Οι Murder, δυο τύποι από την όμορφη Κοπεγχάγη έφτασαν στο δρόμο μου τυχαία, πλην όμως με εξαιρετικές συστάσεις: ολάκερος Stuart Staples κατονόμασε αυτούς και μόνο αυτούς στην ερώτηση για τους αγαπημένους του νέους καλλιτέχνες, σ'ένα ερωτηματολόγιο του Pitchfork. Μια τόσο ξεκάθαρη απάντηση, συνοδευόμενη από μια τόσο απλή περιγραφή, από έναν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές και γενικά μουσικούς όλων των εποχών ήταν αρκετή για να πατήσω το link που βρισκόταν έτοιμο στη διάθεσή μου. Μια ακρόαση των τραγουδιών που είχαν στο MySpace τους ήταν κι αυτή αρκετή για να κολλήσω, και χωρίς μεγάλη χρονοτριβή να αγοράσω το δεύτερο δίσκο τους σε μορφή mp3 από την ιστοσελίδα της εταιρίας τους Good Tape Records. Αποδείχθηκε ένα από τα καλύτερα 9ευρα που έχω ξοδέψει φέτος.Το Stockholm Syndrome είναι ο δεύτερος δίσκος των Murder, δηλαδή του Jacob Bellens και του Anders Mathiasen, κυκλοφόρησε το 2006 και είναι σχεδόν τελείως ακουστικός. Όλα τα τραγούδια βασίζονται στα γλυκά αρπίσματα της κιθάρας του Mathiasen και στη βαριά, μεστή φωνή του Bellens που θυμίζει Johnny Cash όχι στα πρώτα του νιάτα με μια υποψία από τον Sivert Høyem των Μadrugada, για να μην ξεχνάμε και τη μαμά Σκανδιναβία. Κι όμως, παρ'ότι η συνταγή μοιάζει χιλιοδοκιμασμένη και βαρετή, στα χέρια των Murder δείχνει σαν καινούρια, καθώς την εφαρμόζουν σε κάμποσα μικρά διαμαντάκια, αντάξια κληρονομιά στους πρώτους διδάξαντες της τέχνης του να φτιάχνεις ένα υπέροχο τραγούδι από τα πιο βασικά υλικά.
Ήδη, ένα απ'αυτά, το "When The Bees Are Sleeping", παίξαμε σε μια προηγούμενη εκπομπή του Radio Beans, και είναι μόνο ένα από τα δείγματα της δεξιοτεχνίας τους. Το "Naming the Demon" είναι επιβλητικά ήρεμο, το "Bodies Collide" φέρνει το cello σαν συμπρωταγωνιστή της ακουστικής κιθάρας σε ένα λυτρωτικό ρεφραίν, το ριφάκι του "Daughters of Heavy" πηγαινοέρχεται ανεπαίσθητα αλλά επίμονα, θυμίζοντας το λίκνισμα βάρκας δεμένης στα ρηχά, και το glockenspiel ή βιμπράφωνο ή ό,τι τέλος πάντων είναι αυτό εισάγει τη δεύτερη στροφή για να συναντήσει το βιολί και την τρομπέτα στη "γέφυρα", σ'έναν ακαταμάχητο συνδυασμό. Το χαρούμενο "Applejuice", από την άλλη, είναι σοβαρό υποψήφιο για να μπει στο mix-CD που θα φτιάξουμε για την πρώτη μας εξόρμηση στην παραλία, όταν με το καλό το άλλο μισό του some beans είναι ξανά εδώ - οι γλυκές country κιθάρες του και η τελείως Americana αίσθηση που αφήνει δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πιο μακριά ηχητικά από ένα μέρος σαν τη Δανία.
Κι αν δεν κολλήσετε με κανένα από τα παραπάνω, ίσως το πάθετε, όπως κι εγώ, με το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το συγκλονιστικό "Feast in my Honour". Μια τόσο απλή, αλλά και τόσο εθιστική μελωδία, απ'αυτές που σφηνώνονται στο μυαλό και δε βγαίνουν, και η φωνή του Bellens ταπεινά μεγαλοπρεπής να ακούγεται στην αρχή κιόλας να εκφέρει τις λέξεις "Rain on windmills" και το τραγούδι να θυμίζει ακριβώς αυτό: βροχή σε ανεμόμυλους, με το cello να συνοδεύει και μερικές λιτές νότες του πιάνου να υπογραμμίζουν το ρεφραίν. Ένα τραγούδι που ανάλογό του, στα δικά μου αυτιά, δεν υπήρχε στο Boxer των National με την εξαίρεση ίσως του "Racing Like a Pro". Ακούστε το και περιμένω γνώμες...
Στο μεταξύ, οι Murder ετοιμάζουν τον τρίτο τους δίσκο και ίσως τον κυκλοφορήσουν μέσα στο καλοκαίρι. Μια ευκαιρία για τον μουσικό πλανήτη να γνωρίσει ένα πραγματικά εξαιρετικό σχήμα και να δικαιώσει πανηγυρικά τον λάτρη τους, πλέον, Stuart Staples, τον οποίο θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε, εδώ από το some beans, και για το έξοχο αυτό recommendation πέρα από τις χιλιοειπωμένες μας ευχαριστίες για τις άπειρες κορυφαίες στιγμές που μας έχει χαρίσει με τη μπάντα του. Χάρη σ'αυτόν, αυτή τη φορά θα είμαστε έτοιμοι να τους υποδεχτούμε. Και από τα δυο μας μέτωπα.
Murder - "Feast in my Honour" (Stockholm Syndrome)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου