We are magnificent machineries of joy

Όπως θα έλεγε και ο Withnail "Ι feel like a pig shat in my head".

Η δεύτερη ετήσια movie day πέρασε από πάνω μας και άφησε αποτυπώματα κυρίως στο στομάχι μας, που επιβαρύνθηκε με τροφές και συνταγές ταξιδεμένες στις πέντε ηπείρους. Από την άλλη, όπως και την πρώτη φορά, μας άφησε ένα γεμάτο καζάνι με όμορφες εικόνες και σκέψεις.

Σαν να φιλοξενούμε κινηματογραφική μηχανή στον εγκέφαλό μας πετάγονται σαν καρέ φιλμ διάφορες σκηνές που θα μας συντροφέψουν για καιρό ακόμα προκαλώντας μας νοσταλγία για μερικές εξαιρετικές ταινίες αλλά και ικανοποίηση με την συνειδητοποίηση ότι τελικά, όπως και με τη μουσική, οι ταινίες ποτέ δεν είναι αρκετές.

Σχετικά με τη μουσική τώρα.

Μέσα στο καλοκαίρι ολοκληρώθηκε το εξαιρετικά φιλόδοξο δώρο των British Sea Power -κυρίως- προς τους οπαδούς τους. Από τον Φεβρουάριο μέχρι περίπου τον Ιούλιο, κάθε μήνα κυκλοφορούσαν και από ένα EΡ (συνολικά 6) με την ποιότητά τους να κυμαίνεται σε εντυπωσιακά, για το είδος του μέσου, επίπεδα. Παράλληλα έπαιξαν αρκετές βραδιές στο Krankenhaus, το ολόδικό τους club, ενώ έφτιαξαν το soundtrack του ντοκιμαντέρ Out of the Present που παρουσιάζει τις δραστηριότητες του Ρώσου αστροναύτη Sergei Krikalev στον διαστημικό σταθμό Mir και προβλήθηκε σε φεστιβάλ ταινιών στα πλαίσια του CERN.  

Αυτό που έχω να παρατηρήσω είναι πως η ύπαρξη των EP's δεν είναι ευρέως γνωστή ενώ υπάρχει μόνο ένα από αυτά τα κομμάτια στο youtube (!). Επίσης ακόμα και εμάς τους φανατικούς BSPΙκούς μας αφήνει ενεούς η παραγωγικότητα του συγκροτήματος που ετοιμάζεται να βγάλει νέο δίσκο μέσα στο 2013.

Όπως και να'χει ιδού μια λίστα με τα καλύτερα κομμάτια των EP's που αστεία-αστεία θα έκαναν έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Γι' αυτό λοιπόν από απόψε η παρακάτω συλλογή κομματιών, από τα 6 φετινά EP's των British Sea Power, θα βαφτιστεί Krankenhaus και θα γίνει δίσκος mix αποκλειστικά από το some beans.  

01. "Facts Not Right" (Ξεκινάμε δυναμικά με ένα επικό, στυλ New Order κομμάτι)
02. "K-Hole" (Χτυπιόμαστε)
03. "Monsters of Sutherland" (Κελαριστές κιθάρες και μακρινές τρομπέτες)
04. "Machineries οf Joy" (Βροχερή και μελαγχολική Αγγλία)
05. "Brand New Century" (Φουτουριστικό)
06. "Wishful Thinking" (Ανάλαφρο)
07. "When A Warm Wind Blows Through the Grass" (Ένα ποίημα στα αυτιά σου)
08. "French Pornographic Novel" (Γαλλική πορνογραφική νουβέλα)
 09."Evening Will Come We Will Sew the Blue Sails" (Το δεύτερο ποίημα του EP3 που μάλιστα έχει πάρει και από υπαρκτό ποίημα του Ian Hamilton Finlay το όνομά του)
10. "A Light Above Descending" (Αιθέριο)
11. "Unto the End" (Το απαραίτητο επικό φινάλε)

Tweet

2011: Μουσικά άλμπουμ, part 1

40. Micachu & the Shapes/ London Sinfonietta - Chopped & Screwed
Ο δεύτερος δίσκος των Micachu είναι μια ζωντανή ηχογράφηση της μπάντας μαζί με την μικρή ορχήστρα του Λονδίνου. Μοιάζει με soundtrack τέλους του κόσμου, φοβερά ατμοσφαιρικό, μυστήριο, δυσοίωνο και περίεργο. Η μπάντα ακούγεται σα να έχει παγιδευτεί μέσα στο μάτι μιας μύγας, έχοντας μια ευρυγωνική, κάπως διεστραμμένη και σατανική άποψη για τον κόσμο. Δεν είναι άκουσμα για καλοκαιρινές βόλτες στην παραλία αλλά μια ιδιαίτερη ακρόαση που άλλοτε διαλύεται μπροστά στα μάτια σου, άλλοτε σέρνεται ακρωτηριασμένο λερώνοντας το πάτωμα και άλλοτε προσπαθεί ανεπιτυχώς να ανοίξει τα φτερά του να πετάξει μέχρι να προσγειωθεί με τα μούτρα. Αυτό το ανίερο πάντρεμα κλασσικής μουσικής και απροσάρμοστης pop επιβάλλεται να ακούστει με προσοχή και ενδιαφέρον.

39. Ensemble - Excerpts
Γαλλική noire pop μουσική για όλα τα εκλεπτυσμένα γούστα σύντομα σε ένα σινεμά κοντά σας. Ο ενεργός από το 1998 Olivier Alary έφτιαξε κινηματογραφική μουσική για σκοτεινά ρομάντζα, απατεώνες και προδοσίες. Ο Serge Gainsbourg είναι μία επιρροή που αναγνωρίζεται άμεσα από τον ακροατή αν και η προσέγγιση του Olivier δεν προσπαθεί να σοκάρει με την πρωτοτυπία της και την τόλμη της παρά μόνο μοιάζει με πολύ προσεγμένη αναβίωση της συγκεκριμένης μουσικής, με λιγότερα new wave στοιχεία, περισσότερα jazz και πιο ορχηστρική. 

38. The Field - Looping State Of Mind
Πραγματικά πολύ πετυχημένος τίτλος για δίσκο. Ο Σουηδός, τέσσερα χρόνια μετά την αναγνώριση του ντεμπούτου του που εμφανίστηκε σε αρκετές λίστες της δεκαετίας, επιστρέφει με συνεκτικά κομμάτια και beats που αναπτύσσονται μελετημένα μέχρι και στο τελευταίο σημείο στίξης. Ο ήχος είναι πιο αληθινός και πιο ζωντανός με την επανάληψη να δημιουργεί αβίαστα μελωδίες όχι με αυτιστικό τρόπο, αλλά μεγαλώνοντας και φυτρώνοντας αρμονικά. Όταν πια τις παίρνεις χαμπάρι ήδη έχουν γίνει install στο αυτί σου σαν ένα σιωπηλό pop-up που αναβαθμίζει το σύστημα άθελά σου.

37. John Vanderslice - White Wilderness
Ένας μεστός δίσκος από μία σημαντική φιγούρα της αμερικανικής απαλής σαν αλοιφή rock. Εκτός από τα 20 και χρόνια καριέρας του ως μουσικός, έχει φτιάξει και ένα στούντιο στο οποίο έχουν ηχογραφήσει από τους Spoon μέχρι τους Death Cab For Cutie ενώ έχει συνεργαστεί και με τους Mountain Goats. Επίσης είναι και ερασιτέχνης φωτογράφος όποτε του έρθει, έχοντας φωτογραφήσει τους Okkervil River, την Mirah κτλ. Είναι κατανοητό λοιπόν πως η τριβή του με τη σύγχρονη αμερικανική folk και οι επιρροές του τον βοήθησαν να φτιάξει έναν πολύ ουσιαστικό δίσκο χωρίς ανούσιες φανφάρες, με μίνιμαλ ενορχήστρωση και γεμάτο μελωδικούς χυμούς όπως το μαγευτικό "20Κ" π.χ.

36. Elbow - Build A Rocket Boys!
Ξέρετε πόσο τους εκτιμούμε αυτούς και πόσο αγαπάμε τον Guy Garvey. Τόσο πολύ που τον αισθανόμαστε σαν τον νούμερο δύο λούτρινο αρκούδο μας μετά τον Τσίκο μας. Όπως είπε και η uptight -και είναι δικό της copyright- το τέλος του Σαββατοκύριακου είναι λιγότερο τραγικό όταν ξέρουμε πως μας περιμένει στις 12 τα μεσάνυχτα κάθε Κυριακής ο Guy Garvey στο BBC6. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, μακάρι να μπορούσαμε να τον βάλουμε παραπάνω αλλά νομίζω πως -όπως και το Leaders of the Free World- είναι ο μεταβατικός τους δίσκος πριν το επόμενο αριστούργημά τους. 

35. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
Κουνάμε την ουρά μας όταν μας έρχεται στο ταχυδρομείο μας ένα τέτοιο δωράκι όπως ο δίσκος της Sarah Worden. Από την πρώτη στιγμή που ακούσα τον προηγούμενό της δίσκο την εκτίμησα, όταν όμως την είδαμε ζωντανά στο Rodeo πάθαμε την πλάκα μας. Ένα αλαφροΐσκιωτο, ξυπόλητο καλικαντζαράκι που μας έλεγε ιστορίες από την άλλη πλευρά και από έναν κόσμο που αγγίζουμε μόνο με τη φαντασία μας. Τα χαρακτηριστικά αυτά που τόσο μας άρεσαν κυριαρχούν στο All Things Will Unwind στο οποίο πιθανότατα μάλιστα να έδωσε και μεγαλύτερη σημασία στις ιστορίες και στα παιχνιδιάρικα σκαρφίσματα των στίχων απ'ό,τι στις συνθέσεις που σε γενικές γραμμές δεν βγάζουν και σπινθήρες πρωτοτυπίας.

34. Ben + Vesper - Honors
Αυτό το ζευγάρι, που ανήκει στην παρέα του Sufjan Stevens και του Daniel Smith των Danielson, έβγαλε έναν δίσκο παράδειγμα για τους indie pop δίσκους δωματίου. Μοιάζει σα να ηχογραφήθηκε μια κρύα βραδιά στο σπίτι με το καλοριφέρ να δουλεύει υπερωρίες, με τους ίδιους καθισμένους πάνω στις μοκέτες και με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι ο καθένας. Ένας δίσκος με ωραίες, απλές μελωδίες, τραγουδισμένος με τρυφερότητα και αισιοδοξία που σε κάνει να αισθάνεσαι οικειότητα απέναντι στον Ben και την Vesper. 

33. The Dodos - No Color
Οι κριτικές έγραψαν πως με αυτόν τον δίσκο ξαναβρήκαν τον ήχο τους που τους έκανε αγαπητούς με το Visiter. Εδώ πιστεύουμε πως το Visiter ήταν υπερεκτιμημένο και το Time To Die (με το ομώνυμο φοβερό κομμάτι) ήταν ακριβώς αυτή η αλλαγή προς τη σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους όμως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το -πλέον- ντουέτο με το No Color βρήκε μια χρυσή τομή ανάμεσα στη μελωδία και τον φασαριόζικο συνδυασμό drums και ακουστικής κιθάρας. 

32. Cant - Dreams Come True
Τα όνειρα του Chris Taylor των Grizzly Bear για έναν στυλάτο, γυαλιστερό, σαδομαζοχιστικό με πολύ σως για να γλιστράει φόρο τιμής στον Phil Collins και τον Peter Gabriel σε συνδυασμό με τις μοντέρνες και μελαγχολικές μελωδίες των Grizzly Bear γίνονται πραγματικότητα. Λιγότερο φορτωμένος από τους αντίστοιχους δίσκους με την παρέα του Ed Droste (λογικό), μοναχικό, με λίγη χρυσόσκονη να πέφτει από πάνω του μέσα από ένα σουρωτήρι. 

31. Atlas Sound - Parallax
Ακόμα μία χρονιά Bradford Cox και ακόμα μία φορά δηλώνει «παρών» στις λίστες μας. Και μάλιστα χωρίς να του χαριστεί τίποτα ακόμα μια χρονιά είναι όχι απλά ευχαρίστηση αλλά υποχρέωση να τιμάς - ακόμα- έναν τέτοιο δίσκο. Έχει τη φλέβα ο μπαγάσας και είναι από τους καλύτερους σήμερα καλλιτέχνες στο να σκαρώνουν pop μελωδίες. Συνεχίζοντας ως πολυβόλο, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά αν δεν κάνω λάθος, με τα όρια Atlas Sound- Deerhunter να είναι αχνά, αν και φλύαρος κάποιες φορές συνεχίζει να αποδεικνύει ότι έχει ακόμα βενζίνη. Ειδικότερα τα δύο τρίτα του δίσκου είναι γεμάτα από αυτά τα διαμαντάκια διανθισμένα με τις κλασσικές ambient υποθαλάσσιες βουτιές που προτιμά περισσότερο ως Atlas Sound. Ενώ μας πάει μονορούφι μέχρι το "Terra Incognita", εκεί ρίχνει τους ρυθμούς και εστιάζει περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τους πειραματισμούς. 

30. Modeselektor - Monkeytown
Ένας δίσκος που φαινόταν καιρό πριν την κυκλοφορία του πως θα ήταν το breakthrough των Γότθων. Τελικά νομίζω έκανε μικρότερη επιτυχία απ'ό,τι περίμεναν αλλά σίγουρα μεγάλωσαν το στίγμα τους στον χάρτη. Μερικά από αυτά τα κομμάτια είναι μεγαλοπρεπή ("Blue Clouds", "This"), άλλα είναι καθαρός χoρός μέσα σε λίμνη ιδρώτα ενώ κολλάνε οι σόλες στο πάτωμα ("German Clap"), ενώ υπάρχουν και κάποια που ακουμπάνε το r&b ("Berlin") και ενίοτε - εν γνώση τους- το trashy ("Pretentious Friends", "Evil Twin") έχοντας και αυτά την πλάκα τους. Το μίγμα σκεπτόμενης ηλεκτρονικής μουσικής και κλασσικής γερμανικής καγκουριάς φτιάχνει έναν δίσκο που ικανοποιεί όλα τα γούστα.

29. Wye Oak - Civilian
Για κάποιον μυστήριο λόγο το "Holy Holy" εξαφανίστηκε από τη λίστα με τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Η αδικία επιβάλλεται να αποκατασταθεί καθώς είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή αυτού του εξαιρετικού indie rock δίσκου και μια έκρηξη φρεσκάδας. Οι Wye Oak έχουν το κλασσικό line-up κορίτσι τραγουδίστρια και κιθαρίστρια - αγόρι ντράμερ ενώ εδρεύουν σε μία από τις νέες αμερικανικές μουσικομάνες, τη Βαλτιμόρη. Το Civilian είναι η μεγάλη τους στιγμή ή αν θέλετε το μεγάλο τους hype, όμως σε αυτήν την περίπτωση τους άξιζε γιατί ξέφυγαν από τη μόδα του ψεύτικου lo-fi και έκατσαν να στύψουν το κεφάλι τους με καλές συνθέσεις και αξιομνημόνευτα ριφάκια. 

28. Bombay Bicycle Club - A Different Kind of Fix
Πριν από αυτόν τον δίσκο δεν τους είχαμε σε ιδιαίτερη υπόληψη. Και αυτοί δηλαδή έψαχναν ακόμα τον ήχο τους και δόξα τω Θεώ απομακρύνθηκαν από την ιδέα του να μοιάζουν με τους Mumford & Sons. Ο ήχος τους έγινε πιο ένρινος, πιο αιθέριος και πιο έγχρωμος. Αυτή η αλλαγή, εκτός του ότι άφησε έναν ενιαία καλό δίσκο με μια από τις καλύτερες ραχοκοκκαλιές στα μεσαία κομμάτια, τους ξεχώρισε από παρόμοια συγκροτήματα brit pop του συρμού. Αν μερικοί έκαναν βήματα φέτος αυτοί έκαναν ένα άλμα κατευθείαν στη θέση του οδηγού.

27. Wilco - The Whole Love
Μετά από καιρό οι Wilco μας ξαναδείχνουν όλη τους την αγάπη και την προσοχή. Με το καλύτερο τραγούδι που έβγαλαν μετά το "Impossible Germany" του Sky Blue Sky το γεμάτο νόημα και στοχαστική μελωδία "One Sunday Morning" και το progressive έπος του "Art of Almost" δεν άφησαν αμφιβολία πως είναι αποφασισμένοι να ξαναζήσουν με το Whole Love τη χρυσή εποχή του Yankee Hotel Foxtrot. Τα υπόλοιπα κομμάτια είναι ηλιόλουστη pop/rock στο στυλ των Spoon ή ενδοσκοπική ακουστική folk για λίγη μελαγχολία. Όμως τα δύο μαξιλαράκια - ένα στην αρχή και ένα στο τέλος- είναι αυτά που πραγματικά μας υπενθυμίζουν ότι οι Wilco είναι πολύ σημαντικοί για να φύγουν έτσι από τις ζωές μας. 

26. St Vincent - Strange Mercy
Δεν χωνεύεται εύκολα αυτό το τολμηρό νέο πόνημα της St. Vincent. Είναι σαφές ότι αυτός ήταν ο σκοπός βέβαια. Κάτι πιο πειραματικό που θα διαφημίσει τις κοφτερές τις κιθάρες και θα τσαλακώσει τον χαρακτηρισμό της απλά γλυκιάς γυναικείας φωνής με ευαίσθητες μελωδίες. Η Annie Clark εδώ είναι ένα σκληρό κορίτσι -τις περισσότερες φορές- που εμπνέεται από την ψυχεδέλεια και το progressive και μετράει εχθρούς και φίλους. Παρότι προτιμούμε τον προηγούμενό της δίσκο, εδώ μέσα από την γενναιότητά της στέκεται ως μια ικανότατη κιθαρίστρια, μια ατσούμπαλη, λίγο υστερική τραγουδίστρια, αλλά και μια χαρισματική στιχουργός και συνθέτης που κατορθώνει να έχει ένα ξεκάθαρο όσο και δύσκολα υλοποιήσιμο όραμα.

25. R.E.M. - Collapse Into Now
Η τελευταία ζαριά των R.E.M. ήταν το καλύτερο αντίο που θα μπορούσαν να μας πουν. Σαν μια ανακεφαλαίωση των μεγάλων τους επιτυχιών και του μουσικού φάσματος που άγγιξαν. Μετά από όλα όσα έγιναν βέβαια τη φετινή χρονιά, η ακρόαση του Collapse Into Now έχει γλυκόπικρη γεύση σήμερα αλλά από την άλλη πολλά ωραία πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Και οι R.E.M. βρήκαν την κατάλληλη στιγμή, τα κατάλληλα τραγούδια και την κατάλληλη δύναμη, σιγουριά και σεμνότητα γι' αυτόν τον αποχαιρετισμό. Ο Stipe αναλαμβάνει το ρόλο του σοφού 50-φεύγα που προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο γύρω του, ο Mike Mills ακόμα κάνει από τα πιο ωραία backing vocals και ο Peter Buck παίζει όπως παλιά. Και για μια τελευταία φορά επιβεβαιώνουν την ατάκα του Kurt Cobain γι' αυτούς: "I don’t know how that band does what they do. God, they’re the greatest. They’ve dealt with their success like saints, and they keep delivering great music."

24. Lisa Hannigan - Passenger
Η απάντηση της Ιρλανδίας στην Joanna Newsom. Το Passenger είναι πολύ ικανοποιητικό με την ποικιλία του, τις όμορφες μελωδίες, και τις γεμάτες συναίσθημα ερμηνείες της Ιρλανδής. Η Lisa έχει γίνει πιο δυναμική και με το γρέζι της πιο βραχνής πλέον φωνής της κουβαλάει κομμάτια όπως το αγχωτικό "Knots", το παιχνδιάρικο "Passenger", το συγκινητικό "Little Bird" και το καλύτερο "Paper House" που με την διακριτική παρουσία εγχόρδων είναι μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη (κάπου ανάμεσα στον Μάιο και τον Ιούνιο) βόλτα στο Δουβλίνο. 

23. Twilight Singers - Dynamite Steps
Χωρίς τον κολλητό του αυτή τη φορά (o Lanegan με το τρομακτικό του γρύλισμα εμφανίζεται μόνο στο "Be Invited") ξαναρίχνει τα ταρώ των Twilight Singers μετά από πέντε χρόνια, και το φοβερό σε σημεία -όχι τόσο φοβερό σε άλλα, λιγότερα σημεία- Powder Burns, σα να μην πέρασε μια μέρα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε. Λίγο Gutter Twins, όπως είπαμε στο βαρύ και ασήκωτο "Be Invited", λίγο επικό μεταμεσονύχτιο piano rock όπως στο "Last Night In Town", λίγο σκληρό αλλά μελωδικό grunge όπως ξέρουν να κάνουν μόνο οι '90s μουσικοί στο «καρυδάτο» "Waves", λίγο γοητευτικό δράμα όπως στο "Get Lucky" και βέβαια το αγαπημένο μας αισθησιακό μίγμα soul, jazz και funk που δίδαξαν στη γενιά μου οι Afghan Whigs στο "The Beginning of the End" και φέρνει αναμνήσεις "Summer's Kiss". 

22. Apparat - The Devil's Walk
Πολύ λίγες οι ομοιότητες του οχήματος των Moderat με αυτό το καθαρά solo project του Sascha Ring. Και όχι μόνο αυτό αλλά το κλειστοφοβικό του παρασκεύασμα που λάμπει σαν άστρο που σβήνει είναι αρκετές θέσεις παραπάνω στις καρδιές μας (οχτώ για την ακρίβεια) από των πρώην συνεργατών του Modeselektor.
Εδώ ο τεχνητός και σε πρώτη όψη άκαρδος ήχος συνταιριάζεται με τα φωνητικά που, πολύ ανθρώπινα, ασφυκτιούν κάτω από το βάρος των επίμονων beats που απειλούν υποχθόνια στο background. Ο Apparat καταφέρνει ακόμα να βγάλει από την απομόνωσή της το καλύτερο σύγχρονο προϊόν της Αυστρίας, την Anja Plaschg ή Soap & Skin στο θανατερό "Goodbye" αλλά και να γράψει ισορροπώντας αξιοθαύμαστα ανάμεσα στο «δύσκολο» drum & bass και τις υγρές πιανιστικές πινελιές. Ο ήχος του μηχανήματος που ερωτεύεται το ανθρώπινο falsetto και του λέει γλυκόλογα.

21. Tuneyards - W H O K I L L
Κάτι πιο ευχάριστο και πιο καλοκαιρινό τώρα. Τα ζωηρά χρώματα της μουσικής της Merrill Garbus είναι καθρέφτης και της εξωφρενικά δυναμικής φωνής της. Με μια σπάνια για τα ανθρώπινα δεδομένα έκταση, δύναμη και ορμή ζωγραφίζει στον καμβά του δίσκου αλλά αντί για πινέλο πατάει με μανία τον μαρκαδόρο σκίζοντας το χαρτί μέχρι να της ξαναδώσουν άλλο βεβαίως. Μοιάζει με το soundtrack του ζωικού βασιλείου σε βραδιές οινοποσίας και σεξουαλικής έξαψης. 
 

20. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love
Την ξαναπάθαμε. Όπως όταν οι Pixies ήρθαν το 2004 στην Αθήνα και την άνοιξη του 2005 είπα να ακούσω για πρώτη φορά το Doolittle και το "Hey". Όπως όταν ήρθαν οι British Sea Power και μετά από κάποιους μήνες άκουσα για πρώτη φορά το The Decline of British Sea Power. Και άλλες φορές έχει συμβεί είμαι σίγουρος απλά δεν τις θυμάμαι τώρα. Τελευταία πάντως ήταν όταν είχαμε αυτόν τον Αύγουστο την ευκαιρία να δούμε αυτόν τον Νεοζηλανδό και για κάποιον λόγο την προσπεράσαμε. 1 μήνα μετά τον είχαμε σίγουρο για τις λίστες μας. Και να πεις ότι έχει συμβεί ποτέ το αντίθετο. Για παράδειγμα πολύ θα θέλαμε να μην ξέραμε τους Animal Collective όταν ήρθαν στην Αθήνα το 2009. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο δαιμόνιος Νεοζηλανδός που συνεχίζει να κολυμπάει ωκεανούς και να μας ταξιδεύει με τη μουσική του. Το να πεις ότι είναι ενδιαφέρων ο ήχος του είναι μια πολύ ουδέτερη δήλωση. Κάπως έτσι θα είναι ο ήχος του μέλλοντος (όχι με την έννοια του φουτουριστικού) που τα αναμιγνύει όλα σε τρία-τέσσερα διαφορετικά καζάνια και βγάζει ένα ψυχεδελικό, progressive, jazz μείγμα και σ'όποιον αρέσει.

19. Deerhoof - Deerhoof vs Evil
Το Deerhoof vs Evil άξιζε τα τρία χρόνια αναμονής και τους βρίσκει ώριμους να είναι με όλη τους την άνεση όσο ανώριμοι μας αρέσουν. Όλη η μουσική, όλοι οι ήχοι, όλες οι κραυγές, όλες οι τσιρίδες, όλοι οι ψίθυροι είναι στη διάθεσή τους και τους χρησιμοποιούν με πρωτοφανή και άγρια χαρά. Από τα πιο χαμηλών τόνων αλλά αυθεντικά συγκροτήματα της εποχής μας που πολεμά με συνέπεια τη ρουτίνα του παρόντος.

18. Gruff Rhys - Hotel Shampoo
Θα μπορούσε να ήταν και best of όλης της solo καριέρας του αγαπητού Ουαλού. Μπορεί να λείπει κάποιο αντίστοιχο του αριστουργήματος "Lonsome Words" αλλά είναι γεμάτο μέχρι επάνω με ορχηστρικά pop διαμάντια που θα ζήλευαν και οι παλαιότεροι μάστορες του είδους. Το "Shark Ridden Waters" που μπορείτε να το βρείτε σε μία λίστα μας μερικά κλικ πίσω, το εγκληματικά πιασάρικο και κολλητικό "Sensations in the Dark", το απολογητικό και στυλάτο "Vitamin K", το προστατευτικό "Honey All Over", το περιπετειώδες "Christopher Columbus" και η ανταλλαγή ερωτικών γραμμάτων "Space Dust #2" με την εφηβική φωνή της Sarah Assbring ως εξτρά δώρο, όλα φόροι τιμής στον Burt, την Dusty κλπ. Δεν μπορούμε να πούμε ότι δε μας λείπει η τρέλα και η ψυχεδέλεια των απρόβλεπτων Super Furry Animals αλλά μπορούμε να ακολουθήσουμε τον Gruff ακόμα και όταν κάνει κάτι πιο συμβατικά όμορφο. 

17. Metronomy - The English Riviera
Μία από τις αποκαλύψεις της χρονιάς ήταν ο δίσκος των Άγγλων. Πέρα από το "Trouble" που υμνήσαμε δεόντως στη λίστα των κομματιών, μας προσέφεραν έναν γευστικό δίσκο που ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους. Και pop, και χορευτικός, και ενδοσκοπικός και ξέγνοιαστος. Υποψήφιος για βραβείο Mercury, με υψηλότατη παρουσία σε όλες τις λίστες, σηματοδότησε την αναγνώρισή τους από σχεδόν όλους τους μουσικόφιλους. Ε, κομμάτια σαν το κοσμοπολίτικο "The Bay" και το ασύλληπτα χαρούμενο "Everything Goes My Way" φτιάχτηκαν για να αγαπηθούν και να ακουστούν από πολύ κόσμο χωρίς όμως να χαρίζουν τίποτα από την ποιότητά τους και τον χαρακτήρα τους. Η καλή pop όπως μας μαθαίνει και το English Riviera δεν χρειάζεται να έχει τα συντηρητικά μιας τσιχλόφουσκας αλλά να διαπνέεται από τη φυσική φρεσκάδα και μυρωδιά του δυόσμου.

16. Cat's Eyes - Cat's Eyes
Μιας και λέμε για ζευγάρια, να ένα που είναι στα ντουζένια του και τις γλύκες του. Ο ένας (Faris Badwan) κάθισε και έγραψε έναν δίσκο πάνω στην κλασσικά εκπαιδευμένη φωνή της, η άλλη (Rachel Zeffira) τον έφερε σε επαφή με διάφορους κλασσικούς μουσικούς και το αποτέλεσμα ήταν αυτό το πονηρό γατίσιο βλέμμα. Τα οφέλη πολλαπλά και για τους δύο. Η Ραχήλ έγινε γνωστή και σε ένα διαφορετικό κοινό με τη ροζ βαμβακένια φωνή της και ο Badwan απέδειξε ότι έχει μεγάλο μουσικό και συνθετικό εύρος. Η αλλαγή του μου θύμισε έντονα το φόρο τιμής του Alex Turner στον Scott Walker με τους Last Shadow Puppets αφού άφησε και αυτός τις κιθάρες και τα keyboards στην άκρη και ακολούθησε το δρόμο της κλασσικής pop. O Phil Spector θα καθάριζε το όπλο του με ευχαρίστηση αν άκουγε το "Face in the Crowd", το μαγευτικό "Not A Friend" και το θεατρικό "Bandit", ενώ ο Danny Elfman θα έπαιρνε διακριτικά στην τσέπη του τις μελωδίες του "I Knew It Was Over" και "I'm Not Stupid".

15. Anna Calvi - Anna Calvi
Από το εξώφυλλο και τις πρώτες νότες της κιθάρας του "Rider to the Sea" ξέρεις ότι ετοιμάζεσαι για μια διαφορετική ακρόαση. Μια ακρόαση που διεκδικεί την προσοχή σου. Όταν μάλιστα μιλάμε για ντεμπούτο είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα. Σε κάθε νότα της κιθάρας της και της πομπώδους και δραματικής αλλά ζουμερής φωνής φαντάζεσαι σκηνές από ταινίες. Είναι ένας πάρα πολύ εκφραστικός και κινηματογραφικός δίσκος που ζωγραφίζει στη στιγμή πορτραίτα από στιγμές που τα συναισθήματα γεμίζουν την ατμόσφαιρα. 

14. Low - C'mon
Η επιστροφή των Low πανηγυρίστηκε δεόντως στα μέρη μας το 2011. Δεν είναι μόνο ότι μας έλειψαν από το 2007 και το Drums and Guns αλλά ότι το C'mon μας έκανε να νιώσουμε όπως τότε με το Trust και έναν από τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης δεκαετίας, το Things We Lost in the Fire. Στο C'mon έφτιαξαν έναν δίσκο γεμάτο από υπέροχες στιγμές αγκαλιάσματος των δύο φώνων της Mimi Parker και του Alan Sparhawk και ζεστές, κατασταλαγμένες μελωδίες. Τα "Try To Sleep", "You See Everything", "Especially Me", "Nightingale" επιβεβαιώνουν την καλή και ώριμη φάση στην οποία βρίσκονται ενώ τα πάντα παρόντα αργόσυρτα ("Nothing But Heart", "Magesty Music") κομμάτια τους (χωρίς αυτά δεν γίνεται δίσκος τους) είναι όσο βραδύκαυστα και πορωτικά πρέπει. Αφήστε που το project του Sparhawk, το Retribution Gospel Choir, βοήθησε για να αφήσει εκεί όλα τα filler κομμάτια ο αγαπημένος μας μορμόνος μετά τον John Stockton (καθολικός αλλά μορμόνος στις καρδιές μας). 

13. The Soft Province - The Soft Province
Να, επιτέλους, και ένας rock δίσκος στη λίστα. Ένας αμιγώς rock δίσκος με την έννοια των πιασάρικων hooks, των καταιγιστικών, γρήγορων και μελωδικών riffs, των επιβλητικών μπασογραμμών, των στιβαρών drums και της ατμόσφαιρας που θυμίζει μπάντα που μαζεύτηκε ένα απόγευμα στο γκαράζ της. Για καναδικής καταγωγής συγκρότημα είναι εντυπωσιακά άμεσοι, με μια ακολουθία 10 τραγουδιών που πίνεται σαν γάργαρο νεράκι. Μόλις συνηθίσετε και την ψιλή φωνή του Jace Lasek το αποτέλεσμα θα φανεί ακόμα πιο ενιαίο και ισοβαρές. Βέβαια οι progressive μέρες των Besnard Lakes δεν είναι και πολύ μακριά αλλά θα τολμήσω να πω πως προτιμώ αυτές του Soft Province όπως στο "In A Some See No One Club" και βέβαια για πιο άμεσα και ενθουσιώδη κομμάτια μην ψάχνετε παραπέρα από το "One Was A Lie" που ξεκινάει με μια γυμνή βραχνιασμένη κιθάρα και ντύνεται βιαστικά για μια βόλτα στον καναδέζικο χιονιά. 

12. Raphael Saadiq - Stone Rollin'
Για την r'n'b και τη soul μουσική ο Raphael Saadiq ήταν ίσως το πιο σημαντικό κεφάλαιο την τελευταία δεκαετία. Έχει συμμετάσχει είτε ως τραγουδιστής, είτε ως παραγωγός στους δίσκους όλων των μεγάλων ονομάτων του είδους και το όνομά του είναι κάτι σαν σφραγίδα ποιότητας. Σαν σόλο καλλιτέχνης έγινε ευρύτερα γνωστός με το προηγούμενο του τρίτο προσωπικό άλμπουμ The Way I See It στο οποίο συμμετείχε αρκετός κόσμος από την Joss Stone μέχρι τον Stevie Wonder. Με το Stone Rollin' καθιερώνεται ως ο απόλυτος κουβαλητής της φλόγας της μουσικής της Motown. Αλλά δεν πρόκειται για μια απλή αναβίωση, παρά για μια ουσιαστική συνέχεια αυτής αφού ο Saadiq έχει να προσθέσει πολλά κερασάκια στην συνταγή της τούρτας που έτσι και αλλιώς ξέρει σαν την παλάμη του απ'έξω κι ανακατωτά. 

11. Tom Waits - Bad As Me
62 χρόνια μετά και δεκαεφτά προσωπικούς δίσκους αργότερα ο Tom Waits συνεχίζει να είναι από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του 20ου και μετά του 21ου αιώνα. Αμφιβάλλετε; Για εμάς είναι μια θρυλική φυσιογνωμία που δεν χρειάζεται καν να ρωτήσει για να μπει στις λίστες μας. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν εκτός συναγωνισμού γιατί αυτός ο θεατρινίστικος, ρετρό ήχος από ένα παρελθόν που βρίσκεται μόνο στο κεφάλι του και στα όνειρά μας δεν μετριέται με την μεζούρα ενός τυπικού best of και ενός ακόμα δίσκου 13 τραγουδιών. Έτσι και η τοποθέτησή του είναι ενδεικτική καθώς το Bad As Me είναι η συνέχεια ενός έργου 40 χρόνων που θα κριθεί όταν έρθει η ώρα. 

10. The Horrors - Skying
Ένας ακόμα από τους (λίγους) καλούς περσινούς κιθαριστικούς δίσκους. Και ένας ακόμα που δημιουργός του είναι ο Faris Badwan. Η έμπνευση του πρώην γκοθά φέτος έλκεται από τη σχολή του Kevin Shields ως επί το πλείστoν, με ένα γύρισμα γυαλιστερού '80s ήχου. Στο οπλοστάσιό του έχει cool ριφάκια που γκαζώνουν και δείχνουν τα δόντια τους αλλά και μια παλιομοδίτικη αγάπη για το ανθεμικό ροκ που ακούγεται σε γεμάτα στάδια. Αυτό που ξεκίνησε ως σπίθα με το Primary Colours έγινε πυρκαγιά στο Skying που ο ήχος τους ακούγεται πιο ολοκληρωμένος και οι συνθέσεις του Badwan πιο ουσιαστικές και μεστές. Ακούγεται σα να ξέρουν που θέλουν να πάνε και να πηγαίνουν εκεί με άνεση. 

9. The Amazing - Gentle Stream
Όπως αναφέρει και η uptight, η τυχαία ιστορία που ήταν η αφορμή να γνωρίσουμε τους Σουηδούς είχε πλάκα. Μοίρα ή τύχη δεν έχει σημασία. Οι Amazing δικαιολογούν απολύτως το όνομά τους και μας παρέδωσαν άλλον έναν χρυσό καταρράκτη με απολαυστικά ριφάκια, ήρεμα και τρυφερά φωνητικά και μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε όλα τα καλά της εποχής των χίπιδων. Όταν ακούς το σύντομο Gentle Stream εύχεσαι αντί για πάτωμα να πατάς σε γρασίδι και να ατενίζεις την αντανάκλαση του ήλιου σε κάποιον παρακείμενο ποταμό. Οι κιθάρες είναι ουράνια τόξα και στα βουνά κάνουν τσουλήθρες παγωμένες σταγόνες. Το φινάλε του απίστευτου "Gone" με το ένα χέρι μπλοκάρει τη μικροψυχία της ανθρώπινης φύσης και με το άλλο σε πείθει ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα αστείο στο σύνθημα "peace, love and understanding". 

8. Fleet Foxes - Helplessness Blues
Αν δεν υπήρχε το "The Shrine/ An Argument" θα λέγαμε «εντάξει, αποστολή εξετελέσθη, πέρασαν με επιτυχία το σκόπελο του δεύτερου άλμπουμ μετά την τεράστια αναγνώριση που απόλαυσαν μετά το ομώνυμο πρώτο τους». Υπάρχει όμως αυτό το τρομακτικό κομμάτι, μια έμπνευση από αυτές που έρχονται σε ανύποπτη στιγμή  και τα βάζουν όλα στη θέση τους κάνοντάς τα να βγάζουν νόημα. Για να μην είμαι άδικος όμως, ήταν μεγάλο επίτευγμα να φτιαχτεί ένας δίσκος παρόμοιος με το έξοχο ντεμπούτο τους και τα κατάφεραν σε ένα μεγάλο βαθμό. Με τη φωνή του Pecknold και την στιχουργική του δεινότητα ξαναβρήκαν την ταυτότητά τους και συνέχισαν από εκεί που έμειναν. Το "Bedouin Dress" είναι ένας χαρούμενος σκοπός της ερήμου, το "Sim Sala Bim" (σημαίνει κάτι αντίστοιχο με το hocus pocus) είναι μια τρυφερή παραλλαγή της ιστορίας του Σαμψών με την Δαλιδά και το "The Plains/ Bitter Dancer" με τις πλούσιες αρμονίες του που θυμίζει Simon και Garfunkel. Ενδιάμεσα τα κλασσικά τους singles "Battery Kinzie" και "Helplessness Blues" στο στυλ του "Mykonos". Το εύρος της μουσικής τους μπορεί να μην είναι μεγάλο αλλά το βάθος στο οποίο έχουν σκάψει είναι απίστευτο.

7. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
Ο Kenny Anderson ή King Creosote είναι μια μοναδική περίπτωση. Ο Σκωτσέζος τραγουδοποιός, τραγουδιστής και συνθέτης σε διάστημα περίπου 12 χρόνων έβγαλε γύρω στα 40 άλμπουμ. Ώσπου γνωρίστηκε με τον παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Jon Hopkins και μαζί ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν τον υποψήφιο για Mercury δίσκο Diamond Mine. 40 δίσκους μετά και με την επιτυχία του Diamond Mine ανα χείρας ο Kenny Anderson δήλωσε συγκινημένος για την υποψηφιότητα. Ο Jon Hopkins βρήκε χρυσωρυχείο στην καρδιά και την εκφραστική, αγνή, καθαρή, βουκολική φωνή του Kenny Anderson και έραψε πάνω της, μαζεύοντας τα παλιά της ταπεινά ρούχα, το καλύτερο φόρεμα για τον αποψινο χορό. Μετά από 40 δίσκους είναι επιτέλους έτοιμη να βγει έξω, να αναγνωριστεί, να την μάθουν και να αγαπηθεί. Μπορεί επιτέλους να πει "For once I'd much rather be me".

6. British Sea Power - Valhalla Dancehall 

Γι'αυτόν τον δίσκο τα έχουμε πει πολλές φορές και δεν θα μπορούσε να λείπει από μια περήφανη ψηλή θέση στη λίστα. Από την εποχή του ντεμπούτου τους είναι ο πιο γεμάτος τους δίσκος που έχει κάτι για τον καθένα που τους λατρεύει αλλά και για αυτούς που ακόμα (κακώς κάκιστα) τους απαρνούνται. Και τις punk εκρήξεις στυλ Pixies, και τα υπνωτικά ροκ έπη από τις καλές εποχές του Billy Corgan, και την ηλεκτρονική μελαγχολία των New Order, και το "Mongk II" που είναι μια κατηγορία από μόνο του. Και βέβαια πάνω απ'όλα το προσωπικό τους ιδιαίτερο ύφος που τους κάνει μοναδικούς και ξεροκέφαλους. 

5. Antlers - Burst Apart
Το πρώτο μεγάλο δίλημμα. Αυτοί ή οι ....... στο νούμερο 4; Αυτή τη φορά πήραν το κοντό σχοινάκι οι Antlers αλλά αυτό δεν αφαιρεί προφανώς σε τίποτα το φετινό τους κατόρθωμα. Σκεφτόμουν με τι μοιάζουν πολλά από τα ονειρικά κομμάτια του δίσκου που ήρθε μετά το θεματικό Hospice. Και ξαφνικά ήρθαν πέντε λέξεις στο μυαλό και μερικά αποσιοποιητικά "Bulletproof... I Wish I Was". Οι Antlers αναμφισβήτητα έχουν ακούσει πολύ Radiohead (για παράδειγμα το The King οf Limbs ήταν στις λίστες τους με τα καλύτερα της χρονιάς) και οι κυκλικοί χοροί με το σύμπαν όπως τα "Corsicana", "Hounds", "Tiptoe", "Rolled Together" το υπενθυμίζουν. Αυτό το ambient, dream pop κοστουμάκι τους ταιριάζει γάντι αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Ένα γράμμα αγάπης προς τους R.E.M. για να τους διαβεβαιώσουν ότι ο μύθος τους θα συνεχιστεί στο "Every Night My Teeth Are Falling Down", παραδοσιακές μαγικές μπαλάντες όπως το "I Don't Wan't Love" και το σπαρακτικό "Putting the Dog to Sleep" που αναδεικνύουν την πολύ εκφραστική φωνή του Peter Silberman και το μεγαλοπρεπές "No Widows" που προσθέτει ένα βάρος στο στήθος σου μέχρι να σε απελευθερώσει στο τέλος όταν έχει φτάσει πλέον στον πάτο και η σπείρα ακολουθεί επιτέλους ανοδική πορεία. 

4. Wild Beasts - Smother
Τρίτος δίσκος των νεαρών από το Kendall και ήδη έχουν κάνει κτήμα τους τον ολόδικό τους ξεχωριστό ήχο. Μια συνομιλία από απαλές και μελωδικές κιθάρες, από διακριτικό πιάνο, από διάσπαρτα αλλά επιδραστικά ηλεκτρονικά στοιχεία και πάνω από αυτά δύο από τις φωνές του καιρού μας. Ο Hayden Thorpe ικανοποιεί τα γούστα εκείνων που προτιμούν πιο κλασικές φωνές που ισορροπούν ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ ο Tom Fleming τραγουδά πιο σίγουρα, πιο μπάσα αλλά όχι λιγότερο απελπισμένα. Πάνω σε αυτά τα δεδομένα που φτιάχτηκαν στο Two Dancers χτίστηκε το Smother που περπάτησε σε πιο «εσωτερικά» μονοπάτια αναλύοντας ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα της απόρριψης, της ερωτικής ανάγκης αλλά και της τρυφερότητας. Τώρα πια ακούγονται σαν συγκρότημα και αυτό μεταφράζεται σε ποικιλία στις συνθέσεις που συνδέεται με μια απόλυτη συνοχή και συνενοχή γιατί οι Wild Beasts δεν μιλούν πολύ αλλά κάνουν πράγματα πίσω από τις κουρτίνες που κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν γνωρίζει. Τα φωνητικά βαρελότα του Thorpe έχουν εξαφανιστεί, δεν υπάρχει πια "We Still Got the Taste Dancing on Our Tongues", για χάρη μιας πιο ώριμης προσέγγισης αλλά εξίσου ενδιαφέρουσας. Έτσι και αλλιώς η πρωτόγονη έκπληξη του Two Dancers δεν θα μπορούσε να υπάρχει καθώς πολύς κόσμος τους περίμενε με ανυπομονησία ή με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Έκαψαν όλο το περιττό λίπος και προτίμησαν από το να βαρύνει το ελαφρύ φορτίο του δίσκου, που τσουλάει μονοκοπανιάς, με κάποια αστοχία, να περιοριστούν σε δέκα μικρά τέλεια δομημένα ενίγματα. Είναι αλήθεια πως σε σύγκριση με το Two Dancers το Smother αργεί κάποιες ακροάσεις να αποκαλυφθεί αλλά μόλις αυτό γίνει αποκλείεται κανείς να περιοριστεί σε μόνο ένα ή δύο κομμάτια του δίσκου. Το τελευταίο -από τα δέκα μικρά ενίγματα- είναι ένα δωμάτιο πειραμάτων και καθρεφτών εμπνευσμένο από τον Eno. Σε αντίθεση με ό,τι μας έχουν συνηθισει είναι μια μακρά επτάλεπτη ακολουθία από ριφάκια κιθάρας και πιάνου που τρεμοπαίζουν στα χείλη της φωνής του Thorpe που επιτρέπει για πρώτη φορά στο Smother στη σοπράνο που κρύβει μέσα του επιτέλους να απελευθερωθεί. 

3. Radiohead - The King of Limbs
Μιας και είπαμε για σπαζοκεφαλιές νωρίτερα, αυτή ήταν η μεγαλύτερη της χρονιάς. Σύγχυση, ακόμα και σήμερα, υπάρχει σε ότι έχει να κάνει με αυτό το album. Όχι τόσο για το μουσικό κομμάτι του αλλά κυρίως για τα γύρω γύρω. Το μουσικό κομμάτι ήταν κάτι κρυμμένο, αλλά μετά από πολλές ακροάσεις άνθιζε μπροστά σου. Το μεγαλύτερο μπέρδεμα ήταν το τι συνέβη στην ηχογράφησή του και μερικούς μήνες αργότερα μέχρι να βγει η ζωντανή εκτέλεση όλου του δίσκου συν τρία ακόμα κομμάτια από το υπόγειο των Radiohead. Καμία ενημέρωση για τα πολλά κομμένα κομμάτια που είχαν τεράστιες προοπτικές, καμία εξήγηση για τα μόλις οκτώ κομμάτια και τα 38 λεπτά διάρκειας μετά από 4 χρόνια αναμονής, καμία συνέντευξη (από τον Thom που μετράει περισσότερο δηλαδή) για τον δίσκο, καμία αντίδραση στις πιο χλιαρές κριτικές σε σχέση με το In Rainbows, καμία συναυλία για το 2011 και τελικά μια αίσθηση ότι έβγαλαν κάτι επειδή έπρεπε να το κάνουν όπως επίσης και ότι οι σχέσεις μεταξύ των μελών δεν ήταν και στα καλύτερά τους. Με λίγα λόγια μπορούσε να το παρομοιάσει κάποιος με το Let It Be τους.
Τελικά όσο περνούσε ο καιρός έγιναν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Η μπάντα - με το The King οf Limbs να κάνει την αρχή - αποφάσισε να το πάρει πιο χαλαρά το πράγμα. Με το In Rainbows μέτρησε τις δυνάμεις και από την σφυγμομέτρηση έβγαλε το συμπέρασμα ότι μπορεί να αναλάβει μόνη της το promotion του δίσκου και του συγκροτήματος γενικότερα, καθώς και την εκροή πληροφοριών από το στρατόπεδό της, οπότε κατ'επέκταση δε χρειάζεται τους δημοσιογράφους. Οι δύο συναυλίες που έγιναν στην Αμερική ήταν στα πλαίσια των εμφανίσεων σε δύο talk shows της αμερικανικής τηλεόρασης και είχαν το στοιχείο της έκπληξης και του ξαφνικού. Οι Radiohead ήθελαν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έγινε με το In Rainbows. Ελάχιστη προβολή, και ένα εφημεριδάκι με artwork και κάποιες ιστορίες που θα έκαναν πιο κατανοητό το θέμα του The King οf Limbs. Όπως είπε και ο Ed O'Brien, ήταν μια αντίδραση στην υπερπροβολή και τις ατέρμονες συζητήσεις για το In Rainbows που έτσι και αλλιώς φτιάχτηκε ως pop δίσκος για να απευθυνθούν ξανά στη μεγαλύτερη μάζα των μουσικόφιλων και μη.
Μουσικά όμως τι έχει να κερδίσει ο ακροατής; Αυτή η πλευρά έγινε πιο κατανοητή μετά την κυκλοφορία της ζωντανής ηχογράφησης το καλοκαίρι από το studio τους. Η μπάντα βρήκε τρόπο να τα μεταφέρει ζωντανά (έτσι εξηγείται και η γιγάντια περιοδεία που ετοιμάζουν για το 2012) και μετά από ένα διάστημα που τα άφησε να «κρυώσουν» είναι έτοιμη να τα παίξει μπροστά στο κοινό της.
Το The King οf Limbs δεν είναι τόσο έντονη και απαιτητική ακρόαση όσο το Kid A και το Amnesiac, ούτε τόσο πορωτική με τη στάμπα του κλασσικού όπως το The Bends, ούτε σε παίρνει και σε σηκώνει όπως το Ok Computer, ούτε είναι μια ολοκληρωμένη σύντομη ιστορία της καριέρας τους με ένα μελαγχολικό χαμόγελο όπως το In Rainbows. Είναι ένα καινούργιο γήπεδο για την μπάντα και αυτό και μόνο το γεγονός είναι κάτι το εξαιρετικό. Οι Radiohead είναι ακόμα αυτοί που ήταν, με τις πιο αριστουργηματικές μελωδίες απο εποχής Beatles και Neil Young, είναι ακόμα περιπετειώδεις και απαιτητικοί με τον ήχο τους, θέλουν και καταφέρνουν ακόμα να σπάνε τα όρια των μουσικών ειδών όμως αυτή τη φορά το αφήνουν να κυλήσει μόνο του. Αφήνουν την αναρχία και την έμπνευση της στιγμής να πάρει για λίγο τα ηνία, όχι με κάτι πρόχειρο βεβαίως, αλλά με κάτι που είναι ευρύχωρο και πρόθυμο να δεχτεί όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια και τις λεπτομέρειες που τόσο πολύ τους αρέσει να τοποθετούν σαν copyright και σφραγίδα ποιότητας και που δεν βάζει κανείς άλλος.
Αυτή τη φορά είναι πραγματικά άφοβοι καθώς αφήνουν ελεύθερο τον ίδιο τους τον εαυτό να εκφραστεί. Όταν με τις εναρκτήριες νότες του "Everything In Its Right Place" έχεις δοκιμάσει τους οπαδούς σου και τις αντοχές της εταιρίας σου και όταν με το Amnesiac επιβεβαιώνεις ότι δεν θα ξαναβγεί The Bends τότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα παρά μονον τον εαυτό σου. Σιγά σιγά όλα αυτά που φαίνονταν απαραίτητα στην μουσική εξαφανίζονται. Οι Radiohead αποδεικνύουν ότι δε χρειάζονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ότι δε χρειάζεται η μανιέρα, ότι δε χρειάζονται καν τα ίδια τα μέλη-celebrities-μουσικοί και η όλη ιδέα ξαναγυρίζει στις βάσεις ενός art project. Σημασία έχουν οι ιδέες και η υλοποίησή τους και ο τρόπος που τις αντιλαμβάνεται κανείς εναπόκειται στην διακριτική του ευχέρεια. Αυτό είναι ελευθερία τρόπου ζωής και ελευθερία σκέψης.
Δεν υπάρχει λόγος να περιοριζόμαστε σε ονόματα και σε ερμηνείες που έχουν σερβιριστεί για εμάς από άλλους. Αυτή είναι η αλήθεια τους και εμείς καλούμαστε να φτιάξουμε τη δικιά μας πηδώντας στην πεντακάθαρη λίμνη του "Codex" ή σκαλίζοντας τα βάθη ενός ωκεανού που ενώνει το άπειρο της ψυχής με τα απέραντα όρια του γαλάζιου στο "Bloom", ή ξορκίζοντας την κακοτυχία και τους φόβους μας στο "Morning Mr Magpie", ή χορεύοντας ξέφρενα στο "Feral" ή παραδινόμενοι στο πάθος σαν ποντικάκια με τον φόβο της γάτας που μπορεί να γυρίσει οποιαδήποτε στιγμή και να μας τιμωρήσει στο "Lotus Flower". Η πρότερη ζωή αποχαιρετάει στο "Give Up the Ghost" γιατί όλα πρέπει να προχωρήσουν, ιδέα που επιβεβαιώνει και το "Separator" που συμβολίζει τον διαχωρισμό μεταξύ του ενός κεφάλαιου και του άλλου. Ή μπορεί να είναι το τέλος ενός βιβλίου και η αρχή ενός άλλου. Ή μπορεί να είναι το τέλος της ανάγνωσης και η φυγή σε κάτι άλλο. Σημασία έχει η ελευθερία και το πως η ιστορία συνεχίζει ακόμα να γράφεται χωρίς να ξέρει κανείς που θα σταματήσει. Το σίγουρα είναι πως "if you think this is over than you're wrong".

2. PJ Harvey - Let England Shake
Έχουν γραφτεί χιλιάδες επί χιλιάδων λέξεων γι'αυτόν τον δίσκο. Και από εμάς αλλά και από όλα τα μουσικά έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα που τον αποθέωσαν. Δικαίως. Είναι ένας άθλος 20 χρόνια μετά ένας καλλιτέχνης να επανεφεύρει τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο. Έχουμε όμως ένα πρόβλημα εδώ στο some beans. Όπως πολλοί άλλοι, διαβλέψαμε την αλλαγή και την δημιουργία αυτής της μορφής από το εγκληματικά υποτιμημένο White Chalk. Εκεί φάνηκε η λευκή σκονισμένη φιγούρα της αγγλικής παράδοσης να ξεπροβάλλει χλωμή από το βαρύ παράθυρο. Ενώ στο White Chalk ήταν ένα φάντασμα και ένα όραμα από το παρελθόν, στο Let England Shake ο θρήνος της γίνεται τραγούδι και εξιοστόρηση. Σαν ένα βιβλίο ιστορίας, σαν βετεράνος πολέμου, σαν ανταποκριτής της ανθρώπινης ηλιθιότητας και σκληρότητας μας λέει μεν "I've seen and done things I want to forget" αλλά στην πραγματικότητα θέλει επιτέλους να φτύσει όλο αυτό το αίμα και τη σκόνη που κατάπιε στα πεδία της μαχής. Οι αναμνήσεις όμως και οι ιστορίες μπορεί να ταξιδεύουν στα μυαλά των ακροατών αλλά δεν θα γίνουν βίωμα. Αυτό το βίωμα μένει στο μυαλό που κατοικεί και πεθαίνει μαζί του.
Οι αναμνήσεις όμως και οι ιστορίες θα περάσουν στις γενιές, θα γίνουν παραδείγματα. Θα γίνουν μύθοι ή ωδές του τραγικού. Το Let England Shake είναι κάτι παρόμοια διαχρονικό. Υπάρχουν ιστορίες σαν του Louis (ή του παππού ή του προπάππου ή του ξάδερφου, δεν έχει σημασία), του απλού στρατιώτη που το σώμα του βρίσκεται ακόμα σε αυτόν τον λόφο, χους ην και εις χουν απελεύσει. Η PJ ψάλλει και κάνει το μνημόσυνο, δικαιώνει τους νεκρούς και καθησυχάζει τα πνεύματα που ανέρχονται στους ουρανούς. 

1. Bill Callahan - Apocalypse 

Ο Bill Callahan συνεχίζει το μοναχικό του road trip στην αμερικάνικη ύπαιθρο και μένει σε επαρχιακά μικρά δωματιάκια για να γράψει σε μπλοκάκι τις ιστορίες του. Περιμένει ράθυμα στο βενζινάδικο κουνώντας την οδοντογλυφίδα παιχνιδιάρικα στα δόντια του και απαρυθμεί με καθαρό βλέμμα τις σελίδες του ημερολογίου που έφυγαν. 
Περιστασιακά σπάει την μοναξιά του το κοπάδι του στο "Drover", ή το «λουλούδι» του που τελικά δεν ήταν «αγριόχορτο» στο "Baby's Breath". Παρ'ότι η μουσική του είναι γέννημα της αμερικανικής παράδοσης, δε χαρίζει κάστανα στο "America!" με το διακριτικό αλλα σατανικό του χιούμορ. Ο τρόπος της ερμηνείας του καθώς και οι φάσεις επιφοίτησής του είναι ζεστές και οικείες. Η βαθιά βαρύτονη φωνή του τού δίνει κάποια χρόνια παραπάνω ηλικίας και εμπειρίας και ταυτόχρονα, όπως όλοι οι παραμυθάδες, σου δημιουργεί ένα προστατευτικό πέπλο με την αργή και καθαρή του άρθρωση.
Είναι ένας δίσκος που τον απολαμβάνεις ήρεμα με ένα ζεστό κονιάκ κάποιο σούρουπο. Δεν έχει σημασία αν βρίσκεσαι στο Κεντάκι, ή στο Ώστιν ή στην Κυψέλη. Είναι ένα έργο που θέλει χρόνο, το αφήνεις να ωριμάσει, και στο τέλος βλέπεις ότι έχει ριζώσει βαθιά μέσα σου. Δεν υπάρχει τίποτα επείγον, τίποτα να πολεμήσεις, τίποτα να αλλάξεις, πολλά να αγαπήσεις και πολλά να νοιαστείς. Συνηθίζεις αυτή τη σκέψη και απλά ζεις αρμονικά μαζί της για όσο διαρκεί μέχρι να σβήσει.

Tweet

2011: Μουσικά κομμάτια, part 2

70. Boxer Rebellion - "Caught By The Light" από το The Cold Still 

Σήμερα θεωρείται παρωχημένο αυτό το στυλ αλλά εμάς δεν θα μας κουράσει εύκολα αυτή η αγγλική μουντάδα που ενίοτε είναι λυτρωτική. Εξάλλου η μπάντα προτιμάται πολύ συχνά λόγω των ξεκάθαρων προθέσεών της από κάποιες αμφιβόλου ποιότητας αμερικανικές σειρές όπως το Ghost Whisperer, το NCIS, το One Tree Hill και το Grey's Anatomy.

69. Veronica Falls - "Found Love In A Graveyard" από το Veronica Falls
Τυπικά το κομμάτι βγήκε την άνοιξη του 2010 όταν οι Veronica Falls δεν είχαν κυκλοφορήσει τον ομώνυμο δίσκο τους. Όμως όταν αυτό συνέβη τον Σεπτέμβρη του 2011 το κλασσικό μικρό και γλυκό πιασάρικο βρετανικό indie pop/rock κομμάτι αποτέλεσε τη ναυαρχίδα του ντεμπούτου δίσκου τους. Single με τα όλα του.

68. Portugal, The Man - "Got It All (This Can't Be Living Now)" από το In the Mountain in the Cloud
Οι καημένοι οι Πορτογαλία, ο άνθρωπος, έχουν την ατυχία να κατάγονται από την πόλη που ξεκίνησε την καριέρα της ως πολιτικός η Sarah Πέηλιν. Προφανώς προσπαθώντας να ξεπεράσουν αυτό το γεγονός άρχισαν να γράφουν χαρούμενα τραγούδια με μυρωδιά glam και στυλ Bowie. Το "Got It All" είναι ένα χαρακτηριστικό και εξόχως ραδιοφωνικό παράδειγμα. 

67. Florence And The Machine - "What The Water Gave Me" από το Ceremonials
Δεν μας άρεσε το φετινό πολυαναμενόμενο (από τους άλλους) δισκάκι της Florence. Δεν αναμέναμε μάλιστα να μας αρέσει αφού φαίνεται καιρό τώρα πως η Florence δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τη μουσική της αλλά περισσότερο με τα γύρω γύρω. Το Ceremonials είναι γεμάτο ανούσια πολυλογία που του λείπουν οι καλές μελωδίες που υπήρχαν στο ντεμπούτο της. Το κομμάτι που επιλέξαμε πληρεί αυτή την απλή προϋπόθεση που μας έκανε να ασχοληθούμε μαζί της στην αρχή. Επίσης είναι από τα λίγα σημεία του δίσκου που κολακεύει την αδάμαστη φωνή της χωρίς να την κάνει να φαίνεται υπερβολική.

66. Spokes - "Forever The Bridge" από το Everyone I Ever Met
Δεύτερος δίσκος του κουιντέτου από τον αγγλικό βορρά και το όνομά τους ακούγεται δειλά δειλά όλο και περισσότερο. Ακόμα περνούν κάτω από τα ραντάρ αλλά έχουν δυνατότητες, ιδέες και φιλοδοξία όπως μας δείχνουν σε αυτό το κομμάτι με στοιχεία από τα ευρύχωρα ριφάκια των Talk Talk που μυρίζουν φρέσκια μέντα.

65. Lower Heaven - "Fallen Angel" από το Today Is All We Have
Καιρό είχε μπάντα να μας πάει ένα τέτοιο επτάλεπτο ταξίδι ψυχεδέλειας και υπνωτισμού. Το "Fallen Angel" είναι από τον δεύτερο δίσκο του group από το Los Angeles, που συναγελάζεται με τους BRMC και τους Black Angels, και μπορώ να το δω άνετα ως σήμα ραδιοφωνικής εκπομπής ή ως χαλάκι από κάτω της. Ιδιαίτερη μνεία στο μπάσο της Νοτιοκορεάτισσας Christina Park.

64. Bell X1 - "Hey Anna Lena" από το Bloodless Coup
Οι Ιρλανδοί είναι ευαίσθητα παιδιά. Παρότι έχουν πάρει το όνομά τους από ένα πρότυπο πολεμικό αεροσκάφος της αμερικανικής αεροπορίας, προτιμούν τις επαναστάσεις τους βελούδινες και χωρίς αίμα. To "Hey Anna Lena" για παράδειγμα είναι ένα τρυφερό pop κομμάτι με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία, χαρακτηριστικό του ήχου τους που προσφέρει κάποιες όμορφες στιγμές αλλά βαλτώνει στα πλαίσια ενός ολόκληρου άλμπουμ.

63. Washed Out - "Amor Fati" από το Within & Without
Κάποιος νοσταλγεί την club σκηνή των '90s αν κρίνουμε από το video του κομματιού. Η νοσταλγία σίγουρα είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του μάλλον καλύτερου τραγουδιού του φετινού άλμπουμ των Washed Out (δηλαδή τι «των», ένας νεαρός από την Georgia που τα φτιάχνει όλα στην κρεβατοκάμαρά του είναι ο πανούργος καλλιτέχνης), αλλά η διακριτική του και συνεχής παραγωγή ενέργειας δίνει την ώθηση και για μια βουτιά στο μετά. Χαλαρωτικό, οικείο και αισιόδοξο.

62. Thurston Moore - "Benediction" από το Demolished Thoughts
Τρία μεγάλα μουσικά μυαλά συνεργάστηκαν για μία από τις πιο όμορφες στιγμές της καριέρας του Thurston Moore. Καταρχήν ο ίδιος ο αρχηγός των -αποσυντονισμένων πλέον- Sonic Youth κάνει τα γνωστά του κόλπα στην -ακουστική αυτή τη φορά- κιθάρα, κατά δεύτερον ο Beck πίσω από την κονσόλα του ήχου - πάντα ήθελα να το πω αυτό- αναδεικνύει τα πολλά μικρά πραγματάκια και τις συνθετικές στρώσεις και κατά τρίτον ο Nick Drake από το υπερπέραν που με το σύντομο έργο του αποτελεί ακόμα πιστόνι στις μουσικές διεργασίες των σύγχρονων καλλιτεχνών. 

61. Snowman - "Absence" από το Absence
Είναι η μία από τις δύο μπάντες τραγούδια των οποίων βάλαμε στα φετινά μας καλύτερα που διαλύθηκαν φέτος παρότι έβγαλαν έναν αξιόλογο δίσκο. Μυστηριώδεις, ambient και φυσικοί απόγονοι των Dead Can Dance αυτοί οι Αυστραλοί μας άφησαν αρκετά κομμάτια να σκεφτούμε.Το δράμα του συγκεκριμένου μάλιστα θα μας μείνει αξέχαστο.

60. Keren Ann - "My Name Is Trouble" από το 101
Ένα κλασσικό ραδιοφωνικό κομμάτι που η ακρόασή του δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα κάτω από τις περισσότερες συνθήκες. Σίγουρα δεν είναι από αυτά που θα σε κάνουν να σκεφτείς φιλοσοφικά αλλά θα κολλήσουν στο μυαλό σου για όλη την υπόλοιπη μέρα.

59. DeVotchka - "100 Other Lovers" από το 100 Lovers
Μπορεί οι δίσκοι των DeVotchka να μη μισογεμίζουν το ποτήρι όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως ξέρουν να φτιάχνουν αισιόδοξα έως και αξιαγάπητα singles. Μέχρι σήμερα δεν μας έχουν απογοητεύσει σε αυτά που ψάχνουμε από τη μουσική τους.

58. Maggie Bjorklund - "Coming Home" από το Coming Home
Ο Mark Lanegan ξέρει. Οκτώ χρόνια τώρα πειραματίζεται με όλες αυτές τις συνεργασίες και τον Φεβρουάριο του '12 ετοιμάζεται να απελευθερώσει τον νέο του, ολόδικό του, προσωπικό του δίσκο (ήδη instant classic πέντε αστέρια από το Mojo). Αν μάλιστα έχει όρεξη και ο συνθέτης (όπως στην προκειμένη περίπτωση η Maggie) τότε τα κομμάτια που ο Mark εμφανίζεται γίνονται highlights των δίσκων.

57. The Crookes - "Laundry Murder, 1922" από το Chasing After Ghosts
Από το Sheffield, οι τέσσερις νεαροί που παίζουν μελωδική rock που εστιάζει με ιδιαίτερη φινέτσα στις ιστορίες από τον υπόκοσμο και το πόσο φιλόξενο είναι ένα pint στην pub μετά από την καθημερινή αδικία που υφίσταται η εργατική τάξη. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσω περαιτέρω την παρουσία τους στις λίστες μας.

56.Guillemots - "Walk The River" από το Walk the River
Ένα σχεδόν τέλειο pop κομμάτι (θα μπορούσε να ήταν πιο ψηλά αλλά όπως έχουμε ξαναπεί οι θέσεις είναι ενδεικτικές και ουχί περιοριστικές) από τους ξανά και μετά από καιρό κεφάτους πολυεθνικούς Guillemots. Όταν προς το τέλος μπαίνει και το τσέμπαλο στο παιχνίδι γίνεται σωστό κομψοτέχνημα.

55. Active Child - "Johnny Belinda" από το You Are All I See
Πιθανότατα να τον αδίκησα στις προτιμήσεις των άλμπουμ (την αδικία αποκαθιστά η uptight) αφού υπάρχουν ακόμα 2-3 σαν το συγκεκριμένο στον δίσκο. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο συνειδητοποιημένος, καθαρός και κρυσταλλένιος ήχος με goth στοιχεία βγαίνει από ένα άτομο...

54. Hannah Peel - "Is This The Start?" από το The Broken Wave
Ένα πιάνο, μια νεανική αγγελική φωνή, ένα κρύο σπίτι σε ένα μικρό νησάκι της Ιρλανδίας. Μοναχικό αλλά τόσο μεταδοτικό και ζεστό.

53. Apparat - "Candil De La Calle" από το The Devil's Walk
Όταν είδαμε τον έναν Apparat (μαζί με τον έναν Modeselektor) ως Moderat πριν 2,5 χρόνια support στη συναυλία των Radiohead στην Πράγα δεν φανταζόμασταν πόσο ισχυρή είχε μέσα του την έννοια της μελωδίας. Θυσιάζοντας τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς έβαλε μέσα στο blender και κάτι για εμάς τους πιο παραδοσιακούς και ξεπερασμένους με το μοναδικό αποτέλεσμα να τον ξεχωρίζει από τους μουσικά σχετικούς συναδέλφους του.

52. Smith Westerns - "Still New" από το Dye It Blonde
Ίσως το πιο Beatles κομμάτι της χρονιάς. Αυτό σημαίνει λιτές αλλά κατευθείαν στον στόχο pop συνθέσεις. Αν έβγαζαν έναν ολόκληρο τέτοιο δίσκο ο κόσμος θα μιλούσε για φαινόμενο αλλά ακόμα και έτσι το "Still New" τους αγόρασε την προσοχή μας για τον επόμενο.

51. Real Estate - "Easy" από το Days
Καθιερώθηκαν ως μοναδικοί μελωδοί και πράγματι αξιοπρόσεκτα παιδιά της Αμερικανικής σκηνής με την έκδοση του 2011.Ίσως κουράζει ο πανομοιότυπος ήχος των οργάνων σε όλο τον δίσκο αλλά αυτό μαζί με το "Green Aisles" είναι μαγευτικές εμπειρίες. Να, με κάτι τέτοια όπως και το "Beach Comber" από τον προηγούμενο δίσκο μας απαγορεύουν να τους ξεχάσουμε.

50. Male Bonding - "Tame the Sun" από το Endless Now
Τίποτα δεν μας προδιέθετε γι' αυτό το φρεσκότατο γρήγορο rock -από αυτά που βγαίνουν σπάνια πλέον- κομμάτι. Σε στιγμές μου θύμισαν πιο ξένοιαστους Nirvana αλλά μάλλον αυτό συνέβη επειδή έχω καιρό να ακούσω καλές κιθάρες. Εξάλλου αυτή η πιο εξωστρεφής κατεύθυνση που πήραν φέτος μας αρέσει περισσότερο και παρακαλούμε να τη συνεχίσουν.

49. Luke Temple - "More than Muscle" από το Don't Act Like You Don't Care
Από που ξεφύτρωσε αυτό το σεμνό και ταπεινό αλμπουμάκι του δημιουργού των Here We Go Magic; Εδώ εξερευνά πιο τραγουδιστής-τραγουδοποιός διαδρομές και έχει μερικές καταπληκτικές ιδέες. Αν έπρεπε φέτος να έχει soundtrack η απροσδόκητη ομορφιά θα ήταν αυτό το τραγούδι και κατ'επέκταση αυτό το μικρό γλυκό δισκάκι. Διαβάστε και την περιγραφή του video, θα καταλάβετε περισσότερα για τη φυσιογνωμία του part time γυψαδόρου Luke.

48. Brett Anderson - "This Must Be Where It Ends" από το Black Rainbows
Για να παραφράσω παραπάνω σχόλιό μου, το συγκεκριμένο είναι το πιο Suede κομμάτι της χρονιάς φυσικά από τον αρμόδιο καλλιτέχνη. Λείπουν βέβαια οι τσαχπινιές του Butler όμως κάθε τέτοια προσπάθεια από τον Brett είναι ευπρόσδεκτη και απαραίτητη σε έναν άνευ Britpop κόσμο.

47. Revival Hour - "Hold Back" από το Hold Back / Run Away 7"
Πίσω από αυτές τις δύο μάσκες κρύβονται ο John Mark Lapham από τους Earlies και ο πολυαγαπημένος μας DM Stith. Τα δύο καμάρια της Asthmatic Kitty έκαναν πρόβα δίσκου με αυτό το single και ομολογούμε πως έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν. Πιο ευθύ από τη μυστηριώδη ζάλη του υλικού του DM αλλά και πιο ερωτικό. Μωρέ DM να'ναι και τα βρίσκουμε τα άλλα.

46. Cat's Eyes - "I Knew It Was Over" από το Cat's Eyes
Σαν από soundtrack του Ψαλιδοχέρη μας αποχαιρετά αυτό το ζαχαρένιο side project του Badwan Faris. Απαλό και πουπουλένιο, πατάει πάνω στο χιόνι και δεν προλαβαίνει να αφήσει ίχνη στα μόλις 2.15 λεπτά ύπαρξής του. Παρ'ολ'αυτά αξίζει να ακουστεί το live από το Βατικανό που διαρκεί λίγο παραπάνω.

45. Danielson - "Hossana In The Forest" από το Best Of Gloucester County
Μαζί με το προηγούμενο κομμάτι και με τη σωστή ώρα ακρόασης μπορούν να μεταφέρουν και τον πιο αρνητικό ακροατή σε ψυχεδελικές εμπειρίες και υπερβατικές εικόνες. 

44. Pains Of Being Pure At Heart - "Heaven's Gonna Happen Now" από το Belong
Εντάξει, ψέματα είπα νωρίτερα. Φέτος υπάρχουν αρκετά πολύ καλά κιθαριστικά κομμάτια. Αυτό για παράδειγμα συμβολίζει τη νεανική ορμή, σφριγιλότητα και αισιοδοξία. Όσο γεροκλανιάρης και να αισθάνεσαι δεν μπορεί να μην χοροπηδήσεις με αυτά τα ριφάκια. Προσοχή όμως στο κούνημα μη σπάσει κανάς γοφός.

43. Peggy Sue - "Shadows" από το Acrobats
Μυστήριο πλανάται σε αυτές τις σκιές από το Brighton.Πίσω από τις άγουρες φωνές της Peggy και των φίλων της ακροβατεί σαν αράχνη ένα δυσοίωνο βιολί. Παράξενο αλλά γοητευτικό κομμάτι.

42. ...Trail Of Dead - "Cover The Days Like A Tidal Wave" από το Tao of the Dead
Κάποια από τα σημεία του κομματιού θα μπορούσαν να τα είχαν γράψει και οι Muse. Άλλωστε φαίνεται ότι οι δύο μπάντες μοιράζονται την άποψη ύπαρξης μιας κοσμικής συνωμοσίας που μπορεί να εκφραστεί μόνο από κιθαριστικούς μετεωρίτες και keyboards supernova. Εδώ οι Τεξανοί, που περπατούν σε έναν ολισθηρό δρόμο με πολλές αστοχίες, προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να γυρίσουν πίσω στην πηγή -ή αλλιώς Source, Tags And Codes όπως έλεγαν το κλασικό τους άλμπουμ- με μία απελευθέρωση ωμής ενέργειας.

41. I Break Horses - "Wired" από το Hearts
Όμορφο και ρυθμικό στο πρώτο του κεφάλαιο δεν σε προετοιμάζει με τίποτα για το λιώσιμο λόγω υψηλών θερμοκρασίων στο δεύτερο. Οι κιθάρες πρέπει να βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση όταν το ζευγάρι Σουηδών τελείωσαν με αυτές αλλά κανείς δεν ρωτάει για τον εγκέφαλό μας που με αυτές τις αυξομοιώσεις του ήχου χάνει κάθε αίσθηση ισορροπίας και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι αν περπατάμε στο πάτωμα ή το ταβάνι δεν έρχεται σε απόσταση αναπνοής. Ιεροσυλία πιθανόν αλλά μετά από αυτό το κομμάτι ακόμα και ο Kevin Shields θα ένιωθε μια ζαλάδα.

40. Elbow - "Jesus Is A Rochdale Girl" από το Build A Rocket Boys!
Σήμα κατατεθέν της μπάντας με όλα τα κλισέ της που αγαπάμε να βρίσκονται εδώ. Μακάρι να υπήρχαν και άλλα παρόμοια προσωπικά κομμάτια που σε κρατάνε σφιχτά στην αγκαλιά τους και δεν θες να το κουνήσεις ρούπι. Εξάλλου είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο Guy Garvey γράφει καλύτερα όταν εμπνέεται από τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις.

39. James Blake - "I Mind" από το James Blake
To hype αστοχεί για μια ακόμη φορά αλλά αυτό το κομμάτι είναι πραγματικά καλό. Με τις μικρές του λεπτομέρειες και τα minimal εφεδάκια του συν έναν παράξενο χορευτικό -λιγάκι σαν τσιφτετέλι- ρυθμό γίνεται πράγματι απολαυστικό. 

38. Jesca Hoop - "While You Were Away" από το Snowglobe EP
Δίπλα-δίπλα με τον φίλαράκο της Guy Garvey η πρώην babysitter του Tom Waits (όχι του ίδιου δεν έχει γεράσει τόσο ο Tom) και το highlight του φετινού της μίνι δισκίου. Ότι ξέρει να γράφει παιχνιδιάρικους και φιλοσοφημένους στίχους το ξέραμε, αυτό που δεν ξέραμε είναι ότι μπορεί να σχηματίσει τόσο βαθιές χαρακιές μελωδίας.

37. Still Corners - "Endless Summer" από το Creatures of an Hour
Ζεστό, ευάλωτο αλλά προκλητικό. Το μικρό πληγωμένο ελαφάκι Tessa Murray, με τη χάρη και την σκηνική παρουσία μιας τοστιέρας αλλά γλυκύτερη και ομορφότερη από την Kate Moss, σε προσκαλεί να ακούσεις το τραγούδι της σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος. Εκεί βέβαια έχει κάτι ωραίες παραμορφωμένες κιθάρες που σε κάνουν να ξεχνάς το όνομά σου.

36. Memory Tapes - "Sun Hits" από το Player Piano
Αν πιστεύετε πως υπάρχει κάποιο φετινό κομμάτι περισσότερο καλοκαιρινό, αισιόδοξο, χαρούμενο, ηλιόλουστο, δροσιστικό, κολλητικό, ανεβαστικό, χοροπηδηχτό, ζουμπουρλό, αποβλακωμένο από τη ζέστη τότε κάτι δεν ακούτε καλά. Ξαναδοκιμάστε φέρνοντας στο μυαλό σας εντωμεταξύ beaches και peaches.

35. Gruff Rhys - "Shark-Ridden Waters" από το Hotel Shampoo
Και μιας και βρισκόμαστε στην παραλία και χαζεύουμε τη θάλασσα και τις ομορφιές της να θυμηθούμε την έξοχη δουλειά που έκανε και φέτος ο Gruff, ένα από τα πιο πολύτιμα μυαλά της σύγχρονης μουσικής. Εδώ χρησιμοποιώντας δείγμα από το "It Doesn't Matter Anymore" και την εκτέλεση των Cyrkle κάνει το θαύμα του και ενώνει με το χιούμορ, τις αρμονίες του και την άνεσή του δύο εποχές σε μια ατμόσφαιρα.

34. Connan Mockasin - "Megumi The Milky Way Above" από το Forever Dolphin Love
Συνήθως είμαστε υπέρ της ποιότητας σε σχέση με την ποσότητα αλλά αυτό το ονειρικό κομμάτι του Νεοζηλανδού τελειώνει τόσο γρήγορα και μας αφήνει να ζητάμε και άλλο. Ευτυχώς στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου παίρνει το χρόνο του όπως τόνισε και η uptight στην παρουσίαση του "Forever Dolphin Love". Εδώ υπάρχει μια υπέροχη ατμόσφαιρα '90s και η κιθάρα μοιάζει αρκετά με το "All Flowers In Sun" της Liz Frazer και του Jeff Buckley αλλά αντί για τα βαρύγδουπα φωνητικά των δύο Φωνών υπάρχουν τα πιτσιρίκια που μας καλοσωρίζουν "hello Connan" και η ερασιτεχνική αλλά εκφραστική φωνή του ξανθομάλλη progressivο-ψυχεδελά. Σαν ψωμί με ζάχαρη και γάλα από τα χέρια της γιαγιάς.

33. Tuneyards - "Powa" από το W H O K I L L
Αφού είπαμε για δύο φωνές των '90s και πίσω νωρίτερα, ερχόμαστε σε μία φωνή που θα μείνει στη δεκαετία που διανύουμε. Συνθετικά έχει κάνει καλά πράγματα και μπορεί ακόμα περισσότερα αλλά η Merill έχει μια φωνάρα με τέτοιο εύρος, βάθος, ύψος, τα πάντα όλα, που βρίσκεις μια τέτοια κάθε τόσα χρόνια. Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι το "Powa" είναι εξαιρετικό τραγούδι και σπουδαία σύνθεση. Το δε θέμα του τόσο ζουμερό όσο πρέπει για να ταιριάζει με τα φωνητικά πυροτεχνήματα της Merill ενώ η κιθάρα σιγοκαίει και ζεσταίνει τα δύο σώματα που κουλουριάζονται μπροστά της και πάνω στη φλοκάτη.

32. J Mascis - "Several Shades Of Why" από το Several Shades Of Why
Δεν υπήρξαμε ποτέ μεγάλοι θαυμαστές των Dinosaur Jr. αλλά σίγουρα αναγνωρίζουμε τη μεγάλη πορεία που έχουν διαγράψει και οι ίδιοι αλλά και οι Sebadoh. Αυτό εδώ είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Πιο συναισθηματικό, πιο μελωδικό, πιο προσωπικό και πιο κομψό και συνολικά μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από τον ασπρομάλλη τραγουδιστή και κιθαρίστα.

31. The Unthanks - "Gan To The Kye" από το Last
Κάποιοι δεν έχουν καιρό για ζουζουνίσματα στο τζάκι, αλλά το χρειάζονται μόνο για να πετάνε τα περιορισμένα ξύλα που μαζεύτηκαν από καθημερινό μόχθο για να ζεστάνουν ακόμα έναν σκληρό χειμώνα στο βορειότερο σημείο της Αγγλίας. Κομμάτι από μια άλλη εποχή (η Rachel από τη μπάντα σε συνέντευξή της είπε πως διαδραματίζεται την περίοδο που τα αγγλικά και τα σκωτσέζικα σύνορα ήταν ακόμα ασαφή) με λάσπες, αγελάδες (= kye), χωριατοπούλες με πλεξούδες σαν κάδρο των ροδομάγουλων προσώπων τους, και μπαρούτι που σήμαινε νόμο για όποιον το είχε. Αυτά διηγούνται οι κοπέλες από το Northumberland και παρότι οι μελωδίες τους είναι πανέμορφες έχουν από πάνω τους ένα σύννεφο γκριζωπού τονισμού.

30. The Luyas - "Cold Canada" από το Too Beautiful To Work
Την παγωμένη χώρα τους εξυμνούν τα παιδιά από το Μόντρεαλ. Πολύ χειμωνιάτικο, πολύ χιονιστερό, με βαριά και ασήκωτα πνευστά με τη φωνή της Jessie Stein να μοιάζει με παγωμένο βοριά. Ακούγονται σαν το πρώτο EP των Arcade Fire, ιδανικό για όποιον αναπολεί τις πιο αθώες μπαρόκ εποχές τους.

29. Black Keys - "Lonely Boy" από το El Camino
Πιθανότατα η μεγαλύτερη rock μπάντα αυτή τη στιγμή (όσο συνεχίζει τις διακοπές του ο Josh Homme τουλάχιστον). Το rock τους είναι τόσο αθώο και χωρίς κρυφές ατζέντες που δικαίως πουλάνε σαν τρελοί, αντιπροσωπεύοντας παράλληλα και μια υγιή μίξη τρέλας και ειρωνίας που υπάρχει πολύ σπάνια πλέον στη μουσική. Στο συγκεκριμένο κομμάτι βρίσκεται ο πυρήνας του συναισθήματος για το οποίο ουρλιάζει σε όλο το School Of Rock ο Jack Black, ενώ στο βίντεο εκφράζεται η διαχρονική ανάγκη να «τσαντίζεις την εξουσία» ("stick it to the Man"). Οι Black Keys όμως είναι αρκετά ώριμοι για να ξέρουν ότι η εξουσία υπάρχει παντού αλλά με διαφορετικές στολές και αυτή ακριβώς η αυτογνωσία είναι που τους ξεχωρίζει.

28. The Horrors - "You Said" από το Skying
Ένας από τους βασικούς λόγους που το Skying ακούγεται τόσο φρέσκο, επιθετικό και σίγουρο. Αφού το πήγε από εδώ, το πήγε από εκεί ο Faris, πειραματίστηκε με τις μελωδίες των Cat's Eyes, ξεσκόνισε τον goth ήχο από τον ώμο του και έβγαλε ένα εξωστρεφές άλμπουμ που τον εκτόξευσε στις παρυφές του ενδιαφέροντος τύπου και κόσμου. Το Skying είναι αναμφίβολα το άλμπουμ που ξεχώρισε από τα κλασσικά περίεργα Αγγλάκια με τις new wave επιρροές. Όπως είπαμε, το γυαλιστερό "You Said" σαλπίζει αυτή την αλλαγή ανέμου και το κάνει με στυλ.

27. Low - "Especially Me" από το C'mon
Σιγά το νέο. Οι Low ξέρουν να γράφουν συγκλονιστικά τραγούδια και σε ένα εξαιρετικό άλμπουμ σαν το φετινό τους αποκλείεται να μην υπήρχαν 3-4 χαρακτηριστικά τέτοια. Αυτό ξεκινάει σαν καρδιοχτύπι, και στη συνέχεια αναλαμβάνει η Mimi Parker να υμνήσει τη μελαγχολία με τη φωνή της να μοιάζει με βόμβο της καρδιάς που χάνει το σήμα του στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Δεν είναι ότι πιο βαρύ έχει γράψει η μπάντα αλλά σίγουρα είναι ένα παράδειγμα του εσωτερικού αναβρασμού που τόσο καλά ξέρουν να εκφράζουν.

26. Little Dragon - "Brush The Heat" από το Ritual Union 

Εναλλακτικά μπορείτε να διαβάσετε και το Rum Diary του Hunter Thompson και τις περιπέτειες του Paul με τον Yeamon και τη Chenault για να πάρετε μια ιδέα για την ατμόσφαιρα του κομματιού.

25. Rosebuds - "Limitless Arms" από το Loud Planes Fly Low
Ή αλλιώς όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι. Πάντως φροντίζουν να κρατούν χαμηλά το προφίλ τους οι Καρολινέζοι γιατί η αλήθεια είναι πως η μουσική τους δεν έχει και τη μεγαλύτερη ζήτηση σε αυτή τη φάση. Κακώς, κάκιστα γιατί διαμάντια σαν και αυτό πηγαίνουν χαμένα αντί να κυριεύουν τα ραδιοκύματα. Μελωδία, ένρινες κιθάρες και μελαγχολία σε ένα πεντάλεπτο που ούτε καταλαβαίνεις πότε περνά.

24. Lia Ices - "Little Marriage" από το Grown Unknown
Ντυμένη κατάλληλα η Lia Ices, μαζί με το χορό πίσω της, φτιαχνει ένα υποβλητικό σκηνικό και κάνει κουπί στον αρχαίο και σιωπηλό σκοτεινό ποταμό. Ας επικεντρωθούμε στην ηχώ του κομματιού, που μοιάζει να ηχογραφήθηκε σε σπηλιά, αλλά και τη σοπράνο φωνή της που παντρεύει ένω σωρό μυστήρια πλάσματα κάμποσες λεύγες κάτω από τη θάλασσα.

23. St. Vincent - "Strange Mercy" από το Strange Mercy
Δε σου αφήνει πολλές επιλογές αυτό το πανέμορφο και επιτέλους στρογγυλό διάλειμμα από έναν δίσκο με αρκετές οξείες γωνίες. Η Annie Clark χαλαρώνει και αφήνει το απαλό κομμάτι του εγκεφάλου της κιθάρας της να μιλήσει και να βγάλει μερικά ζαχαρένια ριφάκια. Παρότι προσπάθησε να πειραματιστεί αρκετά, νομίζω πως ο καλύτερος πειραματισμός της στον δίσκο ήταν αυτό το ομώνυμο κομμάτι όταν ακριβώς σταμάτησε να προσπαθεί, να πιέζει και να πιέζει. 

22. Soft Province - "One Was A Lie" από το Soft Province
Μου πήρε καιρό να το καταλάβω (περίεργο για έναν rock δίσκο) αλλά τώρα πίνω νερό στο όνομά του. Η κορωνίδα ενδεχομένως να είναι αυτό το κομμάτι που με τα εκρηκτικά του sing along, τις φρυγανιστές και χορευτικές του κιθάρες και το στενό δέσιμο κιθάρας και drums φτιάχνει έναν άλυτο δεσμό και πέφτει σαν παγάκι στο κεφάλι. Ειδικότερα σε αυτό το κομμάτι οι Soft Province (ουσιαστικά Besnard Lakes χωρίς την παντόφλα της κυρίας Olga) έχουν αποβάλλει αυτή τη διαβόητη σοβαροφάνεια και διστακτικότητα των Καναδών για κάτι πιο αεράτο, ξεχειλίζοντας επιτέλους το ποτήρι που οι Besnard άφηναν μισογεμάτο.

21. Okkervil River - "Show Yourself" από το I Am Very Far
Αν δεν υπήρχε και αυτό θα είμασταν στην πλευρά των απογοητευμένων από τη φετινή βόλτα των Okkervil River. Εμείς έτσι κι αλλιώς εδώ και καιρό ακουλουθούμε τον πρώην Okkervil River Jonathan Meiburg και τους Shearwater του. Άρα είναι περισσότερο εγκυκλοπαιδικές οι ακροάσεις της μπάντας του Will Sheff. Εν τούτοις το "Show Yourself" είναι και φαίνεται ένα αμερικάνικο μοντέρνο folk κομμάτι που με την ατμόσφαιρά του μαγεύει και μας μεταφέρει σε ένα σκονισμένο υπόγειο που η τηλεόραση έχει χαλάσει και ακούγεται μόνο η μουσική που ταξιδεύει στο μισοάδειο δωμάτιο και σταματά μόνο στο ψυγείο για να πάρει μπύρες. Αυτή η ξαφνική ψιχάλα ηλιαχτίδων που έρχεται με το ριφάκι της κιθάρας φωτίζει το δωμάτιο αλλά αποκαλύπτει και τη σκόνη που αιωρείται. Οι ήρωες του Will Sheff θα ήταν περήφανοι.

20. Clare Muldaur Manchon - "Invisible" από το Letters to Distant Cities
Ένα από τα δύο κομμάτια του δίσκου με μελοποιημένα ποίηματα του Τούρκου ποιητή Ziyalan που δεν είναι spoken word. Το συγκεκριμένο το τραγουδά η Clare από τους Clare and the Reasons και ξεχωρίζει λόγω της αιθέριας και νεραϊδένιας φωνής της. Η μουσική σα να έχει βγει από παιδικό μουσικό κουτί είναι απολύτως ταιριαστή με την αθωότητα που διαπνέει το τραγούδι και την αλαφροϊσκιωτη αφήγηση της Clare. Θα μου θυμίζει για πάντα ένα σκισμένο βιβλιαράκι με παιδικά παραμύθια του υπερφυσικού και του μαγικού, όταν η παιδική φαντασία ενωνόταν με το φόβο για τα ξωτικά που παραμονεύουν στο σκοτεινό δωμάτιο.

19.The Rapture - "How Deep Is Your Love" από το In The Grace Of Your Love
Η επιστροφή των Rapture αναμενόταν πως και πως. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την επιτυχία του "House of Jealous Lovers" άλλωστε; Εμείς μπορούμε και το κάνουμε καθημερινά από τότε. Αφού φέτος έβγαλαν και αυτόν τον χορευτικό δυναμίτη που μπορεί να σηκώσει σκόνη σε ένα κλαμπ τότε το έργο μας γίνεται ευκολότερο. Σαν κομμάτι κλαμπ δεν είναι κάτι καινούργιο, αυτές οι δύο-τρεις κινήσεις τους όμως σε βαράνε σαν καφεΐνη το πρωί και σου επιβάλλουν να χορέψεις.

18. Modeselektor - "Blue Clouds" από το Monkeytown
Η ιδανική εισαγωγή για το τι θα ακολουθήσει στον δίσκο. Σκαλοπάτι-σκαλοπάτι ανεβαίνουμε στα beats και τις λούπες μέχρι να φτιαχτεί το οικοδόμημα που είναι φτιαγμένο από μπλε συννεφάκια γεμάτα ηλεκτρισμό που όταν τσουγκρίζουν μεταξύ τους γεννούν μια μεταλλική μωβ και ζεστή βροχή. Η επιρροή του Flying Lotus ξεκάθαρη αλλά οι Γερμαναράδες φτιάχνουν το δικό τους τροπικό τοπίο στη ζούγκλα.

17. Modeselektor - "This" από το Monkeytown
Και εκεί που όλα πήγαιναν μιά χαρά στη λίστα και είχαμε αποφύγει τα δράματα τώρα ετοιμαστείτε για όργια ασυδοσίας και κατάχρησης εξουσίας. Τι να κάνουμε; Αφού παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τον όρο «αγαπημένα κομμάτια της χρονιάς» και δεν θα διστάσουμε να βάλουμε ακριβώς αυτά ανεξαρτήτως αντικειμενικότητας. Εξάλλου έχει σημασία η ύπαρξη των κομμματιών, όχι τόσο η σειρά με την οποία μπαίνουν ή αν έχει ξαναμπεί κάποιο από τον ίδιο καλλιτέχνη. Θα υπάρξουν τρεις τέτοιες παρασπονδίες. Η μία από αυτές είναι για χάρη των Γερμανών με τα κομμάτια τους να βρίσκονται πλάι πλάι. Στο "This" τα πράγματα σοβαρεύουν. Συνεχίζουν το χτίσιμο σκαλοπάτι, σκαλοπάτι που λέγαμε νωρίτερα και αφού μπαζώνουν με κάποια filler κομμάτια πιάνονται από μία λέξη του Thom Yorke και ασελγούν πάνω της πετώντας όλο τους το οπλοστάσιο μέχρι το κομμάτι να αγγίξει τα άστρα. Η ηλεκτρική κιθάρα προς το τέλος είναι η μεγαλύτερη στιγμή του δίσκου και μετατρέπει το κομμάτι σε κάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο πλούσιο ρόστερ της δισκογραφίας των Radiohead.

16. Lisa Hannigan - "Paper House" από το Passenger
«Όλοι είμαστε λίγο ερωτευμένοι με τη Lisa Hannigan» έγραφε ένας ξένος αρθρογράφος (συγγνώμη αρθρογράφε, δε θυμάμαι άλλα στοιχεία) και μπορώ να πω ότι συμφωνώ απόλυτα.
Η Lisa είναι πολύ όμορφη γυναίκα όμως ορκίζομαι πως ουδόλως δεν επηρεάστηκα από αυτό το γεγονός ώστε να λάβει την ευμενέστατη θέση που καμαρώνει στη λίστα. Το "Paper House" είναι ένα αυθεντικό μελωδικό ιρλανδικό σύγχρονο folk κομμάτι που διανθίζεται με συναρπαστικά έγχορδα, ένα ρυάκι ακουστικής κιθάρας και φυσικά τη ζαχαρένια φωνή της ζαχαρένιας Lisa. Συνολικά εξάλλου έκανε το βήμα παραπάνω στις συνθέσεις της αλλά αυτό θα το αναλύσουμε στην ειδική καταχώρηση για το Passenger.

15. Dodos - "Companions" από το No Color
Μια μικρή έκπληξη για εμάς να βλέπουμε τους Dodos τόσο ψηλά σε λίστα μας, να όμως που με την επιμονή τους να βγάζουν δίσκο σχεδόν κάθε χρόνο ανταμείφθηκαν. Το "Companions" βοηθά εκείνους να ξεφύγουν από τη συναισθηματική αναπηρία της αμερικανικής indie rock και αγκαλιάζει τον ακροατή στον γρήγορο ρυθμό του. Η δεξιοτεχνία τους αυτή τη φορά είναι σε απόλυτη συνεννόηση με την καρδιά τους και επιτέλους μοιάζουν τα παιδιά να γίνονται άντρες. Η πλάκα είναι πως ένα τόσο όμορφο κομμάτι γράφτηκε χωρίς τη συμμετοχή της Neko Case που κατά τα άλλα την είχαν στη διάθεσή τους σε ολόκληρο τον δίσκο και ήταν από τους βασικούς παράγοντες που η μπάντα επέστρεψε σε συνθήκες έμπνευσης.

14. Anna Calvi - "Suzanne and I" από το Anna Calvi
Κατευθείαν από τα μούτρα σε πιάνει αυτό το άμεσο χιτάκι της χαμένης κόρης της PJ Harvey. Τελικά όντως η PJ το εννούσε, όταν αναρωτιόντουσαν οι ευκολόπιστοι, πως δεν έπνιξε στην πραγματικότητα την κόρη της στο To Bring You My Love. Η κόρη μεγάλωσε,σχολείο, κ.λ.π.. Εντάξει ηλικιακά ίσως δεν ταιριάζει η ιστορία και η Anna είναι λιγότερο ωμή και πιο ρομαντική από τη μαμά της. Πάντως ο ύμνος στη Suzanne (Vega; του Cohen;) βασιλεύει ήδη ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα και αξιομνημόνευτα κομμάτια των τελευταίων χρόνων. Την ώρα που οι καλλιτέχνες σκοτώνονται για το πρώτο hit προκειμένου να μπουν στο χάρτη αυτή το κατάφερε με τη μία και με στυλ.

13. Raphael Saadiq - "The Answer" από το Stone Rollin'
Ο κόσμος είναι καλά και συνεχίζει να γυρίζει όταν ακούμε τέτοια κομμάτια. Ο Raphael σήκωνε μόνος του και με το ένα χέρι την αναβίωση της καλής soul και r'n'b μέχρι που ήρθε η Janelle Monae (χρόνια πολλά παρεμπιπτόντως) για να πάρει λίγο βάρος από τους ώμους του. Εδώ στο τελευταίο και καλύτερο κομμάτι του άψογου Stone Rollin' έχουμε την ιστορία του να μεγαλώνει ένα παιδί στο γκέτο. Ο Raphael περιγράφει πως ήταν να ζει σε «μία όμορφη και σκοτεινή πόλη» και πως μπορεί να ήταν τρομακτικά αλλά ένιωθε πως πολλοί άνθρωποι ήταν η οικογένειά του. Στο "Answer" ο Raphael μας δείχνει τον δρόμο με ευαγγελική διάθεση και εμείς τον ακούμε με κατάνυξη.

12. British Sea Power - "Cleaning Out the Rooms" από το Valhalla Dancehall
Μια δεκαπενταετία αργότερα οι Pumpkins βρήκαν τον μάστορά τους από την Αγγλία στις υπνωτικές κιθαριστικές μελωδίες. Αυτό το ηλεκτρισμένο και συγκινητικό κομμάτι υπάρχει τριγύρω από τους τελευταίους μήνες του 2010 όταν συμπεριελήθει στο Zeus EP και τότε μάλιστα δεν το έβαλα στα καλύτερα του 2010 γιατί είχε ήδη ανακοινωθεί πως θα βρίσκεται στο καινούργιο άλμπουμ των BSP. Πράγματι, το "Cleaning Out The Rooms" είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου αλλά όχι το καλύτερο. Αυτό δείχνει τι κατάφεραν και φέτος οι εγκληματικά υποτιμημένοι Brightonιανοί και επίσης αποκαλύπτει και τη δεύτερη παρασπονδία της λίστας. Αργότερα. Περισσότερα για το τραγούδι υπάρχουν εδώ.

11. Radiohead - "Lotus Flower" από το The King of Limbs
Και αυτό υπάρχει τριγύρω από την εκτέλεση του Thom στις συναυλίες με τους Atoms For Peace από τα τέλη του 2009. Εκεί μας παρουσιάστηκε διστακτικό και εσωστρεφές, όμορφο σαν τις κλασσικότερες μπαλάντες Radiohead. Από τότε δουλευόταν και με τα μαγικά του studio, τη σύγχρονη προσέγγιση του Thom στη μουσική, την αντιμετώπιση του παραγωγού Nigel που προσπάθησε να γίνει minimal και την ιδιοφυϊα του Jonny που κάνει σκι στα φάσματα της κλασσικής μουσικής, ξαφνικά εκείνο το μεσημέρι της 18ης Φεβρουαρίου όταν ψάχναμε wireless σύνδεση στο πάρκο του Ευαγγελισμού μας το παρουσίασαν ως μια νεαρή, ζουμερή, ξεβγαλμένη δεσποινίδα έτοιμη για όλα. Τίποτα από τα βασικά στοιχεία του τραγουδιού δεν υπήρχε πια (εκτός από τα φωνητικά) και μάλιστα όλο το θέμα ντύθηκε με το πιο τολμηρό video των Radiohead από εποχής "Pop Is Dead" (που δεν ήταν πραγματικά τολμηρό αφού τότε ήταν μικροί και ανόητοι και τους συγχωρούνταν όλα). Στην αρχή μου ξίνισε το αποτέλεσμα. Πίστευα πως τα φωνητικά δεν ταιριάζουν απόλυτα με τη μουσική όμως σιγά σιγά κατάλαβα πως είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι Radiohead αυτής της εποχής. Μιας εποχής και μιας φάσης απρόβλεπτης, αυθόρμητης, που ευελπιστεί να αλλάξει τον τρόπο που ακούμε τη μουσική. Το "Lotus Flower" έγινε ένα χαλαρό κομμάτι που απολαμβάνει τον χώρο και φλερτάρει με τον διπλανό του. Το σκοτεινό beat που μοιάζει να βγαίνει από κάποιο σκονισμένο μηχάνημα συνοδεύει τον πιο τρελό χορό του Thom ενώ η ποιότητα αυτού του ακουστικού κομματιού που είχαμε ακούσει πριν δυόμισι χρόνια ξαναβγαίνει στην επιφάνεια παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που για τη νέα γενιά, που δεν έχει ακούσει Radiohead και δεν ξέρει τα "Creep", "Street Spirit" κ.λ.π. αυτό είναι το πιο δημοφιλές τους κομμάτι (μια ματιά στα αποτέλεσματα του youtube το επιβεβαιώνει).

10. Burial, Four Tet, Thom Yorke - "Ego" από το Ego / Mirror 12"
Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Μεγάλος θαυμαστής των δύο καλλιτεχνών της underground χορευτικής σκηνής ο Thom Yorke, με τον Four Tet να έχει συνοδεύσει τους Radiohead αρκετές φορές και να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί τους. Οπότε μία τέτοια συνεργασία ήταν αναμενόμενη. Η έκπληξη ήταν η συμμετοχή του απομονωμένου Burial που δε θέλει πολλά πολλά. Τους λόγους που πείστηκε δεν τους γνωρίζουμε, πάντως το "Ego" δεν είναι ένας διαγωνισμός εγωισμού αλλά αντίθετα το κομμάτι που περιμέναμε και ονειρευόμασταν και από τους τρεις τους. Με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες ο καθένας ανέλαβε τον τομέα του και επειδή και οι τρεις είναι θιασώτες του less is more αντί να βγει αχταρμάς βγήκε μια γευστικότατη γαριδομακαρονάδα. Είναι ένα μυστήριο γιατί αυτός ο club ύμνος δεν έχει ακουστεί περισσότερο και ευρύτερα. Απολαμβάνουμε τον soul Thom να κάνει καμάκι και να παίζει ένα απλό αλλά εθιστικό ριφάκι στο πιάνο, τον Burial να δανείζει τα τετράγωνα και τεκτονικά beats του και τον Four Tet να φτιάχνει την υποβρύχια ατμόσφαιρα που εκείνος τόσο καλά γνωρίζει. Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως έχει μείνει ένα κρυφό μυστικό ανάμεσα στους οπαδούς των τριών καλλιτεχνών αντί να λάβει τη θέση που του αξίζει εκεί έξω. Ας είναι. Τα κρυφά μυστικά είναι και τα γοητευτικότερα.

9. Antlers - "No Widows" από το Burst Apart
Νομίζω του δώσαμε την αναγνώριση που του αξίζει. Νούμερο 2 στη λίστα της uptight και εδώ στο νούμερο 9 για ακόμα ένα κομμάτι των Antlers που σε κάνει χάλια. Ώρες ώρες θυμίζουν φινάλε σκανδιναβικής ταινίας που κάποιος αυτοκτονεί ή πεθαίνει με φόντο την τρομακτική παρουσία της φύσης. Κάπως έτσι είναι και οι ήρωες των Antlers. Καταραμένοι και χωρίς ελπίδα, με τη φυσική πορεία των πραγμάτων να τους κοιτά με απορία και κατανόηση. Μετά το βαρύ αλλά αριστουργηματικό Hospice το "No Widows" είναι μια ξεκάθαρη συνέχειά του όταν ο πρωταγωνιστής έχει μείνει πλέον μόνος του και απαριθμεί με έναν μακάβριο τρόπο τα θετικά της μοναξιάς του σαν ήρωας του Brett Easton Ellis. Οι Antlers φτάνουν για μια ακόμη φορά στα όρια της ψυχής και στις παρυφές του επώδυνου ενδοσκοπισμού με την πιο στοιχιωτική σύνθεσή τους. Πιθανότατα τα καταφέρνουν σε αυτό καλύτερα απ' όλους αυτή τη στιγμή αποτελώντας μια πραγματική έμπνευση όταν έρχεται η ώρα να αποκτήσουμε προοπτική της μεγάλης εικόνας -"no perfect love above, there's no punishment below".

8. Stricken City - "Corridors" από το Losing Colour
Με στενοχωρεί κάθε ακρόαση αυτού του κομματιού γιατί σκέπτομαι ότι η μπάντα που το έγραψε δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Οι Stricken City πήγαν άπατοι και σίγουρα δεν τους άξιζε τέτοιο τέλος. Τουλάχιστον ο νοσταλγικός ήχος τους ταιριάζει με την κατάληξη των γεγονότων και η οδηγική αφήγηση της κιθάρας και της φωνής της Rebekah Raa αφήνουν μια πολύ όμορφη ανάμνηση. Το ριφάκι της κιθάρας και τα drums που περπατάνε έιναι η βάση για όλα τα υπόλοιπα που περιστρέφονται γύρω από αυτά και διανθίζουν μια κιτρινισμένη vintage εικόνα. Σαν όλα τα προπέρσινα hip εξώφυλλα, εδώ όμως είναι πραγματική ζωή και οι Stricken City ήταν αληθινοί και πολλά υποσχόμενοι. Θα μπουν στο ίδιο ράφι με τους Snowman, τους Mono In VCF και τόσους άλλους.

7. Wild Beasts - "Bed of Nails" από το Smother
Θριαμβευτική χρονιά για τους αγαπημένους μας Wild Beasts όπως και αναμενόταν. Έκαναν τα headlining τους σε φεστιβάλ, πήραν εξαιρετικές κριτικές και ανοίχτηκαν σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Τώρα αρχίζουν γι'αυτούς τα δύσκολα βέβαια καθώς θα πρέπει να αρχίσουν να αποδεικνύουν πράγματα. Προς το παρόν μακριά από κριτικές και κρίσεις συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το αριστούργημα του τρίτου τους δίσκου που έσπασε τα σύνορα του indie και έγινε μια μεγάλη επιτυχία για τους σταθμούς -όπως το BBC6- που ξέρουν από καλή φέτα. Τι κάνει όμως αυτό το κομμάτι τόσο ιδιαίτερο; Καταρχήν ότι μοιάζει αυθόρμητο μετά από χιλιάδες πρόβες παρόμοιων κομματιών. Ξεχειλίζει σαν αισθησιακή λάβα από μέσα τους σαν έτοιμο από καιρό και επιβεβαιώνει πόσο καλοί μουσικοί είναι. Αυτή τη φορά σολάρει ο Hayden Thorpe στα φωνητικά και καλώς γιατί αυτό χρειάζεται μια λάγνα φωνή έτοιμη να παραδοθεί χωρίς να έχει τη βαρύτητα του Fleming, χωρίς δεύτερες σκέψεις για τις επιλογές που θα γίνουν αυτή τη νύχτα, χωρίς υποχρεώσεις και με τις κάθε λογής ουσίες να παίρνουν τα ηνία. 

6. Wilco - "One Sunday Morning" από το The Whole Love
Τους φχαριστηθήκαμε φέτος τους Wilco. Επέστρεψαν στα πολύ καλά τους και μάλιστα έγραψαν ένα από τα καλύτερα τους τραγούδια. Όλα ξεκίνησαν από τη συνάντηση του Jeff Tweedy με τον σύζυγο της λογοτέχνιδος Jane Smiley και την γεμάτη νόημα συζήτηση που είχαν. Ο άντρας της Smiley μίλησε για το θεοσεβούμενο και θεοφοβούμενο πατέρα του που προσπάθησε να επιβάλλει τον τρόπο ζωής του στο γιο του. Από εκεί και πέρα σίγουρα ο Tweedy ως καλλιτέχνης θα το διάνθισε (δεν γνωρίζουμε ποια σημεία είναι από αφήγηση, ποια από εμπειρίες και ποια φανταστικά) και στην καρδιά αυτής της υπέροχης 11λεπτης americana σκηνοθετεί τη σκηνή της κηδείας του πατέρα και των αναμεμειγμένων συναισθημάτων του γιου που από τη μία αισθάνεται την απώλεια αλλά και από την άλλη αισθάνεται ελεύθερος από τα δεσμά του πατέρα του και την μόνιμη αίσθηση απογοήτευσης που αισθανόταν ότι του δημιουργούσε. Ο Tweedy λέει αυτή την ιστορία πάνω από μια ακουστική κιθάρα και ένα διστακτικό πιάνο καταφέρνοντας να επιβάλλεται και να μαγκώνει τον ακροατή για 11,5 ολόκληρα λεπτά (πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο με τα σημερινά δεδομένα) αφήνοντάς του όμως χώρο να χαθεί και στις δικές του σκέψεις. Κάπου εκεί στη μέση είσαι σίγουρος ότι έχει πιάσει βροχή αφού έχει συννεφιάσει το δωμάτιο. Μόλις τελειώνει όμως το κομμάτι βλέπεις έξω έναν πεντακάθαρο ουρανό και ένα χειμωνιάτικο απόγευμα τόσο διαυγές όσο και το ζεστότερο ανοιξιάτικο. Μπορεί και να έβρεξε για λίγο βέβαια. Ποιός ξέρει τι έγινε σε αυτά τα 12 λεπτά;

5. Metronomy - "Trouble" από το The English Riviera
Σειρά έχουν τα μουσικά ξαδέρφια των Γάλλων Phoenix. Επιτρέψτε μου όμως να πιστεύω πως ακόμα οι Phoenix δεν έχουν βγάλει ένα τόσο φοβερό μίγμα ηλεκτρονικής και jazz μουσικής με λίγο βρετανική pop. Και αν κάνουν καλά τα πιο χορευτικά κομμάτια του δίσκου εδώ περιέργως είναι απείρως καλύτεροι τόσο που θα έπρεπε να σκεφτούν μια μικρή αλλαγή καριέρας ή έναν τέτοιο ολόκληρο δίσκο. Το θέμα είναι ένας κλασσικός καυγάς αγοριού-κοριτσιού που αγαπιούνται αλλά τσακώνονται τα ατιμούλικα. Η ατμόσφαιρα μοιάζει με γαλλικό κινηματογράφο στυλ Nouvelle Vague με τα keyboard να σε κάνουν να φαντάζεσαι πολύωρα πλάνα σε παραλίες και ψιθύρους ενώ ο οργασμός από καραμελένιες κιθάρες στο φινάλε βάζει τα ιδανικά credits σε έναν προβληματικό και μάλλον καταραμένο έρωτα.

4. Bombay Bicycle Club - "Lights Out, Words Gone" από το A Different Kind of Fix
Όπως πολύ σωστά παρατηρεί η uptight, το video του κομματιού είναι άλλο ένα στη σειρά αυτών που κάποιος ή κάποιοι αταίριαστοι με τη μουσική τύποι χορεύουν στο ρυθμό του. Αυτό όμως κάτι δείχνει για ένα τέλειο χορευτικό και χαλαρωτικό pop κομμάτι που τα κάνει όλα σωστά. Είναι τόσο άψογα χρωματισμένη η δομή του που οποιοσδήποτε αργός χορός ταιριάζει σαν ονειρεμένος παρτενέρ μαζί του. Εμείς άλλου είδους μουσική περιμέναμε από τους Βρετανούς αλλά αυτοί έχουν φύγει από τις μελαγχολικές αγγλικές πόλεις και στο "Lights Out, Words Gone" περιφέρονται με ένα κοκτέηλ στο χέρι στις ακτές της αγγλικής Ριβιέρας. 


3. British Sea Power - "Mongk II" από το Valhalla Dancehall 

Αυτή η βόμβα ενέργειας φαίνεται πως μάζεψε πυρήνα από όλα αυτά τα χρόνια στο δρόμο, τα μεθύσια, τους πρησμένους αστράγαλους και απελευθερώθηκε σε ένα ηρωικό τραγούδι με μερικά διαμάντενια αποστάγματα σοφίας. Ένας ήχος που μοιάζει με Franz Ferdinand μετά από ένα βαρέλι «ενεργειακά» ποτά και δύο κιλά κότσια περισσότερα. Από τη μία μας καλούν να χαθούμε στο ρυθμό μέχρι τελικής πτώσεως, από την άλλη μας θυμίζουν την πηθικοειδή μας προέλευση. Αλλά οι BSP δεν είναι υπεράνω. Τα έχουν κάνει όλα αυτά και τα έχουν πληρώσει σε σπασμένες μύτες και ραγισμένα δόντια και πλευρά. Η ζωή στους BSP είναι ωραία. Κάνεις βουτιά από τη σκηνή στο πλατό χωρίς να βρίσκεται κανείς να σε πιάσει.

2. Fleet Foxes - "The Shrine/An Argument" από το Helplessness Blues 

Εδώ υπάρχουν τρεις κινήσεις. Στις δύο πρώτες είναι σα να ακούμε μαζί δύο πολύ καλά κομμάτια τους -όχι όμως κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από αυτούς. Το τελευταίο δίλεπτο όμως είναι μια εξωσωματική εμπειρία. Αλλά ας μην αγνοήσουμε το πρώτο κεφάλαιο που στηρίζεται στην ακουστική κιθάρα και στην καλύτερη ερμηνεία του Robin Pecknold που σαν bluesman του δίνει και καταλαβαίνει. Ούτε την αλλαγή που μετατρέπει το κομμάτι σε μία πιο κλασσική folk rock σύνθεση από τις πολλές που έχει η μπάντα. Ούτε καν αργότερα στην σχεδόν εκκλησιαστική ησυχία της κορύφωσης. Και πάλι όμως η σημαντικότερη στιγμή του κομματιού είναι αυτό το τελευταίο jazz δίλεπτο με τα έγχορδα στην ανάποδη που ο εγωισμός γίνεται κλωστές και αποσυντίθεται. Ο ακροατής βυθίζεται σε μια ψυχεδελική και μυσταγωγική εμπειρία που δοκιμάζει το μυαλό στην προσπάθεια να μας πλησιάσει σε κάτι Θείο και ανώτερο.  Σα να ξεθάβουν μια αρχαία τοιχογραφία και ανάβουν ένα τρεμάμενο σπίρτο για να μας διηγηθούν μία μία την κάθε εικόνα και τους αιώνες που κουβαλάει πίσω της. 

1. Radiohead - "Bloom" από το The King of Limbs
Τόσες και τόσες λίστες γράφτηκαν φέτος και μόνο ένα μικρό blog με όνομα A Reminder έβαλε το "Bloom" στο νούμερο ένα. Όλες οι άλλες λίστες το αγνόησαν πανηγυρικά. Και αν μπορώ να δεχτώ εκείνες που απουσιάζει το King Of Limbs, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί προσπεράστηκε ένα κομμάτι που για μένα βρίσκεται πιθανότατα στα 10 καλύτερα των Radiohead. Μετά από περίπου 20 χρόνια καριέρας νομίζω πως είναι άλλο ένα παράσημο και άλλο ένα κατόρθωμα για τους πέντε.

Τώρα... Γιατί μας άρεσε τόσο το κομμάτι; Γιατί μπήκε στην πρώτη θέση και των δύο μας, και γιατί ξεπέρασε δεκάδες άλλα εξαιρετικά, πανέμορφα, μαγικά τραγούδια; Είπαμε ότι οι αριθμοί της λίστας είναι ενδεικτικοί. Δηλαδή οποιοδήποτε κομμάτι βρίσκεται στην τέταρτη δεκάδα, για παράδειγμα, θα μπορούσε μια άλλη στιγμή να βρίσκεται στην δεκάδα. Όλα τα κομμάτια της 20αδας θα μπορούσαν να αλλάξουν θέση μεταξύ τους. Μόνο τα πρώτα τρια θα παρέμεναν εκεί που βρίσκονται και πλησιάζοντας στο νούμερο ένα αυτή η θέση θα γινόταν ακόμα πιο αμετακίνητη. Οφείλω να ομολογήσω πως το "The Shrine/ An Argument" με κλόνισε λιγάκι. Μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά θα ήταν πρώτο χωρίς συζήτηση. Όμως το θέμα είναι πως, ενώ κάποια από τα 8 λεπτά του είναι ανατριχιαστικά, στο "Bloom" από την αρχή μέχρι το τέλος οι τρίχες του λαιμού στέκονται όρθιες προσοχή.

Από το ανάποδο πιάνο στην άρχη, στις τραχιές κιθαριστικές γλειψιές, στα afrojazz ντραμς, στα πυρετικά εφέ του Jonny Greenwood, στην ιδιοφυή μπασογραμμή του Colin, στα φωνητικά του Thom που ακούγονται πολύ καθαρά, σχεδόν οπερατικά, τα πνευστά που κάνουν βουτιά σε ένα λιβάδι από καταπράσινα και ανθισμένα έγχορδα, τα εκλεπτισμένα και κομψά keyboards, τον Thom να κάνει αρμονίες με τον εαυτό του σε μια υπερφόρτωση ομορφιάς και ξανά το μπάσο του Colin Greenwood να χαρίζει μια μπασογραμμή ζωής και να δίνει στο κομμάτι ένα μοναδικό τελείωμα που παρόμοιό του δεν μπορεί να επαναληφθεί.

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί είναι μια εμπειρία βουτιάς αλλά και ανθίσματος. Σαν μια βουτιά σε έναν καταγάλανο ωκεανό, να κολυμπάει δίπλα σε τεράστια χελωνίσια μάτια, να βλέπει τις ζελεδοειδείς τσούχτρες να περνούν, να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια για να ξαναπάρει ανάσα και μετά ξανά μέσα στο απέραντο και πεντακάθαρο γαλάζιο που το προσκαλεί. Όχι για να κόψει την επαφή με τον πάνω κόσμο και να πεθάνει ήσυχο στο ερήπιο των αναμνήσεων όπως στο "Pyramid Song" αλλά για να βουτήξει, να χαρεί, να ζήσει δυνατά, να κάνει μπουρμπουλήθρες, να πιάσει, να αγγίξει. 

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί στην ερώτηση "So why does it still hurt? " η απάντηση είναι "Don't blow your mind with whys".

Γιατί όμως μας αρέσει το "Bloom"; Γιατί είναι σαν ένα τελευταίο μπάνιο που θα εξαλείψει τις επίγειες αμαρτίες και θα παραδώσει το σώμα στη θάλασσα και στον ουράνιο ορίζοντα. Η αναγέννηση ήρθε με έναν τρόπο που δεν την κατανοούμε, ούτε την βλέπουμε, ούτε την μυρίζουμε. Δεν σημαίνει όμως ότι αυτή η νέα μορφή δεν είναι εδώ και εκεί και μαζί μας και κοντά μας. Γιατί απλούστατα την αισθανόμαστε. Μέχρι να ξανασυναντηθούμε κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο...

2010: Arcade Fire - "The Suburbs"
2009: Bat For Lashes - "Siren Song"
2008: Elbow - "The Loneliness of a Tower Crane Driver"
2007: Radiohead - "Reckoner"

Tweet