Για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα η μοναδική μου επαφή με τον Mark Linkous ήταν απο την συνεργασία που έκανε μέσω τηλεφώνου με τον Thom Yorke προκειμένου να μας χαρίσουν μια υπνωτική εκτέλεση του "Wish You Were Here" των Pink Floyd. Όταν ήρθε πια η ώρα να ακούσω την δισκογραφία του ένιωσα άσχημα γιατί πραγματικά θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες που θα έβαζαν το χέρι τους στη διαμόρφωση της μουσικής μου αντίληψης αν τον γνώριζα νωρίτερα.
Από το 1995 έως σήμερα μας χάρισε 6 άλμπουμ μέσα στα οποία κρύβονταν συνεργασίες με πολύ σπουδαίο κόσμο (Tom Waits, PJ Harvey, John Parish, Dave Freedman, Dangermouse, Fennesz, Iggy Pop, Frank Black, Daniel Johnston κλπ), ανάμεσά τους και τον Vic Chesnutt. Η σύνδεση των δύο αντρών απ'ότι φαίνεται ήταν κάτι παραπάνω από τους έξι μήνες που ο Linkous έμεινε σε αναπηρική καρέκλα εξαιτίας μιας σχεδόν θανατηφόρας εμπειρίας με αλκοόλ και ναρκωτικά.
Ο Chesnutt προσπάθησε πολλάκις να αυτοκτονήσει ενώ ο Linkous έπασχε από χρόνια κατάθλιψη. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μέσω των πιο πρόσφατων συνεντεύξεων τους φαίνονταν να μιλούν σε παρελθοντικό χρόνο για τα πράγματα και την αρρώστια που τους βασάνιζε. O Linkous ειδικότερα είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις ηχογραφήσεις του νέου του δίσκου ενώ το καλοκαίρι θα έβγαινε επιτέλους και σε φυσική μορφή το
Dark Night Of The Soul κάτι που δεν είχε γίνει μέχρι τώρα λόγω διαφωνιών με τη δισκογραφική του.
Αν αρχίσουμε από το τέλος θα βρούμε το
In the Fishtank, μια πειραματική προσπάθεια μαζί με τον Fennesz που έφερνε μεγαλύτερο μέρος σφραγίδας του αυστριακού. Νωρίτερα υπήρξε μια προσπάθεια μαζί με τον Danger Mouse στο Dark Night Of The Soul να μαζευτεί ένα all-star πλήρωμα που ανάλογό του βρίσκεται μόνο σε φιλανθρωπικά compilations.
Το 2006 μετά από πέντε χρόνια απουσίας κυκλοφόρησε το
Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain παρουσιάζοντας έναν πιο γυαλιστερό εαυτό σε σχέση με το lo-fi που τον καθιέρωσε, ενώ άρχισε τη δεκαετία με το υπέροχο
It's a Wonderful Life όπου δοκίμασε πολλές παλέτες χρωμάτων και συναισθημάτων, στο πρώτο του άλμπουμ που δεν ηχογραφήθηκε στο προσωπικό και απομονωμένο του studio.
Τα δύο πρώτα του άλμπουμ
Vivadixiesubmarinetransmissionplot και
Good Morning Spider ήταν ακριβώς όπως περίμενε κανείς. Με lo-fi παραγωγή, ηχογραφημένα με τη φυσική συστολή που τον χαρακτηριζε μακριά από τα βλέμματα άλλων, αλλά και γεμάτα καταπληκτικές και πλούσιες μελωδίες.
Αυτή η μουσική πορεία των Sparklehorse τελείωσε σήμερα το πρωί όταν ο Linkous βρέθηκε νεκρός μέσα στο σπίτι του. Άδοξα. Χωρίς ο ίδιος να το επιδιώξει διαφορετικά.
Τον ευχαριστούμε για την μουσική και ευχόμαστε να βρίσκεται κάπου ευτυχισμένος και ελεύθερος.
Ένας δίσκος που θα μου θυμίζει για πάντα την άνοιξη και το αξέχαστο καλοκαίρι του 2007. Μαζί με το Wincing the Night Away των Shins και το Hissing Fauna... των of Montreal αλληλοσπρώχνονταν χαρούμενα για το ποιο θα συνοδέψει τις διαδρομές στο λεωφορείο πότε για Ελευσίνα και πότε για Γλυφάδα. Ο δίσκος που κατάφερε να με ηρεμήσει μετά τον καυγά με τον διευθυντή της πολεοδομίας της Γλυφάδας, κάτι που απέτυχαν κατά σειρά να κάνουν το αφεντικό μου και οι δυο κολλητές μου. Το πρώτο CD που μου χάρισε ο Nick.
