

Ένα τραγουδάκι εκ πρωτης όψεως αθώο, γλυκούλι, χαζούλι. Που το μίσησαν όλοι οι υπόλοιποι πλην του McCartney που το έγραψε και το τραγούδησε. Που τους πήρε ένα μήνα να το ηχογραφήσουν και για το οποίο ξόδεψαν, λέει, τα περισσότερα λεφτά απ'ό,τι για οποιοδήποτε άλλο από τα 17 κομμάτια του δίσκου, πιο πολλά κι απ'ό,τι για έπη όπως το "I Want You (She's So Heavy)" ή το "You Never Give Me Your Money". Τι συνέβαινε πίσω από την πιασάρικη, χαρούμενη βιτρίνα του τραγουδιού;

Αίμα. Πολύ αίμα! Η Joan, η δασκάλα, ο δικαστής. Μπανγκ, μπανγκ! Τέζα όλοι, ο ένας μετά τον άλλον. Στην αρχή σκέφτηκα ότι ο αιμοδιψής Maxwell Edison είναι μια εκδοχή του Χάρου, που βγήκε παγανιά με το ασημένιο σφυρί του (αντί για δρεπάνι - ο συνδυασμός δημιουργεί συνειρμούς προς τον κομμουνισμό; Ποιος ξέρει) σκοτώνοντας όσους του έκαναν κακό. Αλλά η Joan η κακομοίρα; Ούτε καν χυλόπιτα δεν του έριξε, να πεις ότι τον πείραξε... Ένας απλός serial killer; Μπα, δε σκότωνε εντελώς όποιον να'ναι.

Ο ίδιος ο Paul McCartney έδωσε μια απάντηση, λέγοντας ότι απλά αντιπροσωπεύει τα ξαφνικά άσχημα γυρίσματα της τύχης, όταν ένα κακό σε βρίσκει από το πουθενά, χωρίς προειδοποίηση. Θεμιτό και λογικό, αν και οι δυο περιπτώσεις έκαναν κάτι που προκάλεσε την τιμωρία τους, έστω και πολύ βαριά, ενώ η Joan όχι. Είναι μια πολύ ωραία κι έξυπνη μεταφορά όπως και να'χει.

Πέρα από το μυστήριο, όμως, την καταβρίσκω με τον κωμικό τρόπο που παρουσιάζει ο Macca την όλη ιστορία. Σα να μίλαγε σε ένα παιδάκι - "με το ασημένιο σφυράκι, και τσουπ! Πάρ'τον κάτω!". Ούτε δράματα ούτε τίποτα. Ο Tim Burton θα έφτιαχνε ολόκληρη ταινία πάνω σ'αυτό το τραγουδάκι, αλλά και πάλι, τόσο διεστραμμένα χαρούμενη δύσκολα θα του έβγαινε. Είναι σχεδόν σα να βλέπεις τον Maxwell με ένα χαμόγελο α λα Alex DeLarge, με το ασημένιο σφυρί να γυαλίζει στη ζώνη του σαν εξάσφαιρο, έτοιμο να τιμωρήσει. Λεπτομέρεια που σκοτώνει, το περασματάκι με κάτι σαν εκκλησιαστικό όργανο να παίζει και καλά σε σοβαρό, πένθιμο ύφος την ανέμελη μελωδία του κομματιού πριν τη δεύτερη στροφή. Απολαυστικό μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος. Genius.

Για κάθε συνάντηση με τον mr.grieves, υπήρχε ένα "Here Comes The Sun".

The Beatles - "Maxwell's Silver Hammer" (Abbey Road)

Tweet

Don't leave me waiting for the world to replace me

Είναι κάτι τραγούδια που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Κάποια τυχαίνει να τ'ακούσεις στο ραδιόφωνο στο δρόμο για τη δουλειά, ή καθώς απλώνεις τα ρούχα. Άλλα τα συναντάς τυχαία σε μια βόλτα στο διαδίκτυο, και πας να τ'ακούσεις έτσι από περιέργεια, σε κάποιες περιπτώσεις έχοντας στο μυαλό σου μια γενική εντύπωση για το δημιουργό τους ενω σε κάποιες άλλες μην έχοντας την παραμικρή ιδέα. Ίσως πάλι να είναι η φρέσκια παραγωγή αγαπημένων σου μουσικών. Δεν έχει να κάνει, όπως μας έχει διδάξει η ιστορία. Σε όποια από τις παραπάνω περιπτώσεις κι αν εμπίπτουν, σε σταματάνε απ'ό,τι κάνεις και σ'αναγκάζουν να ψάξεις στα γρήγορα μια εικόνα όπου να μπορείς να στυλώσεις το βλέμμα για όσο διαρκέσουν, ώστε να συγκεντρωθεί απερίσπαστη η ακοή, ο εγκέφαλος και όλο το υπόλοιπο είναι σου σ'αυτό που ακούς. Ερωτεύεσαι, εκεί και τότε.

Δε σημαίνει ότι έτσι πρέπει να συμβαίνει πάντα - πόσα και πόσα από τα αγαπημένα σου τραγούδια δε χρειάστηκε να τ'ακούσεις πέντε ή δέκα φορές μέχρι να σου κάνουν το "κλικ" κι έκτοτε να πιάσουν μόνιμη θέση στην καρδιά σου; Απλά, κάποια σου απλώνουν μόνα τους το χέρι, χωρίς να χρειαστεί να προσπαθήσεις εσύ καθόλου. Λες κι έρχονται για να σε βρουν, συστημένα.

Πριν από καμιά δεκαριά μερες, το πρώτο τέτοιο τραγούδι του 2009 έφτασε στ'αυτιά μου. Χτύπησε την πόρτα και, με το που άνοιξα, μπήκε αποφασιστικά μέσα και στρογγυλοκάθισε στον καναπέ του μυαλού μου απλώνοντας την κεντητή φορεσιά του με χάρη, για να μην τσαλακωθεί και να μπορέσω να τη δω ολόκληρη. Μικρές στοιχειωμένες φωνούλες και διάφοροι ήχοι που θα μπορούσαν να προέρχονται από έναν βαλτότοπο μιας παραμυθένιας χώρας τη νύχτα ντύνουν την ακουστική κιθάρα και την ευγενική φωνή καθώς αυτές σκιτσάρουν την υπέροχη βασική μελωδία. Ένα διακριτικό ντέφι συνοδεύει την είσοδο μιας πιο "γεμάτης" κιθάρας, οι φωνές και οι ήχοι φέρνουν στο χορό ξεχαρβαλωμένα πιάνα και αχνά τύμπανα. Στα τρια περίπου λεπτά το πιάνο γίνεται πρωταγωνιστής στη δραματική κορύφωση, και τα παλαμάκια ενός πλάσματος (μάγισσα; ξωτικό;) δίνουν έναν απειλητικό τόνο στη μουσική που στροβιλίζεται. Και μετά όλα σβήνουν σιγά σιγά, όπως ήρθαν.

Ο άνθρωπος που ευθύνεται γι'αυτό το θεσπέσιο δημιούργημα ονομάζεται David Michael Stith. Γόνος μουσικής οικογένειας, μεγάλωσε με τους άγριους χειμώνες του Buffalo, κοντά στις λίμνες των συνόρων των Η.Π.Α. με τον Καναδά, και σπούδασε γραφίστας. Η τύχη τον έφερε να γίνει κολλητάρι με την Shara Worden των My Brightest Diamond και να της φτιάξει το artwork. Η Asthmatic Kitty, εταιρία των MBD, ενδιαφέρθηκε να τον ακούσει, και ένα demo δυο τραγουδιών ήταν αρκετό για να τους πείσει. Ο χλωμούλης, αδύνατος τυπάκος που είχαν βρει περίπου τυχαία ήταν φτιαγμένος για να δημιουργεί ο ίδιος μουσική, πολύ περισσότερο από το να σχεδιάζει τις εικόνες που θα έντυναν τις μουσικές άλλων.

Περίπου τυχαία βρέθηκε και στην αντίληψή μου. Τον πρωτογνώρισα μέσα απ'αυτό το post του blog The Torture Garden. Πάντα ιντριγκάρομαι όταν κάποιος λέει με τόση σιγουριά ότι ένα τραγούδι είναι από τα καλύτερα μιας οποιασδήποτε χρονιάς, κι έτσι εκμεταλλεύτηκα την ευγενική προσφορά της Asthmatic Kitty και κατέβασα το "Be My Baby". Το γεγονός και μόνο πως δεν μπορούσα να βρω ιδιαίτερη υπερβολή στα λεγόμενα του Shane σήμαινε πως ο μυστηριώδης κύριος Stith είχε ήδη σημειωθεί στο καρνέ, καταχωρημένος στα ονόματα προς εξερεύνηση.

Έτσι, η είδηση που ήρθε από το ίδιο blog για την κυκλοφορία του πρώτου single από τον πρώτο δίσκο του μου ξύπνησε ξανά την περιέργεια. Το "Pity Dance" είναι το τραγούδι που εισέβαλε με σκανδαλιστική ευκολία στο μικρόκοσμό μου κι έκοψε κλειδιά για την πάρτη του μέσα σε τεσσεράμισι μόνο λεπτά. Το EP που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη που μας πέρασε, με τίτλο Curtain Speech, μου διέφυγε, αλλά τώρα περιμένω το κυρίως πιάτο με ανυπομονησία. Στις 9 Μαρτίου το Heavy Ghost θα είναι μαζί μας, και το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι η μούσα που επισκέφθηκε τον David όταν έγραφε το "Pity Dance" να έχει μείνει μαζί του και για τα υπόλοιπα τραγούδια. Προς το παρόν, απολαύστε τα πανέμορφα δείγματα γραφής που έχουμε...

DM Stith - "Be My Baby"
DM Stith - "Pity Dance" (Heavy Ghost)

Tweet

Nothing left to dance around

Ένα μέρος που η Kristin Hersh υπόσχεται ότι δεν θα ξαναπάει.

Πώς μπορείς όμως να εξορίσεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες και να εγκαταλείψεις το σκοτεινό σου κομμάτι τόσο εύκολα και αναίμακτα;

Ένα τραγούδι δεν θα αρκούσε σε κανέναν, πόσο μάλλον στην Hersh η οποία μετά από όλα όσα έχει δώσει σε διαφορετικά κομμάτια της μουσικής, τώρα στα 42 της ηγείται ενός punk συγκροτήματος.

Η παράξενη και χαοτική της ιδιοσυγκρασία, η ανικανότητά της να «κάτσει στ'αυγά της» και το ελεύθερο, απροσάρμοστο, ανήσυχό της πνεύμα, που την οδήγησε σε παράξενα μονοπάτια, την έκαναν μια ηθελημένα μυστηριώδη παρακατιανή της σύγχρονης rock μουσικής.

Το βλέμμα της εκείνο το βράδυ του Μαρτίου, όταν είχε επισκεφτεί την Ελλάδα, σου έδινε να καταλάβεις πολλά για εκείνη όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και ως άνθρωπο. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη ικανότητά της να σε απορροφά πλήρως με τη μουσική της, η έντονη ματιά της φαινόταν σα να μη χώραγε στον στενό χώρο της συναυλίας - απόμακρο, νεκρό και όμορφο σαν πέτρα, καρφωμένο κάπου στο υπερπέραν, είχε φέρει στην επιφάνεια τον άλλο εαυτό της.

Τον εαυτό που πριν από 14 χρόνια μας περιέγραψε στην συγκλονιστική a la strings ηχογράφηση του "A Loon". Έναν εαυτό στην αρχή βίαιο, έντονο, επιθετικό σαν ενοχλητική εικόνα στον καθρέφτη, που γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι αδύνατον να αποφύγεις, φοβούμενος παράλληλα την επτάχρονη γρουσουζιά που συνοδεύει την καταστροφή του. Με την πυρετική ένταση του κομματιού να πολλαπλασιάζεται από το cello-μαχαιριά του Martin McCarrick.

Και εκεί που δεν αντέχεις άλλο, σαν τρυφερό χέρι που σε ανακουφίζει από τον πόνο, έρχεται το δεύτερο μέρος του κομματιού, όπου πλέον αποδέχεσαι την ύπαρξη αυτού που πολύ απλά στα κόμικς ονομάζουν «ο σατανικός δίδυμος αδερφός σου», χωρίς όμως να ασπάζεσαι την κακία του. Σαν την ηρεμία ενός ψυχοπαθή μετά από κρίση, που αναλογίζεται τις προηγούμενες πράξεις του. Ένα Prozac που αναμφίβολα σου προκαλεί απογοήτευση και μελαγχολία, το νιώθεις όμως σαν Αυγουστιάτικο δροσερό αεράκι πάνω στην καυτή χύτρα του μυαλού σου.

Η Hersh πάσχει από bipolar disorder, έχασε την επιμέλεια του γιου της, έχασε την μπάντα της και περνάει απ’ότι φαίνεται από τα πάντα εξομολογητικά και ειλικρινή της τραγούδια μια αγαπημένη αλλά τρικυμιώδη ζωή με τον άντρα της. Η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή από τα τραγούδια αλλά η ίδια φαίνεται ότι δε το βάζει κάτω. Και με την επαφή που έχει ανοίξει η ίδια με τους ακροατές της, αντιμετωπίζοντάς τους σαν το δικό της ημερολόγιο μας δίνει μια καθαρή οπτική των γλιστερών διαδρόμων της σκέψης της.

Τρανό παράδειγμα το βίντεο του "A Loon", με προφανή την αναφορά στη σχέση της με τον γιό της.

Tweet

You're All Dancing To My Little Red Book

Αν ήταν ρόλος θα ήταν ο Brad Pitt στο Twelve Monkeys… Παρανοϊκό και με εκδικητική διάθεση προς την ανθρωπότητα…

Αν ήταν αμυντικό χαφ θα ήταν ο Ζε Ελίας… Οξύθυμο, κυκλοθυμικό και με μια ανεξήγητη επιθυμία να σου δώσει τους αστραγάλους σου στο χέρι…

Αν ήταν ζώο θα ήταν σαλάχι… Ύπουλο και επιθετικό, αρκεί να κάνεις το λάθος να περάσεις από δίπλα του…

Αν ήταν δολοφόνος θα ήταν ο Ted Bundy… Πανέξυπνο, αδίστακτο, κυνικό σαν ένας ιατροδικαστής σε τόπο μαζικών δολοφονιών…

Αν ήταν ήρωας κόμικ θα ήταν ο Γκρίζος Χάλκ… Καταστροφικός σαν τον πράσινο, με πλεονέκτημα όμως την αλεπουδίσια πονηριά ενός τυχοδιώκτη του Λας Βέγκας…

Αν ήταν φαγητό θα ήταν προφανώς το συνονόματο… Πικάντικο, όχι όμορφο στο μάτι (ή το αυτί στην προκειμένη) αλλά γευστικότατο…

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν αυτό με το πιο τρελό, επιθετικό και βουτηγμένο στα αναβολικά ριφάκι που πιθανότατα έφτιαξαν ποτέ οι Radiohead… Δυστυχώς (ή ευτυχώς μιας και η σταθερή γλυκύτητα και αίσθηση κάθαρσης του δίσκου θα πήγαιναν περίπατο) μεταφέρθηκε στο extra cd του In Rainbows. Παρόλα αυτά, δεν παραλείπουν να το τιμούν σε κάθε συναυλία που έχουν κάνει φέτος, εξορίζοντας το "Jigsaw Falling Into Place" από τις setlists, ίσως γιατί και οι ίδιοι φοβούνται την αδάμαστη ενέργεια του "Bangers & Mash".

Εξάλλου το λέει ξεκάθαρα… "If you stare into the dark, the dark will stare back, back into your soul".

Κι επειδή ένα post δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς να προσφέρει ούτε ένα καλούδι, ιδού η live εκτέλεση του κομματιού, που η ίδια η μπάντα έστειλε ως δώρο σε όσους εξ Αμερικής συμπλήρωσαν ενα ερωτηματολόγιο,για το πόσο διοξείδιο του άνθρακα θα καταναλώσουν προκειμένου να δούν τους Radiohead απο κοντά:
http://rapidshare.com/files/132137708/bangers_and_mash.mp3

Tweet