Αμπελοφασουλοσοφίες 21/7/11

Και ναι.

Μετά από κάμποσο καιρό που το blog στήριζε μοναχός του ο mr.grieves στις στιβαρές πλάτες του ήρθε η ώρα να ξαναγράψω. Τόσους μήνες ήρθαν και πέρασαν πολλά θέματα για τα οποία ήθελα να μιλήσω αλλά δεν έκατσε. Αλλά έφτασε η ώρα.

Όχι ότι με πείραζε να αφήνω τον mr.grieves να γκρινιάζει ακατάπαυστα μέσω της στήλης για διάφορα. Έτσι κι αλλοιώς πάνω κάτω κι εγώ για τα ίδια θα γκρίνιαζα. Και ομολογουμένως γκρινιάζει πολύ πιο εμπεριστατωμένα και χαριτωμένα.

Η ζέστη είναι πολλή, η μουσική επίσης, αν και αυτό ειδικά το καλοκαίρι δεν είχε παρά ελάχιστες κυκλοφορίες που να δικαιολόγησαν το hype τους. Μόλις έχουμε αρχίσει ν'ακούμε το δίσκο των Horrors για τον οποίο οι Βρετανοί κριτικοί χύνουν δάκρυα χαράς και η αλήθεια είναι ότι έχει προοπτικές και αναμένεται να μπει στη δοξασμένη λίστα μας. Δεν είναι μειονέκτημα το ότι στο προτελευταίο κομμάτι αναρωτιόμουν για τουλάχιστον δυο λεπτά αν έκανε καμιά μυστική guest appearance ο Brett Anderson.

Από τις υπόλοιπες καλοκαιρινές κυκλοφορίες, αυτό που έχω κρατήσει είναι το album του Chris Hooson που ηχογραφεί υπό το μυστηριώδες όνομα Dakota Suite. Πότε μόνος του, όπως σε αυτό το album, και πότε με διάφορους άλλους μουσικούς. Πάρα πολύ χαλαρωτικό και πάρα πολύ νυχτερινό. Ό,τι πρέπει για την εποχή.

Ο τύπος είναι κλασικός Άγγλος. Μοιράζει το πάθος του ανάμεσα στη μουσική και την Everton. Μουσική και μπάλα είναι το ευαγγέλιο του σωστού Εγγλέζου. Ή μουσική και κρίκετ ίσως, για τους πιο παλιομοδίτες. Α, και φυσικά μπύρα. Ντροπή μου που το ξέχασα.

Μιλώντας για Αγγλία, το ετήσιο break του SB πλησιάζει και αυτή τη φορά θα είναι επί βρετανικού εδάφους. Αφoρμή στάθηκε το Field Day, για το οποίο έχουμε ήδη κάνει τις λίστες μας με τα ονόματα που προέχει να δούμε κτλ κτλ. Το πρόγραμμα βέβαια λένε ότι θα βγει τελευταία στιγμή, όπως τελευταία στιγμή θα σταλούν και τα εισιτήρια. Χμμ.

Αλλά και μόνο η ιδέα της επιστροφής στην Αγγλία μετά από 10 χρόνια προσωπικά με κάνει να ανυπομονώ απίστευτα.

Προς το παρόν πάντως έχουμε ακόμα υποχρεώσεις και πράγματα που πρέπει να γίνουν εδώ, οπότε προσπαθούμε να μην το έχουμε (συνέχεια) στο μυαλό μας. Έχουμε επίσης να αντιμετωπίσουμε τη ζέστη, τις απεργίες, το συνεχώς αιωρούμενο ερώτημα για το πότε πτωχεύουμε και άλλα όμορφα. Οπότε αναγκαστικά πάει στην άκρη.

Ευτυχώς το φίλτρο της μουσικής τα κάνει όλα να φαίνονται λίγο λιγότερο απειλητικά. To "Congruences" από το The Hearts Of Empty ας πούμε είναι ένα πολύ, πολύ όμορφο φίλτρο...

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 19/7/11

Όλοι όσοι ελπίζαμε πως θα ερχόταν η μέρα που θα βλέπαμε ξανά τον Josh Homme, τον Nick Oliveri, τον Dave Grohl, τον Troy Van Leeuwen και τον Mark Lanegan στην ίδια σκηνή δεχθήκαμε ένα σοβαρό και αποφασιστικό χτύπημα.

Όταν ο Homme έδιωξε τον Oliveri από τους Queens of the Stone Age η έκπληξη ήταν μεγάλη αφού ο Josh ανεχόταν παιδιόθεν τον καραφλό και εκδηλωτικό μπασίστα με το μουσάκι.

Άργοτερα έγινε γνωστό πως οι λόγοι είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι ο Oliveri κακοποιούσε την ερωμένη του.

Και από πότε έγινε τόσο ευαίσθητος ο Homme λέγαμε. Μήπως το κάνει γιατί θέλει τη δόξα για τον εαυτό του και τη Brody;

Κάμποσα χρόνια μετά (προχθές για την ακρίβεια) ήρθε η δικαίωση για τον Homme μιας και ο Oliveri μετά από έναν καυγά με τη συγκεκριμένη φίλη του (όταν αυτή πήγε να μαζέψει τα πράγματά της) κλειδαμπαρώθηκε μαζί της στο σπίτι του στο Los Angeles.

Μετά από κάποιες ώρες διαπραγματεύσεων η πολιορκία έληξε ενώ στο σπίτι του -συχνά ημίγυμνου- μπασίστα βρέθηκε ένα γεμάτο όπλο.

Όσο εκπαιδευμένος και να'σαι δεν μπορείς να πεις ότι μια διαπραγμάτευση με αυτό τον τύπο, που θα μπορούσε να ντουμπλάρει τον Edwart Norton στο American History X, είναι το όνειρό σου.

Τελικά τα εκάστοτε "Ode To Clarissa" ("I knock on your door, I tiptoe on the floor, I hope your daddy ain’t home right now, He warned me once before"), "So High, So Low"(I wish you'd die, I'll make you cry, I'll pay you backI'm just that kind of guy, I'm coming up") περιείχαν και αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Είναι εντυπωσιακό πάντως πόσο διαφορετικές πορείες ακολουθούν οι δύο παλιόφιλοι.

Εντάξει το μεγαλύτερο ταλέντο το είχε και το έχει ο Homme αλλά φαίνεται ότι είχε και το περισσότερο μυαλό. Όσο ο ένας τραβολογιέται με τους επανενωμένους Kyuss και έχει προβλήματα με το νόμο ο άλλος φτιάχνει το rock group-ονείρωξη (Them Crooked Vultures) και κάνει βόλτες με την κόρη του.

Όπως και να'χει όσο προβληματικός και να είναι ο Oliveri εκείνο το line-up των QOTSA την εποχή του Songs for the Deaf παραμένει ανεξίτηλο στην rock ιστορία.

Μια ακόμα μπάντα, που επίσης δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να δούμε, χάσαμε πρόσφατα.

Οι Rilo Kiley, γνωστοί ως μπάντα της indie ξεμυαλίστρας της προηγούμενης δεκαετίας Jenny Lewis, διαλύθηκαν και επισήμως.

Το διάλειμμα των τελευταίων χρόνων θα γίνει πλέον μόνιμο αφού η μπάντα χώρισε με πικρία και αλληλομαχαιρώματα (όπως πρέπει να τελειώνουν όλες οι δυνατές σχέσεις δηλαδή) μεταξύ κυρίως του κιθαρίστα Blake Sennett και του αστεριού Jenny Lewis.

Από ποιοτικής απόψεως (αν κρίνουμε δηλαδή από το τελευταίο άλμπουμ που έβγαλαν το 2007) ορθά έπραξαν.

Είχαν όμως και αρκετές όμορφες στιγμές από το 2001 εώς το 2004. Μία από αυτές είναι η χαλαρωτική μελωδία του "Science Vs. Romance" του πρώτου, από τα τρία πολύ καλά συνεχόμενα, άλμπουμ τους με τίτλο Take Offs and Landings.

Ενός λεπτού σιγή.

Πίσω στο 2011 και σε έναν δίσκο που μας έκανε πολύ καλή εντύπωση αλλά δεν ξέρουμε αν πρέπει να τον θεωρήσουμε «κανονικό» ή απλά live ηχογράφηση.

Τα κομμάτια του Chopped & Screwed στην συνεργασία της Micachu και των Shapes με τη συμφωνιέττα του Λονδίνου είναι ολοκαίνουργια, δεν παύουν όμως να έχουν ηχογραφηθεί ζωντανά και μάλιστα πέρυσι.

Το άλμπουμ επηρεασμένο απο την τεχνική του πετσοκόματος που αναπτύχθηκε στη σκηνή της hip-hop δοκιμάζει πιο πειραματικά και πειραγμένα πράγματα. Με τη βοήθεια της συμφωνιέττας, που δίνει έναν σκοτεινό και κλειστοφοβικό χαρακτήρα στις μυστηριώδεις επαναληπτικές νότες, φλερτάρει με τις συνθέσεις ιδιότροπων πρωτοπόρων της σύγχρονης κλασσικής μουσικής.

Η pop του πρώτου τους δίσκου εκπροσωπείται μόνο απο το "Everything" και το "Low Dogg" ενώ στον υπόλοιπο δίσκο βουτάνε σε άλλα νερά, πιο χαοτικά, απαισιόδοξα, δυσπρόσιτα και επικίνδυνα. Σαν ένα φωτάκι που αναβοσβήνει ετοιμοθάνατο μέσα στο πυκνό σκοτάδι.

Αν τα κομμάτια επανηχογραφηθούν σε μια πιο φιλική προς το χρήστη συσκευασία δεν το γνωρίζουμε, πάντως το Chopped & Screwed μας τράβηξε την προσοχή πολύ περισσότερο απο το ντεμπούτο τους Jewellery.

Η αφηρημένη και δυσοίωνη λιτότητά του απαιτεί και αξίζει αρκετές ακροάσεις.

Tweet

All we wanted was a little consensual rape in the morning / And maybe a bit more in the evening

Όταν έχεις περίπου εφτά μήνες να πας σε συναυλία όσο να'ναι σκουριάζεις. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε σε συναυλιακό χώρο ήταν στο Gagarin για να παρακολουθήσουμε τους Radio Dept. Εκεί πήγαν όλα άψογα. Φτάσαμε ακριβώς λίγο πριν αρχίσουν, για πρώτη φορά στη ζωή μας μπήκαμε έχοντας κερδίσει εισιτήρια για τη συναυλία, είχαμε χώρο να τεντωθούμε και... τι άλλο... α ναι, βρήκαμε και πάρκινγκ σχεδόν έξω από το μαγαζί.

Όπως ήταν αναμενόμενο αυτή η καλοτυχία θα μας κοίταζε στον καθρέφτη κατάμουτρα την επόμενη φορά και θα μας έβγαζε την πράσινη γλώσσα της. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, απλά θα πω ότι κάπου στο ύψος του Παναθηναϊκού Σταδίου ξαναγυρίσαμε Πειραιά για να πάρουμε τα εισιτήρια που είχαμε ξεχάσει. Κακοτυχία σου λέει μετά. Μάλλον σκούριασμα από την αποχή θα έλεγα.

Ο δρόμος για τη Μαλακάσα είναι πάντοτε απολαυστικός. Μια μεγάλη ευθεία, αρκετό πράσινο και καταπληκτική δροσιά. Ένα μέρος όπου σε άλλη περίπτωση θα έκανες πικ-νικ, λειτουργεί ως αγχολυτικό από την Αθήνα και τον καύσωνά της.

Ο κόσμος αναμενόμενα λιγοστός. Πόσοι θα κάνουν διαδρομή 45 λεπτών, Τετάρτη βράδυ, σε περίοδο διακοπών για να δουν τους Grinderman; Αν παρακολουθείς τα τελευταία τέσσερα χρόνια επιδερμικά λόγω έλλειψης χρόνου (ή για άλλους λόγους) τη μουσική σκηνή δεν έχεις ιδέα γι'αυτό το Grinderman. Μπορεί βέβαια να γνωρίζεις ότι πίσω του κρύβεται ο Nick Cave και η συμμορία του. Κάποιοι παραδοσιακοί οπαδοί του όμως δεν έχουν όρεξη για τις άγριες κιθάρες που ξεμωράθηκαν και ξέχασαν τον ώριμο δημιουργό που αναδείχθηκε από το κουκούλι του οργισμένου junkie. Επίσης αυτοί που περίμεναν το "And No More Shall We Part" έμειναν σίγουρα μακριά από τη συναυλία.

Αφαιρέστε λοιπόν αυτούς που δούλευαν εκείνη ή την επόμενη μέρα, αυτούς που είχαν φύγει για διακοπές, αυτούς που δεν είχαν ακούσει τους Grinderman, αυτούς που δεν τους λένε κάτι οι Grinderman, ακόμα ακόμα κι αυτούς που επειδή έχουν ακούσει τις Birthday Party εποχές του Cave νομίζουν ότι ο Αυστραλός δεν έχει να προσθέσει κάτι σε αυτό το στυλ, και βγάζετε σύνολο τα περίπου 1.500-2.000 άτομα που παραβρέθηκαν. Α, μην ξεχάσετε να αφαιρέσετε κι αυτούς που πήγαν Θεσσαλονίκη ελπίζοντας να δουν τους Suede.

Λίγο το κοινό λοιπόν, και ως επί το πλείστον ψυχρό. Οι περίπου 300 που βρίσκονταν μπροστά φύλαγαν –κυριολεκτικά- Θερμοπύλες και ήταν αρκετοί για να δώσουν την απαραίτητη τζούρα ενέργειας στον Cave και τον Ellis για να κάνουν τα δικά τους. Ή μήπως ο Cave και ο Ellis έδωσαν την απαραίτητη ενέργεια στο κοινό; Οι φανατικοί πάντως ήταν αρκούντως εκδηλωτικοί, δύο από αυτούς μάλιστα ήταν ντυμένοι με την παραδοσιακή αρχαιοελληνική πολεμική στολή με περικεφαλαίες και σπαθιά σε έναν φόρο τιμής στο video του "Heathen Child". Παρεμπιπτόντως τώρα τελευταία διάβαζα για έναν τύπο που πήγαινε σε διάφορες ταινίες ντυμένος με τα αντίστοιχα αξεσουάρ. Σπαθί στο Highlander, στολή Star Wars στην Εκδίκηση των Jedi κ.τ.λ.. Δεν ξέρω αν είχε σχέση με τους τύπους στη συναυλία αλλά όλοι τους έχουν κερδίσει τον απεριόριστο θαυμασμό μου.

Σε ένα κοινό που έμοιαζε να μην πολυξέρει τα τραγούδια η μπάντα απέδωσε τα γνωστά καταιγιστικά της στάνταρντς. Άριστοι μουσικοί αλλά και ηθοποιοί όλοι τους, εκφραστικοί σαν μπαρουτοκαπνισμένοι θιασώτες της «Μεθόδου» (ειδικότερα ο Cave και ο Ellis), τρομακτικά «δεμένοι» μουσικά όποτε χρειαζόταν και σαρωτικά αναρχικοί όταν δεν χρειαζόταν. Άλλοτε σοβαροί και αυστηροί σαν αρχαία κατάρα και άλλοτε σάτυροι και αδέξιοι σαν μεθυσμένοι μουζίκοι. Ο Cave ήταν αρκούντως sexy κατά την uptight (αν και η γνώμη της δεν μετράει αφού μετά από μια συναυλία των Tindersticks βρίσκει sexy όποιον ψηλό άντρα με λευκό πουκάμισο τραγουδά σε σκηνή), χυδαίος ερωτόσκυλος που απέδωσε άριστα τον χαβαλετζίδικο, φασαριόζικο και βρωμερό χαρακτήρα των περισσότερων κομματιών. Με στεντόρεια άρθρωση... αλλά τι κάνω... δεν έχει νόημα να περιγράψω την ερμηνεία ενός τέτοιου βεληνεκούς καλλιτέχνη. Πάντως ο Ellis ήταν η ευχάριστη έκπληξη για όποιον δεν τον είχε ξαναδεί στη σκηνή. Με εμφάνιση ημίτρελου βιολιστή της στέγης χόρευε, στριφογύριζε, γονάτιζε, κοπάναγε με μανία το κύμβαλο, γρατζούναγε το ηλεκτρικό βιολί του και βασάνιζε την κιθάρα του. Ένας πολύ ενδιαφέρων τύπος για να ξεκουράσεις τα μάτια σου από το κτήνος Nick. Όμως δεν ήταν μόνο αυτοί οι πρωταγωνιστές. Ο Sclavunos με βλοσυρότητα κατηύθηνε το τσίρκο που διαδραματίζονταν μπροστά του και ο Martyn Casey σήκωνε τρικυμία και προκαλούσε εμφράγματα με το υποθαλάσσιο και επίμονο μπάσο του.

Μετά το 16ο κομμάτι και την ολοκλήρωση του δεύτερου encore οι πιστοί που λέγαμε πριν παρέμεναν στη θέση τους και απαιτούσαν κι άλλο από την τρελοπαρέα. Τόση ήταν η επιμονή τους που μας ανάγκασαν να περιμένουμε μαζί τους καθώς ανηφορίζαμε προς την έξοδο. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει την απαίτηση η μπάντα αφού είχε ήδη παίξει τα 16 από τα 20 κομμάτια των δύο αριστουργηματικών δίσκων της. Θα μπορούσαν βέβαια να μας παίξουν και το "I Don’t Need You To Set Me Free" που το χώνουν σε αρκετά setlist του tour τους αλλά ας είναι.

Για να τα πάρουμε με τη σειρά των δίσκων (μιας και η γέρικη μνήμη μου αρχίζει να με εγκαταλείπει) το "Get It On" ζέστανε αρκετά το κοινό μετά την εισαγωγή του "Mickey Mouse and the Goodbye Man" και του "Worm Tamer" (μεγαλοπρεπέστατο stage diving του Nick). Το "No Pussy Blues" επανέφερε σε έξαλλη κατάσταση τον Nick που μετέδωσε το χιούμορ και την ειρωνεία του κομματιού. Τα ενδιάμεσα breaks ήταν σαρωτικά αλλά είχαμε πάρει ήδη μια ιδέα αυτών από το προαναφερθέν εισαγωγικό "Mickey Mouse and the Goodbye Man". Κακά πιντιά που δεν έπαιξαν το "Electric Alice" ή το "Depth Charge Ethel" ή το cool "Go Tell The Women" (πολύ μελωδικό γι'αυτή τη βραδιά) αλλά οι συμπληρωματικές συνθέσεις των δύο δίσκων κάλυψαν τα κενά.

Το "Honey Bee" ήταν όσο ζουζουνιστό και αλήτικο έπρεπε ενώ το "Man in the Moon", που έφερε νωρίτερα την πανσέληνο κοντά μας, ήταν από τα highlights του πιο μελωδικού encore. Στο encore περιποιήθηκαν και το ζαλισμένο "When My Love Comes Down" επιτείνοντας το υπνωτικό του ριφάκι και αφιέρωσαν το "Love Bomb" στην Αθήνα (πφφφ σε όλες τα ίδια λένε).

Το περυσινό Grinderman 2 το έπαιξαν σχεδόν εξ'ολοκλήρου στο πρώτο μέρος της συναυλίας. Σίγουρα η καλύτερη στιγμή (αν και είμαι προκατειλημμένος για το συγκεκριμένο «τρομακτικό» κομμάτι) ήταν το "When My Baby Comes" που έπεσε όλο στα μούτρα μας με το break δυναμίτη. Το "What I Know" έμοιαζε κάπως ξεκάρφωτο στο πάρτυ του πρώτου μέρους παρότι του αποκατέστησε την τιμή το "Evil" που βρήκε τον Ellis γονατισμένο να καταγγέλλει ως "Evil" τον Cave που προσπαθούσε να συγκρατήσει τον εγκέλαδο που τρεμόπαιζε στα χέρια του. Τα "Heathen Child" (ποτέ δεν το συμπάθησα αυτό το κομμάτι) και "Berlinger Blues" είχαν πιστές εκτελέσεις ενώ το τρυφερό "Palaces Of Montezuma" μετανάστευσε στο δεύτερο, πιο μελλοντικό κομμάτι της συναυλίας και προλογήθηκε από μια αφιέρωση του Casey προς την 18χρονη κόρη (ελπίζουμε) του.

Το ρεσιτάλ του ο Cave το έδωσε στο "Kitchenette" που έφτυσε έναν έναν τους πρόστυχους στίχους του με πολλά ουρλιαχτά "I JUST WANT TO RELAX" και tipetoes στο δωμάτιο της ερωμένης του την ώρα που ο άντρας της έχει πάει βόλτα τα παιδιά.

Το απόγειο της μπάντας όμως ήταν –περιέργως– το τελευταίο κομμάτι της συναυλίας. Ένα επικό "Grinderman" με ένα μπάσο που μας σακάτεψε, και με έναν ορυμαγδό κιθάρας, ντράμς και Warren Ellis που μας γονάτιζε αργά και μεθοδικά. Και όλα αυτά να επαναλαμβάνονται για περίπου 6 λεπτά γεμάτα υπερένταση. Επειδή οι ηχογραφήσεις από Αθήνα δεν είναι ενδεικτικές παραθέτουμε το συγκεκριμένο από μια μυστικιστική εκτέλεση στην Ιρλανδία τον περασμένο Ιούνιο. Όσο καλό και αν είναι ωχριά μπροστά σε αυτό που αντικρίσαμε πριν δύο Τετάρτες.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 13/7/11

Πολλές φορές εκνευρίζομαι με το αδικαιολόγητο hype ορισμένων δίσκων.

Δεν μπορεί, μας κάνουν πλάκα κάποιοι. Ή πληρώνονται αρκετά καλά για να προμοτάρουν όχι απλά μετριότητες, αλλά σκατούλες.

Σήμερα όμως είδα το φως το αληθινό.

Αυτό που χρειάζεται σε όλους αυτούς τους παραγωγούς hype και τα πειθήνια ζόμπι τους είναι ένα μεγάλο μπράβο.

Μπράβο γιατί καταφέρνουν και αντέχουν. Αντέχουν στην ακρόαση μερικών πραγματικά ελεεινών δίσκων.

Αντέχουν στην ακρόαση και την υποστήριξη μερικών πραγματικά ανέμπνευστων, επαναλαμβανόμενων, χωρίς ίχνος πάθους και πρωτοτυπίας δίσκων.

Προφανώς δίσκους που τους περιβάλλει το hype ακούμε όλοι μας. Ζόμπι ή πιο ζόμπι.

Πρέπει όμως να έχεις μια έξτρα, ας πούμε τρέλα/ υπομονή/ επιμονή, για να ακούς και να ξανακούς και να ξανακούς τους Iceage, τους Wu Lyf, την EMA και διάφορους άλλους που μας προέκυψαν και φέτος.

Συγχαρητήρια σε αυτούς που είναι δυνατότεροι απο εμάς. Και δύο φορές συγχαρητήρια σε αυτούς που ακούν και ξανακούν τέτοιους δίσκους χωρίς καν να τους αρέσουν αλλά επειδή πρέπει.

Βεβαίως δημοκρατία έχουμε, η οποία λειτουργεί και άψογα να σημειώσουμε, οπότε ό,τι θέλει ακούει ο καθένας.

Επιτρέψτε μας να μοιραστούμε την ιστορία ενός ανθρώπου που ταξίδεψε στο μέλλον για κάποια νανοδευτερόλεπτα που -φανταζόμαστε- του φάνηκαν μικροδευτερόλεπτα.

Το 2013 σημαδεύεται από μια μεταβατική στιγμή στην ιστορία της μουσικής.

Να θυμάστε ότι το διαβάσατε (ή το ακούσατε αν είστε συνδρομητές στην οπτικοακουστική εμπειρία του some beans μόλις με 50 ευρώ το χρόνο) εδώ.

"Josh Homme delivers a kick-ass album that nevertheless achieves a 2.9 on Pitchfork (compared to a career-high 95/100 on Metacritic). A militant group of disgruntled hipsters, whose faith in Pitchfork had been weaning over the years, saw the disparaging review of their 'AOTY 2012' and took it as a sign that something needed to be done. Thus began the tragic attack on Pitchfork's headquarters in January of 2013. Led by former music reviewer Brent DiCrescenzo, the cynical group of hipsters locked themselves in Pitchfork's NYC offices and ritualistically sacrificed each and every member of the staff to a blood-hungry mob outside (many of them were tossed out first-story windows, while others were merely led out the front door into the savage crowd, which tore them to shreds not unlike the violence seen in many a zombie film).

"Ryan Schreiber, who had holed himself up in his office after peeing his pants and calling his parents to say he wouldn't be home in time for dinner, was the last to be sacrificed. Brent DiCrescenzo did the honors, by stripping him, binding him, sprinkling cat shit all over his naked body, and then forcing him to smoke a marijuana 'joint' before having him delivered to Egypt where he was strapped to a makeshift raft, taken to the River Nile and let loose into the stream, drifting ever away into the fading horizon. Those in attendance described it as being like a dream they had once, before saying that maybe it was just their type to imagine such a thing. Pitchfork.com faded into obscurity soon thereafter, and Ryan Schreiber was never seen or heard from again, although those in attendance also remarked that he could be heard assigning numeric ratings to the tragedy as he floated away on his raft, claiming their efforts to be '...not without merit, but ultimately derivative of better tragedies and underwhelming.' (Schreiber allegedly rated his kidnapping, torture and river-rafting experience a paltry 3.4/10.)

"Josh Homme would later refer to the tragedy as 'the proudest and most important moment' of his career."

Μέχρι τότε να αναφέρουμε ευπειθώς ότι μας άρεσαν αρκετά τα δύο πρώτα κομμάτια του δίσκου των Pains of Being Pure at Heart. Δυστυχώς ο υπόλοιπος υστερούσε σημαντικά σε σχέση με το ντεμπούτο τους.

Ύστερούσε σε συνθέσεις, μιας και το στυλ του νεανικού, αισιόδοξου, shoegaze παραμένει αναλλοίωτο.

Ακούγοντας όμως στα πεταχτά τους καινούργιους Horrors κάτι μου λέει ότι το κιθαριστικό, φασαριόζικο αλλά και μελωδικό '90s rock βρήκε τη φωλίτσα του για φέτος.

Προς το παρόν το υπέροχο σετάκι ριφάκι/ ρεφρέν του "Heaven's Gonna Happen Now".

Tweet

They will take our gentle light / Our moon and our whole life

Δε θέλω να ευλογήσω τα γένια μου αλλά θα το κάνω. Όταν άκουσα τον καινούργιο δίσκο της Mirah και της Thao Nguyen το πρώτο κομμάτι ήταν αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν αρκετά ζωντανό και δυναμικό σε σχέση με το παρελθόν των μελαγχολικών καλλιτέχνιδων. «Κοίτα να δεις που πολλοί θα προσπαθούν να μοιάζουν με TuneΥards για τον επόμενο χρόνο» σκέφτηκα.

Τελικά όχι μόνο έμοιαζε με TuneYards αλλά ήταν και TuneYards. H Merrill Garbus ανέλαβε την συμπαραγωγή του δίσκου και τραγούδησε το κουπλέ στο προαναφερθέν πρώτο κομμάτι του δίσκου με τίτλο “Eleven”. Ένα χοροπηδηχτό, ανοιξιάτικο, ευωδιαστό από την ευδαιμονία pop πείραμα.

Ο υπόλοιπος δίσκος, παρά την ύπαρξη κάποιων λακκουβών στη διαδρομή, είναι σχετικός με το αμερικάνικο εξυπνο-indie folk παρελθόν των δύο τραγουδοποιών. Καθόλου τυχαίο ότι ηχογραφήθηκε στο περίφημο στούντιο του John Vanderslice (ο οποίος έβγαλε έναν πολύ συμπαθητικό δίσκο φέτος παρεμπιπτόντως).

Το μελαγχολικό “Little Cup” είναι σήμα κατατεθέν της Mirah και της νοσταλγικής φωνής της. Στο “Spaced Out Orbit” δοκιμάζουν κάτι πιο progressive διαστημικό που δίνει μια αναγκαία αλλαγή νότας στον δίσκο και μοιάζει με τον θεματικό απόγονο του "Subterranean Homesick Alien". Το “Sugar And Plastic” επίσης κερδίζει λόγω του παιχνιδιάρικου keyboard που θυμίζει κάτι σαγηνευτικό και μυστηριώδες και θα μπορούσε να βρίσκεται στο soundtrack του Mars Attacks!.

Οι πειραματισμοί δεν είναι πάντοτε πετυχημένοι αλλά καθιστούν σαφές πως όταν οι δύο τραγουδοποιοί συναντήθηκαν προσπάθησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό και κάτι που θα ακουμπά σε μεγαλύτερο φάσμα επιρροών. Προσπάθησαν να ρίξουν το φράχτη που τις οριοθετεί στα στενά όρια του indie folk αλλά η αλήθεια είναι πως τη διαφορά την κάνει η τρίτη της παρέας που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα.

Εξαιτίας της ανάσας δροσιάς που προσφέρει η νεόκοπη Merrill Garbus άλλωστε, το “Eleven” βρίσκεται τόσα βήματα μπροστά από τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου. Αν ο δίσκος περιελάμβανε πιο στενή συνεργασία Thao, Mirah και Merrill θα μας κρατούσε και περισσότερο.

Tweet