It's a game inside your head and no one wins

Cant - Dreams Come True

Γεμάτος εκπλήξεις είναι ο Chris Taylor. Ο μπασίστας, τραγουδιστής κατά το ήμισυ των τραγουδιών των Grizzly Bear και παραγωγός τους (υπεύθυνος για τον ήχο τους που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τα περισσότερα πράγματα εκεί έξω) βγαίνει μπροστά με ακόμα ένα δικό του project. Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος πως προλαβαίνει να ασχολείται με τους Grizzly Bear, τους Department Of Eagles, αλλά και την παραγωγή δίσκων όπως των Morning Benders.

Και όμως, το Dreams Come True είναι εξαιρετικό. Γεμάτο ιδέες, με καταπληκτική παραγωγή που αναδεικνύει τα κομμάτια και με ανακάτεμα των πιο απροσδόκητων επιρροών που θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Στο "Too Late Too Far" πίσω από το υπερσύγχρονο μπιτάκι ακούμε πάρα πολύ Phil Collins, λιγότερο Xiu Xiu και ακόμα ακόμα το "Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box". Μια έξοχη χορευτική στιγμή που ακολουθείται από το φουτουριστικό, αψεγάδιαστο και καλοντυμένο "Believe".

Το άλλο γερό δίδυμο του δίσκου αποτελείται από το "She Found a Way Out" και το "Answer". Το πρώτο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη και είναι μια περιπέτεια από μόνο του με την απροσδόκητη αλλαγή κατεύθυνσης από μία ακουστική μελωδία σε ένα γυαλιστερό α λα Bowie ριφάκι. Το επόμενο "Answer" είναι ένα βαρύ ηλεκτρονικό κομμάτι με αισθησιακή ατμόσφαιρα που ταιριάζει τέλεια σε κακόφημα υπόγεια κλαμπ.

Γενικότερα ο Taylor είναι άριστα ενημερωμένος στα καθέκαστα της σύγχρονης μουσικής και με τις γνωριμίες και τις ασχολίες που έχει μαντεύει εύκολα τις επόμενες τάσεις. Εδώ στο τελευταίο "Bericht" ακούγεται σαν τον νέοπα Perfume Genius, στην '80s και R&B μόδα θα κολλήσει; Και σίγουρα μην το ξεγράψετε σαν b-sides των Grizzly Bear. Υπάρχει γεύση εδώ πέρα και αρκετό υλικό που αν του δοθεί η ευκαιρία θα δείξει ότι είναι κάτι αρκετά διαφορετικό απ' αυτά που κυκλοφορούν.

Cat's Eyes - Cat's Eyes

Άλλο ένα side project στο σημερινό 3 σε 1. Οι Cat's Eyes είναι το ντουέτο Faris Badwan (ο τραγουδιστής και συνθέτης, Παλαιστινιακής καταγωγής, των Horrors που έβγαλαν έναν καλό δεύτερο δίσκο και έναν εξαιρετικό φετινό τρίτο αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και της σοπράνο Rachel Zeffira.

Όταν ο Badwan έβαλε στη Zeffira να ακούσει girl groups απο τα sixties η Zeffira ένιωσε μια φούντωση μια φλόγα με τις Ronettes και τον Phil Spector. Έτσι προχώρησαν στην ηχογράφηση μουσικής και μέσω των διασυνδέσεων της Zeffira οι Καρδινάλιοι της Ρώμης είδαν την πιο παράξενη συναυλία της ζωής τους όταν οι Cat's Eyes έπαιξαν στο Βατικανό με τη συνοδεία χορωδίας και εκκλησιαστικού οργάνου. Επίσης πολλοί απ' αυτούς είχαν τη δυνατότητα να δουν έναν Παλαιστίνιο από τόσο κοντά χωρίς να φοβούνται ότι θα σκάσει μπροστά τους. Αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα πάντως κομμάτια όπως το δρακουλιάρικο, στυλ Bauhaus "Sooner or Later" θα τους έκαναν να λερώσουν τα άμφιά τους.

Ο δίσκος είναι καλός; Τελικά τα'χουν; Ναι και προφανώς είναι οι απαντήσεις. Ο δίσκος είναι πολύ καλός. Ανέλπιστα καλός για εμένα που μέχρι να βγούν οι φετινοί Horrors δεν τρελαινόμουν με την goth αναβίωση που επιχείρησαν. Εδώ όμως έκαναν κάτι μαγευτικό. Η μοντερνιά μπήκε στην άκρη και το δίδυμο που τα πάει ζουζουνιστά έφτιαξε μερικές κυριολεκτικά αιθέριες μελωδίες, που απογειώνονταν με την τεχνικά τέλεια φωνή της Ραχήλ, όπως στο "I'm Not Stupid", στο παραμυθένιο "Not a Friend", στο "Lull" με τα πλούσια έγχορδά του κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο και στο "I Knew It Was Over" που θυμίζει λιγουλάκι Tim Burton.

Όλος ο δίσκος είναι σαν παλιομοδίτικα ερωτικά γράμματα μεταξύ εραστών που αρχίζουν με το «αγαπημένε/ αγαπημένη» και τελειώνουν με «παντοτινή αγάπη». Μια εγγύτητα και μια καυτή φλόγα που δεν πρόκειται να σβήσουν ούτε καν μετά το πέρας των δύο ωρών και την απομάκρυνση από την κινηματογραφική ασπρόμαυρη οθόνη. Ακόμα και να μη βγάλουν επόμενο δίσκο (χλωμό) το ομώνυμο είναι μια φωτογραφία μιας εκ των καλύτερων στιγμών της ζωής τους/ καριέρας τους. Και εμείς έχουμε κάτι σύντομο και όμορφο να τους θυμόμαστε. 

Connan Mockasin - Forever Dolphin Love

Η μπάντα του Νεοζηλανδού Conan Hosford έχει εδώ και καιρό αρχίσει να ακούγεται όλο και πιο έντονα. Στη δισκογραφική εταιρία του Erol Alkan (τους χάρισε και ένα πολύ διάσημο remix για το ομώνυμο του Forever Dolphin Love, που μεταξύ μας δεν είναι τίποτα ενδιαφέρον αφού απλά έχωσε ένα basic μπιτάκι) απέκτησαν την προβολή που τους άξιζε σε ένα μεγαλύτερο κοινό έξω από την Ωκεανία. Η σημαντικότερη όμως στιγμή της μπάντας ήταν το περυσινό tour της στην Αγγλία ως support των συμπατριωτών τους Crowded House.

Πλέον με τα αυτιά του κοινού περισσότερο ανοιχτά εμφανίστηκαν σε αρκετά festival για το promotion του Forever Dolphin Love. Η πειραγμένη, σχεδόν art brut αισθητική της μπάντας και η ψυχεδέλεια τραβάνε άμεσα την προσοχή. Εμάς μας άρεσαν ουκ ολίγα κομμάτια και σίγουρα η ιδιαίτερη ατμόσφαιρά τους θα ακουστεί και θα ξανακουστεί φέτος στο τσαρδί μας.

Το καταπληκτικό "Megumi the Mikyway Above" που ξεκινάει με τα πιτσιρίκια να φωνάζουν "hello Conan" (παρεμπιπτόντως όπως πολύ σωστά παρατήρησε η uptight το τραγούδι μοιάζει πάρα πολύ με το "All Flowers in Time" του Jeff Buckley και της Liz Frazer) είναι ένα απ'αυτά τα κομμάτια που ξεχωρίζουν. Το "Faking Jazz Together" είναι ένα άλλο που κοπλιμεντάρεται από την πολύ ιδιαίτερη υποβρύχια ακουστική της κιθάρας του Hosford ενώ το "Forever Dolphin Love" είναι ένα jazz blues διαμαντάκι (τι διαμαντάκι δηλαδή διαμαντάρα δύο κινήσεων που κρατάει δέκα λεπτά ) που συναντάται μόνο στα βάθη των ωκεανών.

Ο Conan δεν αξιώνει την τελειότητα και ούτε προσπαθεί γι' αυτήν. Αν αντιμετωπιστεί με αυτή τη λογική και αν σας αρέσει η ψυχεδέλεια (που τα τελευταία χρόνια γίνεται καλύτερα εκτός Αμερικής) βρείτε το.

Tweet

Cry me a river/ So I can float over to you

tUnE-yArDs - W H O K I L L

Ζούγκλα.Κάπου εκεί μας μεταφέρει η ακρόαση του W H O K I L L. Δυνατά τύμπανα, η άγρια και αδάμαστη φωνή της Merrill Garbus που αν ήταν ινδιάνα θα την έλεγαν «Ορμητικό Ρυάκι» και παράφωνα μουσικά όργανα που σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο.

Είναι γεγονός πως η φωνή και η ερμηνεία της Merrill φτάνουν να μας θυμίζουν ακόμα και Βασιλιά της Ποπ. Μια τέτοια χαρισματική φωνή δεν θα μπορούσε να μη σπάσει τα στενά όρια της τοπικής μουσικής της σκηνής και να πάρει μεταγραφή στην 4AD. 

Ισχυρή και επιβλητική, σκεπάζει τις παράξενες μελωδίες της. Κάποιες φορές εξωστρεφής η γκαρίδα της σπάει τα τύμπανα και άλλες φορές το σούσουρό της σε υπνωτίζει σαν αρχαίο τραγούδι. Το passive/aggressive "Riot Riot" είναι τέτοιο παράδειγμα.

Το "Powa" (από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου) είναι ένα θεραπευτικό ταξίδι στους σαμάνους του Αμαζονίου που στέλνει για ιαματικά λουτρά τις καταθλίψεις με τη σαγηνευτική, μινιμαλιστική του ηλεκτρική κιθάρα. 
To "Bizness" είναι ένα άψογο single με αρκετά σαξόφωνα (που είναι και της μοδός), με ιδιοτροπίες αλλά pop αισθητική που θα μπορούσε να αγαπηθεί από πολύ κόσμο χάρη στο κολλητικότατο ρεφρέν του. Σε παρόμοιο στυλ είναι και το τελευταίο "Killa".
Η Merrill δεν ξεχνάει και τον προηγούμενο πιο μελωδικό και folk δίσκο της. Στο "Wolly Wolly Wong" θυμίζει ξωτικό που ανατριχιάζει τις αισθήσεις με την ακουστική της κιθάρα σφραγίζοντας και την ποικιλία που διαθέτει αυτός ο γεμάτος φρεσκάδα και σφρίγος δίσκος. Αρκεί μόνο να δει κάποιος πώς τραγουδά στις συναυλίες της για να πειστεί πως η Merrill έχει αφιερωθεί ολοκληρωτικά σε αυτό που κάνει και –γιατί όχι το κλισέ- το μέλλον της ανήκει.

My Morning Jacket - Circuital

Από το πρώτο κομμάτι που θυμίζει Doors και κλασσικό ροκ γίνεται κατανοητή η ροπή τους προς τα μακρόσυρτα progressive έπη. Στο "Circuital" εκτός από τους Who αποτίουν φόρο τιμής και στις '80s κιθάρες του Edge. Το τρυφερό folk του "Wonderful" θυμίζει πολύ την παρέα του Robin Pecknold αν και το ρεφρέν φέρνει πολύ στο μυαλό το hit του Jason Mraz. Σε έναν κάπως υποτονικό δίσκο αυτή η γλυκανάλατη στιγμή είναι για να την κρατήσεις στο μυαλό σου.

Και μετά ξανά στα βαρετά που δεν έχουν όρεξη ούτε να είναι αρκετά πομπώδη. Το "Outta My System", ένας  συνδυασμός keyboards και slide guitars, είναι κάτι που στις καλές του εποχές ο Jim James (Γιμ Γιέιμς) θα το έγραφε με το ένα χέρι δεμένο. Το "Holding on to Black Metal" έχει την πλακίτσα του, ο ρυθμός του είναι κολλητικός, η χορωδία είναι μεγαλοπρεπής αλλά δεν μπορούμε να το πάρουμε όσο σοβαρά θα ήθελε η μπάντα. Πάντως τους αξίζουν συγχαρητήρια που ξέθαψαν το αυθεντικό τραγούδι από το Σιαμ και χρησιμοποίησαν το ρυθμό του, ουσιαστικά διασκευάζοντάς το.

Το "Slow Slow Tune" με τις πολύ όμορφες κιθάρες που αράζουν σε ένα υπόγειο μια μέρα καύσωνα και το χαριτωμένο "Moving Away", ως το απαραίτητο country τελείωμα με πινελιές πιάνου, σώζουν κάπως τις τελευταίες εντυπώσεις. Για τα περισσότερα μέσα το Circuital ήταν επιστροφή προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά εμείς εκτιμήσαμε περισσότερο τους –όχι πάντα πετυχημένους βέβαια- πειραματισμούς του Evil Urges.

Low - C'mon

Το πανέμορφο "Try To Sleep" είναι μετά το θρυλικό "Sunflower" η καλύτερη εισαγωγή σε δίσκο των Low. Και σε προδιαθέτει για ένα ακόμα βήμα που προχωρά τη μπάντα έξω από τα πλαίσια της αργής μουσικής που τους χαρακτήρισε στα '90s. Στο συγκεκριμένο κομμάτι ακούγονται χαρούμενοι και ανάλαφροι σαν παιδιά ωστόσο πάντοτε μελαγχολικοί.
Τέσσερα χρόνια μετά το διακριτικό Drums & Guns που τους κράτησε στα γνωστά τους standards, και ενδιαμέσως του project των Retribution Gospel Choir να απασχολεί τον Sparhawk, το C’mon ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε. Ακόμα ένα άλμπουμ με έντονο το στοιχείο της μελωδίας, τις άριστες και γεμάτες συναίσθημα φωνές του Sparhawk και της Mimi Parker να μπλέκονται και το θρησκευτικό υπόβαθρο φόβου, ελπίδας και πνευματισμού πάντα παρόν.

Η Mimi Parker μαγεύει για μια ακόμη φορά με τα φωνητικά της. Αυτή τη φορά το κομμάτι που την αναδεικνύει είναι το "You See Everything". Η σκληρή ερμηνεία του Sparhawk κάνει επίσης εντύπωση στο αμέσως επόμενο "Witches" που τσαντισμένος –σε αντίθεση με τη βραδυφλεγή μουσική- λέει "All you guys out there tryin' to act like Al Green/ you're all weak".
Η καρδιά του δίσκου –κυριολεκτικά και μεταφορικά- είναι το "Especially Me" που κόβει την ανάσα με τα επίμονα τύμπανά του και τη σπαρτιατική ουσιαστικότητά του.

Τα "$20" και "Done" δίνουν λαβές στους κατήγορούς τους να θυμηθούν τον όρο slowcore αλλά το μεγαλοπρεπές "Majesty/Magic" και το οκτάλεπτο, βουτηγμένο στην επανάληψη "Nothing But Heart" μας κρατούν δέσμιους στον ήχο τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις ταιριάζει το «προσπεράστε δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να δείτε» αλλά αυτό, ούτε τώρα, δεν ισχύει με τους Low. Εμείς που τους θαυμάζαμε πριν θα συνεχίσουμε να τους ακούμε με δέος και αυτοί που δεν τους άκουγαν… ποτέ δεν είναι αργά να έρθουν στον ίσιο δρόμο.

Tweet

How can you sit on the side line and watch it go down?

Tv On The Radio - Nine Types Of Light

Δύσκολο να πεις κάτι γι'αυτόν τον δίσκο. Τον συνοδεύουν πολύ ιδιαίτερες συνθήκες κυκλοφορίας και ηχογράφησης που καθιστούν κάπως θολό το όλο project. Αυτή τη φορά το -πλέον- κουαρτέτο προσπάθησε να στηρίξει πιο σεμνά το νέο του δίσκο σε αντίθεση με τις τυμπανοκρουσίες του Dear Science. Στηριζόμενο στις πεπατημένες τους και έχοντας ως παρακαταθήκη τρία εξαιρετικά άλμπουμ, το ένα καλύτερο από το άλλο, η μπάντα κινήθηκε όχι για να ταρακουνήσει αλλά περισσότερο για να βγάλει την υποχρέωση. Αν συνυπολογίσουμε την αρρώστια και τελικά τον θάνατο του μπασίστα τους Gerard Smith τότε καταλαβαίνουμε πως ήταν επόμενο το αποτέλεσμα να ήταν κάπως «κρύο» και άβολο.

Λείπουν κάποια πράγματα όπως η φιλοδοξία τους, η ποικιλία τους και η διάθεσή τους να πετάξουν από την καρέκλα του τον ακροατή με τις εντυπωσιακές αλλαγές ρυθμού, ατμόσφαιρας και στυλ. Τώρα πολλές στιγμές είναι flat, το τελευταίο "Caffeinated Consciousness", το "New Cannonball Run" και το "Repetition" που είναι όσο βαρετό προδιαθέτει το όνομά του. Από την άλλη υπάρχει μια γερή τριάδα λίγο πριν τη μέση του δίσκου που του δίνει μια καλή ώθηση να συνεχίσει. Η ερωτική εξομολόγηση του βελούδινου "Will Do", το πλούσιο background του αργόσυρτου "Killer Crane" ωδή στην αποξένωση με το πιο κομπιουτερίστικο τσέλο που έχουμε ακούσει ποτέ αλλά και το χοροπηδηχτό "No Future Shock" που θυμίζει χρυσές εποχές (sic) του "Golden Age". Όσο καλά και αν είναι όμως τα προαναφερθέντα τρία (μαζί με τα συμπαθέστατα "Keep Your Heart" και "Forgotten" ) χάνουν σε παραστατικότητα, αγριότητα όταν πρέπει εκεί, και τρυφερότητα όταν πρέπει αλλού.

Raphael Saadiq - Stone Rollin'

Από το ξεκίνημα του "Heart Attack" και το επίμονο ριφάκι του βλέπουμε ότι ούτε τώρα αστειεύεται ο παλιομοδίτης τραγουδοποιός που ήδη κουβαλάει μια σημαντική ιστορία στην παραγωγή δίσκων. Τα μεταξωτά του σακάκια ασορτί με την μεταξένια φωνή του παραπέμπουν σε άλλες εποχές που οι τραγουδιστές αναγκαστικά χτίζονταν πετραδάκι πετραδάκι και το κοινό παραληρούσε για τη φωνή αλλά και την προσωπικότητά τους. Στο "Go To Hell" είσαι σίγουρος ότι ακούς έναν μάστορα της συγκεκριμένης μουσικής που έχει μελετήσει σε βάθος Impressions, Marvin Gaye, R&B και ολάκερες τις Motown κυκλοφορίες. Τα blues του είναι ζωντανά, χρωματιστά και κυλούν άκοπα. 

Το απαραίτητο baby making music υπάρχει επίσης σε αφθονία. Το "Over You" για κάτι πιο ζωώδες και το "Stone Rollin" για κάτι πιο σταθερό. Υπάρχει και η κλασσική νεανική μπαλάντα του ονειροπόλου φτωχάλα που υπάρχει σε κάθε τέτοιον δίσκο που σέβεται τον εαυτό του.

Αυτό που πραγματικά τον ξεχωρίζει όμως είναι τα τέσσερα τελευταία κομμάτια που επιβεβαιώνουν την αναβίωση της soul που λιώνει καρδιές με φουλ έγχορδα. Μια προσπάθεια που τη συνεχίζει από εκεί που την άφησε πέρυσι η Janelle Monae. Το ονειρικό "Just Don't" (με τη βοήθεια της Yukimi Nagano, τραγουδίστριας των Little Dragon που συμμετείχε και στον δίσκο των Gorillaz πέρυσι) αρνείται να πατήσει στο έδαφος και ίπταται σε ένα τρελό μεταμεσονύκτιο ταξίδι.

Στο μαγικό "Good Man" συνεχίζει «από ψηλά» με τα φωνητικά να μοιράζονται ανάμεσα στον Raphael και την ζαχαρένια φωνή της Taura Stinson. Η κορύφωση του δίσκου έρχεται πάνω στην ώρα και πριν τελειώσει μας χαρίζει ένα από τα τραγούδια της χρονιάς, ισάξιο με το αριστουργηματικό "Say You'll Go" του Archandroid της Janelle Monae. Το "Answer", ένα απολαυστικό, χαλαρωτικό introspective έπος με μια ενορχήστρωση α λα Scott Walker είναι ακόμα μια ευκαιρία για τη βελούδινη φωνή του Raphael να σκίσει τον ορίζοντα (ή μάλλον να του κάνει αργό, χαλαρωτικό έρωτα).

The Luyas - Too Beautiful to Work

Ο δεύτερός τους δίσκος είναι ένα υπέροχο ταξίδι ομορφιάς (τύφλα να'χει το Χόντος Σέντερ) σε μια βαθιά ατμοσφαιρική σπηλιά όπου ο αέρας είναι περιορισμένος και τα κεριά είναι απαραίτητα παρότι μας μειώνουν το οξυγόνο. Περίμενα να ήταν ο δίσκος που θα δημιουργούσε hype γύρω από το όνομά τους αλλά διαψεύστηκα με τις σχετικά μέτριες κριτικές.

Το περυσινό αξίωμα ήταν ότι κάτω από κάθε καλή και ποιοτική πέτρα κρύβεται ο Owen Pallett και φέτος μάλλον (ο καλλιτέχνης με τον καλύτερο περυσινό δίσκο σύμφωνα με τον πάντα έγκυρο εαυτό μου) ο Καναδός συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό. Ο Owen δανείζει την πολύτιμη τεχνογνωσία του στην ενορχήστρωση και το βιολί δίνοντας αυτό το εξτρά κλικ που κάνει εξαιρετικό το Too Beautiful To Work. Βασικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν βέβαια και τα δύο από τα τέσσερα μέλη των Luyas που συμμετέχουν στην ορχηστρική ποπ των Bell Orchestre. Έχουμε ανθρώπους δηλαδή που γνωρίζουν τα έγχορδά τους και δεν φοβούνται να τα χρησιμοποιήσουν. Υπάρχουν όμως και άλλα πέρα από τα έγχορδα. Ας πούμε τα παιχνιδιάρικα keyboards που χοροπηδάνε με τη φωνή της Jessie Stein ειδικότερα στο ομώνυμο κομμάτι.
Αν έπρεπε να κοκκινίσουμε με μαρκαδόρο τη μουσική στιγμή που αισθανθήκαμε πως δεν επρόκειτο για έναν συνηθισμένο δίσκο ήταν στο εντυπωσιακό break με τα drums στη μέση περίπου του "Worth Mentioning" με τον ήχο των διαμαντένιων πολυέλαιων να κουνιούνται σα να προσπαθούν να συνέλθουν από σεισμό. Το πέπλο του μυστηρίου που απλώνεται στο δίσκο είναι γοητευτικό και η Stein σαν άλλη Αλίκη μπαίνει ακόμα πιο βαθιά στο τρομακτικό και γεμάτο φαντασία ταξίδι που εκτυλίσσεται. 
Το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι η ωδή στον παγωμένο Καναδά. Ένα ξεσηκωτικό και συγκινητικό παραμυθάκι γραμμένο στο χιόνι που αποκαλύπτεται τις πρώτες πρωινές σιωπηλές ώρες ξεσηκώνοντας την σιωπή της κατάψυξης που κοιμίζει την πλάση. Τέλος, ο αποχαιρετισμός του "Seeing Things" μας δείχνει ότι η μουσική τους μπορεί να είναι και πιο λιτή αλλά εξίσου όμορφη.

Ο Robin Pecknold των Fleet Foxes δεν σταματά να μιλά γι' αυτούς και δεν τον αδικούμε. Η Καναδική σκηνή ζει δεύτερη αναγέννηση απ' ό,τι φαίνεται και για μια ακόμη φορά πάει για ολικό καπέλωμα των φλύαρων γειτόνων τους.

Tweet

And nothing to be proud of/ And nothing to regret/ All of that to make as yet...

Soft Province - Soft Province

Καλή η προσπάθεια του Jace Lasek να μας αποκρύψει το νέο δίσκο των Besnard Lakes αλλά δεν τα κατάφερε. Μπορεί να έχει ονομάσει τη νέα του μπάντα Soft Province αλλά ο ήχος είναι καθ' εικόνα και ομοίωση με τους Besnard όμως αυτή τη φορά αντί για την Olga Goreas τον βοηθά ο παλιόφιλός του Michael Gardiner.

Εκ πρώτης όψεως κάποιος θα πει ότι ο Jace έχωσε μερικά ριφάκια που περίσσεψαν από τους Besnard. Με μια παραπάνω ματιά όμως, προσέχοντας και την πολύ καλή τριάδα "For Untold Days", "In a Some See No One Club" και "One Was a Lie" βλέπουμε πως το Soft Province στέκεται και ως αυτόφωτη ύπαρξη. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μάλιστα με τους αντίστοιχους Retribution Gospel Choir του Alan Sparhawk των Low, το side project του Jace όμως υπερτερεί αφού η αντίστοιχη μετάβαση από τους Besnard Lakes είναι πιο ομαλή.

Σε σχέση με την αδελφή μπάντα, το Soft Province βασίζεται περισσότερο στην επαναληπτικότητα πέρα από τις κλασσικές ψυχεδελικές και progressive επιρροές. Το γυναικείο άρωμα και οι θηλυκές καμπύλες είναι αλήθεια πως λείπουν από τη μασχαλίλα του project μιας και δεν υπάρχει κάποιο "Albatross" για να ξαποστάσει ο ακροατής.

Αλλά εντάξει, μην το κρίνουμε με τα μέτρα των Besnard. Εδώ είναι το project δύο φίλων που ήθελαν να συνεργαστούν από καιρό και αντί για ένα ποτήρι κρασί ξεσκονίζουν τις κιθάρες τους για τα καλά. Δεν θα μπορούσαμε παρά να επικροτήσουμε τέτοιες συμπεριφορές.

R.E.M. - Collapse Into Now

Οι R.E.M. ξύπνησαν για τα καλά. Και όταν λέμε ξύπνησαν εννοούμε συνέχισαν με το γκάζι πατημένο. Μουσικά, γιατί ποιοτικά συνεχίζουν να βρίσκονται στις επάλξεις μετά από ένα διάστημα αμφισβήτησης που πέρασαν το πρώτο μισό των '00s.

Το Accelerate ήταν σημαντικό σημείο στροφής της μπάντας η οποία φάνηκε να διψάει μετά από πολύ καιρό για να ξανανιώσει τις παλιές της δόξες. Δίψα που είδαμε και ιδίοις όμασι στην απίστευτη συναυλία τους στο Καλλιμάρμαρο. Τώρα το γκάζι συνεχίζει να είναι πατημένο αλλά πλέον αλλάζουν ταχύτητες και η πορεία είναι πιο ομαλή.

Ο δίσκος είναι πιο πλούσιος από το Accelerate και, όπως ομολογούν και οι πιο σκληροπυρηνικοί τους φαν, διαθέτει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει εδώ και μερικά χρόνια. Το "UBerlin" θυμίζοντας το "Drive" είναι μια από τις κλασσικές μπαλάντες τους με τον Stipe να βρίσκεται σε ενδοσκοπική αλλά αισιόδοξη και ελπιδοφόρα διάθεση σε αντίθεση με το Accelerate που προσπαθούσε με χοροπηδηχτά να δείξει τον κίνδυνο που έρχεται. Στο υπέροχο "Oh My Heart", ακόμα ένα μελλοντικό κλασσικό τους κομμάτι που θα μας συντροφεύει για καιρό ακούγεται ιδιαιτέρως αισιόδοξος. Εξίσου ελπιδοφόρο είναι το πιο παραδοσιακό "It Happened Today" στο οποίο βοηθά και ο Eddie Vedder με τα φωνητικά του.
Οι R.Ε.Μ. ακούγονται φρέσκιοι, ορεξάτοι και ακόμα δυναμικοί υπενθυμίζοντας ότι το μόνο που έχει αλλάξει από τις μέρες του ραδιοφώνου είναι μερικές τρίχες λιγότερες και μερικά κιλά παραπάνω. Από δίπλα ο Mike Mills αγέραστος να δίνει την απαιτούμενη νεανική φρεσκάδα στα σοφά λόγια του Stipe.

Τα "Walk It Back" και "Everyday Is Yours To Win" είναι μερικοί ακόμα θρίαμβοι των ατόφιων μελωδιών που μας έχουν αφήσει οι Αθηναίοι. Και δε σταματούν εκεί. Υπάρχουν και εκλεκτότατοι καλεσμένοι όπως ο Eddie Vedder που αναφέραμε νωρίτερα. Η Peaches δίνει την αστείρευτη ενέργειά της στο "Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter" ένα τραγούδι βγαλμένο από τις χρυσές εποχές του MTV. "This is my time and i'm thrilled to be alive" μουρμουρίζει ο Stipe στο ανατριχιαστικό "Blue" με την συμμετοχή της Patti Smith (που έχει μερίδιο στη σύνθεση του κομματιού) σε μια συνέχεια του "E-Bow the Letter" 15 χρόνια μετά.
Το Collapse Into Now είναι ο θρίαμβος του τώρα, είναι το μέρος που θέλουν να βρίσκονται οι R.E.M. εκεί κάπου ανάμεσα στην jangle pop τους και στα μελαγχολικά folk αριστουργήματά τους.

Elbow - Build A Rocket Boys!

Η μεγαλύτερη απογοήτευση του πρώτου τετάρτου της χρονιάς και πιθανότατα η μεγαλύτερη απογοήτευση όλου του 2011 (αν αποδειχθεί μέτριος και ο δίσκος των Wild Beasts θα ζητήσω ιατρική βοήθεια).

Δραματικό ξεκίνημα το ξέρω αλλά γνωρίζετε πόσο πολύ λατρέψαμε το The Seldom Seen Kid. Το Build A Rocket Boys! δεν είναι μόνο ένα βήμα παρακάτω (και δύο και τρία) αλλά είναι μαζί ίσως με το Leaders Of The Free World το πιο αδύναμο άλμπουμ των Elbow. Mονότονος, επίπεδος, μη αξιομνημόνευτος και, περιέργως για τους Elbow, πολύ αδύναμος συνθετικά δίσκος.

Το "The Birds" είναι ένα ξεκίνημα που θα έπρεπε να μας ψυλλιάσει. Επιμονή σε μια μελωδία που δεν βγάζει πουθενά και σοκαριστικά αδιάφοροι στίχοι του Guy Garvey. Έπρεπε να μας ψυλλιάσει λέμε γιατί το "Lippy Kids" και το "With Love" θολώνουν κάπως τα νερά με τη γλυκόπικρη σήμα κατατεθέν της μπάντας λυρικότητά τους. Το μεν "Lippy Kids" είναι ένας ύμνος και ταυτόχρονα έκκληση στους νέους να χαρούν τη νιότη τους (όπως είπε και ο Guy είναι ένα τραγούδι αντίδραση στη φασιστική παρουσίαση της νεολαίας από τα βρετανικά tabloids) στο δε "With Love" κυριαρχεί το μαντολίνο και η αγάπη που είναι θέμα χρόνου να σε βρει. Το θέμα όλου του δίσκου είναι ακριβώς ένα ταξίδι στα παιδικά και εφηβικά χρόνια του Guy στο Bury όπου έφτιαξε τις πρώτες του αναμνήσεις και γνωρίστηκε με τους υπόλοιπους Elbow. Το θέμα θα μπορούσε να βγάλει ένα αριστούργημα τηρουμένων των συντελεστών και όμως...

Το "Jesus Is A Rochdale Girl" είναι μια εξαιρετική στιγμή του δίσκου για ένα κορίτσι από το Rochdale (παιδικός έρωτας του Guy). Για χάρη της υποκύπτει στη χρόνια εμμονή του με τους Talk Talk.

Απο εκεί και πέρα βουτάνε στα κλισέ και τις εύκολες λύσεις με τα "The Night Will Always Win" και "Open Arms". Λίγος αγγλικός αυτοσαρκασμός με το -πολύ έξυπνο στιχουργικά- "High Ideals", ένα αχρείαστο reprise του "The Birds" με τον ερασιτέχνη τραγουδιστή -συντηρητή του piano τους να αναλαμβάνει τα φωνητικά, το "Grounds For Divorce" των πολύ φτωχών που λεγεται "Neat Little Rows" και βουαλά έτοιμος ο δίσκος. Το τελευταίο "Dear Friends" μας υπενθυμίζει που πάσχει ο δίσκος. Του λείπει η ενορχήστρωση, η μεγαλοπρέπεια, το δράμα σε σωστές δόσεις και κάποιες συνθέσεις που δεν αποκαλύπτουν κατευθείαν τα χαρτιά τους.

Tweet

You better shut your eyes/ Here's where your life begins

The Dø - Both Ways Open Jaws

Το δεύτερο άλμπουμ αυτής της γαλλο-φινλανδικής συμμαχίας κατέφθασε και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το καλοβαθμολογημένο και ευπώλητο (για κάποιον μυστήριο λόγο) ντεμπούτο τους με τίτλο A Mouthful. Οι The Dø αρέσκονται σε lo-fi, χαριτωμένες μελωδίες που σχεδόν πάντοτε υφίστανται την κακοποίηση του ντουέτου ώστε να ασχημήνουν και να διατηρήσουν τον outsider χαρακτήρα τους.

Το εναρκτήριο "Dust It Off" αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό, με τη χαρακτηριστική φωνούλα μικρού αγοριού της Olivia Merilahti να διακόπτεται από ένα ηχητικό κύμα που παρεμβάλλεται. Θορυβώδεις, με τόλμη και ποικιλία στον ήχο τους αλλά και με μια ληθαργική ατμόσφαιρα να διαπνέει τα κομμάτια.

Τα ασυνήθιστα μεγαλοπρεπή για τα μέτρα τους "The Wicked and the Blind" και "Smash Them All" ξεχωρίζουν με τις πολλές τους αρμονίες, τον ορχηστρικό τους ήχο και τα δραματικά τελειώματά τους. Γρήγορα όμως επιστρέφουμε στην παιχνιδιάρικη αυτοσχέδια pop δωματίου, που της αρέσει να την ακούνε αλλά κρύβεται μέσα στην ντουλάπα όταν αυξάνεται το ακροατήριο. Το "Gonna Be Sick" τέτοιο παράδειγμα, ένα κομμάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο Mutations του Beck, όπως και το "Too Insistent" που διαθέτει το μόνο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ρεφρέν στον δίσκο.

Ο σκοπός είναι ένας συμπαθητικά αφιλόδοξος δίσκος. Αν ήταν και τόσο γεμάτο σε ιδέες, όσο το πρώτο και το δεύτερο μέρος του Both Ways Open Jaws θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα.

Keren Ann - 101

Το σίγουρο είναι έφτιαξε κάτι πολύ πιασάρικο. Στο "My Name Is Trouble" το αποδεικνύει που με την άψογη και άκοπη ροή του κυλάει ως ένα από τα πιο ραδιοφωνικά και ευχάριστα κομμάτια που ακούσαμε φέτος. Τα μέλια συνεχίζονται στο α λα Cortney Tidwell αστρικό dream pop του "Run With You", ύμνο στους καταδικασμένους εραστές.

Αλλά ως εκεί. Πρέπει να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τη συνέχεια του δίσκου γιατί μετά μας ακούγεται σαν η Madeleine Peyroux να τραγουδά για τον Ginsberg και τον Corso. Δεν έχει τη σκληράδα και την έγκριση του υποκόσμου που χρειάζεται για κάτι τέτοιο. 

Twilight Singers - Dynamite Steps

Δεν είναι ότι βρίσκεται στα καλύτερά του εδώ, αλλά είναι μια πολύ φιλότιμη προσπάθεια να πιάσει το σφυγμό του φοβερού Blackberry Belle. Αυτό που χαρακτήριζε τον δεύτερο δίσκο των Twilight Singers ήταν, εκτός από την ποικιλία του, η ικανότητά του να συνδυάζει τις μελωδικές με τις σκοτεινές βλέψεις του Dulli ισορροπώντας κάπου ανάμεσα στη soul και τις jazz επιρροές του. Εδώ δεν υπάρχουν ούτε καν ψίχουλα αυτής της jazz μιας και είναι πιο εσωτερικός και λιτός δίσκος. Με πολλές drum machines εκφράζει σίγουρα μια τεράστια διαφορά σε σύγκριση με το rock διαστάσεων ολυμπιακής πισίνας του Powder Burns.

Κάποια στοιχεία και ρυθμοί παρελθόντων συνθέσεων επαναλαμβάνονται, ενώ με εξαίρεση τη φοβερή και φρέσκια πνοή του "The Beginning of the End" δεν ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι το κεφαλάκι του από το σωρό. Στο προαναφερθέν ο Dulli παραδίδεται στον ερωτιάρη Curtis Mayfield που έχει μέσα του με τη μελωδία να θυμίζει κάτι από χρυσές εποχές των Afghan Whigs και τη φωνή του να είναι στα πιο αισθησιακά της. Το χαρακτηριστικό πάθος του Dulli σπαρταράει στο δυναμικό "Waves" αλλά και το «ύπουλο» "Get Lucky" όπου ξεδιπλώνεται ξανά η αυτού διαβολικότης του. Και αν οι προαιώνιοι φαν του Dulli δεν βρουν κάτι που δεν έχουν ξανακούσει στο "On The Corner" και το "Gunshots" πετάγεται το βραδυφλεγές "She Was Stolen" κι έρχονται στα ίσα τους. 

Tweet

Careless as any hidden spark spreads quickly to the darkest places

Ensemble - Excerpts

Οι Ensemble είναι ο εξής ένας. Ονομάζεται Olivier Alary και έχει γεννηθεί στην Τουλούζη. Η μουσική που φτιάχνει είναι «κινηματογραφική» και μελαγχολική pop που έχει δανειστεί πολλά από Jacques Brel, Serge Gainsbourg και λοιπούς Γαλλοβέλγους που εμπνέουν όλους τους καλόγουστους γαλλόφωνους. Ο Alary φέτος κυκλοφόρησε μόλις τον δεύτερό του δίσκο ως Ensemble παρότι συνεργάζεται με την Fat Cat Records απο τα τέλη της δεκαετίας του '90. Ο πρώτος του δίσκος φοράει περήφανα το παράσημο του δίσκου που άκουγε η Bjork όταν ηχογραφούσε το Vespertine. Η αμοιβαία εκτίμηση έφερε και τη συνεργασία τους σε κάποια κομμάτια του Medulla ενώ ο Γάλλος μουσικός παραγωγός έφτιαξε και κάποια συνοδευτικά remix για την Ισλανδή fan του.

Τον Ιανουάριο του 2011 όπως είπαμε κυκλοφόρησε το Excerpts που σίγουρα είναι ένας δίσκος που αξίζει να ακουστεί και να ανακαλυφθεί απο τους λάτρεις της soundraκικής μουσικής που είναι ζωηρή σε εικόνες και σε σκηνοθεσία γοητευτικών noir καταστάσεων. Το "November 22nd" για παράδειγμα μεταφέρει την ερμηνεύτρια των περισσοτέρων κομματιών του δίσκου Darcy Conroy σε έναν μοναχικό δρόμο με τις σειρήνες του ασθενοφόρου να πλησιάζουν είτε για την ίδια είτε για κάποιον άλλον που το χρειάζεται μέσα σε μια αποξενωμένη και πικρόχολη πόλη.

Φωνητικά υπάρχουν στα περισσότερα τραγούδια αλλά, όπως είναι λογικό λόγω του παρελθόντος του δημιουργού, η μουσική και η ατμοσφαιρική ενορχήστρωση παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο. Άλλοτε γκρίζες ανάβουν ένα τσιγάρο και κοιτάζουν από το παράθυρο τον ακάλυπτο και τις κυρίες που απλώνουν τα ρούχα τους καθώς αναρωτιούνται που να έχουν μπλέξει πάλι οι γιοί τους μιας και νυχτώνει και δεν έχουν γυρίσει ακόμα. Άλλοτε πιο ζωντανές λαχταρούν να ξεζουμίσουν τη ζωή και να γνωρίσουν τον έρωτα σε μεταμεσονύκτιους περιπάτους δίπλα στο λιμάνι.

Οι Ensemble φτιάχνουν μια ταινία του νέου κύματος όμως η κινητήριος δύναμη δεν είναι η νοσταλγία και ο εξωραϊσμός του παρελθόντος αλλά η ακρίβεια και η μελανή πραγματικότητα που μας απορροφά και μας βάζει μέσα στην ιστορία. Καθηλωτικό.

Ben +Vesper - Honors

Ben συν Vesper. Θα μπορούσε να συνοδεύεται με L.F.E. Ο Ben και η Vesper είναι ένα αντρόγυνο που περιγράφουν τον εαυτό τους και τη μουσική τους με παράξενα χρώματα. Παρ'όλ'αυτά δεν ακούγονται τόσο μυστήριοι όσο θέλουν να παρουσιάζονται.
Αντιθέτως τα 12 τραγούδια του δίσκου τους είναι δροσερά με σαφή αγάπη για τη μελωδία και το παιχνίδισμα. Ο ήχος τους σχεδόν lo-fi ενώ σε κάθε τραγούδι λίγα πράγματα εμφανίζονται πέρα από τις φωνές του ντουέτου. Ένα πιάνο από εδώ και από εκεί, πολλές αρμονίες, ακουστική κιθάρα. Όλα όσα έμαθαν από τη ζωή τους με τον Sufjan Stevens και τον Danielson.

Ο δίσκος κυματίζει πάνω σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα και οι Besper ακούγονται σα να παίζουν μουσική για τους φίλους τους που μαζεύονται κάθε Παρασκευή σπίτι τους για Trivial, Scotland Yard ή οτιδήποτε παίζουν τα παιδιά αυτές τις μέρες.

Ούτε μπορεί αλλά ούτε και θέλει να σου αλλάξει τη ζωή. Αλλά μπορείς να περάσεις κάποια ώρα με όμορφες, απλές φωνητικές ασκήσεις και σεμνές μελωδίες. Τα "Knee-hi Wall", "Find Your Friend" είναι εξαιρετικές πινελιές pop με μια στριμμένη βίδα (τι στα κομμάτια indie θα ήταν άλλωστε;) και το "Sugar Song" είναι αυτό το υπέροχο κομμάτι του δίσκου που ο Ben ακούγεται σαν τον Jonathan Meiburg και αυτό πάντα είναι καλό πράγμα.

Θα επισκιαστεί από τις μεγάλες κυκλοφορίες της χρονιάς αλλά ξέρουμε ότι θα μας περιμένει διαθέσιμο, υπομονετικά, για μια γρήγορη αλλά γλυκιά ακρόαση.

Boxer Rebellion - The Cold Still

Μαυροντυμμένοι, αξύριστοι, ατημέλητοι, ζουν και τρέφονται από τα αποκαϊδια της britpop. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτές οι κιθαριστικές μπάντες που αγνοούν μόδες και συνεχίζουν να ξεπηδούν από την Αγγλετέρα είναι γενναίες ή απλά χωρίς έμπνευση.

Οι Boxer Rebellion βέβαια δεν είναι καθαρά Άγγλοι αλλά μια πολυσυλλεκτική αγγλόφωνη μπάντα. Ο τραγουδιστής απο το Τενεσί (ίιιιχαααα), ο κιθαρίστας από την Αυστραλία και μόνον η rhythm section υπακούει στη βασίλισσα. Πιθανόν τα παιδιά από την Αγγλία να έχουν πιο βαρύ χέρι γιατί ο ήχος των Boxer Rebellion σε αυτόν τον τρίτο δίσκο τους είναι καθαρά αγγλικός. Μελαγχολικές μελωδίες, ξεκάθαρη αίσθηση μπάντας με συγκεκριμένα καθήκοντα, θα μπορούσες να τους πεις και απλοϊκούς και σίγουρα μια μουσική που την έχεις ξανακούσει. Από τους δικούς μας τους Closer μέχρι τους Snow Patrol και τους Black Heart Procession.

Ανεξαρτήτως αυτών, το Cold Still είναι ένας αξιοπρεπής και στέρεος δίσκος που μαρτυρά σοβαρή προσπάθεια από μέρους τους. Το πρώτο κομμάτι που σε τραβάει να συνεχίσεις την ακρόαση είναι το "Step Out Of The Car" που μοιάζει με κομμάτι από το In The Market. Και μετά υπάρχει η πολύ εκφραστική κιθάρα στο "Cause For Alarm", το ακουστικό και σκοτεινό -βγαλμένο από χρυσές britpop εποχές- "Caught By The Light", η αλλαγή τέμπο στο "Organ Song", το επικό "Both Sides Are Even" και το δραματικό "Doubt" και να'σου ο δίσκος τελειώνει πριν το καταλάβεις κι έχεις την αίσθηση ότι τελικά άκουσες αξιοπρεπέστατο αγγλικό alternative rock. Όποιος διαμόρφωσε μουσική αντίληψη στα '90s αποκλείεται να μη βρει κάτι που θα του αρέσει εδώ. 

Tweet

Atomic bombs are going to explode/ Warning to you/ Round up your cameras

Anna Calvi - Anna Calvi

«Ο Nick Cave έπειτα από προσωπική παράκληση έπεισε την ιταλικής καταγωγής Anna Calvi να συμμετάσχει ως support στο tour των Grinderman» διαβάζουμε ψάχνοντας τη βιογραφία της πρωτοεμφανιζόμενης καλλιτέχνιδος και δεν μπορούμε να μην εντυπωσιαστούμε. «Τι έκανε δηλαδή αυτή η νεαρή και εντυπωσίασε τόσο μια απο τις πιο ηγετικές μορφές της σκοτεινής rock» λέγαμε, πριν ακούσουμε τον ομώνυμο φετινό της δίσκο;

Κατά ένα ποσοστό πήραμε την απάντησή μας όταν ακούσαμε το ντεμπούτο της. Κατά ένα ποσοστό ξαναλέμε γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι μας άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της αυτή η ατμοσφαιρική κιθαρίστας με χροιά PJ Harvey που χάθηκε στην έρημο.
Το "Suzanne & I" είναι στα σίγουρα ένα σπουδαίο και απολύτως ραδιοφωνικό single που όμως δεν είναι single στην πραγματικότητα μιας και επελέγη το "Blackout" σαν ρεκλάμα του δίσκου.

Τα θέματά της απλά. Πάθος και πόθος καθοδηγούν αυτά τα εννέα σχετικά μίνιμαλ τραγούδια που κυριαρχούν η μελαγχολική της κιθάρα που οι νότες της χάνονται στον δυνατό άνεμο της ερήμου ενώ οι κόκκοι της άμμου δίνουν μια τραχιά αίσθηση. Άλλοτε τυραννισμένη στο "No More Words", ανθεμική (ίσως και υπερβολικά) α λα Florence στο "Desire", σαγηνευτική στο "First We Kiss" και ασταμάτητη σπάζοντας κάθε εμπόδιο στο "Love Won't Be Leaving" και το προαναφερθέν "Suzanne & I". Στο "Devil", που είναι και η καλύτερη στιγμή της , δείχνει την αξιοθαύμαστη εκφραστική γκάμα της επικαλούμενη τα «διαβολεμένα» blues του Rid Of Me σα να τα έπαιζε η PJ του White Chalk.

Deerhoof - Deerhoof vs. Evil

10 άλμπουμ σε 14 χρόνια. Αυτό θα πει παραγωγικότητα για τους Καλιφορνέζους φασαριόζους πειραματιστές. Το φετινό τους Deerhoof vs. Evil τους βρίσκει σε εξαιρετική φάση, γεμάτους ποικιλία, ισοπεδωτικά ριφάκια, που θα έκανε χάζι ο δηλωμένος θαυμαστής τους Jonny Greenwood, αλλά και τρυφερά γράμματα αγάπης, όπως στο "No One Asked To Dance" και το Bossanovικό πανέμορφο "Must Fight Current", μια συνομιλία του Greg Saunier και της τραγουδίστριας Satomi Matsuzaki κάτω από τις μελαγχολικές μαρίμπες . Το αποκαλυπτικό "The Merry Barracks" με τις τραχιές κιθάρες και τους στίχους "Hello, hello, hello atomic bombs are going to explode" είναι ένα ακόμα αξιοθέατο του δίσκου όπως και το χαρωπό "Super Duper Rescue Heads!".

Η τραγουδίστρια Satomi προστέθηκε στην παρέα των Deerhoof νωρίς στην καριέρα τους για να δώσει έναν ανάλαφρο και πιο αθώο τόνο με την ερμηνεία της προκειμένου να δημιουργούνταν μια ιδιαίτερη αντιπαραβολή με τον συχνά σκληρότερο ήχο - με απ' όλα- της μπάντας. Στο Deerhoof vs. Evil κάνει αυτό για το οποίο «προσελήφθη» ιδιαιτέρως καλά. Και οι δύο καλύτερες στιγμές του δίσκου σημαδεύονται από τη μικροσκοπική (υπάρχει και άλλο είδος;) Γιαπωνεζούλα. Το εναρκτήριο "Qui Dorm, Només Somia" που μας τα λέει στα Καταναλανικά και έχει θέμα τον Δράκουλα (!) ξεκινάει με ένα στροβιλιστό percussion διερωτώμενο στο ρεφρέν "Life lasts little/ Is it true?/ Is it not true?" κάτω από τους τροπικούς ήχους ενός ξυλόφωνου. Στο καταπληκτικό "Behold A Marvel In The Darkness" αφού πάλι αναρωτιέται «τι ειν' αυτό που το λένε αγάπη" μάλλον καταλήγουμε ότι η αγάπη είναι αυτό το θαύμα στο σκοτάδι, η πλανητική δράση, η περίπλοκη αλληλεπίδραση, η χημική αντίδραση, η μαγνητική έλξη. Έτσι λένε οι Deerhoof και έτσι πρέπει να'ναι.

Hannah Peel - The Broken Wave

«Αν κάτι μου συμβεί να με θάψετε κάτω από την αμυγδαλιά» τραγουδά παιχνιδιάρικα η Hannah Peel στο πρώτο κομμάτι του ντεμπούτου της. Η δροσερή γαλανομάτα ginger είναι πολύ μικρή για να έχει τέτοιες μακάβριες σκέψεις.
Η Ιρλανδή, που έχει ασχοληθεί με μουσική musical στο παρελθόν, χαϊδεύει με τη φωνή της τις λιτές και καθαρές ενορχηστρώσεις. ενώ παράλληλα διατηρεί κομμάτι της θεατρικότητας του παρελθόντος της εξασκώντας και την παραδοσιακή βρετανική αυτοσυγκράτηση βεβαίως βεβαίως.

Οι ζεστές μελωδίες που ανθίζουν εκεί έξω στην ύπαιθρο αρνούνται να καταπιεστούν από τον ξερό και στεγνό αέρα του studio. Για εμάς τους οπαδούς της βρετανικής μελαγχολικής pop ειδικότερα το δεύτερο μισό του δίσκου με τα "Solitude" και "Is This The Start?" είναι ό,τι πρέπει για ευχάριστο μουσικό διάλειμμα ανάμεσα σε πιο μεγαλεπίβολες μουσικές και πιο απαιτητικές ακροάσεις. Από την άλλη, η έλλειψη οποιασδήποτε έκπληξης και η υπακοή στους κανόνες της βρετανικής folk διακινδυνεύουν την κατάταξή της σε κάτι αυστηρά περιορισμένο.

Tweet

A heart of ice Is easily melted/ A heart of stone Is easily thrown away

Black Francis - The Golem

Πρόσφατα έφτασε στα χέρια μας λίγο καινούργιος Black Francis. Συγκεκριμένα η συλλογή από τα τραγούδια που έγραψε ως soundtrack της βουβής ταινίας τρόμου του 1920 The Golem: How He Came Into The World.

Η όλη ιδέα γεννήθηκε στο φεστιβάλ ταινιών του San Francisco το 2008 όταν ο Francis έπαιξε, με αφορμή την προβολή της ταινίας, το soundtrack που έγραψε εμπνεόμενος από το δημιούργημα του Paul Wegener. Από εκεί κι έπειτα επειδή του άρεσε αυτό που άκουγε αποφάσισε να πουλήσει μέσω του site του 500 boxsets με 5 CD που περιέχουν: δυο CD με την ζωντανή εκτέλεση των τραγουδιών στο φεστιβάλ του San Francisco, δύο CD με ηχογραφημένες στούντιο εκτελέσεις, ένα DVD με την ταινία συγχρονισμένη μαζί με τα τραγούδια και ένα βιβλίο με τα chords και τους στίχους, όλα αυτά σε μια υπέροχη συσκευασία που υπέγραφε στην κυριολεξία ο Francis με μια κέρινη στάμπα. Εντυπωσιακό αν μη τι άλλο. Και ακριβό βεβαίως.

Τα τραγούδια που περιέχονται στη συλλογή αυτή είναι 34, αν και οι αυθεντικές συνθέσεις (αν εξαιρεθούν δηλαδή οι επανεκτελέσεις και οι εναλλακτικές εκδοχές) είναι γύρω στις 12 με 13. 

Ο Black φαίνεται να τα πιστεύει αυτά τα τραγούδια και η γνώμη μας είναι πως πολύ καλά κάνει αφού είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει τα τελευταία χρόνια. Συνδυάζοντας τα τυπικά στοιχεία ενός soundtrack, τις καλύτερές του περιπλανήσεις με τους καθολικούς ενώ σε κάποιες στιγμές θυμίζει ακόμα και την πρώτη του μπάντα. Η τρέλα του από εκείνες τις εποχές έχει περισσέψει μέχρι σήμερα κάτι που τον βοηθά να ισορροπεί πολύ εύκολα ανάμεσα στη διασκέδαση και τον συναισθηματισμό.

Είχαμε υποψιαστεί πριν από περίπου 2,5 χρόνια ότι ο Frank είναι σε καλή φάση όταν μέσα στο πολύ καλό Bluefinger συμπεριέλαβε το καταπληκτικό και βγαλμένο από τις χρυσές εποχές των Pixies "Threshold Apprehension". Αφού λοιπόν εμπνεύστηκε από τον Herman Brood για το Bluefinger, η ταινία του Paul Wagener γίνεται η νέα του μούσα για το Golem.

Η ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με την Εβραϊκή μειονότητα της Πράγας και τις διώξεις που υπέστη. Ο πρωταγωνιστής ραβίνος για να προστατεύσει τους ανθρώπους του φτιάχνει ένα γιγάντιο Golem (ένα τέρας της εβραϊκής μυθολογίας) που όμως στην πορεία της ταινίας επαναστατεί καταστρέφοντας και σκοτώνοντας αδιακρίτως. 
Τα τραγούδια έχουν να κάνουν με την αγάπη, τη συντροφικότητα και φυσικά την εκδίκηση κατά δικαίων και αδίκων. Τα "Conjuring", "Word" και "Maganujo" είναι κορυφαίες στιγμές που αποδεικνύουν ότι ο Black μια χαρά τα καταφέρνει ακόμα να είναι συναρπαστικός.

The Morning Benders - Big Echo

Ο τραγουδιστής, στιχουργός και γενικότερος frontman Chris Chu είναι ένας ντροπαλός, μαζεμένος αλλά σίγουρα ταλαντούχος νεαρός. Η αλήθεια είναι πως το πρώτο τους δισκάκι (Talking Through Tin Cans) δεν μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το δεύτερο όμως φετινό τους είναι και πολύ καλύτερο και πολύ πιο φιλόδοξο. Με λίγα λόγια αυτοί οι νεαροί από την Καλιφόρνια μεγαλώνουν μπροστά μας και όπως δηλώνει ο κ. Chu αυτή τη φορά έδωσε μεγαλύτερη σημασία στα τραγούδια καθώς είναι πολύ σημαντικά και πολύτιμα γι' αυτόν.

Ο Chris Taylor των Grizzly Bear έβαλε το χεράκι του σε αυτό το project όντας ο παραγωγός και μέντορας (μέχρι νεοτέρας) των Benders. Η αλήθεια είναι πως ήμουν έτοιμος να μιλήσω για την τεράστια επιρροή που είχε η μουσική των Grizzly Bear και ειδικά το περυσινό Veckatimest στους σημερινούς μας ήρωες.
Εκτός από Grizzly Bear ακούμε και αρκετά Pink Floyd στο υπνωτικό "Pleasure Sighs", μερικούς Arcade Fire στο νοσταλγικό "Excuses" αλλά αυτά είναι λογικά. 
Όπως και να'χει πιθανότατα το "Promises" θα σας κάνει να χοροπηδήσετε κουτσό τραγουδώντας "And I can't help thinking we grew up too fast" ή να πιάσετε το μικρό αυτοκινητάκι που έχετε στο πατάρι και να χωθείτε μέσα οδηγώντας γύρω γύρω με τα γόνατά σας να εξέχουν. Εκτός από αυτά υπάρχουν και άλλα κομμάτια σαν το "Mason Jar" και το "Stitches" όπου το ονειρικό progressive rock παίρνει σάρκα και οστά. Ο Chu το εννοούσε φαίνεται για τη σημασία στα τραγούδια αφού όλα έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.

Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs For Lulu

Εδώ και δύο μήνες ψάχναμε να βρούμε χρόνο να γράψουμε για το Synch (καταπληκτική Peaches) και τη συναυλία του Rufus στον Λυκαβηττό. Τελικά δεν καταφέραμε να γράψουμε γι'αυτές μας τις εμπειρίες οπότε ο όποιος σχολιασμός μεταφέρεται στις καλένδες για όταν θυμηθούμε τις καλύτερες συναυλιακές στιγμές της χρονιάς. 

Τον δίσκο τον άκουσα μια φορά δύο μέρες πριν δούμε τη συναυλία. Μου φάνηκε μονοδιάστατος (λογικό αφού υπάρχει μόνο το πιάνο και η φωνή του Rufus) και τα κομμάτια κάπως «κολλημένα» μεταξύ τους. Εκείνη τη μαγευτική βραδιά στον Λυκαβηττό τα κατάλαβα όλα όμως. Και ο δίσκος έβγαλε νόημα. Ίσως και γιατί βοήθησαν και τα στοιχεία της φύσης που εκείνες τις δύο ώρες ερωτοτρόπησαν και βρέθηκαν στα μέλια τους. Ίσως ήταν η παράκληση του Rufus να μη χειροκροτήσει κανείς για τα περίπου 40 λεπτά που θα παρουσίαζε το δίσκο κάνοντάς τον μια ενιαία εμπειρία. Πάντως όλα έβγαλαν νόημα. Η ατελείωτη ουρά της μαύρης κάπας του, το δέος με το οποίο ακουμπούσε το πιάνο και τραγουδούσε τις λέξεις και φυσικά η περίσταση του θανάτου της μητέρας του πριν λίγες εβδομάδες έκαναν την εξομολόγηση του Songs For Lulu κατανοητή. Για 40 λεπτά ο Rufus ήταν εκστασιασμένος και υπνωτισμένος σα να μιλούσε απευθείας στην μητέρα του. Και κάπως έτσι είναι και στο δίσκο.

Μαζί με την πελώρια φωνή του και την κλασσική παιδεία του που είχε πάντα, τώρα έχει και 12 (εντάξει 9, στα άλλα τρία τον βοήθησε ο Shakespeare) από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ποτέ. Το παραμυθένιο "Who Are You New York?" και το δαντελένιο "So Sad With What I Have" κάνουν δυναμική αρχή.   
Αλλά και το φινάλε με τα τρία τελευταία τραγούδια είναι εξίσου δυνατό ώστε να είναι και γεμάτη χειροκροτήματα η τελευταία υπόκλιση πριν πέσει η αυλαία. Το σχεδόν θρησκευτικής ευλάβειας "Les Feux D'Αrtifice T'Αppellent" (το τελευταίο κομμάτι από την περυσινή του όπερα Prima Donna) που μεταφράζεται στο περίπου «Τα πυροτεχνήματα σε καλούν» και το "Zebulon" ξεχωρίζουν.

Ο Rufus δεν ήθελε να φτιάξει ένα άκουσμα για όλες τις στιγμές (υπάρχουν και τα προηγούμενα γι' αυτό) αλλά να φτιάξει μια αριστουργηματική συλλογή τραγουδιών. Και τα κατάφερε.

Tweet

And after sixty years hard labor/ He bumped into a neighbor/ Told him about a world gone insane

High Places - High Places Vs. Mankind

Υπάρχει ρυθμός, μελωδίες που έρχονται πάνω σε παράξενα αποκρυσταλλωμένα ριφάκια, μια γυναικεία αιθέρια φωνή, πολλή ηχώ και ορχηστρικά ambient ηχοτοπία. Όλα αυτά μοιάζουν οικεία στα χαρτιά αλλά στην πραγματικότητα οι προθέσεις τους είναι πιο σκοτεινές και κρυμμένες. Κάποιες λίγες φορές όπως στο "When It Comes" βγαίνουν απο το καβούκι τους έχοντας όμως ως ασπίδα τα beats τους που θυμίζουν λίγο Fever Ray. Άλλη μια τέτοια εξωστρεφής φορά είναι και, η πιο άμεση στιγμή του δίσκου, το "On Giving Up" που, καλοφτιαγμένο καθώς είναι, σε κερδίζει απο την πρώτη στιγμή, ενώ τα φωνητικά και το παγερό keyboard ακολουθούν δρόμους παράλληλους αλλά απομονωμένους.

Οι High Places είναι απο το Brooklyn και αυτό είναι στην ουσία το δεύτερο άλμπουμ τους (τρίτο αν υπολογίσουμε και ένα compilation που έβγαλαν πριν δύο χρόνια) ενώ έχουν ακολουθήσει σε tour σημαντικά ονόματα της σύγχρονης μουσικής όπως τους Deerhunter και τον Dan Deacon. Ο Bradford Cox μάλιστα σίγουρα "έκλεψε" κάποια κολπάκια τους για τον δίσκο των Atlas Sound. Οι High Places βέβαια, προτιμούν λιγότερο τις κιθάρες (με εξαίρεση το "Canada") και περισσότερο άλλα απόκοσμα ηχητικά εφέ που τα διαλέγει ο πολυοργανοπαίχτης Rob Barber. 

Sleepy Sun - Fever

Η φωνή της Rachel Fannan είναι ένα θαύμα. Πηγαίνει όπου θέλει και όλες οι πόρτες που χτυπάει ανοίγουν ορθάνοιχτα μπροστά της. Αυτό βολεύει αφάνταστα μια μπάντα σαν τους Sleepy Sun που αρέσκονται στον αχταρμά και στο μπλέξιμο πολλών διαφορετικών ειδών μουσικής.

Κατά βάση βέβαια είναι rock. Ψυχεδελικό rock αλλά και απλό hard rock αν τους έρθει η όρεξη. Κοιτάξτε το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το "Marina". Εκεί που ταξιδεύεις με τα υπέροχα falsetto της Rachel, ξαφνικά «σκάει» ένας tribal ρυθμός και από εκεί που αγνάντευες παγωμένες λίμνες δίπλα στη φωτιά ξαφνικά σε τσιμπάει ένα επίμονο κουνούπι της ζούγκλας. Θα πρέπει να ομολογήσουμε οτι αυτή η υπερφόρτωση ιδεών και η αναποφασιστικότητα αρέσει σε πολύ κόσμο. 
Μην φανταστείτε όμως ότι ο δίσκος είναι φτερό στον άνεμο. Όπως είπαμε υπάρχει βάση, και αυτή η βάση είναι τα Led Zeppelinικά ριφάκια (θα τολμούσα να πω και Black Sabbathικά) και το σκληρό, ξερό σαν νύχια που στεγνώνουν απο το αλάτι της θάλασσας, percussion όπως στο κάπως αναχρονιστικό "Wild Machines". Όταν βάζουν τον πισινό τους κάτω μπορούν να φτιάξουν και πιο όμορφα πράγματα.

Cowboy Junkies - Renmin Park

25 χρόνια καριέρας συμπληρώθηκαν φέτος για τους Καναδούς Cowboy Junkies. Στον δικό τους ξεχωριστό κόσμο δεν άλλαξαν πολλά από τότε. Εκτός ίσως από την Margo Timmins που από μια εκ των 50 ομορφότερων ανθρώπων στον κόσμο το 1990 κατά το περιοδικό People πλέον μοιάζει με κλασσική Αμερικανίδα μαμά.

Η κλασσική αμερικάνα τους με τη πολύ σκοτεινή παραλλαγή θα μπορούσε να περιγράψει μια μέρα σε ένα περιπλανώμενο τσίρκο με φρικιά. Φέτος, αφού εδώ και αρκετά χρόνια έχουν τη δική τους εταιρία και με λίγα λόγια κάνουν ό,τι θέλουν, συνέλαβαν ένα φιλόδοξο σχέδιο: τέσσερα άλμπουμ σε 18 μήνες.

Η αρχή έγινε με το Renmin Park, 12 συνθέσεις ζωγράφισαν το τρίμηνο ταξίδι του κιθαρίστα και τραγουδοποιού της μπάντας Michael Timmins στην Κίνα, που σίγουρα θα αποτελέσει φάρο για τη «νομαδική σειρά άλμπουμ» όπως την ονόμασαν και οι ίδιοι. Εκτός από φάρο βέβαια θα αποτελέσει και σημείο έντονης ταλάντωσης της μουσικής τους ιστορίας αφού το Renmin Park θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στις καλύτερες στιγμές τους. Καθόλου φλύαρο (εκτός ίσως από τα τελευταία κομμάτια που έτσι και αλλιώς μοιάζουν με δοκιμαστικό σωλήνα) και ακριβώς στον σκοπό του.

Tweet

Hang on to the things that you're supposed to say/ Millions of stars, they open to your face

Tindersticks - Falling Down A Mountain

Από την αρχή της καριέρας τους οι Tindersticks έχουν επιδείξει θαυμαστή συνέπεια. Από το ομώνυμο του 1993 μέχρι το Waiting for the Moon του 2003 μας χτύπαγαν την πόρτα με καινούργιο δίσκο κάθε δύο χρόνια. Μετά το Waiting for the Moon η μπάντα έφτασε πολύ κοντά στο να διαλυθεί ούσα για 5 χρόνια σε χειμερία νάρκη. Η νάρκη τελικά τους βοήθησε και με το The Hungry Saw ξύπνησαν αρκετά πιο φρέσκοι, με περισσότερη όρεξη και πιο πολλές ιδέες. Κι από εδώ μάλιστα τους τιμήσαμε αρκετά το 2008 όταν και τους υποδεχτήκαμε με κόκκινο κρασί όπως υποδέχεσαι έναν φίλο που είχες να τον δεις κάμποσα χρόνια.

Δεύτερος δίσκος μετά από δύο χρόνια, συναυλίες (δύο φορές θα τους δούμε στα μέρη μας τον Σεπτέμβρη, γιούπιιιιι,) συνεντεύξεις κλπ..

Το Falling Down a Mountain είναι αναμφισβήτητα Tindersticks. Έχει όλον τον αέρα τους, είναι η μυρωδιά τους και το μετάξι τους που το σκεπάζει αισθησιακά. Μιας και λέμε μετάξι η φωνή του Staples παραμένει κορυφαία αν και είναι σίγουρα λιγότερο πρωταγωνίστρια σε σχέση με το Hungry Saw.

Το Falling Down a Mountain βασίζεται στις συνθέσεις και λιγότερο στις ερμηνείες του, ενώ ακουμπά στο concept του άλμπουμ διαθέτοντας λίγα κομμάτια που θα μπορούσαν να σταθούν μόνα τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τρία από τα δέκα κομμάτια είναι ουσιαστικά ορχηστρικά.  

Αν το Hungry Saw ήταν ένας χείμαρρος καλών τραγουδιών μετά από ένα διάλειμμα πέντε χρόνων, το Falling Down a Mountain είναι πιο αποστασιοποιημένο, ατμοσφαιρικό και μυστηριώδες. 

I'm From Barcelona - 27 songs from Barcelona

Αυτό το τσούρμο των περίπου 30 ατόμων είναι από διάφορα μέρη της Σουηδίας και όχι από την Βαρκελώνη. Πρέπει παρ'όλ'αυτά να τους αναγνωρίσουμε το καλό τους γούστο αφού το όνομά τους είναι ένας φόρος τιμής στο Fawlty Towers.
Απο τις 27 Ιανουαρίου λοιπόν κάθε μέλος της μπάντας έβγαλε από ένα τραγούδι στον διαδικτυακό τόπο των I’m From Barcelona. Αποτέλεσμα ένα ανακατεμένο κουβάρι από τραγούδια όπως το "My BPM Might Be Off, But My Heart Is Running Like A Clock" που συνδυάζει το "Total Eclipse of the Heart" της Bonnie Tyler με την σουηδική μέταλ μουσική σε μια emo μπαλάντα. Μπερδευτήκατε; Που να ακούσετε και τα υπόλοιπα που είναι από country μέχρι power pop, και απο synth pop μέχρι piano ballads.

Στην ουσία έχουμε 27 διαφορετικές μουσικές επιρροές. Αν έπρεπε να περιγράψουμε χονδρικά τα τρία μέρη του δίσκου θα λέγαμε ότι το πρώτο τρίτο είναι πιο pop, το δεύτερο τρίτο με πιο χαλαρούς αυτοσχεδιασμούς και το τελευταίο κομμάτι και τελικά πιο ενδιαφέρον αρκετά πιο μελωδικό. Με 27 διαφορετικούς συνθέτες σίγουρα υπάρχει κάτι για τον καθένα.

Beach House - Teen Dream

Ήρθε η ώρα τους. Μοιάζει σα να υπάρχει χρόνια ανάμεσά μας αυτός ο δίσκος και γι'αυτό κυρίως φταίει όλο το hype που τον προλόγισε αλλά και το γεγονός ότι παρότι κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, διέρρευσε στο internet τέλη Νοεμβρίου. Ο Ed Droste των Grizzly Bear προτού κυκλοφορήσει επισήμως ο δίσκος δήλωσε εντυπωσιασμένος και σίγουρος ότι είχε ακούσει το αριστούργημα του 2010 ενώ δημοσιογράφοι ορκίζονταν στο όνομα των Beach House με την κυκλοφορία του Teen Dream. Το hype φυσικά συνέβη και γιατί η μπάντα έβγαλε τον πρώτο της δίσκο σε μια μεγαλύτερη εταιρία όπως η Sub Pop.

Εμείς επιμένουμε ότι είναι η καλύτερη μπάντα της Βαλτιμόρης αυτή τη στιγμή και δηλώνουμε αρκετά εντυπωσιασμένοι. Μπορεί να μην είναι Devotion (πράγματι το Devotion είναι πιο γλυκό, πιο ζεστό και πιο προσωπικό) αλλά στο Teen Dream ασα να παίζουν σε ένα μεγάλο, ανοιχτό και προσβάσιμο σε περισσότερους πάρκο. 

Η Victoria Legrand πραγματικά ανθίζει ως ερμηνεύτρια και ως φωνή. Είναι στα σίγουρα το αστέρι και το πιο εντυπωσιακό σημείο του δίσκου. Κατά τ'άλλα σε αρκετά κομμάτια προσπαθούν να επαναλάβουν την επιτυχία και το ύφος του "Gila". Παρότι δεν υπάρχει αυτό το βαθύ reverb που χαρακτήριζε τους προηγούμενους δίσκους, το "Silver Soul" είναι ο πρώτος και καλύτερος υποψήφιος για διάδοχος. Τα άψογα συντονισμένα αιθέρια φωνητικά, τα πανομοιότυπα drums και η γεμάτη ψυχή χροιά της Victoria αποθεώνουν το κομμάτι. Στο μαγικό "Lover Of Mine" η παιχνιδιάρικη κιθάρα του Scully περικυκλώνει την ακούραστη φωνή της Victoria ενώ τα keyboards έχουν βγει στην εξοχή και παιδιαρίζουν στην ηλιόλουστη μέρα. Αλλά υπάρχουν κι άλλα. Το ζαχαρένιο ριφάκι της κιθάρας στο "Better Times", η κατάληξη μέσα σε μπουρμπουλήθρες του "Used To Be” και, και, και... Σχεδόν κάθε τραγούδι έχει κάτι που στη χειρότερη περίπτωση θα σου τραβήξει το ενδιαφέρον και στην καλύτερη θα σε κάνει να το λατρέψεις.

Tweet

You can never earn enough/ Τo buy the gun that you want

Xiu Xiu - Dear God I Hate Myself

Υπερδραστήρια όπως πάντα η μπάντα του Jamie Stewart. Δύο σχετικά σιωπηλά χρόνια έχουν περάσει από το Women As Lovers και ο συνθετικός οργασμός που εκφράζονταν είτε μόνο με τους Xiu Xiu είτε με τους πολλούς μουσικούς (Grouper, Parenthetical Girls, Devendra Banhart, Deerhoof κ.λ.π.) που ο Stewart έχει συνεργαστεί, διαταράχτηκε από το φευγιό της Caralee McElroy, σταθερής συνεργάτιδάς του και ξαδέρφης του. Η Caralee πήγε να παίξει στους Cold Cave μετά από πέντε χρόνια στο πλευρό του Stewart και αυτό απ’ ότι φαίνεται αποσυντόνισε τον ήρωα μας. Πολύτιμη η multi-instrumentalist Caralee αλλά τέτοιου είδους διαστήματα χωριστά αποδεικνύονται ευεργετικά στις περισσότερες των μουσικών περιπτώσεων. Όταν μάλιστα κάποιος μέσα σε διάστημα έξι χρόνων μετρά έξι στούντιο άλμπουμ, ένα live άλμπουμ, ένα άλμπουμ συλλογής ακουστικών ηχογραφήσεων, δύο άλμπουμ μαζί με τους ιταλούς Larsen, δύο EP και γύρω στα 15 singles τότε μια ολιγόλεπτη ραδιοφωνική σιγή δεν ακούγεται κακή ιδέα. Υπό αυτή την έννοια το Dear God I Hate Myself μοιάζει ωφελημένο. Υπό μια γενικότερη έννοια δεν ευνοείται ούτε αδικείται μιας και ο Stewart επιστρατεύει παρόμοια κόλπα με αυτά που γνωρίζει και μας επιδείκνυε και στο παρελθόν.

Τα «τρομοκρατημένα» του φωνητικά μοιάζουν με πολεμική ανταπόκριση εν μέσω βομβαρδισμών και όταν μιλάμε για τους Xiu Xiu συνήθως οι βομβαρδισμοί έρχονται από καταποντισμένα keyboards και πανικοβλημένα drums. Άλλες φορές είναι πιο ευχάριστος όπως στον ύμνο στην σοκολάτα (ιδιοφυής ιδέα αλήθεια, γιατί κανείς δεν είχε σκεφτεί να γράψει μια ωδή σε κάτι τόσο αγαπημένο;) "Chocolate Makes You Happy" ή όταν γράφει για τον Butters από το Southpark στο "Apple For A Brain" όπου ακούγεται όσο χαζούλης και αφελής πρέπει να ακούγεται κάποιος όταν μιλάει για τον Professor Chaos. 

Η φαντασία του Jamie οργιάζει και καταπιάνεται με δεκάδες διαφορετικά και τόσο ετερόκλητα θέματα που δείχνει ότι ο τύπος και η '80s μιζεροπόπ του έχουν πολλά να πουν ακόμα. 

Shearwater - The Golden Archipelago

Γι'αυτά τα πουλιά εδώ πέρα έχουμε εκφραστεί πολλές φορές αποθεωτικά και δεν το μετανιώνουμε ούτε στο ελάχιστο. Τα Rook, Palo Santo και Winged Life υπήρξαν πολύ σημαντικά για τον υποφαινόμενο και η φωνή, το συνθετικό ταλέντο και η καλλιέργεια του Meiburg αξίζουν σε χρυσάφι το βάρος του. Με τον καιρό άλλο ένα τεράστιο ταλέντο ξεπετάχτηκε από το όχημα των Shearwater. Ο Νορβηγός και περκασιονίστας Thor Harris εξαντλεί τους τρόπους για να παράγει ήχους με την εφευρετικότητα και την άμεση επαφή και προσαρμοστικότητά του με την ύλη. Είναι προφανές ότι η ανάδειξη του Harris σε πρωταγωνιστή ήταν ένας από τους σκοπούς του Golden Archipelago. Κάτι ιδιαίτερο γι' αυτό το post rock ντυμενο με folk περιβολή διαφημίζεται κυρίως από τη μαγευτική φωνή του Meiburg και τη τρυφερή ακουστική κιθάρα ή το απαλό πιάνο. Αυτό αλλάζει εδώ πέρα, και ο ήχος γίνεται πιο πολύπλευρος.

Ο Meiburg δήλωσε ότι το Golden Archipelago είναι το τελευταίο κομμάτι μιας τριλογίας παρατήρησης της φύσης που είχε αρχίσει με το Palo Santo. Το θέμα εδώ είναι τα νησιά και η σημειολογία τους σε σχέση με τον άνθρωπο. 

Το υπέροχο "Insular Life" κατατάσσεται στις πιο «έντεχνες» στιγμές τους ενώ νωρίτερα στην καρδιά του δίσκου "God Made Me" περιγράφουν ένα μεγάλο καταστροφικό γεγονός όπου ο Meiburg ακούγεται φοβισμένος να περιγράφει με θρησκευτικό δέος το αποκαλυπτικό σκηνικό. Στο μυστικιστικό και καταληκτήριο "Missing Islands" φαντάζεσαι ένα μοναχικό νησί να πλέει στη μέση του ωκεανού κατοικούμενο από κάποιον που έπνιξε την ελπίδα για συντροφιά πριν από καιρό.

Στο αριστουργηματικό "Hidden Lakes" το ξυλόφωνο του Harris πετάει γύρω από μια αναγεννησιακή μελωδία στο πιάνο ενώ στο "Landscape At Speed" επιβεβαιώνουν τον θρίαμβο της συλλογικής τους προσπάθειας.
 Σταθερά καταπληκτικοί όπως πάντα και ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα εκεί έξω.

Liars - Sisterworld

Το ύφος και το κλίμα του δίσκου είναι σκοτεινό και δυσοίωνο. Έχουν επενδύσει σε μια μισανθρωπική και οργισμένη πλευρά του κόσμου και προσπαθούν να τον κάνουν ακόμα πιο αναρχικό και βίαιο. Το χορευτικό όργιο του πιο άμεσου κομματιού του δίσκου "Proud Evolution" είναι ένας φόρος τιμής στο "The Gloaming".

Τα keyboards χρησιμοποιούνται ελάχιστα και οι κιθάρες τους βλέπουν χαρά στα σκέλια τους καθώς είναι αλήθεια είχαν καιρό να τις χρησιμοποιήσουν αφού ο δίσκος καλυτερεύει όταν τον αντιμετωπίσεις σαν punk-rock θόρυβο. Ας πούμε, στο απολύτως ειρωνικό "The Overachievers" ή στο "Goodnight Everything" που είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ με τις τζαζ πινελιές των πνευστών να χρωματίζουν όσο μελανά πρέπει το κομμάτι πριν έρθει η πανέμορφη και γεμάτη χημικά λήθη του "Too Much, Too Much".

Αυτοί εδώ πάντως έχουν πολύ θράσος και πολλούς λαγούς να βγάλουν από το καπέλο τους. Αυτό είναι ένα από τα (πολύ) καλά τους κόλπα και η ακρόαση του είναι μια σχεδόν διαδραστική και έντονη εμπειρία.

Tweet