Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2018. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2018. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20.10.20

Μια φορά κι έναν καιρό το 2018


Το 2018 ήταν χρονιά τραγουδιών. Λίγοι δίσκοι σαν σύνολο διατήρησαν μια συνέπεια που μας κράτησε το ενδιαφέρον. Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές αλλά έλειπε κάτι που θα τις κόλλαγε για να δημιουργήσει  πραγματικά αξιομνημόνευτες εμπειρίες. Μπορεί να δυσκολευτήκαμε ιδιαιτέρως να σταχυολογήσουμε τα άλμπουμ σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές παρ' όλα αυτά βρήκαμε κάμποσα που αξίζουν τη φασουλοσφραγίδα ποιότητας. Ίσως λιγότερα σε σχέση με το '17, το '13, το '09 και σίγουρα πολύ πίσω από τα επικά '16, '11.

Σε ότι αφορά τα κομμάτια φτιάξαμε αρκετά ευκολότερα ένα χορταστικό μουσικό μενού. Το 2018 μας χάρισε μερικά ιδιαιτέρως κολλητικά κομμάτια, ό,τι πρέπει για το δικό σας προσωπικό ραδιόφωνο. Αλλά και κάποιες μουσικές στιγμές για τους αλαφροΐσκιωτους που εγγυόμαστε ότι όταν τις ακούν θα βλέπουν νεράιδες και οπτασίες. Λιγότερες όμως από τις άλλες χρονιές είναι η αλήθεια. Τι μας συνέβη; Γίναμε κυνικοί; Μάλλον τυχαίο θα'ναι.

Ορίστε λοιπόν τα αγαπημένα μας κομμάτια της χρονιάς σε μια ενδεικτική και υποκειμενική σειρά αξιολόγησης. 
 
27. Franz Ferdinand - "Always Ascending"
Θεματικά φέρνει στο νου το "Ένα νερό κυρα Βαγγελιώ". Κυρίως στο σημείο που ζητάει νερό ("bring me water"). 
26. Belle and Sebastian - "We Were Beautiful"
Αυτοαναφορικό κομμάτι για τους κάποτε όμορφους Belle and Sebastian. Όταν οι πλαστικές αφήνουν μόνο κάποιες θύμισες από τον νεανικό σου εαυτό.
25. Gaz Coombes - "Deep Pockets"
Ο τραγουδιστής των Supergrass παραπονιέται για κάτι που δεν είχε ποτέ (ούτε πρόκειται) αφού οι βαθιές τσέπες είναι χαρακτηριστικό κάποιου άλλου συγκροτήματος που ξεκίνησε και αυτό εκείνη την εποχή από την Οξφόρδη.
24.  Karen O - "Yo! My Saint" (feat. Michael Kiwanuka)
Καλή ιδέα Karen O να φωνάξεις για guest έναν καυτό μουσικό της μοδός. 
23. Laura Veirs - "Everybody Needs You"
Ότι κάθισαν ας πούμε οι καρχαρίες της δισκογραφικής και είπαν αυτή την ατάκα στην εσωστρεφή folk καλλιτέχνιδα; Δεν το πιστεύω με τίποτα.  
22. Courtney Barnett - "Need a Little Time"
Από την Αυστραλία έρχεται το χίπικο κορίτσι με τα ξέπλεκα μαλλιά. Το γραντζούνισμα της κιθάρας και η βαριεστημένη φωνή της μας κάνει και μας να συμφωνούμε με τους στίχους της "I need a little time out from me".
21. Orielles - "Let Your Dogtooth Grow"
 Όσο πιο απλό τρίλεπτο ποπ ροκ κομμάτι γίνεται. 
20. Anna Calvi - "Don't Beat the Girl Out of My Boy"
Όσες φορές και να κάνεις λογοπαίγνιο με το όνομα της δεν το βαριέσαι ποτέ. Ελάτε τώρα, ξέρετε για τι μιλάω. 
19. La Luz - "Cicada"
Έχει βουτήξει σε μια κινηματογραφική pulp ατμόσφαιρα που θυμίζει Calexico σε περίπτωση που αναλάμβαναν το soundtrack κάποιας ταινίας του Ταραντίνο.
18. First Aid Kit - "Fireworks"
Περισσότερο νόημα θα έβγαζε να λεγόντουσαν Fireworks και το κομμάτι "First Aid Kit". 
17. Yo La Tengo - "She May She Might"
Πάω στοίχημα ότι η πρωταγωνίστρια του κομματιού έχει μια cool και πρωτότυπη φοβία όπως τρυποφοβία.
16. Eels - "The Deconstruction"
Αν αποσυνθέσεις τον Mark O Everett (με απόλυτη σιγουριά το O δεν είναι για το Οργασμός) στο τέλος θα δεις να σου απομένει ένα ζευγάρι γυαλιά και ένα προκάτ μούσι. Που σημαίνει ότι με άλλα τόσα τον ξαναφτιάχνεις.
15..Mitski - "Me and My Husband"
Μόλις 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα διαρκεί αυτό το χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο κομμάτι. Μήπως θέλει να μας πει κάτι για τις επιδόσεις του άντρα της;
14. Interpol - "Stay In Touch"
Πιθανόν σε λίγα χρόνια να διδάσκονται στα ελληνικά βιβλία μουσικής μαζί με τον Τώνη Μαρούδα, τον Ατίκ και άλλους σύγχρονους μουσικούς.
13. Shame - "Concrete"
Κρίμα που σπατάλησαν καιρό από τη ζωή τους για να ονομάζονται στην πρώτη τους δισκογραφική δουλειά Shame.
12. tUnE-yArDs -"Look at Your Hands"
Δεν έχω να πω κάτι κακό για την Merrill Garbus. Άντε να πω ότι είναι άσχημη για να μην έχουμε παράπονα από τους υπόλοιπους.
*** Μετά την απαραίτητη κατανάλωση σοκολάτας καραμέλα και έπειτα από απαίτηση της uptight, καθώς είχε ξεφύγει το πράγμα, συνεχίζω πιο ήρεμος ***
11. Field Music - "Count it Up"
Καπιταλισμό δεν μου θέλατε; Φάτε την τώρα. Η ενηλικίωση όταν συνειδητοποιείς πως κάποια πράγματα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αλλά τελικά δεν είναι.
10. Janelle Monae - "Make Me Feel"
Διάφορα μας κάνει να αισθανόμαστε η πολυτάλαντη Janelle. Πραγματικά είναι ένα ανδροειδές που παίρνει διάφορες μορφές. Από βασίλισσα της pop, μοντέλο της υψηλής ραπτικής, υπερσεξουαλικό ον μέχρι και οσκαρική ηθοποιός άμα λάχει. Μια μίξη Lady Gaga και Beyonce, απλά με ταλέντο.
9. Genghar - "Carrion"
Δυναμικά με αυτό το εκρηκτικό single μπήκαν στη ζωή μας με τον δεύτερο δίσκο τους οι Άγγλοι που το όνομά τους είναι λογοπαίγνιο με το πόκεμον Gengar. 
8. Idles - "Samaritans"
Φοβερά hot όνομα οι πρωτοπόροι της αναβίωσης (ένα οξύμωρο εδώ πέρα) της αγγλικής punk σκηνής που γνωρίζει πιένες τα τελευταία χρόνια. Εδώ σε μια επίθεση στην τοξική αρρενωπότητα. 
7. Dungen & Woods - "Jag Ville Va Kvar"
Έχουν αραιώσει πολύ τα τελευταία χρόνια οι αγαπημένοι του blog Dungen. Σ' αυτή τη συνεργασία, με το αναμενόμενο χάσιμο που περιλαμβάνει η παρέα με τους Woods, μας θυμίζουν ότι ακόμα κάνουν διατριβή στη ψυχεδέλεια.
6. Neko Case - "Last Lion of Albion"
Είναι από τις στιγμές που τελειοποίησε το μοντέρνο country rock η Καναδέζα. Εκτός αυτού, ο τίτλος του κομματιού μας θυμίζει πως ούτε το τελευταίο λιοντάρι της Αλβιώνας θα προλάβει να δει κάποιον τίτλο από την Εθνική Αγγλίας.
5. Adrianne Lenker - "Symbol"
Ένα από τα αλαφροΐσκιωτα που λέγαμε στην αρχή. Προτού την μάθει περισσότερος κόσμος με τους δύο δίσκους των Big Thief το 2019, εμείς την γνωρίσαμε από το τρίτο της solo album γιατί είμαστε τσακάλια.  
4. Christine and the Queens - "Girlfriend" (feat. Dam-Funk)
Τα keyboard του Dam-Funk είναι unmistakable, που λένε και οι Σάξωνες, και καταφέρνουν να ντύσουν με στρας μία πρώτης κλάσεως pop φωνητική μελωδία. Αποτέλεσμα ένα τέλειο single που αν δεν σε κάνει να κουνηθείς μάλλον έχεις πεθάνει.
3. Lump - "Curse of the Contemporary"
Απροσδόκητη Laura Marling σ'αυτό το project με τον Mike Lindsay. Αν κάτι μας έλειπε από την ταλαντούχα αγγλίδα ήταν η ποικιλία. O ομώνυμος δίσκος και ιδιαιτέρως το βασικό κομμάτι του μας προσφέρουν ακριβώς αυτό. Μια θολούρα και μια ελευθερία σκέψης πολύ πιο έξω από τα όρια της folk που εξασκούσε στην σόλο καριέρα της η δεσποινίς Marling. 
2. Rolling Blackouts Coastal Fever - "Mainland"
Συγκρότημα από την Αυστραλία που μας συστήνεται με αυτό το πάρα πολύ καλό μελωδικό κιθαριστικό single. Η μεγάλη του διαφορά με τα υπόλοιπα του σωρού, που είναι στο ίδιο στυλ, είναι ο γεμάτος ήχος του και το ότι κανένα δευτερόλεπτο δεν μένει ανεκμετάλλευτο. Θα μπορούσα να το προτείνω, με καλοπροαίρετη διάθεση πάντα, στους Real Estate ως φόρμα μπας και γράψουν κάποια στιγμή δεύτερο κομμάτι μετά τις 80 παραλλαγές του πρώτου.
1. Thom Yorke - "Suspirium"
Ακόμα προσπαθεί να εξηγήσει ο μουσικός από την Οξφόρδη τι συμβαίνει με τον τρελό και μοιραίο χορό της ζωής. Πρώτα με το "Present Tense" του συγκροτήματός του ("This Dance is like a weapon of self defence against the present") και τώρα με το συγκλονιστικό single του soundtrack που ντύνει το remake του Suspiria. "This is a waltz/ Thinking about our bodies/ What they mean/ For our salvation" και λίγο αργότερα με τη συνοδεία του παρεξηγημένου και ξεχασμένου στο χρονοντούλαπο (που γράφει απ' έξω Ian Anderson) της μοντέρνας pop/rock/εναλλακτικής μουσικής φλάουτου "All is well, as long as we keep spinning/ here and now dancing behind a wall". 
Χορός και ψυχοθεραπεία είναι ένα ταιριαστό ζευγάρι αναμφίβολα. Ένα άλλο ταιριαστό ζευγάρι στην αιωνιότητα είναι ο Thom Yorke και το πιάνο του. Αν ο ηγέτης των Radiohead έχει μπροστά του μια δυνατή σύνθεση, φτιάχνει μια ζεστή, φιλόξενη και ατμοσφαιρική γωνίτσα που κρύβεται προστατευμένη από τον πάγο που υπάρχει γύρω μας απομονώνοντας όλους τους υπόλοιπους, περιττούς ήχους. 

Μείνετε μαζί μας. Συνεχίζουμε με τους αγαπημένους μας δίσκους της χρονιάς 2018.

15. Cat Power - Wanderer 
6 ολόκληρα χρόνια μετά το Sun η ιδιαίτερη Cat Power επιστρέφει με έναν κατά τη γνώμη μας καλύτερο δίσκο, πιο ήπιο, πιο συναισθηματικό και τελικά πιο ουσιαστικό. Ηχογραφήθηκε εν μέσω εντάσεων με την Matador. Παρ'όλ'αυτά, για την υπερευαίσθητη Chan Marshall η οργή της κρύφτηκε με έναν τρόπο πιο διακριτικό σε αντίθεση με τα ενίοτε εκρηκτικά ξεσπάσματά της στις live εμφανίσεις, όταν κάτι δεν πηγαίνει ακριβώς με τον τρόπο που θέλει. Βρίσκεται σε ώριμη φάση. Να δούμε αν θα διαρκέσει.
(Ακούστε απαραιτήτως: "In your Face", "Stay", "Nothing Really Matters") 
Πάντοτε αποτελεί ευχαρίστηση να τοποθετούμε ντεμπούτα στις λίστες μας. Οι Αυστραλιανοί ήρθαν με μια πολύ δυναμική πρώτη προσπάθεια, μας χάρισαν ένα θηρίο για single ("Mainland") και μέσα σε μόλις 35 περίπου λεπτά ήρθαν, μας τα είπαν τα indie rock τους, τα απολαύσαμε και έφυγαν. Καθαρά και παστρικά πράγματα.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Talking Straight", "Mainland", "The Hammer")
13. Janelle Monae - Dirty Computer
Ok βρωμοκομπιούτερ μας λέει η Janelle σε ένα δίσκο που περίπου έχει και μπλέκει τα πάντα. Εκτός ότι μουσικά είναι ο ορισμός της fusion κουζίνας και ποικιλίας δεν χάνει ποτέ ευκαιρία για τα θαρραλέα της σχόλια προς την κοινωνία της Αμερικής που καταφέρνει ταυτόχρονα να βρίσκεται 20 χρόνια μπροστά και 100 χρόνια πίσω. 
(Ακούστε απαραιτήτως: "Crazy Classic Life","Screwed", "Make Me Feel")
12. Duke Garwood & Mark Lanegan - With Animals
Με την συνοδεία ζώων γράφτηκε αυτός ο δίσκος ή μήπως εννοεί επιβιώνοντας ανάμεσα στα ζώα; Όπως και να'χει ο Lanegan, που έχει αποδείξει ότι είναι υπέρμαχος των συνεργασιών (και υποθέτω και των ζώων), βρίσκει άλλον έναν συμπολεμιστή στον μοναχικό του δρόμο. Η δεξιοτεχνία στα μπλουζ της ηλεκτρικής κιθάρας του Duke Garwood ταιριάζει ιδανικά με την φωνή=προσωπικότητα του Lanegan και το δίδυμο ενώνεται θυμίζοντας τις παλιότερες συνεργασίες του τραγουδιστή με τον πολυοργανίστα Mike Johnson. 
(Ακούστε απαραιτήτως: " Feast to Famine", "Upon Doing Something Wrong", "Desert Song")
11. The Breeders - All Nerve
Συνεχίζουμε τη λίστα με μερικούς ακόμα καλλιτέχνες που εκκολάφτηκαν στα '90s. Και γιατί όχι; Ποτέ δεν είναι αρκετοί. Οι Breeders συμπληρώνουν πια 30 (!) χρόνια παρουσίας. Αυτό δε λέει πολλά βέβαια γιατί έχουν βγάλει μόλις 5 δίσκους, καθώς γεννήθηκαν ως συμπληρωματικό project από τις αδερφές Deal. Οπότε μέχρι τα μέσα των '00s υπήρχαν και οι Pixies στη μέση. Μετά από 10 χρόνια απουσίας ο πέμπτος τους δίσκος είναι μια από τις καλύτερες προσθήκες στην δισκογραφία τους. Το ότι επανήλθε το line-up της εποχής του αριστουργήματος Last Splash λέει πολλά. Δεν έχουν χάσει καθόλου τη δυναμικότητά τους από τότε.
(Ακούστε απαραιτήτως: "All Nerve", "Howl at the Summit", "Blues at the Acropolis")
10. Lump - Lump
Αναφέραμε και νωρίτερα κάποια λίγα για το ενδιαφέρον εναλλακτικό project της Laura Marling. «Και τώρα, ώρα για κάτι διαφορετικό» σκέφτηκε και σε ένα βαθμό πράγματι έτσι είναι. Μελωδική, χαλαρωτική παρατήρηση της σύγχρονης ζωής και κατανάλωσης παρέα με τον ηγέτη του folk, με αναφορές στην ηλεκτρονική μουσική, συγκροτήματος Tungg. Ίσως για πρώτη φορά η αιωνίως νεαρή Laura πατάει σε κάποια digital μονοπάτια και το κάνει με τη γενναιότητα που την διακρίνει και στους σόλο δίσκους της.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Curse of the Contemporary", "Late to the Flight", "May I Be the Light")
09. Mitski - Be the Cowboy
Θρίαμβος, αποθέωση, πολλές πρωτιές. Η Αμερικανογιαπωνέζα κυκλοφόρησε το πιο φιλόδοξο άλμπουμ της, παρ'ότι αυτό διαρκεί μόλις 32 λεπτά, με το μεγαλύτερο κομμάτι να είναι γύρω στα τρία λεπτά. Οι Αμερικάνοι το λάτρεψαν χαρίζοντάς της πολλούς επαίνους. Η Mitski πηδάει σαν βατραχάκι μεταξύ πιάνου και κιθάρας, σε ένα μοναχικό αλλά σπάνια μελαγχολικό ταξίδι. Άλλωστε ο απολογισμός και η αποστασιοποίηση φέρνει τη σοφία και αυτή δεν εκφράζεται με μιζέρια και τύψεις αλλά ούτε και μεγαλόπνοα σχέδια. Εξάλλου μοιάζει συνειδητή επιλογή πολλά κομμάτια του δίσκου να φτάνουν στο παραπέντε από το να απογειωθούν αλλά αυτή η απελευθέρωση να μην συμβαίνει ποτέ. 
(Ακούστε απαραιτήτως: "Old Friend", "A Pearl", "Me & My Husband")
08. St. Vincent - Masseducation 
Ίσως το αγαπημένο μου άλμπουμ του 2018. Ίσως δεν έπρεπε να υπάρχει καν στη λίστα. Μπέρδεμα ε;
Το Masseducation δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από απογυμνωμένες ακουστικές και λιτές εκδοχές των κομματιών του magnum opus της Annie Clark, Masseduction. Άρα ο συγκεκριμένος δίσκος δεν αποτελείται από συνθέσεις του 2018. Όπως και να'χει το Masseducation ήταν μια εξαιρετική ιδέα προκειμένου να αναδείξει τις πραγματικά σπουδαίες συνθέσεις του μεγάλου του αδελφού. Εξάλλου η φωνή της Annie Clark και η ερμηνεία της είναι τα μόνα που χρειάζεσαι σ' αυτό το μουσικό ερημονήσι.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Slow Disco", "Fear the Future", "New York")
Cusp σύμφωνα με το google σημαίνει το οξύ άκρο. Πρακτικά σημαίνει "στα πρόθυρα". Σαν αυτά του θανάτου που βρέθηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της η αμερικανίδα folk τραγουδίστρια. Πόσο παράξενο το εκκρεμές της μοίρας να μην μπορεί να αποφασίσει αν θα μείνει στην πλευρά της γέννησης μιας νέας ζωής ή στο τέλος μιας άλλης;  Επηρεασμένη απ' αυτή τη διεισδυτική εμπειρία η Alela Diane μιλά εξομολογητικά, συγκινεί και χαρίζει την ψυχή της στον ακροατή. Μέσω της μητρότητας αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και κουβαλάει στην πλάτη της τις τραγωδίες του. Χαρακτηριστικότερο το "Emigre" που ξαναφέρνει στο νου την αβάσταχτη ιστορία του Αιλάν Κούρντι.
(Ακούστε απαραιτήτως: " The Threshold", "Emigre", "Buoyant")
06. Gwenno - Le Kov
Άλλη μια, κατά κάποιο τρόπο, ανακάλυψη του Gruff Ruys,  μετά την Cate Le Bon, που της συμπαραστάθηκε στην κυκλοφορία του δεύτερού της δίσκου. Η Gwenno Saunders αυτή τη φορά ορκίστηκε να είναι εξ' ολοκλήρου (ο δίσκος) στη μητρική της γλώσσα, τα Κορνουαλικά. Μια πραγματικά πανέμορφη γλώσσα για όσους τη γνωρίζουμε. Πλάκα κάνουμε, ιδέα δεν έχουμε. Αν όμως γνωρίζαμε Κορνουαλικά σίγουρα θα τα βρίσκαμε πολύ όμορφα πόσο μάλλον αν υποθέσουμε ότι έχουν κάποια σχέση με το κάλλος της Κορνουάλης. Το single που προηγήθηκε του δίσκου, το υπέροχο "Tir Ha Mor (Land and Sea)", δίνει το στίγμα του δίσκου και τι να περιμένουμε απ' αυτόν. Ηλεκτρονική μουσική με ποπ μελωδίες, ψυχεδελικές βουτιές και η μελίρρυτη φωνή της να κατευθύνει την μελωδική φασαρία πίσω της.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Tir Ha Mor", "Eus Keus?", "Aremorika")
Όταν πια δεν ξέρεις πως να ονομάσεις τον δίσκο σου. Ο 7ος (κι όμως), ναι ο 7ος, δίσκος του αγαπημένου dream pop διδύμου από την Βαλτιμόρη είναι μια από τα ίδια. Και το λέμε με την καλή έννοια. Ο ακροατής δεν πρέπει να θεωρήσει ότι θα μπει σε έναν πρωτόγνωρο κόσμο, αλλά πρέπει να περιμένει να μπει στην ατμοσφαιρική και μοναδική σφαίρα του ήχου τους, που τον έχουν καλλιεργήσει με φροντίδα και προσοχή κλείνοντας τα αυτιά τους στις εξωτερικές παρεμβολές. Η διαφορά σ'αυτόν τον έβδομο δίσκο είναι ότι, κατά δήλωσή τους, "ενώ στο παρελθόν προσπαθούσαμε να βάλουμε πράγματα στον δίσκο που μπορούσαμε να παίξουμε live αυτή τη φορά προσθέσαμε και κάποια που δεν μπορούν να αναπαραχθούν στη σκηνή". Και πράγματι. Ο καμβάς σ'αυτόν τον δίσκο έχει επιμηκυνθεί ελαφρώς. Οι πινελιές είναι πιο χαλαρές και οι γραμμές πιο αφηρημένες. Περιμένουμε στον επόμενο δίσκο (θα μπορούσε να ονομάζεται 8) μεγαλύτερη αφηρημάδα.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Lemon Glow", "Black Car", "Last Ride")
04. Loma - Loma
Πρώτοι! Για μια ακόμα φορά στο Some Beans τους πιάνουμε όλους στον ύπνο. Η ιστορία ξεκινάει όταν οι δύο μουσικοί Emily Cross και Dan Duszynski έκαναν support ως Cross Record στους Shearwater τον προηγούμενο χρόνο. Εκεί γνωρίστηκαν με τον Jonathan Meiburg οπότε και έκαναν καλή παρέα και έτσι αποφάσισαν να φτιάξουν ένα... συγκροτηματάκι βρε αδερφέ, με το όνομα Loma. Η Sub Pop που έχει και τους δύο υπό τη σκεπή της έτριψε τα χέρια της από τα πολλά λεφτά που θα βγάλει από τη συνεργασία (πόσα και πόσα στάδια δεν έχουν γεμίσει οι Shearwater) οπότε έδωσε το ΟΚ. Το αποτέλεσμα είναι όμορφο, αργόσυρτο post rock που θυμίζει παλιότερους Shearwater όταν ήταν λιγότερο πομπώδεις και περισσότερο νατουραλιστές. Αντί για την οπερατική φωνή του Meiburg, η Emily Cross βραχνή και διστακτική αφήνει την τρυφερή φωνή της να βρέξει πάνω απ' αυτό το μυστικιστικό τροπικό δάσος. Σκοτεινές ταλαντώσεις δεν λες τίποτα.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Who is Speaking?", "Dark Oscillations", "Shadow Relief")
Ο Joe Talbot έχει τσαντίσει κόσμο τώρα τελευταία με τον ισαποστασικισμό του. Στον δεύτερο δίσκο των Idles πάντως τα δίνει όλα και δεν κρατάει τίποτα. Σεξισμός, μετανάστευση, brexit, όλα μπαίνουν στο στόχαστρο και τα λέει χύμα και τσουβαλάτα. Μουσικά μαζί με τους Fontaines D.C., τους Pigs x7 και όποιον άλλον μας διαφεύγει ξαναέφεραν στα FM την κοινωνικά ευαίσθητη post punk με την ισχυρή γνώμη. Μέσα από την αγριότητα και την οργή προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτόν τον ανελέητο κόσμο και τελικά να βγάλουν νόημα. Η χαρά που προτείνουν δεν είναι μόνο αντίσταση αλλά και δήλωση ύπαρξης απέναντι σε ένα σύστημα που βολεύεται στο να στέλνει την πλειοψηφία του κόσμου στο περιθώριο.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Danny Nedelko", "Television", "Samaritans")
Για τη γεννημένη στη Σουηδία, με καταγωγή από τη Σιέρρα Λεόνε, μουσικό η υψωμένη γροθιά απέναντι στις στρεβλές πολιτικές δεν είναι κάτι νέο. Από το Raw Like Sushi μέχρι το περίφημο "7 seconds", η Neneh δεν κρατάει κλειστό το στόμα της για κανέναν. Ξανά ο Four Tet στην παραγωγή, όπως και στο Blank Project, προσφέροντας και πάλι έναν ήχο θεσπέσιο, ζεστό, καθαρό και τρυφερό. 
Ο δίσκος καταπιάνεται με τα μικρά. Όχι με τα μεγάλα λόγια και τις μεγάλες ιδέες. Από τις μικρές καθημερινές επαναστάσεις, τον ακτιβισμό, την προσωπική ευθύνη και από τη μια νιφάδα που η Neneh αναρωτιέται, με τη γεμάτη ψυχή και ειλικρίνεια φωνή της, αν γίνεται κάποτε χιονοστιβάδα. Και τι μένει για να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε πέρα από την κουρτίνα των καθημερινών τραγωδιών; Επιμονή, πίστη για ένα καλύτερο αύριο και οι προσωπικές ιστορίες που πρέπει να γίνουν ο οδηγός και να μεταφερθούν από άνθρωπο σε άνθρωπο ώστε να μην ξεχαστούν σ'αυτή τη γήινη πορεία.
(Ακούστε απαραιτήτως: "Fallen Leaves", "Kong", "Synchronised Devotion", "Slow Release")
Η αλλαγή στον ήχο τους ήταν σχεδόν τόσο σοκαριστική όσο ήταν για τους οπαδούς των Radiohead η κυκλοφορία του Kid A. Ξένισε πολλούς αλλά, όσοι είχαν ακουσει προσεκτικά τον σπουδαίο προηγούμενο δίσκο των Low και πιο συγκεκριμένα το "Gentle", υποψιάστηκαν τον μουσικό δρόμο που θα εξερευνούσαν οι καλλιτέχνες από το Duluth. Το Double Negative είναι φτιαγμένο από ψήγματα του παρελθόντος κολλημένα σε άτακτη σειρά που τα κάνουν αγνώριστα αλλά κάτι σου θυμίζουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πίσω από τη μεταλλική ατμόσφαιρα και τις κατεστραμμένες αναμνήσεις, σαν παλιά ξεχασμένα πρόσωπα θυμάσαι τα αγγελικά φωνητικά της Mimi Parker και τους παλμούς των τύμπανών της, τις ραγισμένες χορδές από τις κιθάρες του Alan Sparhawk που τρεμοπαίζουν σαν κόκκινα φώτα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και το ηλεκτρικό ρεύμα που τα ενώνει προσεκτικά με μια κρυμμένη πίσω από τους τοίχους ροή. 
Αν ήταν σειρά θα ήταν η τρίτη σεζόν του Twin Peaks. Ατάκτως ερριμμένα κομμάτια, καρτ ποστάλ παλιών χαρακτήρων απλωμένα σε ένα τραπέζι  και μια ιστορία έτοιμη ν'αποκοπεί, ανά πάσα στιγμή, από τη λεπτή φθαρμένη κλωστή που τη συγκρατεί. 
Τα ραδιοφωνικά παράσιτα που διαπερνούν τον δίσκο μοιάζουν σαν τα πρώτα πρωινά ερεθίσματα που δημιουργούν παρεμβολές στα όμορφα όνειρα που προηγήθηκαν. Σα να είσαι εκεί αλλά διαφορετικός απ' ότι θυμόσουν. Στο 12ο πια δίσκο τους δεν θα λέγαμε οτι επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους αλλά μάλλον μας παρουσιάζουν μια διαφορετική πλευρά τους μέσα από ένα άλλο πρίσμα. 
(Ακούστε απαραιτήτως: "Fly", "Always Up, "Always Trying to Work It Out", "Dancing and Fire")


25.3.18

If you can go through day to day without the fear of violence/ Count that up

Τα δύο αδέλφια, από το Sunderland (κρατήστε το αυτό), με μια εναλλαγή δύο-τριών νοτών βρίσκουν τη μαγεία στην απλότητα. Το "Count it Up" από τον καινούργιο τους δίσκο είναι ένα earworm, όπως θα έλεγαν και στην πατρίδα τους, με επιρροές βαριών '80s και συνθετικής ποπ που αν ήταν λίγο πιο συνθετική θα δούλευε σε εργοστάσιο ρούχων σε κάποιο φτωχό χωριό της Κίνας (κρατήστε το και αυτό) και πλαστικών drums με πολύ ανεβασμένη ένταση στο μιξάρισμα.
Πίσω από το κομμάτι κρύβονται οι στίχοι του David Brewis που το ξεχωρίζουν από τον σωρό των απλά καλών ραδιοφωνικών τραγουδιών. Επηρεασμένος από το Βrexit, ο Brewis αναρωτιέται τι πήγε στραβά στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Sunderland που ήταν από τις πρώτες με μεγάλη και ευρεία νίκη του Leave. Προσεγγίζει το θέμα χωρίς τον σνομπισμό του οποίου συχνά πέφτει θύμα η σπουδαγμένη μεσαία τάξη προς το φτωχότερο εργατικό παραγωγικό δυναμικό (εδώ κολλάει το φτωχό χωριό της Κίνας), αλλά με ειλικρινή τρυφερότητα και απογοήτευση που σου βυθίζει το στομάχι. Συναισθήματα που έχουμε αισθανθεί πολλές φορές κι εμείς τα τελευταία χρόνια με την περίφημη κρίση στον καιρό των μνημονίων, είτε πράσινων, είτε μπλε, είτε ροζ.
Είναι το συναίσθημα που ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι «Πότε γέμισε η γειτονιά μου με φασίστες;» ή διαπιστώνεις «Η ευαισθησία μας, η ανθρωπιά μας και η περίφημη ελληνική φιλοξενία εξαντλούνται τη στιγμή που αρχίζει να αδυνατίζει το πορτοφόλι». Όχι, στην Ελλάδα δεν θα σου δώσει κάποιος χείρα βοηθείας στη μέση του δρόμου για να δει αν είσαι καλά. Ή τελοσπάντων δεν είναι πιθανότερο να συμβεί κάτι τέτοιο απ' ότι σε άλλες χώρες.
Αυτό το σοκ της συνειδητοποίησης περιγράφουν οι Field Music που στο συγκεκριμένο κομμάτι απαριθμούν τους λόγους που θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή μας εν έτει 2018. Όμως στην αδιαμφισβήτητη άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου και του προσδόκιμου ζωής ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξεως εμείς απαντάμε με Brexit, Donald Trump, Nigel Farage, ακροδεξιά και Πάνο Καμμένο and friends.  

8.3.18

It’s tough to become a grown up/ Put it off while you can

Το τρίμηνο που μας πέρασε εμφανίστηκαν όχι μία, όχι δύο αλλά τρεις κυκλοφορίες από μια μπάντα που «ενηλικιώθηκε» πια συμπληρώνοντας 20 και πλέον χρόνια καριέρας. Οι Σκωτσέζοι Belle and Sebastian - η παρέα του Stuart Murdoch- για τη συνέχεια του εξωστρεφούς Girls in Peacetime... του 2015 επέλεξαν να μας προσφέρουν τρία διαφορετικά EP για όλα τα γούστα των φιλάθλων που τους υποστηρίζουν. Μέσα σε αυτά τα μίνι άλμπουμς, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν ως ένα με τίτλο How to Solve Our Human Problems, parts 1 - 3, παρουσιάζουν μια επιλογή τραγουδιών που πατάει στις γνωστές συχνότητές τους.
Είναι ακόμα αυτοί οι ρομαντικοί τύποι που ονειροπολούν μέρα μεσημέρι και γίνονται ένα με το φόντο. Αυτή τη φορά όμως οι πένες τους καπνίζουν από τη μάχη της συνειδητοποίησης του χρόνου που έρχεται και φεύγει. Το βασισμένο στο όμποε και ήδη κλασσικό "I'll Be Your Pilot" είναι ένα εσωστρεφές κομμάτι που το διαπνέει ένας αέρας ξεπεσμένης αριστοκρατίας.  
Η χαμένη αθωότητα και η ενηλικίωση του πάλαι ποτέ twee-pop φαίνεται και σε άλλα σημεία, όπως στο "We Were Beautiful". Εδώ, όπως παλιά, σηκώνονται ντροπαλά από το τραπέζι τους και χορεύουν κουνώντας ελαφρά τους ώμους προσέχοντας να μην ενώσουν τα μάτια τους με αυτό το κορίτσι/αγόρι στο μπαρ της pub που τώρα πια έχει μερικές ρυτίδες παραπάνω.
Όμορφη συλλογή τραγουδιών, που μπορεί να μη φτάνει την πρώτη τους συλλογή παλιών και νέων κομματιών (το εξαιρετικό Push Barman to Open Old Wounds) εντούτοις  φαίνεται να κατάλαβαν πως η ζωή ξεκινά στα δεύτερα -άντα.

 

28.2.18

House of Woodcock

Τα τελευταία 10 χρόνια για το some beans οι ταινίες του Paul Thomas Anderson είναι μια ιεροτελεστία. Ειδικότερα η παρακολούθησή τους για πρώτη φορά στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας αποτελεί μια ικανοποίηση με την οποία αισθάνεσαι ότι κακομαθαίνεις τον εαυτό σου. Είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της παλιομοδίτικης έννοιας που αναφέρεται ως «Η μαγεία του κινηματογράφου», ό,τι και αν σημαίνει αυτό.
Ταινίες χορταστικές σε νοήματα που δημιουργούν διακλαδώσεις σχολιασμού αργότερα την ώρα του καφέ. Φωτογραφία χαρακτηριστική με έντονα πατημένες χρωματιστές γραμμές και αποτυπωμένες παραστάσεις βαθιά χαραγμένες στο υποσυνείδητο. Και βέβαια από την εποχή του There Will Be Blood η μουσική συνοδεία του Jonny Greenwood φτιάχνει έναν συμπρωταγωνιστή που αφηγείται τις εκάστοτε ιστορίες με νευρωτική και δυσοίωνη διάθεση με επιρροές από Penderecki (There Will Be Blood), με μεγαλοπρεπή κλασσικισμό  (The Master), με χαλαρό ποτ πουρί από Can έως Minnie Riperton (Inherent Vice) και εσχάτως με τακτοποιημένες αλλά θαλερές ενορχηστρώσεις (Phantom Thread).
Αφορμή για το παρόν κείμενο είναι το soundtrack του Jonny Greenwood για την πιο πρόσφατη ταινία του P.T. Anderson στην οποία η παρουσία της μουσικής είναι κάτι παραπάνω από σημαντική στη διήγηση μιας ανορθόδοξης αλλά τελικά βαθύτατα ρομαντικής ιστορίας. Δεν θα πούμε κάτι παραπάνω για το ανατρεπτικό σενάριο. Έτσι και αλλιώς δεν είμαστε -ακόμα- κινηματογραφικό blog. Αυτό που θυμόμαστε πάντως είναι να μένουμε καρφωμένοι στην οθόνη με -κυριολεκτικά- ανοιχτό το στόμα προσπαθώντας να απορροφήσουμε το δηλητηριώδες, σαν μανιτάρι του δάσους, νέκταρ οπτικής και ηχητικής αλληλουχίας.
Στο σπίτι, οι ακροάσεις του soundtrack αποκτούν έναν άλλον χαρακτήρα. Στην αρχή προσπαθείς να ανασύρεις τους ήρωες της ταινίας και τις σκηνές που ντύνονται από το κάθε κομμάτι. Σύντομα όμως απλά χάνεσαι στα όμορφα μονοπάτια με τα μεγάλα πολύχρωμα έγχορδα και τις πλούσιες παρτιτούρες. Με δύο εξαιρέσεις. Στο "Never Cursed" δεν μπορείς να ξεχάσεις τη στοιχειωμένη, παρότι φαινομενικά απλή στη σύλληψή της, τοποθέτηση των χαρακτήρων, που δεν είναι παρά μια πνευματική τελετή με το βλέμμα στο υπερπέραν. Εξάλλου, καρφωμένη θα μας μείνει για πάντα κατά την αποχώρηση από τον κινηματογράφο η ατάκα της κομψής κυρίας, στην έβδομη δεκαετία της ζωής της, μετά το τέλος της ταινίας («πρέπει να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να δουλέψει η σχέση σου»).
Ίσως η καλύτερη συνεργασία που γεννήθηκε μέχρι στιγμής από το  bromance μεταξύ των δύο ανδρών.
 

20.2.18

Things we lost in the fire

Το καινούργιο κομμάτι των Wooden Shjips ονομάζεται "Staring At The Sun" και προετοιμάζει το έδαφος για την κυκλοφορία του επόμενου τους δίσκου τον Μάιο με τίτλο V. 
Φωτιές να σιγοκαίνε και σπίθες να ξεκολλάνε και να χάνονται στον βραδινό αέρα μας κάνει να φανταζόμαστε αυτό το κομμάτι και πράγματι το συγκρότημα εμπνεύστηκε από τις φωτιές που κατέκαψαν τα βορειοδυτικά της Αμερικής το περασμένο καλοκαίρι.
Εύκολα όμως ξεχνάς τις δυσάρεστες θεματικές χροιές για το πιο κοντινό σε ευχάριστη νάρκωση - μέσω αναθυμιάσεων- κομμάτι που ακούσαμε μέχρι στιγμής το 2018. Σε αυτά τα επτάμιση λεπτά σε πρώτη φάση χάνεις σταδιακά τον έλεγχο των άκρων σου. Στη συνέχεια ξεχνάς τι έκανες και παραδίνεσαι στην κιθαριστική και αργή ψυχεδέλεια που τριγυρίζει το κεφάλι σου κάνοντάς σε να νομίζεις πως πέρασαν 30 λεπτά.
Στο τέλος επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα πασπαλισμένη και σιωπηλή σαν καλυμμένη από στάχτες.
 

17.2.18

The perfect crime that I'll commit/ Is loving you despite all of it


Δύο δυνατές επιστροφές είχαμε τον τελευταίο μήνα που μας πέρασε. Η Karen O και οι Eels του Mark O. Everett έλειψαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, από τα μουσικά δρώμενα. H μεν Karen μετά από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο το 2014 γέννησε το πρώτο της παιδί που το ονόμασε Django...

Οι Eels από την άλλη δεν είναι ούτε ιδιαιτέρως παραγωγικοί (για τα δεδομένα τους) τη δεκαετία που διανύουμε ούτε ιδιαίτερα ορεξάτοι. Έλειψε από τα μάτια τους η πείνα, αλλά το πρώτο single "The Deconstruction" -ένα φαινομενικά γαλήνιο αλλά στο βάθος εξαιρετικά νευρωτικό κομμάτι, με τα πανέμορφα ανατολίζοντα έγχορδα να το σκίζουν στη μέση- του επερχόμενου ομώνυμου δίσκου μας κάνει να πιστεύουμε ότι ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους.




Η Karen O, απ' όσο ξέρουμε, δεν ετοιμάζει δίσκο, αλλά συνεργάστηκε επιτυχημένα με έναν από τους νέους αγαπημένους του ελληνικού ραδιοφώνου, τον Michael Kiwanuka, τραγουδώντας και συνθέτοντας το "Yo! My Saint" που συνοδεύει  το σποτάκι για τη νέα κολεξιόν της εταιρείας μόδας &*@#&$ (δεν έχουμε πληρωθεί για να κάνουμε διαφήμιση, γι'αυτό και η λογοκρισία). Η ερμηνεία της ευάλωτη, ανάμεσα στη φθορά και την αφθαρσία, ενώ από πίσω λεπτοκαμωμένα και διακριτικά έγχορδα σηκώνουν τις μύτες τους για να φανούν στη φωτογραφία. Στα χνάρια του Crush Songs (2014) αλλά πιο ολοκληρωμένο.
  

12.2.18

Let your Dogtooth Grow

Οι Orielles είναι ένα τρίο μουσικών από το Halifax της Αγγλίας. Δύο αδελφές και ο κολλητός τους με τον οποίο -όπως μας πληροφορεί η εταιρεία τους Heavenly Recordings- γνωρίστηκαν σε κάποιο πάρτι. Σημαντική πληροφορία.
Τα νέα αυτά ταλαντούχα, παιδιά στο τέλος αυτής της εβδομάδας κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Silver Dollar Moment και αν είναι ένδειξη το πρώτο single του δίσκου "Let Your Dogtooth Grow" θα βιαστούμε να το βάλουμε στην playlist μας.
Το κομμάτι που αναφέρουμε μας πρόσφερε στο τέλος της περασμένης χρονιάς ένα όμορφο τετράλεπτο '90s εναλλακτικού ροκ που δεν χάνει ούτε παλμό με τα κολλητικά του ρεφρενάκια, τις καθαρές γκαζωμένες κιθάρες που δεν πολυλογούν και τα απαραίτητα, για κάθε συγκρότημα με γυναικεία φωνητικα με έμπνευση την Kim Deal και τους Lush, "ahhhhh" και "ohhhh".
Αν μαζί με τους Shame καβαλήσουν το κύμα της μίνι αναβίωσης των '90s (made in England σ'αυτήν την περίπτωση) απομένει να το δούμε. Εμάς ήδη μας έχουν κερδίσει πάντως.
 
Clicky Web Analytics