Πρόσφατα έφτασε στα χέρια μας λίγο καινούργιος Black Francis. Συγκεκριμένα η συλλογή από τα τραγούδια που έγραψε ως soundtrack της βουβής ταινίας τρόμου του 1920 The Golem: How He Came Into The World.
Η όλη ιδέα γεννήθηκε στο φεστιβάλ ταινιών του San Francisco το 2008 όταν ο Francis έπαιξε, με αφορμή την προβολή της ταινίας, το soundtrack που έγραψε εμπνεόμενος από το δημιούργημα του Paul Wegener. Από εκεί κι έπειτα επειδή του άρεσε αυτό που άκουγε αποφάσισε να πουλήσει μέσω του site του 500 boxsets με 5 CD που περιέχουν: δυο CD με την ζωντανή εκτέλεση των τραγουδιών στο φεστιβάλ του San Francisco, δύο CD με ηχογραφημένες στούντιο εκτελέσεις, ένα DVD με την ταινία συγχρονισμένη μαζί με τα τραγούδια και ένα βιβλίο με τα chords και τους στίχους, όλα αυτά σε μια υπέροχη συσκευασία που υπέγραφε στην κυριολεξία ο Francis με μια κέρινη στάμπα. Εντυπωσιακό αν μη τι άλλο. Και ακριβό βεβαίως.
Τα τραγούδια που περιέχονται στη συλλογή αυτή είναι 34, αν και οι αυθεντικές συνθέσεις (αν εξαιρεθούν δηλαδή οι επανεκτελέσεις και οι εναλλακτικές εκδοχές) είναι γύρω στις 12 με 13.
Ο Black φαίνεται να τα πιστεύει αυτά τα τραγούδια και η γνώμη μας είναι πως πολύ καλά κάνει αφού είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει τα τελευταία χρόνια. Συνδυάζοντας τα τυπικά στοιχεία ενός soundtrack, τις καλύτερές του περιπλανήσεις με τους καθολικούς ενώ σε κάποιες στιγμές θυμίζει ακόμα και την πρώτη του μπάντα. Η τρέλα του από εκείνες τις εποχές έχει περισσέψει μέχρι σήμερα κάτι που τον βοηθά να ισορροπεί πολύ εύκολα ανάμεσα στη διασκέδαση και τον συναισθηματισμό.
Είχαμε υποψιαστεί πριν από περίπου 2,5 χρόνια ότι ο Frank είναι σε καλή φάση όταν μέσα στο πολύ καλό Bluefinger συμπεριέλαβε το καταπληκτικό και βγαλμένο από τις χρυσές εποχές των Pixies "Threshold Apprehension". Αφού λοιπόν εμπνεύστηκε από τον Herman Brood για το Bluefinger, η ταινία του Paul Wagener γίνεται η νέα του μούσα για το Golem.
Η ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με την Εβραϊκή μειονότητα της Πράγας και τις διώξεις που υπέστη. Ο πρωταγωνιστής ραβίνος για να προστατεύσει τους ανθρώπους του φτιάχνει ένα γιγάντιο Golem (ένα τέρας της εβραϊκής μυθολογίας) που όμως στην πορεία της ταινίας επαναστατεί καταστρέφοντας και σκοτώνοντας αδιακρίτως.
Τα τραγούδια έχουν να κάνουν με την αγάπη, τη συντροφικότητα και φυσικά την εκδίκηση κατά δικαίων και αδίκων. Τα "Conjuring", "Word" και "Maganujo" είναι κορυφαίες στιγμές που αποδεικνύουν ότι ο Black μια χαρά τα καταφέρνει ακόμα να είναι συναρπαστικός.
Η όλη ιδέα γεννήθηκε στο φεστιβάλ ταινιών του San Francisco το 2008 όταν ο Francis έπαιξε, με αφορμή την προβολή της ταινίας, το soundtrack που έγραψε εμπνεόμενος από το δημιούργημα του Paul Wegener. Από εκεί κι έπειτα επειδή του άρεσε αυτό που άκουγε αποφάσισε να πουλήσει μέσω του site του 500 boxsets με 5 CD που περιέχουν: δυο CD με την ζωντανή εκτέλεση των τραγουδιών στο φεστιβάλ του San Francisco, δύο CD με ηχογραφημένες στούντιο εκτελέσεις, ένα DVD με την ταινία συγχρονισμένη μαζί με τα τραγούδια και ένα βιβλίο με τα chords και τους στίχους, όλα αυτά σε μια υπέροχη συσκευασία που υπέγραφε στην κυριολεξία ο Francis με μια κέρινη στάμπα. Εντυπωσιακό αν μη τι άλλο. Και ακριβό βεβαίως.
Τα τραγούδια που περιέχονται στη συλλογή αυτή είναι 34, αν και οι αυθεντικές συνθέσεις (αν εξαιρεθούν δηλαδή οι επανεκτελέσεις και οι εναλλακτικές εκδοχές) είναι γύρω στις 12 με 13.
Ο Black φαίνεται να τα πιστεύει αυτά τα τραγούδια και η γνώμη μας είναι πως πολύ καλά κάνει αφού είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει τα τελευταία χρόνια. Συνδυάζοντας τα τυπικά στοιχεία ενός soundtrack, τις καλύτερές του περιπλανήσεις με τους καθολικούς ενώ σε κάποιες στιγμές θυμίζει ακόμα και την πρώτη του μπάντα. Η τρέλα του από εκείνες τις εποχές έχει περισσέψει μέχρι σήμερα κάτι που τον βοηθά να ισορροπεί πολύ εύκολα ανάμεσα στη διασκέδαση και τον συναισθηματισμό.
Είχαμε υποψιαστεί πριν από περίπου 2,5 χρόνια ότι ο Frank είναι σε καλή φάση όταν μέσα στο πολύ καλό Bluefinger συμπεριέλαβε το καταπληκτικό και βγαλμένο από τις χρυσές εποχές των Pixies "Threshold Apprehension". Αφού λοιπόν εμπνεύστηκε από τον Herman Brood για το Bluefinger, η ταινία του Paul Wagener γίνεται η νέα του μούσα για το Golem.
Η ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με την Εβραϊκή μειονότητα της Πράγας και τις διώξεις που υπέστη. Ο πρωταγωνιστής ραβίνος για να προστατεύσει τους ανθρώπους του φτιάχνει ένα γιγάντιο Golem (ένα τέρας της εβραϊκής μυθολογίας) που όμως στην πορεία της ταινίας επαναστατεί καταστρέφοντας και σκοτώνοντας αδιακρίτως.
Τα τραγούδια έχουν να κάνουν με την αγάπη, τη συντροφικότητα και φυσικά την εκδίκηση κατά δικαίων και αδίκων. Τα "Conjuring", "Word" και "Maganujo" είναι κορυφαίες στιγμές που αποδεικνύουν ότι ο Black μια χαρά τα καταφέρνει ακόμα να είναι συναρπαστικός.
Ο τραγουδιστής, στιχουργός και γενικότερος frontman Chris Chu είναι ένας ντροπαλός, μαζεμένος αλλά σίγουρα ταλαντούχος νεαρός. Η αλήθεια είναι πως το πρώτο τους δισκάκι (Talking Through Tin Cans) δεν μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το δεύτερο όμως φετινό τους είναι και πολύ καλύτερο και πολύ πιο φιλόδοξο. Με λίγα λόγια αυτοί οι νεαροί από την Καλιφόρνια μεγαλώνουν μπροστά μας και όπως δηλώνει ο κ. Chu αυτή τη φορά έδωσε μεγαλύτερη σημασία στα τραγούδια καθώς είναι πολύ σημαντικά και πολύτιμα γι' αυτόν.
Ο Chris Taylor των Grizzly Bear έβαλε το χεράκι του σε αυτό το project όντας ο παραγωγός και μέντορας (μέχρι νεοτέρας) των Benders. Η αλήθεια είναι πως ήμουν έτοιμος να μιλήσω για την τεράστια επιρροή που είχε η μουσική των Grizzly Bear και ειδικά το περυσινό Veckatimest στους σημερινούς μας ήρωες.
Εκτός από Grizzly Bear ακούμε και αρκετά Pink Floyd στο υπνωτικό "Pleasure Sighs", μερικούς Arcade Fire στο νοσταλγικό "Excuses" αλλά αυτά είναι λογικά.
Όπως και να'χει πιθανότατα το "Promises" θα σας κάνει να χοροπηδήσετε κουτσό τραγουδώντας "And I can't help thinking we grew up too fast" ή να πιάσετε το μικρό αυτοκινητάκι που έχετε στο πατάρι και να χωθείτε μέσα οδηγώντας γύρω γύρω με τα γόνατά σας να εξέχουν. Εκτός από αυτά υπάρχουν και άλλα κομμάτια σαν το "Mason Jar" και το "Stitches" όπου το ονειρικό progressive rock παίρνει σάρκα και οστά. Ο Chu το εννοούσε φαίνεται για τη σημασία στα τραγούδια αφού όλα έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
Ο Chris Taylor των Grizzly Bear έβαλε το χεράκι του σε αυτό το project όντας ο παραγωγός και μέντορας (μέχρι νεοτέρας) των Benders. Η αλήθεια είναι πως ήμουν έτοιμος να μιλήσω για την τεράστια επιρροή που είχε η μουσική των Grizzly Bear και ειδικά το περυσινό Veckatimest στους σημερινούς μας ήρωες.
Εκτός από Grizzly Bear ακούμε και αρκετά Pink Floyd στο υπνωτικό "Pleasure Sighs", μερικούς Arcade Fire στο νοσταλγικό "Excuses" αλλά αυτά είναι λογικά.
Όπως και να'χει πιθανότατα το "Promises" θα σας κάνει να χοροπηδήσετε κουτσό τραγουδώντας "And I can't help thinking we grew up too fast" ή να πιάσετε το μικρό αυτοκινητάκι που έχετε στο πατάρι και να χωθείτε μέσα οδηγώντας γύρω γύρω με τα γόνατά σας να εξέχουν. Εκτός από αυτά υπάρχουν και άλλα κομμάτια σαν το "Mason Jar" και το "Stitches" όπου το ονειρικό progressive rock παίρνει σάρκα και οστά. Ο Chu το εννοούσε φαίνεται για τη σημασία στα τραγούδια αφού όλα έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
Εδώ και δύο μήνες ψάχναμε να βρούμε χρόνο να γράψουμε για το Synch (καταπληκτική Peaches) και τη συναυλία του Rufus στον Λυκαβηττό. Τελικά δεν καταφέραμε να γράψουμε γι'αυτές μας τις εμπειρίες οπότε ο όποιος σχολιασμός μεταφέρεται στις καλένδες για όταν θυμηθούμε τις καλύτερες συναυλιακές στιγμές της χρονιάς.
Τον δίσκο τον άκουσα μια φορά δύο μέρες πριν δούμε τη συναυλία. Μου φάνηκε μονοδιάστατος (λογικό αφού υπάρχει μόνο το πιάνο και η φωνή του Rufus) και τα κομμάτια κάπως «κολλημένα» μεταξύ τους. Εκείνη τη μαγευτική βραδιά στον Λυκαβηττό τα κατάλαβα όλα όμως. Και ο δίσκος έβγαλε νόημα. Ίσως και γιατί βοήθησαν και τα στοιχεία της φύσης που εκείνες τις δύο ώρες ερωτοτρόπησαν και βρέθηκαν στα μέλια τους. Ίσως ήταν η παράκληση του Rufus να μη χειροκροτήσει κανείς για τα περίπου 40 λεπτά που θα παρουσίαζε το δίσκο κάνοντάς τον μια ενιαία εμπειρία. Πάντως όλα έβγαλαν νόημα. Η ατελείωτη ουρά της μαύρης κάπας του, το δέος με το οποίο ακουμπούσε το πιάνο και τραγουδούσε τις λέξεις και φυσικά η περίσταση του θανάτου της μητέρας του πριν λίγες εβδομάδες έκαναν την εξομολόγηση του Songs For Lulu κατανοητή. Για 40 λεπτά ο Rufus ήταν εκστασιασμένος και υπνωτισμένος σα να μιλούσε απευθείας στην μητέρα του. Και κάπως έτσι είναι και στο δίσκο.
Μαζί με την πελώρια φωνή του και την κλασσική παιδεία του που είχε πάντα, τώρα έχει και 12 (εντάξει 9, στα άλλα τρία τον βοήθησε ο Shakespeare) από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ποτέ. Το παραμυθένιο "Who Are You New York?" και το δαντελένιο "So Sad With What I Have" κάνουν δυναμική αρχή.
Αλλά και το φινάλε με τα τρία τελευταία τραγούδια είναι εξίσου δυνατό ώστε να είναι και γεμάτη χειροκροτήματα η τελευταία υπόκλιση πριν πέσει η αυλαία. Το σχεδόν θρησκευτικής ευλάβειας "Les Feux D'Αrtifice T'Αppellent" (το τελευταίο κομμάτι από την περυσινή του όπερα Prima Donna) που μεταφράζεται στο περίπου «Τα πυροτεχνήματα σε καλούν» και το "Zebulon" ξεχωρίζουν.
Τον δίσκο τον άκουσα μια φορά δύο μέρες πριν δούμε τη συναυλία. Μου φάνηκε μονοδιάστατος (λογικό αφού υπάρχει μόνο το πιάνο και η φωνή του Rufus) και τα κομμάτια κάπως «κολλημένα» μεταξύ τους. Εκείνη τη μαγευτική βραδιά στον Λυκαβηττό τα κατάλαβα όλα όμως. Και ο δίσκος έβγαλε νόημα. Ίσως και γιατί βοήθησαν και τα στοιχεία της φύσης που εκείνες τις δύο ώρες ερωτοτρόπησαν και βρέθηκαν στα μέλια τους. Ίσως ήταν η παράκληση του Rufus να μη χειροκροτήσει κανείς για τα περίπου 40 λεπτά που θα παρουσίαζε το δίσκο κάνοντάς τον μια ενιαία εμπειρία. Πάντως όλα έβγαλαν νόημα. Η ατελείωτη ουρά της μαύρης κάπας του, το δέος με το οποίο ακουμπούσε το πιάνο και τραγουδούσε τις λέξεις και φυσικά η περίσταση του θανάτου της μητέρας του πριν λίγες εβδομάδες έκαναν την εξομολόγηση του Songs For Lulu κατανοητή. Για 40 λεπτά ο Rufus ήταν εκστασιασμένος και υπνωτισμένος σα να μιλούσε απευθείας στην μητέρα του. Και κάπως έτσι είναι και στο δίσκο.
Μαζί με την πελώρια φωνή του και την κλασσική παιδεία του που είχε πάντα, τώρα έχει και 12 (εντάξει 9, στα άλλα τρία τον βοήθησε ο Shakespeare) από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ποτέ. Το παραμυθένιο "Who Are You New York?" και το δαντελένιο "So Sad With What I Have" κάνουν δυναμική αρχή.
Αλλά και το φινάλε με τα τρία τελευταία τραγούδια είναι εξίσου δυνατό ώστε να είναι και γεμάτη χειροκροτήματα η τελευταία υπόκλιση πριν πέσει η αυλαία. Το σχεδόν θρησκευτικής ευλάβειας "Les Feux D'Αrtifice T'Αppellent" (το τελευταίο κομμάτι από την περυσινή του όπερα Prima Donna) που μεταφράζεται στο περίπου «Τα πυροτεχνήματα σε καλούν» και το "Zebulon" ξεχωρίζουν.
Ο Rufus δεν ήθελε να φτιάξει ένα άκουσμα για όλες τις στιγμές (υπάρχουν και τα προηγούμενα γι' αυτό) αλλά να φτιάξει μια αριστουργηματική συλλογή τραγουδιών. Και τα κατάφερε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου