Στις συνεργασίες της PJ Harvey με τον John Parish το πρώτο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι το πόσο απελευθερωμένη ακούγεται η Polly Jean. Ενώ είναι γενική παραδοχή πως απολαμβάνει και αναγεννάται με τις στυλιστικές αλλά και μουσικές μεταμορφώσεις που επιδιώκει σε κάθε δίσκο, όταν συνεργάζεται με τον Parish φαίνεται ξαφνικά πως το ρεπερτόριό της διευρύνεται και γίνεται πιο χαλαρό.Εν προκειμένω, οι πρώτες ακροάσεις σε ξεγελούν και δεν σε αφήνουν να διαμορφώσεις χωρίς υπομονή ολοκληρωμένη άποψη. Με τις ευκαιρίες όμως που κάθε καλλιτέχνης σαν την συγκεκριμένη κερδίζει άκοπα, καταλαβαίνεις ότι έχεις κάτι πολύ καλό στα χέρια σου. Κάτι που συνεχίζει την γεμάτη ποικιλία τρέλα του Dance Hall At Louse Point.
Όπως 13 χρόνια πριν γοητευόμασταν απο τη μηδενιστική μελαγχολία του "Is That All There Is?"(πρώτη εκτέλεση της Peggy Lee βεβαίως), την blues σκόνη του "Un Cercle Autour Du Soleil", τους ξεχαρβαλωμένους αυτοσχεδιασμούς του "Rope Bridge Crossing" και την πανκ παράνοια του "Taut", μόλις ακούσαμε για το sequel στη συνεργασία PJ και Parish σκεφτήκαμε πως το A Woman A Man Walked By είχε να γεμίσει μεγάλα παπούτσια.
Τελικά μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι το ζητούμενο επετεύχθη και όχι μόνο αυτό, αλλά η τωρινή προσπάθεια επωφελείται από το πόσο περισσότερο συγκεντρωμένη ακούγεται. Και τα δύο άλμπουμ φαίνεται ότι κρατούν τις ρίζες τους από το εκάστοτε πρόσφατο παρελθόν της PJ. Έτσι όπως το Dancehall... ήταν προσανατολισμένο σε πιο άγριες στιγμές στυλ Rid of Me και To Bring you My Love, το A Woman A Man Walked By φοράει εν μέρει τα γοτθικά ρούχα του White Chalk και άλλοτε τις πιασάρικες μελωδίες του Stories From The City....
Η αρχή με το "Black Hearted Love" σε πιάνει απ'τα μούτρα, Το κομμάτι λογικά θα γίνει ένας από τους ραδιοφωνικούς έρωτες της χρονιάς και όχι αδίκως. Το "Leaving California" συγγενεύει με τα ουκελέλε του "White Chalk", με την PJ σε λιγότερο δραματική διάθεση αλλά αποφασισμένη να αφήσει τo παρελθόν της θαμμένο και πίσω της. Στο "April" η φωνή της σπάει (όχι σίδερα) ανατριχιαστικά ενώ με το υπέροχο "Soldier" μας επαναφέρει στο σήμερα, ίσα ίσα για να μας αποσυντονίσει ο επώδυνος θόρυβος του "Pig Will Not" και τα λυσσασμένα γαυγίσματα του.
Στο τέλος, η δεύτερη πιο αξιομνημόνευτη στιγμή του δίσκου, το "Passionless, Pointless”, αναδεικνύεται μέσα από ένα πένθιμο φλάουτο και μια διστακτική κιθάρα, ενώ η PJ κάνει ακόμα μια εξομολόγηση. Η ανατριχιαστική ερμηνεία της απαλύνει την ένταση και «σβήνει» τον δίσκο.
Πράγματι είναι ένας δίσκος παράσημο, μέρος ενός εντυπωσιακού καταλόγου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου