Διπλή επίθεση εξαπέλυσε σε διάστημα λίγων μηνών ο νεόκοπος Julian Lynch από το Wisconsin. Ως απόφοιτος της Μουσικολογίας αποφάσισε να κάνει πράξη την θεωρία και να βγάλει δύο (!) προσωπικούς δίσκους με τους τίτλους Orange You Glad και Mare. To Orange You Glad ήταν ο πρώτος δίσκος, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2009, ενώ το Mare κυκλοφορεί φέτος, σε λίγες μέρες για την ακρίβεια.Και τα δύο άλμπουμ είναι χτισμένα σε lo-fi θεμέλια με τον ήχο να μοιάζει σα να ακούγεται από το υπόγειο του περίεργου γείτονα. Αυτός ο περίεργος γείτονας έχει επιρροές από απαλή jazz, ανατολικής υφής αυτοσχεδιασμούς και για φωνή ένα νιαούρισμα φτιάχνοντας ένα μίγμα που μοιάζει με τις ηχογραφήσεις του Tim Buckley.
Ο Julian Lynch λατρεύει να δίνει χώρο στις νότες, τα ξυλόφωνα αλλά και διάφορους παράξενους και όχι συχνά χρησιμοποιημένους ήχους φτιάχνοντας χλωμές αλλά πλούσιες παλέτες. Δεν ζητάει τη συνεχή και αμέριστη προσοχή σου αλλά περισσότερο πετάει ιδέες στον αέρα αφήνοντάς σε να τις αναλύσεις.
Αυτό συμβαίνει περισσότερο στο noir Orange You Glad. Τα "Winterer One" και "Winterer Two" κρύβονται πίσω από ακόμα πιο διακριτικές μελωδίες, το "Rancher" θυμίζει εκείνη τη στιγμή που έχεις βγει από τη θάλασσα και στεγνώνεις βλέποντας τον ήλιο να αργοπνίγεται στο πέλαγος ενώ το "Mercury" έχει τις ανατολίτικες επιρροές αναφέραμε νωρίτερα.
Το φετινό Mare είναι κάπως διαφορετικό και ίσως πιο απρόσωπο. Τα ηχητικό τοπίο μοιάζει να μεταφέρεται στο διάστημα και η ψυχεδέλεια χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της από την έλλειψη βαρύτητας. Το "Just Enough" έχει κάτι από Nusrat Fateh Ali Khan, το "A Day at the Racetrack" κουνιέται σαν εκκρεμές, το "Ruth My Sister" είναι μια αξιολάτρευτη dream pop ενώ ίσως το καλύτερο μουσικό σημείο του δίσκου, το "Mare", χαρακτηρίζεται από τα ακατάληπτα ανεβοκατεβάσματα της φωνής του Lynch με μια πολύ όμορφη μελωδία να τρέχει από πίσω και να ολοκληρώνεται σαν supernova που σκάει και θρυμματίζεται ξανά πίσω στον σωρό της μουσικής που αρχίζει και αποκτά διαστάσεις πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου