Words don't express my meaning/ Notes could not spell out the score

"This watch I got here was first purchased by your great-grandfather during the first world war. It was bought in a little general store in Knoxville, Tennessee, made by the first company to ever make wrist watches. Up until then, people just carried pocket watches. It was bought by Private Doughboy Ryan Coolidge the day he set sail for Paris. This was your great-grandfather's war watch, and he wore it every day he was in the war. Then when he had done his duty, he went home to your great-grandmother, took the watch and put it in an old coffee can. And in that can it stayed 'til your granddad Dane Coolidge was called upon by his country to go overseas and fight the Germans once again. This time they called it World War Two. Your great-granddad gave this watch to your granddad for good luck. Unfortunately, Dane's luck wasn't as good as his old man's. Dane was a Marine and he was killed along with all the other Marines at the battle of Wake Island. Your granddad was facing death, and he knew it. None of those boys had any illusions about ever leaving that island alive. So three days before the Japanese took the island, your granddad asked a gunner on an Air Force transport named Winocki, a man he had never met before in his life, to deliver to his infant son, who he had never seen in the flesh, his gold watch. Three days later, your grandfather was dead. But Winocki kept his word. After the war was over, he paid a visit to your grandmother, delivering to your infant father, his Dad's gold watch. This watch. This watch was on your Daddy's wrist when he was shot down over Hanoi. He was captured and put in a Vietnamese prison camp. He knew if the gooks ever saw the watch that it'd be confiscated; taken away. The way your Dad looked at it, this watch was your birthright. He'd be damned if any slopes were gonna put their greasy yellow hands on his boy's birthright. So he hid it in the one place he knew he could hide something. His ass. Five long years, he wore this watch up his ass. Then when he died of dysentery, he gave me the watch. I hid this uncomfortable hunk of metal up my ass for two years. Then, after seven years, I was sent home to my family. And now, little man, I give the watch to you."

- "Captain Koons", Pulp Fiction

"My kids are starting to notice I'm a little different from the other dads. "Why don't you have a straight job like everyone else?" they asked me the other day. I told them this story: In the forest, there was a crooked tree and a straight tree. Every day, the straight tree would say to the crooked tree, "Look at me...I'm tall, and I'm straight, and I'm handsome. Look at you...you're all crooked and bent over. No one wants to look at you." And they grew up in that forest together. And then one day the loggers came, and they saw the crooked tree and the straight tree, and they said, "Just cut the straight trees and leave the rest." So the loggers turned all the straight trees into lumber and toothpicks and paper. And the crooked tree is still there, growing stronger and stranger every day"

- Tom Waits

“I don't think there's anything remotely ‘alt-country’ about my band, but I still get dogged by that every time I pull out the damn banjo: People are like, ‘Ah, the country or folk stylings of... .’ Jesus. What did this banjo ever do to you?”

- Jonathan Meiburg

"There are only two books written: Someone goes on a journey, or a stranger comes to town."

- Unsourced

"Paul Allen has mistaken me for this dickhead Marcus Halberstram. It seems logical because Marcus also works at P&P and in fact does the same exact thing I do and he also has a penchant for Valentino suits and Oliver Peoples glasses. Marcus and I even go to the same barber, although I have a slightly better haircut."
-"Patrick Bateman", American Psycho

Και αν αναρωτιέστε αν ο άνθρωπος είναι ικανός για τόσους φόνους όσους φαντάζεται (;) ο χαρακτήρας του Bret Easton Ellis, δείτε την ιστορία της μαντάμ Lalaurie. Μισή αστικός μύθος, μισή πραγματικότητα, ολόκληρη ανατριχίλα.

http://en.wikipedia.org/wiki/Delphine_LaLaurie

Tweet

I was a cloud looking down/ Your frantic waving did not provoke feeling.

Είναι ίσως ο πιο έμφυτα ταλαντούχος τραγουδιστής στην ηλικία του (γεννήθηκε το '76), ενώ θα μπορούσαν να γραφτούν τετράδια επί τετραδίων για τη φωνή του.

Ο Jonathan Meiburg, το μισό κομμάτι από τους μέχρι πρότινος Διόσκουρους Okkervil River, αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στους δικούς των Shearwater. Αποχαιρέτησε τον Sheff, τραγουδώντας στο πρώτο κομμάτι του Stand Ins, και πήγε και έβγαλε εύκολα έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2008. Τα επίθετα στερεύουν όταν μιλάς για τόσο προικισμένη φωνή ικανή να μαγέψει και τον πλέον αδιάφορο ακροατή. Φωνή τεράστια σε έκταση και ποιότητα. Με μικρές ατελείωτες σκάλες να την διαφοροποιούν διακριτικά, άλλες φορές δυνατή, κρυστάλλινη και αμετακίνητη σαν ένας χαλύβδινος τοίχος, και άλλες φορές σπαρακτικά αδύναμη σαν ένας πλάτανος που τα κλαδιά του είναι έτοιμα να τσακιστούν από τον αέρα.

Το "I Was A Cloud" είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδιοτήτων που μπορεί να αποκτήσει η φωνή του Meiburg στην δεύτερη περίπτωση. Χτισμένο γύρω από μια υπνωτική ακουστική μελωδία, όλο το τραγούδι μοιάζει σαν μια γιγάντια τούρτα που πάνω της προστίθενται λαχταριστές πινελιές. Μοιάζει σαν ένα ποίημα που βρίσκει στον δρόμο του τη γοητεία και την εφευρετικότητα καθώς και όλα τα άλλα απαραίτητα συστατικά που χρειάζεται για να περάσει στην αιωνιότητα. Μοιάζει σαν μια εξερεύνηση σε ένα μαγεμένο δάσος που στο κάθε μονοπάτι του βρίσκεις δροσερές βρύσες, φωτεινά, μυστηριώδη και πανέμορφα πλάσματα, λουλούδια με τις πιο όμορφες μυρωδιές που υπάρχουν, και κρυμμένα απότομα βράχια που σε οδηγούν στην πανοραμική θέα ενός ξεχασμένου και απάτητου κόσμου.

Ο Jeff Buckley κάποτε είχε πει πως ευαίσθητος δεν είναι ο κλαψιάρης. Ευαίσθητος είναι αυτός που επηρεάζεται από το πέταγμα μιας πεταλούδας, και εμπνέεται από αυτό. Και είχε δίκιο. Ευαίσθητος είναι αυτός που ακούει τον ήχο των μυρμηγκιών που δουλεύουν αγόγγυστα. Είναι αυτός που συγκινείται με τις μικρές τραγωδίες που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, είναι αυτός που θα ψάξει την έμπνευση στα μικρότερα και πιο αγνοημένα κείμενα μιας εφημερίδας. Ή στην προκειμένη περίπτωση ευαίσθητος είναι αυτός που, ερωτευμένος με τα πτηνά (απόφοιτος ορνιθολογίας γαρ) δημιουργεί ένα τραγούδι με θέμα την αβεβαιότητα ενός σπουργιτιού μπροστά στον ενδεχόμενο κίνδυνο της φωλιάς του.

Ξέρω, δεν ακούγεται πολύ cool σε έναν κόσμο που κάνει μόδα τις διαγαλαξιακές φιλοδοξίες του Matt Bellamy, αλλά δεν μετριούνται τα πάντα με το πόσο μεγάλα, πόσο γρήγορα και πόσο έτοιμα να καταναλωθούν είναι. Ο Meiburg (και συγχωρέστε μου που μιλάω σα να είναι μόνος του στο συγκρότημα, τη στιγμή μάλιστα που ο Thor Harris έχει τεράστιο μερίδιο στους δίσκους τους) προτιμά να μιλάει με διακριτικότητα, σε ένα τραπέζι γεμάτο φωνακλάδες συνδαιτυμόνες που δίνουν σημασία μέχρι εκεί που φτάνει η γλώσσα τους. Ας ελπίσουμε το παραμύθι να έχει καλό τέλος και οι Shearwater να κερδίσουν την προσοχή που τους αξίζει, και ας σαμποτάρονται από διάφορους αντιδραστικούς που τη βρίσκουν μέσα στην άρνηση τους.

Μέχρι τότε το τραγικά υπέροχο ακορντεόν στην μέση του κομματιού θα μας στοιχειώνει, η ψιθυριστή φωνή του Meiburg που τραγουδά με την τρυφερότητα και την αφοσίωση που σκεπάζει ένας πατέρας τον νεογέννητο γιό του θα μας συγκινεί, τα γλυκά ραβδίσματα της άρπας θα μεταμορφώνουν από κολοκύθα σε πριγκίπισσα την πολλές φορές στραβοκάνα μας καθημερινότητα, και σαν τελειωτικό χτύπημα η κυκλική μελωδία του πιάνου θα φτιάχνει μαγικά σκαλοπάτια που θα μας οδηγούν στον μικρόκοσμο των Shearwater.

Tweet