Αμπελοφασουλοσοφίες 28/8/11

Το κλασσικό χαλάρωμα των κυκλοφοριών της περιόδου έρχεται ως όαση μέσα στο συνήθη καταιγισμό της μουσικής. Ό,τι μας έχει ξεφύγει λόγω χρόνου ακούγεται τώρα και διάφορα άλμπουμ, αραχνιασμένα στους folders, μας αποκαλύπτονται.

Ανάμεσα στις συζητήσεις για τα φετινά μεταλλαγμένα κουνούπια που έχουν γίνει το talk of the town μεταξύ των ταξιτζήδων, των τουριστών, των πρεζακιών και όποιου άλλου έχει μείνει στην πόλη, οι υπολογιστές αναστενάζουν με ανακούφιση επειδή άδειασαν απο περιττά megabytes όπως ακριβώς ανακουφίστηκε η πρωτεύουσα απ' όλο αυτό το περιττό μελίσσι που έχει εγκατασταθεί στο σβέρκο της.

Εντάξει, ο δίσκος των Danielson ας πούμε δεν είναι ακριβώς περιττά megabytes. Και μόνο το μαγικό και ανατριχιαστικό "Hossana In The Forest" δικαιολογεί την ύπαρξή του και ακόμα περισσότερο.

Επιβάλλεται να το ακούσετε εδώ.

Ούτε βέβαια το Rome του Dangermouse είναι τέτοιο βάρος. Απλά δεν μπορώ να μην αισθάνομαι μια απογοήτευση, μετά απ'όλο αυτό το hype γύρω του, αφού κατέληξα πως είναι μια light εκδοχή του Broken των Soulsavers. Τη στιγμή μάλιστα που αντί για Lanegan έχει Norah Jones και Jack White δε μιλάμε απλά για light εκδοχή αλλά για διατροφή διαβητικών.

Αλλά να! Το γλυκούλι "Black" ξεπροβάλει σαν καλοριφέρ μέσα στο χιόνι οπότε δεν θα γκρινιάξω άλλο.

Αντίθετα θα γκρινιάξω και μάλιστα πολύ για τα (πολλά) χαμένα megabytes του φετινού δίσκου των Dears.

Όλες αυτές οι αλλαγές στη σύνθεσή τους τελικά τους μπέρδεψαν για τα καλά. Οι Καναδοί έβγαλαν έναν κλισέ δίσκο που δυσκολεύεται να το βουλώσει. Ξαφνικά οι εποχές του Gang of Losers μοιάζουν αιώνες πίσω.

Το "Lamentation" τουλάχιστον αφήνει κάποια σημάδια ζωής σχετικά με το μέλλον.

Η επανάσταση στη «μαύρη» μουσική συνεχίζεται φέτος, όχι με το Watch the Throne των κακομαθημένων και υπερεκτιμημένων νεόπλουτων Jay Z και Kanye West, αλλά μεταξύ άλλων και με την Jill Scott.

Στα χνάρια του ArchAndroid, με λιγότερες ιδέες βέβαια και πιο μελιστάλαχτη, η Jill Scott προσθέτει τον οβολό της σε αυτό το περίεργο αλλά γοητευτικό μίγμα jazz-progressive R&B που μαγείρεψε τόσο καλά πέρυσι η Janelle Monae.

Κάποιες φορές πολύ πιο «κοριτσίστικη» απ'ό,τι πρέπει αλλά άλλες φορές γερή και γεμάτη άνεση δημιουργός όπως στο φλογερό "Hear My Call", το χαλαρό "Some Other Time" (αν και οι στίχοι του είναι ακριβώς αυτό το στυλ Sex and the City που ανέφερα παραπάνω) και το κολλητικό "Shame" που κάνει το coast to coast και καρφώνει με στυλ.

Ως πιο παραδοσιακοί θα προτιμήσουμε προς το παρόν το "Hear My Call" από το πολύ ενδιαφέρον The Light of the Sun.

Tweet

So if you want to follow me you should know/ I was lost then and I am lost now/ And I doubt I'll ever know which way to go

Καμιά φορά εξαιτίας μερικών άλμπουμ αισθάνομαι σα να παίζω στο Memento. Είναι τόσο άχρωμες, άγευστες αλλά ουδόλως ξεδιψαστικές αυτές οι ακροάσεις που ψαχουλεύω το κεφάλι μου για να εντοπίσω την τρύπα που δεν αφήνει τις μουσικές να συγκρατηθούν κάπου κοντά στο μυαλό μου.

Εντάξει, δεν χρειάζονται και δράματα. Πιθανότατα φταίω εγώ που δεν τα ακούω αρκετά προσεκτικά ή δεν είμαι ακόμα έτοιμος να τα δεχθώ και να τα απορροφήσω. Κάποιες φορές προσπαθώ αρκετά. Ίσως υπερβολικά πολύ. Ίσως μάλιστα δίνω πολλές περισσότερες μάχες για κάποια άλμπουμ που δεν το αξίζουν αδικώντας κάποια άλλα επειδή οι συντελεστές τους είναι καταξιωμένοι με έντιμο βίο στην πλάτη τους.

Όμως αρκετά με τις απολογίες. Γιατί αυτή τη φορά το πρόβλημα το έχει ο James Mercer και ο Dangermouse που έβγαλαν με το όνομα Broken Bells τον ιδανικό δίσκο για να κάνεις δουλειές στο σπίτι, να ξυρίζεσαι, να πλένεις τα ρούχα σου και να βάζεις ηλεκτρική σκούπα χωρίς να αισθάνεσαι τύψεις ότι θα χάσεις κάποιο κρίσιμο και ενδιαφέρον σημείο που ζητάει την προσοχή σου. Θα μπορούσα να φέρω και άλλα παραδείγματα που μοιάζουν με την εμπειρία της ακρόασης του ομώνυμου Broken Bells από τον θαυματουργό παραγωγό Danger Mouse και τον Fran Healy (στο πολύ πιο ομιλητικό του, λιγότερο γλυκερό και πιο lo-fi εαυτό του) της άλλης μεριάς του ατλαντικού James Mercer, οι καλές όμως στιγμές δε λείπουν όποτε σώζουν εύκολα την όλη προσπάθεια από τον όρο "elevator music".

Ο Danger Mouse ή αλλιώς Brian Burton ήταν αυτός που ξαναέκανε ενδιαφέροντα τον Beck, έβγαλε στην επιφάνεια τους Gnarls Barkley και έβαλε τη σφραγίδα του στον καλύτερο δίσκο των Black Keys βγάζοντάς τους από τη ρετρό βαρεμάρα τους. Όμως έχει κάνει και τις παρατυπίες του. Το Grey Album με τον Jay-Z, το ψόφιο εγχείρημα των The Good, The Bad & The Queen και το ότι έβγαλε στην επιφάνεια τους Gnarls Barkley είναι κάποια παραδείγματα. Το Broken Bells θα πρέπει να καταχωρηθεί κάπου ενδιάμεσα.

Στις χειρότερές του στιγμές είναι μια ευθεία γραμμή που ασθμαίνει από την αρχή και ανυπομονεί να φτάσει στο τέλος της συνοδευόμενη από τελείως διαδικαστικά φωνητικά του Mercer και κάποια ηλεκτρονικά κολπάκια του Danger Mouse που αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει κάπως την παρουσία του. Στις καλύτερές του στιγμές όπως το "Sailing To Nowhere", όπου η πολύ ζωντανή και αισθαντική ερμηνεία του Mercer πιάνεται σε έναν καλοφτιαγμένο ambient ανεμοστρόβιλο και ολοκληρώνεται στις βλέψεις του Danger Mouse προς την κλασσική ακαδημαϊκή μουσική, είναι μια πετυχημένη συνεργασία δυνάμεων μεταξύ δύο αναμφίβολα ταλαντούχων και με ιδέες μουσικών.

Τα εναρκτήρια "High Road" και "Vaporize" έχουν τοποθετηθεί στρατηγικά ώστε να σε ξεγελάσουν σε περαιτέρω ακροάσεις και τα καταφέρνουν χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη. Είναι δύο γλυκούλικα indie pop κομμάτια που θα μπορούσαν να είχαν γίνει από πολύ κόσμο αλλά δεν είναι κάτι νέο μιας και μόνος του ο James Mercer μετράει κάμποσα τέτοια στην πορεία του με τους Shins.

Ειδικότερα το "Vaporize" λειτουργεί αγόγγυστα αποκαλύπτοντας μια πολύ όμορφη, εμπνευσμένη από Neutral Milk Hotel γυμνή μελωδία που θα μπορούσε να ζήσει και χωρίς την υπερφόρτωση του Burton. Οι γοητευτικοί, κάπως ξέγνοιαστοι μέσα στον προβληματισμό τους στίχοι σφραγίζουν το κομμάτι. Η βενζίνη του μάλιστα τού χαρίζει μια ώθηση και στον, καθρεπτίζοντα τον Panda Bear, πολύχρωμο βομβαρδισμό αρμονιών του "Your Head Is On Fire". Είναι από τις λίγες φορές στον δίσκο που δεν αφήνουν τόσο κενό διάστημα μέσα στα κομμάτια κρατώντας σου το ενδιαφέρον είτε με τα έξυπνα έγχορδα που δίνουν μια μεγαλοπρέπεια στο κομμάτι ή με τα βρόχινα φωνητικά που αναφέραμε πριν.

Κάπου εκεί συνήθως μας απαγάγουν εξωγήινοι, μας φωνάζει η μαμά μας για να φάμε ή πρέπει να χτενίσουμε το σκύλο. Ένα κενό διάστημα στο άλμπουμ το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, ας πούμε, με καλά τραγούδια τουλάχιστον στο επίπεδο του πρώτου μισού του. Ξυπνάμε σε κάποια φάση με τις α λα Talking Heads κοφτερές κιθάρες του "October" και την χαριτωμένη παραπομπή στον Morricone στο "Mongrel Heart" αλλά πάλι ξεχνιόμαστε σύντομα. Από το σχέδιο μοιάζει να λείπει η σπιρτάδα, η φιλοδοξία, η επιφοίτηση της στιγμής και ένα αληθινό σχέδιο για το πώς θα φτιαχνόταν ένας πολύ καλός δίσκος. Τα παιδιά προτίμησαν έναν αξιοπρεπή αλλά με λίγες ξεχωριστές στιγμές δρόμο. Και είναι κρίμα γιατί πραγματικά όταν ο καθένας ένωνε το σωστό κομμάτι με τον συνοδοιπόρο του τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλά.

Όχι τόσο κρίμα βεβαίως όσο η χαμένη ευκαιρία να δούμε τον Γιώργο Καραγκούνη να διαμαρτύρεται στον διαιτητή γιατί το τρόπαιο του Europa Cup είναι βαρύ και του κάνει συνέχεια πέναλτι. Τι να κάνουμε όμως; Το ποδόσφαιρο είναι ένα υπέροχο άθλημα κ.λ.π..
Τώρα… που είχα μείνει;

Tweet