Παρά την ήρεμη αλλά και άγουρη φωνή του Lockett Pundt, κιθαρίστα των Deerhunter, ακριβώς με την έναρξη του φετινού Microcastle, η ενέργεια που αναβλύζει από το μουσικό σύνολο σου υπόσχεται πως αυτό που θα ακολουθήσει διεκδικεί την αμέριστη προσοχή σου. Η κατευθείαν αξιομνημόνευτη μελωδία που αγκαλιάζει το “Agoraphobia” σε κάνει να θεωρείς δεδομένο ότι το Microcastle είναι ένα άλμπουμ γεμάτο ρεφρέν που σου γίνονται κολλιτσίδα, και κιθαριστικές στιγμές που θυμίζουν την μελωδική πληρότητα και άποψη των (ευλογημένων) 90’s.Μετά το πρώτο τραγούδι ο Bradford Cox αναλαμβάνει τα φωνητικά με άλλη μια εξαίρεση (“Neither of us”) και δείχνει ότι η μελωδία βρισκόταν πάντα κρυμμένη μέσα στο λιπόσαρκο και μακρόστενο κορμί του.
Η shoegaze κιθάρα που βασανίζεται στο background, τα εξομολογητικά φωνητικά του Bradford, τα επαναληπτικά χτυπήματα των drums, που ακούγονται σαν κάποιος να καρφώνει έναν πίνακα, καθώς και τα απαραίτητα "ahhh, ooohhh" που καταλήγουν στο κομμάτι “Never Stops” φανερώνουν αυτό που οι Deerhunter μετατράπηκαν στο Microcastle: μια indie rock μπάντα με ανεξάντλητο pop ρεπερτόριο.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε δύο εβδομάδες και ντύθηκε με τα, απαραίτητα σε κάθε αριστούργημα, προσωπικά προβλήματα και αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών, βγάζοντας με ορμή όσο περισσότερα μικρά διαμαντάκια μπορούσε να αντέξει το στούντιο.
Όμως το πιο σημαντικό προσόν του Microcastle είναι η ποικιλία του, και τα κόλπα με τα οποία μπορεί να αλυσοδέσει τον ακροατή. Μόλις το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου τελειώνει, ξαφνικά σαν να ρίχνει κάποιος τα φώτα ενός πάρτι ώστε να φύγουν οι καλεσμένοι, ξεκινάει ένα τρίο μικρών σε διάρκεια συνθέσεων αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά ατμοσφαιρικών και υπνωτικών, σαν μια τριλογία περιπάτου σε έναν ονειρότοπο. Το μεσαίο της τριλογίας με τίτλο “Green Jacket” με το απλό χάιδεμα των πλήκτρων του πιάνου ακούγεται σαν τα τελευταία λόγια ενός αποχαιρετισμού. Με το όνειρο να ολοκληρώνεται τυλιγμένο στις αραχνοΰφαντες άρπες του “Activa”. Αυτή η τεράστια αλλαγή τέμπο μοιάζει να έγινε για να απομακρυνθεί όποιος του άρεσε το πρώτο μέρος του δίσκου. Όποιος όμως πέσει σε αυτήν την παγίδα έχει να χάσει μια καταπληκτική συνέχεια.
Το “Nothing Ever Happened” με τις Joy Divisionιστικές του κιθάρες και τον καθαρό ήχο του απαντά στην ερώτηση για το πώς μπορεί μια από τις πολλές indie μπάντες να μετατραπεί σε αντικείμενο πόθου πολλών μεγαλύτερων δισκογραφικών. Μετά είναι η τρέλα του “Saved by Οld Times” και το garage σφρίγος του.
Πράγματι οι Deerhunter σώθηκαν από τις παλιές εποχές, γιατί τέτοια πετυχημένη κατάθεση στεφάνου στις επιρροές μιας μπάντας σπάνια βρίσκεις. Παράλληλα μας υπενθυμίζουν πως κάπως έτσι χτίζονται και τα μεγάλα συγκροτήματα. Πρόοδος αλλά όχι λησμονιά. Σεβασμός αλλά όχι σκλαβιά. Επιρροή αλλά όχι αντιγραφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου