THELOUME KI ALLO!

Τι άλλο θα μπορούσες να απαντήσεις βλέποντας στην γιγαντοοθόνη ένα μυστηριώδες χέρι που έγραφε με μαύρο μαρκαδόρο τα τελευταία τραγούδια πριν το encore, και σχεδίαζε ένα μεγάλο ερωτηματικό για το τι θα επακολουθήσει. Όλα αυτά στην χθεσινή καταιγιστική εμφάνιση των  R.E.M..

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει τι επρόκειτο να δω. Αντιμετώπιζα με καχυποψία την είδηση πως οι R.E.M. ετοιμάζονται να έρθουν για μια τσάμπα συναυλία στη χώρα μας στα πλαίσια εορτασμού για τα εγκαίνια μουσικού καναλιού. Πίστευα ότι κάτι θα γίνει και θα ακυρωθεί ή ότι ήταν ράδιο-αρβύλα.

Και αν οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν για το ότι στη συναυλία μαζεύτηκαν διάφοροι άσχετοι που δεν τους ενδιέφερε κάτι περισσότερο από το "Losing my Religion" μικρή σημασία είχε. Γιατί η μουσική υποθήκη της μπάντας ήταν ικανή να τα καλύψει όλα. Τελικά αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε, μαζί με την uptight, πόσο μεγάλο συγκρότημα ετοιμαζόμασταν να δούμε όταν ανεβαίναμε τα σκαλιά του Παναθηναϊκού Σταδίου.

Το MTV κατά την διάρκεια των 90’ς χάρισε στους R.Ε.Μ. έναν πρωτοφανή γι’ αυτούς θρίαμβο. Τους πρόσφερε τεράστια προβολή. Όπως όμως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις τους πρόσφερε και μια μεγάλη κατάρα. Μερικές από τις καλύτερες μουσικές που γραφτήκαν ποτέ, κινδύνευαν με την απομυθοποίηση του συνεχούς airplay και της εξαντλητικής ανακύκλωσης των hits.

Οι R.Ε.Μ. όμως κατάφεραν να ισορροπήσουν σε αυτό το σχοινί επιδεικνύοντας χάρη, ωριμότητα και ψυχραιμία. Ο Kurt Cobain (φανατικός θαυμαστής τους) είχε δηλώσει “I don’t know how that band does what they do. God, they’re the greatest. They’ve dealt with their success like saints, and they keep delivering great music. “

Ολόκληρη η συναυλία ήταν μια μεγάλη έκρηξη. Το σφρίγος των κομματιών και ο ενθουσιασμός δεν μειώθηκαν ούτε στο ελάχιστον και ας πέρασαν τόσα χρόνια.

Οι ξερές και δυναμικές κιθάρες του Buck σε σήκωναν στα χέρια, ο Mike Mills (με εμφάνιση γελαδάρη από το Τέξας) δίνει στην μπάντα το πλεονέκτημα ενός δεύτερου frontman, τραγουδώντας υπέροχα το “Don’t Go Back To Rockville”, και φυσικά ο Stipe, με τις πλαστικές του κινήσεις, χόρευε σα να ήταν η τελευταία του συναυλία ενώ η ανθεκτική φωνή του παρέα με την τόσο αυθόρμητη θεατρικότητα του τραβούσαν όλη την προσοχή.

Φέρθηκαν στα singles τους με απεριόριστο σεβασμό και όρεξη, τόσο που πραγματικά αναρωτιόσουν σε κάθε τραγούδι τι χρονιά είναι τέλος πάντων, μιας και ένιωθες ότι τα έλεγαν για πρώτη φορά. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μυστικό τους.

Tweet