30. Blindfold - Faking DreamsΌμορφες αργόσυρτες μελωδίες που εκθειάζουν τα κενά διαστήματα του ρυθμού, και μια λεπτεπίλεπτη γεμάτη αντοχή φωνή. Οι συγκρίσεις με τους συμπατριώτες τους Sigur Ros είναι σωστές, όπως και αυτές με την, ευκολοχώνευτη μέσα στην πολυπλοκότητά της, μουσική των Radiohead.
29. Taxi Taxi! - Still Standing At Your Back Door
Αυτές οι γλυκύτατες και ταλαντούχες δίδυμες από τη Σουηδία μοιάζουν διστακτικές να βγουν στον έξω κόσμο αλλά ακόμα κι έτσι η συστολή τους λειτουργεί θεραπευτικά. Μοιάζουν με μικροσκοπικά κεράσια που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα αλλά μπορείς να φανταστείς και να ανυπομονείς για τον καιρό που θα κοκκινίσουν και θα γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο γευστικά.
28. The Pains Of Being Pure At Heart - Pains Of Being Pure At Heart
Πρέπει να έχεις θάψει βαθιά την καρδιά σου για να μην σε ξεσηκώσει και να μην σου φέρει ένα νοσταλγικό χαμόγελο ένα κομμάτι σαν το "Everything With You" ή μια ζεστασιά στην κοιλίτσα σου το 3λεπτο «σαν μέλι» "Come Saturday". Δικαίως αγαπήθηκε.
27. Regina Spektor - Far
27. Regina Spektor - Far
Τα αξιομνημόνευτα κομμάτια του Far βρίσκονται μαζεμένα στη μέση του δίσκου ο οποίος φλερτάρει και κάποιες φορές με το μελό. Η Regina όμως ξεζουμίζει ακόμα και τις πιο αδύναμες συνθέσεις. Λάμπει ιδιαίτερως η πεντάδα "Folding Chair", "Machine", "Laughing With", "Human Of The Year" και "Dance Anthem Of The '80s" που υπενθυμίζουν την ασύνορη φαντασία της και τις ολοζώντανες, ροδομάγουλες παρομοιώσεις της.
26. The Veils - Sun Gangs
26. The Veils - Sun Gangs
Το Sun Gangs είναι ακριβώς ό,τι μπορεί να ελπίζει το εναλλακτικό κοινό που αρέσκεται στο λα μινόρε. Σκοτεινές, μυστηριώδης και μυστικοπαθείς συνθέσεις, κάποιες βαριές και ασήκωτες κιθάρεςκαι θεατρικά φωνητικά από τον Finn Andrews. Το "It Hits Deeper" ειδικά χτυπάει βαθιά ανεξαρτήτως εποχών και διάθεσης.
25. The Flaming Lips - Embryonic
Δεν ήμουν ακόμα έτοιμος γι’ αυτό το άλμπουμ. Ήρθε στο τέλος μιας γεμάτης χρονιάς που μάλλον έδειχνε στο ζύγι ένα θλιμμένο προσωπάκι. Το Embryonic μοιάζει με άλμπουμ που θέλεις καιρό να το χωνέψεις και δεν θα υποκριθώ ότι βρήκα αυτόν τον καιρό. Αυτό που ξέρω μέχρι στιγμής είναι ότι πρόκειται για ένα ίσως υπερβολικά γεμάτο άλμπουμ σε διάρκεια και όχι απαραιτήτως σε ιδέες. Progressive rock κλαγγή που κρύβει επιμελώς τις κρίσεις ωριμότητας του παιχνιδιάρη Wayne.
24. Soap & Skin - Lovetune for Vacuum
25. The Flaming Lips - Embryonic
Δεν ήμουν ακόμα έτοιμος γι’ αυτό το άλμπουμ. Ήρθε στο τέλος μιας γεμάτης χρονιάς που μάλλον έδειχνε στο ζύγι ένα θλιμμένο προσωπάκι. Το Embryonic μοιάζει με άλμπουμ που θέλεις καιρό να το χωνέψεις και δεν θα υποκριθώ ότι βρήκα αυτόν τον καιρό. Αυτό που ξέρω μέχρι στιγμής είναι ότι πρόκειται για ένα ίσως υπερβολικά γεμάτο άλμπουμ σε διάρκεια και όχι απαραιτήτως σε ιδέες. Progressive rock κλαγγή που κρύβει επιμελώς τις κρίσεις ωριμότητας του παιχνιδιάρη Wayne.
24. Soap & Skin - Lovetune for Vacuum
Η 18χρονη Αυστριακή Anja μπορεί να είναι υπερβολικά πολύπλοκη για τον κόσμο ή ο κόσμος υπερβολικά πολύπλοκος γι’αυτήν. Όπως και να’χει κατάφερε να εκθέσει τη δουλειά της με το δικό της τρόπο αφήνοντας σε όλους τους τομείς τη σφραγίδα της. Με το Lovetune For Vacuum τύλιξε σε συσκευασία CD όλη την ύπαρξη της 18χρονης. Ειδικότερα Το "Extinguish Me" θα σημαδεύει τις μελαγχολικές μας μέρες ενώ θα γκριζάρει απαλά, δίνοντας την προοπτική της μεγαλύτερης εικόνας, τις πιο χαρούμενες.
23. Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
Στην εντελώς άλλη πλευρά της όχθης, οι Φράγκοι από τις Βερσαλλίες φτιάχνουν ένα γρήγορο, τρομερά ευκολοχώνευτο indie pop άλμπουμ βασισμένο στα synthesizers που σχεδόν σου επιβάλλει να μην το βγάλεις τον επόμενο χρόνο από τον mp3 παίχτη σου. Υπερβολικά γυαλισμένο μέχρι εκτυφλωτικού βαθμού αλλά η pop έτσι μας έχουν πει ότι πρέπει να είναι.
23. Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
Στην εντελώς άλλη πλευρά της όχθης, οι Φράγκοι από τις Βερσαλλίες φτιάχνουν ένα γρήγορο, τρομερά ευκολοχώνευτο indie pop άλμπουμ βασισμένο στα synthesizers που σχεδόν σου επιβάλλει να μην το βγάλεις τον επόμενο χρόνο από τον mp3 παίχτη σου. Υπερβολικά γυαλισμένο μέχρι εκτυφλωτικού βαθμού αλλά η pop έτσι μας έχουν πει ότι πρέπει να είναι.
22. The Tiny - Gravity & Grace
Κι άλλοι Σουηδοί! Ο τρίτος δίσκος αυτού του ζευγαριού από την πατρίδα του Όλοφ Μέλμπεργκ είναι ένα πολύ λεπτομερές, μινιμαλιστικό οικοδόμημα, χτισμένο σε κλασσική γκοθ μουσική. Το ζευγάρι (και στη ζωή) της Ellekari Larsson και του Leo Svensson είναι multi-instrumentalists και πολύ ταλαντούχοι.
21.The Decemberists - The Hazards of Love
Οι ασπρουλιάρηδες από την πιο «λευκή» πολιτεία της Αμερικής, το Όρεγκον, έφθασαν στον πέμπτο τους δίσκο προκειμένου να εξωτερικεύσουν τις progressive rock ανάγκες τους. Το Hazards of Love είναι μια ροκ όπερα με δολοπλοκίες, έρωτες, ζήλιες και φόνους. Ό,τι πρέπει για τις απογευματινές τηλεθεάσεις δηλαδή. Στον δίσκο συμμετέχει και η αγαπημένη Sarah Worden που παραδίδει ερμηνεία μεγατόνων στο "The Wanting Comes in Waves/Repaid".
20. ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead - The Century Of Self
Αφού ο μουσικός τύπος τους ανέβασε στο Έβερεστ μετά το Source Tags & Codes, τους καταβαράθρωσε στα σκοτεινά υπόγεια με το Worlds Apart και σταμάτησε να ασχολείται μαζί τους με το So Divided στο φετινό Century Of Self έχουν ηρεμήσει από αυτά τα σκαμπανεβάσματα και βγάζουν τον καλύτερό τους δίσκο μετά το Source Tags & Codes. Το πρώτο μισό του δίσκου είναι καλή και ευφάνταστη progressive rock και στο δεύτερο μισό κυριαρχούν οι Beatlικές επιρροές του Conrad Keely.
19. Animal Collective - Merriweather Post Pavilion
Τους πήρε αρκετό καιρό για να κάνουν το μεγάλο άνοιγμα στο ευρύτερο μουσικό κοινό. 8 δίσκους για την ακρίβεια. Η αστραπή τους όμως έσκισε το ήσυχο νυχτερινό τοπίο πίσω από το βουνό. Διαρκής κίνηση και μια πολύχρωμη παλέτα διαθέσεων που κάλυψε τα γούστα αρκετών μουσικόφιλων. Δύσκολα θα απορριφθούν όλα τα τραγούδια ακόμα και αν είναι κάποιος σκληρά προκατειλημμένος απέναντί τους και στη μόδα που τους αναδεικνύει. Μπορεί να αισθάνθηκα ότι με τράβηξε το hype με το ζόρι στην ακρόαση του δίσκου, αλλά δεν θα ήμουν με τα σωστά μου αν δε μου άρεσαν τα "My Girls", "Lion In A Coma", "Summertime Clothes" και "No More Running".
18. PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By
Αποδείχθηκε ότι δεν είχε μεγάλη αντοχή καθώς στο τέλος της χρονιάς δυσκολευτήκαμε να τον ξανακούσουμε ολόκληρο. Παρ'όλα αυτά είναι μεγάλο επίτευγμα αφού δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες βρέθηκαν μαζί μετά από 13 χρόνια προσπαθώντας να αναβιώσουν το επιτυχημένο πείραμα του Dance Hall At Louse Point.Η PJ Harvey μετά από τόσα χρόνια καριέρας βρίσκει ακόμα «χαρακτήρες» γυναικών να υποδύεται. Φτύνει, απειλεί, σπαράζει απορρίπτει την απόρριψη και μαγεύει σαν ερινύα με την τρομακτικά τεράστια γκάμα των ερμηνείων της. Απλά παίρνει το άλμπουμ μόνη της και το κουβαλάει.
Σύντομες και αξιομνημόνευτες απλές μελωδίες δείχνουν τις επιρροές του κυρίου E, από '60s rock and roll μέχρι κολεγιακό ροκ των '80s. Ο E κάνει κύκλους γύρω από τα αγαπημένα του ακούσματα και παράλληλα κορτάρει ασύστολα στα "Whats A Fella Got To Do" και "My Timing Is Off".
16. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!
Ποιός είπε ότι το να ακολουθείς τη μόδα δεν θα σε βγάλει πουθενά; Οι YYY's καβάλησαν κι αυτοί το κύμα του '80s revival και έβγαλαν τον καλύτερό τους δίσκο μέχρι σήμερα. Έναν δίσκο που τους καθιερώνει στη «γεμάτη» Νεοϋορκέζικη σκηνή και στρογγυλοκαθίζει στο θρόνο της την αυτοφορτιζόμενη μπαταρία που ονομάζεται Karen O. Τραγούδια όπως το "Hysteric", το "Runaway" και το "Zero" αποτελούν highlights σε αυτόν τον άψογο από όλες τις απόψεις dance punk δίσκο που ολοκληρώνει έναν κύκλο που οι YYY’s έψαχναν καιρό να φτάσουν στο 100%.
15. Andrew Bird - Noble Beast
Ένας κύριος και θαυμάσιο παιδί, ήταν ακριβής και στο φετινό του μουσικό ραντεβού. Το υπέροχο Noble Beast βρίθει από επιστρώσεις πανέμορφων μελωδιών, το α-ηδονικό σφύριγμα του Andrew, και τη γοητευτική του ανάγκη και προσπάθεια να βρίσκει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες λέξεις υπάρχουν στο αγγλικό λεξιλόγιο.
14. The Duckworth Lewis Method - The Duckworth Lewis Method
Τι τρελή ιδέα! Και τελικά πόσο επιτυχημένη! Οι Άγγλοι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται καλύτερος με το να κάθονται να παίζουν κρίκετ με τις ώρες και τελικά άλμπουμ σαν και αυτό μπορεί να αποδεικνύουν ότι έχουν δίκιο. Μια τέλεια αγγλική ποπ στιγμή διαπερνάει το πρώτο και κατά πάσα πιθανότητα μοναδικό μουσικό γάμο του Neil Hannon και του Thomas Walsh.
13. Antony & the Johnsons - The Crying Light
Πάμε σε πιο βαριά πράγματα. Ο Antony άκουσε δράμα και έσυρε το βαρύ του φόρεμα και την άτακτη μαλλούρα του και κατσικώθηκε σε ένα πιάνο. Εκεί έκανε αυτό που κάνει πάντα. Έβγαλε την ψυχή του και την απόθεσε σε έναν συμπιεσμένο δίσκο. Οι ερμηνείες του είναι απλές, εσωτερικές και χαμένες στις ατελείωτες οκτάβες της φωνής του.
12. The Antlers - Hospice
Πιο βαρύ από αυτό δε γίνεται. Μπορεί να το αισθανθείτε λίγο ψυχαναγκαστικά τραγικό και σίγουρα δεν είναι για επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.Κρατιόμαστε γερά από την μελωδία του παραπλανητικά «ζωντανού» "Bear" και αφήνουμε τελικά το ταλαιπωρημένο χέρι της Sylvia στην επανάληψη της φωνητικής μελωδίας του "Bear" στο "Epilogue" που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν ο Jeff Buckley κελαηδούσε ακόμα.
11. Julian Plenti - Julian Plenti Is Skyscraper
Είναι αστείο πώς τα φέρνει η μοίρα καμιά φορά. Ο Julian Plenti ή αλλιώς Paul Banks είναι ηγέτης μιας μπάντας που αρκετά συχνά βάζει παραπάνω το στυλ από το περιεχόμενο. Εδώ όμως διασχίζει το αντίθετο μονοπάτι. Το Skyscraper είναι ένας δίσκος με ποικιλία και - αυτό είναι η έκπληξη - όμορφες ορχηστρικές στιγμές.
10. Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers
Το ταξίδι του Richey Edwards τελειώνει σε αυτόν τον δίσκο. Και ολοκληρώνεται τιμητικά και αποθεωτικά στον πιο σοβαρό δίσκο που έβγαλαν οι Manics εδώ και πολύ καιρό. Αν μου έλεγαν ότι είχαν ηχογραφήσει αυτόν τον δίσκο στα '90s και περίμεναν να τον κυκλοφορήσουν όταν ο Richey θα θεωρούνταν και επίσημα νεκρός από την οικογένεια του, θα το πίστευα. Ο ήχος δείχνει '90s, ο James Dean Bradfield ακούγεται όσο τσαντισμένος ήταν στα '90s και οι στίχοι του Richey ήταν τελείως αντιπροσωπευτικοί της κατεδάφισης των καθώς πρέπει κανόνων που αντικρίσαμε στα '90s.
9. Atlas Sound - Logos
Το ανήσυχο πνεύμα του Bradford Cox ξαναχτυπά. Δεν ξέρουμε πώς θα συνεχιστεί η ιστορία και αν ο αγαπητός και λίγο παράξενος Brad θα συνεχίσει να κυκλοφορεί δίσκους από δύο μέτωπα (τους Deerhunter και τους Atlas Sound) αλλά φαίνεται ότι διανύει αυτό που θα θυμάται σε 20 χρόνια ως η δημιουργική του ακμή. Τι άλλο έχεις στο καπέλο σου Bradford;
8. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
Ο μεγαλύτερος ροκ σταρ της δεκαετίας συναντά τον ντράμερ της μεγαλύτερης ροκ μπάντας της προηγούμενης δεκαετίας και μετά κάνουν και οι δύο παρέα με τον μπασίστα της μεγαλύτερης ροκ μπάντας των '70s. Το αποτέλεσμα είναι όσο καλό ελπίζαμε. Και όσο μεγαλύτερο και ροκ περιμέναμε. Άγριο, γεμάτο ψευτομαγκιά, σεξ και ταχύτητα. Ολόκληρη η μυθολογία του Rock and Roll σε έναν δίσκο. Έχουν το στυλ , έχουν και το υλικό να το στηρίξουν. Όμως δε μένουν εκεί. Το περιέργο είναι ότι αποφασίζουν να πειραματιστούν κιόλας. Από τα βαριά riffs στα πεταχτά πανκ ντραμς, μετά στην ψυχεδέλεια των '70s και πάλι πίσω στο πανκ. Και όλα αυτά μόνο στο "Elephants". Για την '70s τσόντα του "Scumbag Blues" τα έχουμε ξαναπεί. Να μην ξεχάσουμε το κολεγιακό (στην κυριολεξία) α λα Angus Young ναρκοληπτικό jamming του "Warsaw Or The First Moment You Take After You Give Up", το μεξικάνικο ,σκονισμένο, εμπνευσμένο από το ράντζο των Desert Sessions ροκ του "Bandoliers" και το ταξίδι στον κόσμο των ναρκωτικών του χαοτικού "Spinning In Daffodils".
7. Grizzly Bear - Veckatimest
Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο απο το Yellow House ή το Horn of Plenty αλλά είναι ένας ακόμα σοβαρός και γεμάτος ιδέες δίσκος από τις αγαπημένες μας αρκούδες. Ακόμα δεν πιστεύω ότι έχουν φτάσει στο peak τους (αν ψάχναμε τους καινούργιους Radiohead εγώ αυτούς θα διάλεγα πάντως) αλλά συνεχίζουν να μην πέφτουν κάτω από τη βάση ακόμα και στις πιο λιμνάζουσες στιγμές τους.Τα "Two Weeks", "Cheerleader", "Ready, Able" και "Foreground" ξεχωρίζουν σαν συνθέσεις όχι μόνο για την ψυχεδελική ποικιλία και ποπ υφή τους αλλά και σαν ερμηνείες της πραγματικά πανέμορφης φωνής που ανήκει στον Ed Droste. Πιο εξωστρεφές απο το Horn of Plenty και πιο σπασμωδικό απο το Yellow House, το Veckatimest είναι μια λαμπρή σελίδα του βιβλίου της ιστορίας τους.
6. Patrick Watson - Wooden Arms
Ο Patrick πρέπει να κάνει δύο πράγματα. Να αλλάξει εταιρία και να απολύσει τον manager του. Είναι κρίμα πραγματικά να μην ακούγονται περισσότερο τραγούδια σαν το "Travelling Salesman", το "Big Bird In A Small Cage" και το "Wooden Arms". Βαρύ και πρωτόγονο χειροποίητο percussion, αριστοτεχνικά δομημένες κορυφώσεις, πλατύς ήχος ώστε να μπορεί να αναπνέει και fingerpicking όσο πατάει η γάτα - αναφορά σε ένα από τα είδωλά του, τον Nick Drake. Σαφέστατα ξεπέρασε όλες τις προηγούμενές του προσπάθειες και έχει πάρα πολύ βάθος ακόμα μέσα του.
5. St Vincent - Actor
Ένας δίσκος όπου τα φαινόμενα απατούν. Μπορεί να νομίζετε ότι είναι ένας γλυκερός δίσκος εξαιτίας των φωνητικών της Annie Clark και του εκλεπτυσμένου παρουσιαστικού της. Όμως στην πραγματικότητα ο δίσκος είναι πιο ενήλικος. Μιλά για τα ίδια πανανθρώπινα προβλήματα που απασχολούν τον καθένα μας όταν τα βάζει με το τέρας που λέγεται ενηλικίωση.
10. Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers
Το ταξίδι του Richey Edwards τελειώνει σε αυτόν τον δίσκο. Και ολοκληρώνεται τιμητικά και αποθεωτικά στον πιο σοβαρό δίσκο που έβγαλαν οι Manics εδώ και πολύ καιρό. Αν μου έλεγαν ότι είχαν ηχογραφήσει αυτόν τον δίσκο στα '90s και περίμεναν να τον κυκλοφορήσουν όταν ο Richey θα θεωρούνταν και επίσημα νεκρός από την οικογένεια του, θα το πίστευα. Ο ήχος δείχνει '90s, ο James Dean Bradfield ακούγεται όσο τσαντισμένος ήταν στα '90s και οι στίχοι του Richey ήταν τελείως αντιπροσωπευτικοί της κατεδάφισης των καθώς πρέπει κανόνων που αντικρίσαμε στα '90s.
9. Atlas Sound - Logos
Το ανήσυχο πνεύμα του Bradford Cox ξαναχτυπά. Δεν ξέρουμε πώς θα συνεχιστεί η ιστορία και αν ο αγαπητός και λίγο παράξενος Brad θα συνεχίσει να κυκλοφορεί δίσκους από δύο μέτωπα (τους Deerhunter και τους Atlas Sound) αλλά φαίνεται ότι διανύει αυτό που θα θυμάται σε 20 χρόνια ως η δημιουργική του ακμή. Τι άλλο έχεις στο καπέλο σου Bradford;
8. Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
Ο μεγαλύτερος ροκ σταρ της δεκαετίας συναντά τον ντράμερ της μεγαλύτερης ροκ μπάντας της προηγούμενης δεκαετίας και μετά κάνουν και οι δύο παρέα με τον μπασίστα της μεγαλύτερης ροκ μπάντας των '70s. Το αποτέλεσμα είναι όσο καλό ελπίζαμε. Και όσο μεγαλύτερο και ροκ περιμέναμε. Άγριο, γεμάτο ψευτομαγκιά, σεξ και ταχύτητα. Ολόκληρη η μυθολογία του Rock and Roll σε έναν δίσκο. Έχουν το στυλ , έχουν και το υλικό να το στηρίξουν. Όμως δε μένουν εκεί. Το περιέργο είναι ότι αποφασίζουν να πειραματιστούν κιόλας. Από τα βαριά riffs στα πεταχτά πανκ ντραμς, μετά στην ψυχεδέλεια των '70s και πάλι πίσω στο πανκ. Και όλα αυτά μόνο στο "Elephants". Για την '70s τσόντα του "Scumbag Blues" τα έχουμε ξαναπεί. Να μην ξεχάσουμε το κολεγιακό (στην κυριολεξία) α λα Angus Young ναρκοληπτικό jamming του "Warsaw Or The First Moment You Take After You Give Up", το μεξικάνικο ,σκονισμένο, εμπνευσμένο από το ράντζο των Desert Sessions ροκ του "Bandoliers" και το ταξίδι στον κόσμο των ναρκωτικών του χαοτικού "Spinning In Daffodils".
7. Grizzly Bear - Veckatimest
Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο απο το Yellow House ή το Horn of Plenty αλλά είναι ένας ακόμα σοβαρός και γεμάτος ιδέες δίσκος από τις αγαπημένες μας αρκούδες. Ακόμα δεν πιστεύω ότι έχουν φτάσει στο peak τους (αν ψάχναμε τους καινούργιους Radiohead εγώ αυτούς θα διάλεγα πάντως) αλλά συνεχίζουν να μην πέφτουν κάτω από τη βάση ακόμα και στις πιο λιμνάζουσες στιγμές τους.Τα "Two Weeks", "Cheerleader", "Ready, Able" και "Foreground" ξεχωρίζουν σαν συνθέσεις όχι μόνο για την ψυχεδελική ποικιλία και ποπ υφή τους αλλά και σαν ερμηνείες της πραγματικά πανέμορφης φωνής που ανήκει στον Ed Droste. Πιο εξωστρεφές απο το Horn of Plenty και πιο σπασμωδικό απο το Yellow House, το Veckatimest είναι μια λαμπρή σελίδα του βιβλίου της ιστορίας τους.
6. Patrick Watson - Wooden Arms
Ο Patrick πρέπει να κάνει δύο πράγματα. Να αλλάξει εταιρία και να απολύσει τον manager του. Είναι κρίμα πραγματικά να μην ακούγονται περισσότερο τραγούδια σαν το "Travelling Salesman", το "Big Bird In A Small Cage" και το "Wooden Arms". Βαρύ και πρωτόγονο χειροποίητο percussion, αριστοτεχνικά δομημένες κορυφώσεις, πλατύς ήχος ώστε να μπορεί να αναπνέει και fingerpicking όσο πατάει η γάτα - αναφορά σε ένα από τα είδωλά του, τον Nick Drake. Σαφέστατα ξεπέρασε όλες τις προηγούμενές του προσπάθειες και έχει πάρα πολύ βάθος ακόμα μέσα του.
5. St Vincent - Actor
Ένας δίσκος όπου τα φαινόμενα απατούν. Μπορεί να νομίζετε ότι είναι ένας γλυκερός δίσκος εξαιτίας των φωνητικών της Annie Clark και του εκλεπτυσμένου παρουσιαστικού της. Όμως στην πραγματικότητα ο δίσκος είναι πιο ενήλικος. Μιλά για τα ίδια πανανθρώπινα προβλήματα που απασχολούν τον καθένα μας όταν τα βάζει με το τέρας που λέγεται ενηλικίωση.
Άλλοτε το κάνει με κοφτές κιθάρες που κάνουν όσο περισσότερη φασαρία γίνεται ώστε να τσαντιστεί ο γείτονας και άλλοτε με πανέμορφες κλασσικές ενορχηστρώσεις. Το Actor είναι ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός για τη St. Vincent.
4. Soulsavers - Broken
Κάποια στιγμή το σκέφτηκα για νούμερο ένα αλλά μετά ηρέμησα. Η αλήθεια είναι πως η αδυναμία μου για τον Mark θα με οδηγούσε σε πολλές υπερβολές. Παρ'όλ'αυτά θα ήταν άδικο να μη βρίσκεται εδώ που βρίσκεται. Το Broken είναι ένας πίνακας με πιτσιλίσματα απο διάφορους καλλιτέχνες που προσπαθεί να πιάσει με την ποικιλία του πολλά είδη μουσικής. Η επιρροή του Lanegan στο αποτέλεσμα μας κάνει να υποψιαζόμαστε πως μπορεί αυτός να είναι ο μυστικός σόλο δίσκος του που τον περιμένουμε απο το 2004.
3. Bat for Lashes - Two Suns
Το Two Suns είναι μια βουτιά προς τον συνθετικό ήχο των '80s και λιγότερο στον ορχηστρικό και μεγαλοπρεπή ήχο της Bjork όπως στο Fur and Gold. Το καλύτερο κομμάτι του Two Suns, "Siren Song", βέβαια μυρίζει Bjork απο χιλιόμετρα. Έχει και άλλα κόλπα όμως η αγαπητή Natasha. Στο "Glass" παίρνει εναν tribal ρυθμό και του δίνει και καταλαβαίνει περνώντας αυτούσιο το πάθος και τον παλμό ενός γεμάτου γηπέδου. Στο "Daniel" και στην απλή του σύνθεση απλώνει τον καπνό απο τα keyboards δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα εφηβικής ονείρωξης. Το μενού έχει και λίγο Cat Power στα "Good Love" και "Peace Of Mind" ενώ η συνεργασία με τον «πολύ» Scott Walker μιλάει απο μόνη της. Γιατί για να διαλέγει να συνεργαστεί μαζί σου αυτός ο ερημίτης- μεγαλοφυΐα κάποιο κλικ του έκανες.
2. DM Stith - Heavy Ghost
Ακόμα δεν έχουμε βρεί πόσα ακριβώς στρώματα ήχου υπάρχουν σε αυτόν τον μαγικό και αριστοτεχνικό δίσκο. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητα το ντεμπούτο της χρονιάς. Με λίγη βοήθεια από τους φίλους του (και τις αδερφές του που είναι μουσικοί κλασσικά εκπαιδευμένες) έβγαλε ένα πλήρες και ολοκληρωμένο κομψοτέχνημα. Απο το άψογο και ταιριαστό σαν γάντι artwork (είπαμε είναι γραφίστας ο άνθρωπος) μέχρι την απίστευτη λεπτοδουλειά που έχει γίνει μουσικά στο Heavy Ghost, το απότελεσμα είναι τρομακτικά καλό.
1. Wild Beasts - Two Dancers
Οι Wild Beasts μας παρουσιάζουν κάτι τόσο φρέσκο και ζωντανό που το αισθάνεσαι να αναπνέει, να κινείται και να συσπάται. Οι θεατρινισμοί δίνουν και παίρνουν και οι ρόλοι θυμίζουν παραστάσεις του δρόμου. Ωμές, άγριες και στα μούτρα μας. Το αντίβαρο στον κοχλάζοντα σεξουαλισμό του Hayden Thorpeείναι ο ψυχρός αλλά βαθύς τρόπος που περιγράφει τα γεγονότα ο βαρύτονος Tom Fleming. Άλλοτε μυστηριώδεις και κρυψίνοοι και άλλες φλογεροί και επώδυνα αναλυτικοί.
Οι Wild Beasts στην ουσία σχηματίστηκαν το 2002 στο Kendal. Το 2007 μετά απο κάποια singles υπέγραψαν στην Domino και χωρίς να χάσουν χρόνο το 2008 κυκλοφόρησαν το Limbo, Panto. Κι αν πέρυσι ξέφυγαν απο τα ραντάρ μας, φέτος ήταν αδύνατον να τους χάναμε. Οι Wild Beasts έβγαλαν έναν σπουδαίο δίσκο και αυτό δεν θα άλλαζε σε οποιαδήποτε θέση και να τους βάζαμε.
4. Soulsavers - Broken
Κάποια στιγμή το σκέφτηκα για νούμερο ένα αλλά μετά ηρέμησα. Η αλήθεια είναι πως η αδυναμία μου για τον Mark θα με οδηγούσε σε πολλές υπερβολές. Παρ'όλ'αυτά θα ήταν άδικο να μη βρίσκεται εδώ που βρίσκεται. Το Broken είναι ένας πίνακας με πιτσιλίσματα απο διάφορους καλλιτέχνες που προσπαθεί να πιάσει με την ποικιλία του πολλά είδη μουσικής. Η επιρροή του Lanegan στο αποτέλεσμα μας κάνει να υποψιαζόμαστε πως μπορεί αυτός να είναι ο μυστικός σόλο δίσκος του που τον περιμένουμε απο το 2004.
3. Bat for Lashes - Two Suns
Το Two Suns είναι μια βουτιά προς τον συνθετικό ήχο των '80s και λιγότερο στον ορχηστρικό και μεγαλοπρεπή ήχο της Bjork όπως στο Fur and Gold. Το καλύτερο κομμάτι του Two Suns, "Siren Song", βέβαια μυρίζει Bjork απο χιλιόμετρα. Έχει και άλλα κόλπα όμως η αγαπητή Natasha. Στο "Glass" παίρνει εναν tribal ρυθμό και του δίνει και καταλαβαίνει περνώντας αυτούσιο το πάθος και τον παλμό ενός γεμάτου γηπέδου. Στο "Daniel" και στην απλή του σύνθεση απλώνει τον καπνό απο τα keyboards δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα εφηβικής ονείρωξης. Το μενού έχει και λίγο Cat Power στα "Good Love" και "Peace Of Mind" ενώ η συνεργασία με τον «πολύ» Scott Walker μιλάει απο μόνη της. Γιατί για να διαλέγει να συνεργαστεί μαζί σου αυτός ο ερημίτης- μεγαλοφυΐα κάποιο κλικ του έκανες.
2. DM Stith - Heavy Ghost
Ακόμα δεν έχουμε βρεί πόσα ακριβώς στρώματα ήχου υπάρχουν σε αυτόν τον μαγικό και αριστοτεχνικό δίσκο. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητα το ντεμπούτο της χρονιάς. Με λίγη βοήθεια από τους φίλους του (και τις αδερφές του που είναι μουσικοί κλασσικά εκπαιδευμένες) έβγαλε ένα πλήρες και ολοκληρωμένο κομψοτέχνημα. Απο το άψογο και ταιριαστό σαν γάντι artwork (είπαμε είναι γραφίστας ο άνθρωπος) μέχρι την απίστευτη λεπτοδουλειά που έχει γίνει μουσικά στο Heavy Ghost, το απότελεσμα είναι τρομακτικά καλό.
1. Wild Beasts - Two Dancers
Οι Wild Beasts μας παρουσιάζουν κάτι τόσο φρέσκο και ζωντανό που το αισθάνεσαι να αναπνέει, να κινείται και να συσπάται. Οι θεατρινισμοί δίνουν και παίρνουν και οι ρόλοι θυμίζουν παραστάσεις του δρόμου. Ωμές, άγριες και στα μούτρα μας. Το αντίβαρο στον κοχλάζοντα σεξουαλισμό του Hayden Thorpeείναι ο ψυχρός αλλά βαθύς τρόπος που περιγράφει τα γεγονότα ο βαρύτονος Tom Fleming. Άλλοτε μυστηριώδεις και κρυψίνοοι και άλλες φλογεροί και επώδυνα αναλυτικοί.
Οι Wild Beasts στην ουσία σχηματίστηκαν το 2002 στο Kendal. Το 2007 μετά απο κάποια singles υπέγραψαν στην Domino και χωρίς να χάσουν χρόνο το 2008 κυκλοφόρησαν το Limbo, Panto. Κι αν πέρυσι ξέφυγαν απο τα ραντάρ μας, φέτος ήταν αδύνατον να τους χάναμε. Οι Wild Beasts έβγαλαν έναν σπουδαίο δίσκο και αυτό δεν θα άλλαζε σε οποιαδήποτε θέση και να τους βάζαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου