2.2.10

Some Questions #12: Madam!

Το να κυκλοφορείς στην ιντερνετική πιάτσα με το όνομα Madam δε βοηθάει και πολύ όταν κάποιος θέλει να βρει περισσότερες πληροφορίες για σένα και τη μουσική σου... Όταν όμως έχεις μια τόσο όμορφη, smoky φωνή και διάφορες έξυπνες ιδέες για να στολίσεις τα εξίσου όμορφα, εξαίσια μελαγχολικά τραγούδια σου, όπως τυχαίνει να έχει η μαντάμ Sukie Smith από το Λονδίνο, τότε αρκεί μια ακρόαση για να σταματήσει κανείς και να δώσει προσοχή. Αυτό συνέβη και σ'εμάς καθώς ακούγαμε ένα sampler CD της Reveal Records που είχε δώσει κάποια στιγμή η εφημερίδα Independent... Το μεγάλο όνομα της εταιρείας είναι η Joan As Police Woman, αλλά εμείς κολλήσαμε με το "Call America" που, όπως ανακαλύψαμε, προερχόταν από το ντεμπούτο της Madam, In Case of Emergency, που κυκλοφόρησε το 2008. Στο MySpace της βρήκαμε πολλά ακόμα κομμάτια από το δίσκο αλλά και το EP που κυκλοφόρησε λίγο αργότερα, τα ερωτευτήκαμε και της ζητήσαμε να τη φιλοξενήσουμε στη στήλη. Ιδού λοιπόν οι απαντήσεις της!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

The Velvet Underground and Nico (Andy Warhol)

Thomas Tallis - Spem in Alium

David Bowie - Heroes

2. A song you wish you’d written?

"Venus In Furs"

3. Your Sunday morning song?

The Stooges - "I Wanna Be Your Dog"

4. Your favourite b-side?

"Sat In Your Lap" (Kate Bush)

5. Your favourite Beatles song?

"A Day in the Life"

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Mary Margaret O'Hara

7. Your favourite place for writing music?

Any where alone..... Under my bed normally... Anywhere not overheard.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Play songs that are being written at the moment with a bigger band.. 7 Plus, also curate and oversee events/ mini festivals inclusive of Soundscape/ visual and performance.... All extraordinary and wonderous.

9. What you wish to do once you retire from music?

Never ever.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

Very very tight shiny all in one shoes/trousers..... Costume kind of thing.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

Anyone in a Fellini film...

12. A recurring childhood dream of yours?

Falling in front of a car and not being able to stand up. Also of a house with amazing rooms, massive and winding and secret, I would forget about it then it would come back to me maybe years in-between each dream.

13. If you are superstitious?

I believe some coincidences and strange occurrences are interpretable as a sign of something uber, does that make sense? Not superstitious as such.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

The queen counted her money and ate plenty of honey and gave her raven some magic beans to scatter across the land that would flourish into handsome princes to drive the ladies mental and so everything continues as it should.

Madam - "Call America" από το In Case of Emergency

31.1.10

Crazy me don't think there's pain in Barcelona\ They dance you 'round a waltz confound

Πριν απο 10 και κάτι ημέρες μάθαμε ότι η μαμά του Rufus Waiwright και της Martha Wainwright, Kate McGarrigle έφυγε απο τη ζωή σε ηλικία 63 ετών. Εκτός απο το να γεννά ταλαντούχα παιδιά και να τραγουδά folk μουσική τα τελευταία 30 χρόνια, αφιέρωσε και σημαντικό μέρος της ζωής της σε φιλανθρωπίες.

Μερικές μέρες μετά (την Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010 συγκεκριμένα) διαβάσαμε στο PopMatters (ένα απο τα site που μετράνε περισσότερο - xα!) ένα καταπληκτικό άρθρο απο τον Kurt Wildermuth στην ενότητα Life Savers. Το παραθέτουμε αυτούσιο μιας και είναι απο αυτές τις περιπτώσεις που ο θάνατος ενος προσώπου που δεν γνωρίζεις προσωπικά αλλά μόνο κατ'όνομα συνδέεται με τη ζωή του καθενός απο εμάς.

My Rufus Wainwright Story
του Kurt Wildermuth

" "I want to write him a fan letter," my mom said. "But I feel silly. I’m not really a fan-letter writing person. And I’m 75 years old." She was talking about Rufus Wainwright, the openly gay singer/songwriter and man-about-town, 44 years her junior.

It was a Saturday morning in 2004, and Mom and I were on the phone, catching up as we did once or twice each weekend. She was on Long Island, in the ranch house that she, my dad, and I had moved into when I was 2 years old. I’d lived in that house most of my life, but now, at age 39, I was living in Manhattan, 10 blocks from the apartment my parents were renting when my mom became pregnant with me. I was an only child, unmarried but straight, and a Rufus Wainwright fan.

"You know, Mom, he lives near Gramercy Park. I’ll probably run into him sometime."

"Oh, sure."

"No, really! I’m always walking in different parts of town. I have the feeling I’ll bump into him. I’ll give him your message. What would you want to say?"

After a long pause, Mom said, in a little voice: "I just want to tell him how talented he is… and that he should always be inspired."

"Okay. I’ll tell him."

We both laughed, but I was serious. I really felt it might happen.

* * *

My parents loved music and inspired my love of it. When I was little, Mom played classical music and records she had bought in Spain in the late ‘50s. Dad sang along with his Broadway cast recordings and Judy Garland albums. (He wasn’t gay, as far as I know, just a fan of theatrical music and singers who could deliver it dynamically.)

Starting in my early teens, I played records all the time. That music, mostly pop/rock, became a soundtrack for the years—and our memories of the years—when I spent a lot of time in my room, reading and writing, thinking and dreaming, feeling weird.

Through the years, I introduced my parents to a lot of music. Rufus Wainwright’s eponymous debut CD (1998), with its intricate and stylistically disparate arrangements, reminded me so much of music that Mom had come to love—especially the Beatles and the Beatles’ friend Harry Nilsson—that in 2002, right after I heard it for the first time, I bought her a copy. Rufus initially struck her as "the saddest guy in the world," but she couldn’t stop listening. Soon after, I bought her a copy of Rufus’s second CD, Poses (2001), which had been rereleased with a bonus track: Rufus’s cover of the Beatles’ “Across the Universe”, one of Mom’s favorite songs. On the day Rufus’s third CD, Want One (2003), was released, I bought a copy for myself and one for Mom.

Want One’s baroque, theatrical, confessional, psychedelic folk/pop/rock became a huge hit with the Wildermuth family. After its release, my parents made one of their infrequent trips into Manhattan, so the three of us and my then-girlfriend could see Rufus perform at Town Hall. He was perfect that night—tender on the quiet songs, tougher than we expected on the rockers—and we all became even bigger fans.

When record-label trouble delayed Want Two, Rufus released a few songs from it on iTunes as Waiting for a Want (2004). A co-worker burned me two copies, and I mailed one to my mom. That Saturday morning, on the phone, Mom and I were agreeing that Rufus had done his best work yet. She wished she could tell him how much his music meant to her.

Two days later, I met Rufus at Bryant Park.

* * *

I was having a lousy day at work. The park was a block from my office, and during my lunch hour I walked there to clear my head. It was Fashion Week, and I walked along the park’s northern, western, and southern edges—42nd St., 6th Ave., 40th St.—to avoid the huge tent and the crowds. I hadn’t slept well the night before, and the sidewalk seemed to rise toward me in waves.

Rufus’s speaking voice, a distinctive whiney drone, caught my ear as I passed him. He was sitting on a low wall to my left, talking to two young women who appeared to be fans. For a moment, I thought I was hallucinating. I continued along 40th St., then stood outside the front of the Public Library and gathered my thoughts. Could I go back and talk to him? Ordinarily, I would have gone back to my office instead, phoned Mom, and said, “Guess who I just passed on the street near Bryant Park?” But on that day I had to tell Rufus about my mom. I’d promised I would!


When I returned to the spot, the young women were gone. Rufus’s back was to me, but his hand was stretched out and holding a cellphone. Calling him “Mr. Wainwright” seemed wrong, so I said, “Rufus?”

“Y-y-e-e-s-s?” He turned, searching my face. We both kept our sunglasses on.

“You don’t know me,” I said, and he relaxed. He looked pretty much the way I felt, as though he might not have slept much. “I had to stop, because I’m a huge fan.” He smiled. “And I’ve introduced your music to a lot of people.” He smiled wider. “Including my mom, who’s 75 years old.”

His face froze. He was listening to every word, but he had retreated. Was I telling him he made “music for grannies to dig,” as John Lennon once accused Paul McCartney of doing? I reminded myself that Rufus, as a Lennon fan, a New Yorker, and especially the son of two performers—the singer/songwriters Kate McGarrigle and Loudon Wainwright III—surely had learned to buffer himself from potentially crazy fans. I tried to sound calm, normal, down-to-earth. “Two days ago, we were on the phone…”

As I told him the story and relayed my mom’s message—“I just want to tell him how talented he is… and that he should always be inspired”—Rufus sat perfectly still, watching me but not reacting. I wanted him to emote, to tell me how touching or charming or surprising—or something, anything—he found the whole business. I wanted him to give me some memorable quotes for when I told Mom this story. But I was grateful that he hadn’t reacted badly, told me off, made me regret having taken up his time.

Rufus allowed himself to look pleased when I mentioned how much we’d all enjoyed the Town Hall show, and how much Mom and I liked Waiting for a Want. He said Want Two would be released soon, and I said we’d look forward to it. Still probing for a little emotional response, I brought up his close relationship with his mother, but he didn’t take the bait. Finally, he thanked me and, again scrutinizing my face, held his hand out limply. The exaggeratedly effeminate gesture seemed like a test. Would I accept him as this person, his own person—a bit of a diva, a queen dismissing a subject—and not just my version of him, a maker of extraordinary music? I smiled. We shook hands. I thanked him and left.

Back at my office, I called Mom. “Guess who I just met at Bryant Park.”

“Rufus Wainwright,” Mom joked.

“Yes!”

“Yeah, right.”

“No, I really did!”

She believed me. After a pause, she said, simply, “Wow!”

I said, “I know!”

Months later, we were amused by these lines in “Peach Trees”, a ballad on Want Two: “Is true love / A long walk / Through Bryant Park?” That coincidence had to be pure. The lines did make us wonder, though, if Rufus had ever been to the park before writing the song. Bryant Park really isn’t that big. You can take a long walk around it, but not a long walk through it. If he knew the park, was his “long walk” just poetic license?

* * *

Parts of Want Two were a bit too weird and difficult for Mom, but still the disc ended up in my parents’ CD-player alarm clock. As Mom’s longstanding health problems became debilitating and she spent days incapacitated on the sofa, Dad would play the disc’s accompanying DVD, Live at the Fillmore West, and Mom would escape into it.

In 2005, Dad was diagnosed with inoperable lung cancer. The next year, Mom suffered a heart attack.

The last time I saw her was in the hospital the day after the attack. She had undergone an immediate double-bypass and was a wreck: haggard, swollen, glassy-eyed from pain medication, in agony because a breathing tube was stuck down her throat and the doctors were decreasing the painkillers prematurely. She managed an amused smile when I told her that Rufus—and Johnny Depp, her other late-life crush—would be stopping in to see her. She looked alarmed when I told her, seriously, that Rufus would soon be re-creating Judy Garland’s legendary Carnegie Hall concerts, but I didn’t think Dad was up to going.

Mom died a few days later, and I made my Rufus Wainwright story the focal point of her eulogy. We ended her funeral by listening to “Foolish Love”, the opening song on Rufus’s debut. Mom had always been put off by that song’s key lines, “I don’t wanna smell you / And lose my senses”. “Across the Universe” would have been the more-appropriate choice. But on the spot, right after the eulogy, I’d chosen a track that the funeral director would find easily. Life gets messy sometimes.

Dad and I listened to a lot of music during his remaining four months, but we didn’t play Rufus’s music much. The first time I was awakened by Want Two as the sound traveled from my parents’ bedroom and down the hallway to mine, I got up, walked down the hall, and took the disc out of the player.

In 2007, Rufus released two CDs. The first was Rufus Does Judy at Carnegie Hall, a live recording of his Garland tribute. Dad might have enjoyed it, but Mom always hated Garland and wouldn’t have been won over by Rufus’s enthusiasm. I can’t help wishing that Dad had lived long enough to hear Rufus do Judy, and that Mom had lived long enough to hear Release the Stars—yes, his best work yet. Even more, I wish she’d seen the back cover. Designed by Rufus, it features a photo of him sitting next to Kate McGarrigle. His arm is around her. He is looking at her adoringly. A legend below it reads: “This album is dedicated to my mother, who still whispers in my ear that I’m great.”

* * *

In January 2010, Kate McGarrigle died from cancer, which she had been fighting since 2006. “I will miss you mother,” Rufus wrote at his Web site, “my sweet and valiant explorer.” "

Το άρθρο My Rufus Wainwright Story όπως εμφανίζεται στο site PopMatters.

Rufus Wainwright - "Barcelona" από το Rufus Wainwright

28.1.10

Some '00s #1: Clinic - Internal Wrangler

Από σήμερα το Some Beans εγκαινιάζει μια ακόμα καινούργια στήλη (να δούμε τι θα τις κάνουμε τόσες πολλές).

Πέρασε η δεκαετία και διαβάσατε τόσες ανασκοπήσεις ταινιών, μουσικής κλπ. Αν λοιπόν νομίζατε ότι δεν προσέξαμε ότι άλλαξε η δεκαετία και ότι θα μείνουμε στην απ’έξω είστε γελασμένοι. Και για να το αποδείξουμε θα κάνουμε αρκετά συχνά διάφορα posts με γενικό τίτλο Some 00’s.Τα νούμερα σε κάθε post δεν θα αντιπροσωπεύουν τη σημασία του εκάστοτε θέματος, ούτε κινούμαστε χρονολογικά. Απλά θα μιλήσουμε για διάφορα πράγματα που σημάδεψαν την δεκαετία μας και θα τα αποτυπώνουμε στο blog όπως μας έρχονται τυχαία στο μυαλό.

Την στήλη θα εγκαινιάσουν οι Clinic, μια μπάντα που έστω και τυπικά (η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία με το όνομά τους ήταν ένα compilation με τα προηγούμενα ΕΡs τους, ο πρώτος τους δίσκος όμως κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2000) γεννήθηκε στα '00s και διέπρεψε σε αυτά. Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε με το εκρηκτικό εναρκτήριό τους λάκτισμα (όπως θα έλεγε και ο Μανόλο Μαυρομάτης) που έδωσε την ώθηση στη μπάντα για τους συνολικά πέντε δίσκους της καθώς και μια σπουδαία θέση σαν support των Radiohead που εκτόξευσε την δημοτικότητά τους. Όσο θα μπορούσε να εκτοξευθεί η δημοτικότητα μιας μπάντας που φοράει χειρουργικές μάσκες και ανάλογες φόρμες βεβαίως βεβαίως.

Οι μεταπηδήσεις από το ένα garage και κοφτερό άκρο στα χαλαρά και χαλαρωτικά όμορφα ριφάκια γίνονται αρκετά συχνά. Δύσκολο να πεις ποιο προτιμάς αφού και τα δύο έχουν τις μεγάλες τους στιγμές. Πιθανότατα το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, στη δισκογραφία των Clinic, αντιθέσεων που κολυμπάνε όμως στην ίδια ποιοτική στάθμη είναι το ντεμπούτο των Λιβερπουλιανών με τίτλο Internal Wrangler.

Τα τύμπανα του "Voodoo Wop" και οι μικρές κραυγούλες του Ade Blackburn σου ανάβουν τα λαμπάκια για πόλεμο. Και εκεί που ετοιμάζεσαι για μια κλιμακούμενη ηχητικά μάχη μεταξύ κιθάρων και ντραμς, ξαφνικά η ίδια σύνθεση (που παρεμπιπτόντως κρατάει μόλις 1 λεπτό και 42 δευτερόλεπτα), η θάλασσα που είχε ανταριάσει σαν τσαντισμένο κήτος γαληνεύει και ένα ήρεμο και καλοαναθρεμμένο keyboard μας οδηγεί στο τέρμα του τραγουδιού. Και μετά το "Return Of Evil Bill" που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στη θέση του "DP" και να ξεσηκώνει πρόβατα….

Σχεδόν εξίσου μεγάλη εντύπωση με τον αποπροσανατολιστικά απολαυστικό δίσκο τους έκανε και η αμφίεσή τους στις ζωντανές τους εμφανίσεις αλλά και στις φωτογραφήσεις για promotion του δίσκου και συνεντεύξεις. Αυτό που δεν άλλαζε ποτέ ήταν οι χειρουργικές τους μάσκες και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα εξαρτιόνταν από την διάθεση τους. Άλλοτε ντυμένοι σαν τους συντοπίτες τους Beatles, άλλοτε με χαβανέζικα πουκάμισα (όταν επρόκειτο για συναυλία σε εξωτερικούς χώρους) και άλλοτε με ιατρικές στολές. Αυτές τις πρασινωπές που δείχνουν ότι ετοιμάζονται να ανοίξουν κάποιον και να θαυμάσουν τα ζωτικά του όργανα.

Αυτή η αγωνία τους να μη δείξουν τα πρόσωπα τους εντείνει το μυστήριο και δένει ακόμα περισσότερο τα μάτια του ακροατή που οδηγείται στο κρησφύγετό τους χωρίς να ξέρει τι του γίνεται. Οι Clinic δε δίνουν τίποτα παραπάνω από μουσική και μια εικόνα που ενδόμυχα σε τρομάζει (όποιος δε φοβάται τους χειρούργους ας χαρεί το γεγονός ότι μπορεί να χορέψει χωρίς να ακούγεται το γκλιν γκλον από τα κλειδιά της γκαρσονιέρας που πήγαινε ο γιατρός τη γκόμενά του, τα οποία έχουν κολλήσει κάπου ανάμεσα στη σπλήνα και το συκώτι).

Ο κακός Μπίλ επιστρέφει πιο κακός και πιο θηριώδης από πριν σε μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή του δίσκου αλλά και της πορείας της μπάντας. Αφού επιστρατεύουν παλιομοδίτικα όργανα όπως μελόντικα και εκκλησιαστικά όργανα που μοιάζουν να τα έχουν αρπάξει και ξεσκονίσει από την αποθήκη του παππού, αφήνουν τον Ade Blackburn να μονολογεί ασυναρτησίες με μια φωνή που νομίζεις ότι έρχεται από τρόφιμο ψυχιατρείου που αισθάνεται φαγούρα στην πλάτη αλλά είναι λίγο δύσκολο να ξυστεί μέσα στον ζουρλομανδύα, και με έντονες και επίμονες κιθαριστικές τσιμπιές να ασελγούν πάνω στους νόμους περί μελωδίας μοιάζοντας με πιθήκους που τους έχουν δώσει όργανα και τους έχουν πει «Τώρα παίξτε μουσική για να τσαντίσετε τον γείτονα που ακούει κλασσική».

Όμως μη νομίζετε ότι το Internal Wrangler δεν είχε συναίσθημα. Απλά ακόμα δεν ξέρουμε ακριβώς τι συναίσθημα. Κοιτάξτε το θρυλικό πλέον "Distortions" (κακή ιδέα να το διασκευάσουν οι Arcade Fire μιας και είμαστε στο θέμα). H μελωδία και ο πένθιμος ρυθμός σε προδιαθέτουν για μια εξομολόγηση όμως τελικά καταλήγεις να μην ξέρεις τι νιώθεις με στίχους όπως "I don't know who to marry, your sister came to bait me" και "I've pictured you in coffins, my baby in a coffin" όταν συνδέονται με το τρυφερό "I love it when you blink your eyes". Τελικά αναρωτιέσαι πως συνυπάρχουν τέτοιοι στίχοι και τέτοια τραγούδια με τόσο ετερόκλητα στοιχεία. Από τη μια το γλυκό σαν πισινό μοντέλου σε στενά παντελόνια χαϊδολόγημα της κιθάρας του “Second Line” και από την άλλη η γεμάτη σπιντάκια παραισθησιογόνος τρέλα του "2/4".

Κάπως έτσι μένουν κάτω από την ίδια στέγη όλα αυτά τα ακραία στοιχεία. Όχι αρμονικά αλλά με καβγάδες και μαλλιοτραβήγματα για το ποιος θα βγει από πάνω. Στον κόσμο του Internal Wrangler οι ελέφαντες δεν είναι ροζ και σε συννεφάκια μέσα στο μυαλό μας. Αντ'αυτών υπάρχει ένα τσαντισμένο μαμούθ που έχει μπουκάρει στην είσοδο της πολυκατοικίας και στον ένα χαυλιόδοντα έχει κρεμάσει τη διαχειρίστρια ενώ στον άλλον κάθεται ένας κλόουν και παίζει κλαρινέτο τσιμπώντας μας για να πιστέψουμε ότι αυτό που βλέπουμε είναι αληθινό.

Και αν η απλοϊκή ομορφιά Velvet Undergroundικών τόνων του υπέροχου "Goodnight Georgie" σας θολώσει την εικόνα γι'αυτούς τους Άγγλους θυμηθείτε οτι είναι οι ίδιοι που έφτιαξαν το βρώμικο πανκ του "Internal Wrangler" βάζοντας στο μίξερ ακόμα και καστανιέτες οι αθεόφοβοι. Ενέργεια η οποιία ισοδυναμεί με χριστουγεννιάτικη κάρτα που εύχεται καλά στερνά στον John Lydon και τους υπόλοιπους πιουρίστες πανκ υποκριτές.

Clinic - "2/4" από το Internal Wrangler

27.1.10

Some Questions #11: Sunnybrook!

Επιτέλους, το Some Questions επιστρέφει! Και επιστρέφει με νέο αίμα... Φιλοξενούμενός μας σήμερα είναι ο Paul North από το Denton του Texas. Ο Paul είναι μέλος των Sleep Whale, της μπάντας του αδερφού του Joel, αλλά εμείς τον γνωρίσαμε με το προσωπικό του όχημα Sunnybrook σερφάροντας στο site της Lefse Records στην οποία υπέγραψε πρόσφατα. Εκεί ακούσαμε το υπέροχο "Willow Whale" που θα βρείτε στο τέλος του ποστ, μια μικρή παγανιστική γιορτή με στρώσεις από κιθάρες, μπάντζο και αιθέρια φωνητικά χαμένα μέσα σε μια φωτεινή ομίχλη από reverb - ένα πραγματικά ονειρικό εφτάλεπτο. Στο MySpace του βρήκαμε και το μικρότερο, πιο folk και εξαιρετικά catchy "Waving Hands" όπως και το "Tiger Bite" και αυτό ήταν, κολλήσαμε άσχημα. Περιμένοντας μέσα στη χρονιά το ντεμπούτο του Water Me Glow από τη Lefse του στείλαμε τις ερωτήσεις μας και μας απάντησε αμέσως!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Kraftwerk - self titled ; Arthur Russell - Love Is Overtaking Me ; Elliott Smith - Either/Or

2. A song you wish you’d written?

I write a lot of music-- whenever I feel inspired by a song that I hear, rather wish that I had wrote it I incorporate certain aspects of the song into my own music.

3. Your Sunday morning song?

Anything with some harmonies

4. Your favourite b-side?

I have a pretty extensive collection of Elliott Smith tapes; his work is my favorite.

5. Your favourite Beatles song?

"And Your Bird Can Sing"

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Florene; a local Denton act.

7. Your favourite place for writing music?

Not sure, but it has hardwood floors and it's really echoy.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Debut Full Length "Water Me Glow"; another Sleep Whale record scheduled for end of summer; Leaving for Spain tomorrow to play the Tanned Tin Festival. Hopefully play a couple of other shows around America.

9. What you wish to do once you retire from music?

To simply own a record store/coffee shop. I am a barista as well as a musician, and love coffee as much as sound.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

I don't have any regrets.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

An extra for Seinfeld.

12. A recurring childhood dream of yours?

Drowning.

13. If you are superstitious?

From time to time.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

These are some cool beans! (Cool Beans is a restaurant here in Denton).

"Best to you!! Come see Sleep Whale in Spain at the Tanned Tin Festival!!

Ryan Air flights are super cheap.

family, Sunny"

Sunnybrook - "Willow Whale"

22.1.10

Heard you're growing strong/ Though your tender feet are made of clay

Σε ένα σχόλιο κάτω από ένα βιντεάκι της Josephine Foster στο youtube κάποιος χρήστης την περιέγραφε ως «η τελευταία σειρήνα». Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια γιατί ανέκαθεν οι σειρήνες προχώραγαν χεράκι χεράκι με την ανθρωπότητα. Έστω και αν αυτές οι σειρήνες ήταν φτιαχτές προκειμένου να δικαιολογήσουν την τεράστια και ανίκητη έλξη του πειρασμού. Σημασία έχει ότι σαν συμβολισμός αλλά και σαν πραγματικότητα τελικά παραμένουν ζωντανές.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αγαπητός χρήστης εννοούσε ως σειρήνα την Josephine Foster καθαρά για το μουσικό της στυλ και τον «απομακρυσμένο» τρόπο που τραγουδάει μοιάζοντας να βρίσκεται σε παράλληλο σύμπαν ή με το πνεύμα της αποκομμένο από το σώμα της. Ναι, θα μπορούσε να την πει κανείς σειρήνα για τις ψηλές της νότες που ήταν η αφορμή να καταφύγει στα κεριά στ'αυτιά ο Οδυσσέας για να γλυτώσει από τις αυθεντικές. Εδώ δεν χρειαζόμαστε κεριά στα αυτιά μας γιατί κάθε μέρα ψάχνουμε μελωδίες και έργα σαν το “All I Wanted Was The Moon”.

Ο τρόπος που προσεγγίζει την μουσική η Foster μου θύμισε αρκετά την Grouper. Και αν η Grouper ακούγεται σα να παίζει μουσική από το διπλανό δωμάτιο που σας χωρίζει ένας παχύς ξύλινος τοίχος η Josephine έχει πάρει τον λιγοστό εξοπλισμό της, την κιθάρα της, την φυσαρμόνικά της και τα πετάλια παραμόρφωσής της και κάθεται σε ένα σκαμνί μπροστά σου.

Ανέκαθεν η σημερινή μας πρωταγωνίστρια ήταν θαρραλέα. Αφού το 2004 έβγαλε με τους Supposed έναν «τρελό» δίσκο με πολλές αλλαγές τέμπο που άλλοτε συνοδευόταν από τα κρωξίματά της και άλλοτε από τα ακούνητα σαν κάρο στην λάσπη φωνητικά της δημιουργώντας ένα τρενάκι του τρόμου που σε μπέρδευε αλλά δε σε άφηνε να παρατήσεις στη μέση την ακρόαση. Μετά το All the Leaves Are Gone λοιπόν άφησε τους Supposed και έβγαλε έναν καθαρά προσωπικό δίσκο που κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα με τίτλο Hazel Eyes, I Will Lead You ο οποίος κινήθηκε και περπάτησε σε πιο ασφαλή folk στενάκια. Πιο σαφής αυτή τη φορά αν και λιγότερο περιπετειώδης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στη συνέχεια, και συγκεκριμένα το 2006, δίνει τις δικές της εκδοχές σε γερμανικά παραδοσιακά τραγούδια προηγούμενων αιώνων. Και το αποτέλεσμα ακούγεται πραγματικά δουλειά προηγούμενων αιώνων. Με όλη την καλή έννοια φυσικά. Το A Wolf In Sheep's Clothing μας ταξιδεύει σε ανθισμένες γερμανικές εξοχές και στους ποταμούς που τις διατρέχουν και σιγοψιθυρίζουν απαγορευμένα και απόκρυφα λόγια. Στην ουσία παίρνει τη δουλειά που έκανε με τους Supposed και της δίνει ένα πιο «σκοτεινό» και μυστηριώδες στρίψιμο.

Την καλύτερη δουλειά της όμως την φύλαγε για το 2008. Το This Coming Gladness είναι ένας ονειρεμένος και ονειρικός δίσκος. Η εικόνα της μοιάζει με φιγούρα και ζωγραφιά γεμάτη μελαγχολία και εσωτερικότητα. Όπως και ένα από τα είδωλά της απ’ ότι φαίνεται αφού πέρυσι το Graphic As A Star ήταν βασισμένο σε ποιήματα της βασίλισσας και συμβόλου της εσωτερικότητας Emily Dickinson.

Στο This Coming Gladness είχε τη βοήθεια του ντράμερ Alex Nielson που έχει συνεργαστεί με τον Will Oldham καθώς και του κιθαρίστα Victor Herrero. Άλλοτε αποστεωμένο και ετοιμόρροπο και άλλοτε μεγαλοπρεπές ανεβαίνει πάνω στη σκεπή της πιο ψηλής σοπράνο νότας που υπάρχει. Η κλασσική της παιδεία βοηθά πολύ ενώ στις εξάρσεις της επίδειξης αυτής της παιδείας έρχεται η δυτικότροπη ηλεκτρική παρεμβολή που δημιουργεί μια ένωση διαφορετικών εποχών. Τα μακριά αυστηρά της φορέματα φουσκώνουν όταν δέχονται τα καλέσματα της ηλεκτρικής κιθάρας του Herrero στο "Garden of earthly delights". Η «στραβή» μελωδία του "Lullaby To All" θυμίζει Bowie αλλά δεν θα πέρναγε καλά σε κάποιο καμπαρέ εκτός αν σε αυτό χορεύανε στραβοκάνες γυναίκες με τρία πόδια και μούρη αλόγου και οι πελάτες ήταν τραπουλόχαρτα με οπλές στα πόδια.

Ο θάνατος και η ζωή περιγράφονται χωμένα στα blues που μόνο να ονειρευτεί θα μπορούσε η κατά τα άλλα εξαιρετικά καλοβαλμένη Joanna Newsom, με τα παιχνιδίσματα της φωνής της Foster να κυλιούνται στα φρεσκοποτισμένα γρασίδια στο " Love You And The Summertime Blues".

Το πανέμορφο "All I Wanted Was The Moon" δεν μπορεί παρά να μας θυμίσει αυτή την ιστορία. Προφανώς εμπνέει πολύ κόσμο αυτό που δεν μπορεί να έχει. Μια πραγματικά αξιομνημόνευτη μελωδία που συνοδεύεται από χαοτικά κιθαριστικά εφέ που κολλάνε άψογα στο γενικότερο δεμένο με χοντρό σχοινί σύνολο για το οποίο οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναρωτιούνται σε ποιόν διαολεμένο αιώνα ηχογραφήθηκε. Το folk χτυποκάρδι του "Indelible Rainbows" κλείνει ακριβώς όσο δερβίσικα και μαστουρωμένα πρέπει, για ένα δίσκο που σου αφήνει σημάδια και μεγάλη εντύπωση.

Α ναι, ήρθε και τον χειμώνα στο Rodeo ως support στους Band Of Holy Joy όταν ακόμα δεν της είχε κάνει δώρο ο ξάδερφος της uptight το "This Coming Gladness" που μας εισήγαγε στον κόσμο της Josephine. Ακολουθεί χτύπημα κεφαλιού στο τοίχο. Γκντούπ, γκντούπ, γκντούπ…..

Josephine Foster - "All I Wanted Was the Moon" από το This Coming Gladness

18.1.10

2009: Μουσικά κονσέρτα, part 2

Μετράμε ήδη 18 μέρες μέσα στο 2010 και στη νέα δεκαετία και είναι μάλλον ώρα να σκουπίσουμε από το τραπέζι του μυαλού μας και τα τελευταία ψίχουλα από το ξεκοκαλισμένο πια 2009. Ο mr.grieves το έκανε και πλέον, ήσυχος απ'αυτά, έχει αρχίσει να κυνηγάει τον Άη Βασίλη για το χουνέρι που του έκανε στις γιορτές. Εμένα μου πήρε λίγο παραπάνω - μερικές αγαπημένες συναυλίες (5 + 2), διάφοροι δίσκοι που δεν πρόλαβα ν'ακούσω και ακούω τώρα (όπως ο όμορφος δίσκος των Swell Season), μια εκπομπή με τον φίλο Τάσο Πάλλα όπου παίξαμε μερικά από τα αγαπημένα μας... Ήδη το 2010 έχει μπει φουριόζο, και δεν έχουμε καν προλάβει να μιλήσουμε για την τόσο σημαντική και γεμάτη δεκαετία που αφήσαμε πίσω μας. Ας αποχαιρετήσουμε όμως πρώτα το '09!

- Calvin Harris @ Πλατεία Ασωμάτων, Θησείο, 2 Σεπτεμβρίου 2009
Ήταν ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ όταν είχαμε ροβολήσει μαζί μ'έναν φίλο στο Θησείο για να δούμε τον happening Σκωτσέζο μουσικό που ευθυνόταν για ένα από τα πιο cheesy αλλά και αγαπημένα χορευτικά κολλήματα εμού και του φίλου - μιλάμε φυσικά για το μικρό ύμνο που λέγεται "Acceptable in the '80s". Δεν περιμέναμε και πολλά από ένα τσάμπα event που διοργάνωνε το MAD σε έναν πεζόδρομο, αλλά αν μη τι άλλο να δούμε ένα σύγχρονο όνομα και να κουνηθούμε. Ο Calvin από την πλευρά του ήταν μια χαρά επαγγελματίας - ήρθε με μια μικρή μπάντα, έπαιξε κομμάτια τόσο από το I Created Disco όσο και από το Ready For The Weekend και προσπάθησε να παρασύρει το κοινό. Το οποίο κοινό από τη μεριά του έμοιαζε να έχει έρθει πιο πολύ από περιέργεια κι επειδή ήταν τσαμπέ, και δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση να προσπαθήσει έστω να μπει σε ένα στοιχειώδες κλίμα συναυλίας, προτιμώντας να παίζει με τα δωρεάν καπελάκια του χορηγού και να κάνει χαβαλέ και κάποτε κάποτε να κοιτάζει αποχαυνωμένα τη σκηνή. Φυσικά αυτό το ξενερωμένο κλίμα μεταφέρθηκε κάποια στιγμή κι εκεί πάνω, όπου ο κος Harris είδε κι απόειδε και κατάλαβε ότι το μόνο που ήθελαν οι περισσότεροι ήταν να παίξει το "Ready for the Weekend". Κάτι που έκανε στο τέλος, οπότε το κοινό ψιλοκουνήθηκε, ο Calvin με την παρέα του αποχώρησαν έχοντας κάνει το καθήκον τους και το διαλύσαμε για να πάμε για ποτό. Εμείς πάντως περάσαμε καλά, αλλά τον Calvin δεν τον βλέπω να ξανάρχεται σύντομα.

- A Place To Bury Strangers @ Rodeo Club, 8 Δεκεμβρίου 2009
Λίγο παραπάνω από ένας μήνας πάει από το βράδυ που ο ηχητικός πολιορκητικός κριός των Νεοϋορκέζων κούρσεψε τ'αυτιά μας, με σύμμαχο το χαμηλοτάβανο club. Είναι εκπληκτικό να νιώθεις ταυτόχρονα τα τύμπανά σου να γίνονται σουρωτήρι αλλά και μια απόλαυση προερχόμενη από το ηχητικό κομπρεσέρ που προκαλεί το εν λόγω σπαράλιασμα. Εϊναι τέτοια η δουλειά που έχουν ρίξει για να πετύχουν να λειτουργεί έτσι όπως το θέλουν αυτό το κομπρεσέρ που κάθε στροφή, κάθε καινούρια μελωδία που ανακαλύπτουν τ'αυτιά σου μόλις συνηθίσουν την επίθεση σε αφήνει βαθιά εντυπωσιασμένο. Θα ήταν μια ακόμα καλύτερη εμπειρία αν είχα μπορέσει να δω πώς τρία μόνο άτομα δημιουργούσαν αυτόν τον οργιαστικό θόρυβο, πώς ο frontman Oliver βασάνιζε την κιθάρα του για να την κάνει να ουρλιάζει μ'αυτόν τον τρόπο, αλλά έστω κι έτσι ήταν αρκούντως επιβλητική. Τ'αυτιά μου σίγουρα τη θυμούνται ακόμα.

- Synch festival (Florence & The Machine, Tortoise, Ebony Bones, Friendly Fires, Evripidis And His Tragedies) @ Τεχνόπολις, 12 Ιουνίου 2009
Φεστιβάλ στην Ελλάδα. Μια πονεμένη ιστορία. Ακόμα κι όταν το Rockwave ήταν στις δόξες του (όχι να το παινευτώ αλλά το μακράν καλύτερο έγινε εδώ από κάτω, και όπου «εδώ» βάλτε Καλλίπολη προς Πειραϊκή), τη λειτουργία και την ατμόσφαιρα του φεστιβάλ όπως την εννοούν έξω δεν την πιάναμε ακριβώς. Δηλαδή αυτήν την χαλαρή φάση όπου μπορεί κανείς να διαλέξει ανάμεσα σε διάφορα πράγματα που συμβαίνουν ταυτόχρονα - δυο ή τρεις σκηνές που η μία δεν πλακώνει ηχητικά την άλλη, happenings, ψώνια και φαγητό από πολλές διαφορετικές προελεύσεις, άπλα, ξάπλα. Σιγά σιγά όμως, καθώς όλο και περισσότερος κόσμος κανόνιζε ταξίδια έξω μόνο και μόνο για να βρεθεί σε ένα από αυτά τα τεράστια φεστιβάλ (ένας φίλος κοντεύει να βγάλει διαρκείας για το Primavera), άρχισαν κι εδώ οι πρώτες δειλές προσπάθειες για κάτι πιο σύγχρονο κι εναρμονισμένο.

Το Synch ξεκίνησε κάπως έτσι κι έχει εξελιχθεί στο αδιαμφισβήτητο πλέον #1 της χώρας. Πέρσι χάσαμε το πραγματικά εξαιρετικό line-up του για πολύ καλό σκοπό, και παραλίγο και φέτος να μην τα καταφέρουμε για άλλους λόγους. Τελικά όμως μπορέσαμε να πάμε, έστω και μόνο για μια μέρα. Ως τώρα δεν είχαμε ποτέ την πολυτέλεια να πάμε σε φεστιβάλ έξω, οπότε αυτό ήταν ό,τι κοντινότερο μπορούσαμε να έχουμε - το νιώσαμε καθώς μετακινούμασταν βιαστικά από τους Tortoise στους Friendly Fires και πίσω (καλοί και χορευτικοί όπως και στο δίσκο φαινόντουσαν οι νεανίες, αλλά οι παλιοί ήταν αλλιώς και μ'έκαναν ν'αναρωτηθώ άμεσα για ποιο ακριβώς λόγο δεν είχα εντρυφήσει περισσότερο στη δισκογραφία τους, πάρα πολύ κακώς!), καθώς φεύγαμε γρήγορα από την πολύχρωμη Ebony Bones για να πιάσουμε καλή θέση για τη Florence ή καθώς χαζεύαμε πίνοντας μπυρίτσες κι ακούγοντας από μακριά τους Fujiya & Miyagi την ώρα που οι roadies των Tortoise ετοίμαζαν τη σκηνή. Σίγουρα έχει πολλά βήματα ακόμα να περπατήσει αλλά είναι στον πιο υγιή δρόμο που έχουμε δει να βαδίζει ελληνικό φεστιβάλ, και θα φροντίσουμε φέτος να είμαστε εκεί χωρίς εμπόδια.

- Mark Lanegan & Greg Dulli @ Gagarin, 4 Φεβρουαρίου 2009
Εχω μια έξτρα αδυναμία στις ακουστικές συναυλίες. Πιστεύω ότι όταν οι καλλιτέχνες παίζουν τα τραγούδια έτσι σκέτα και αφτιασίδωτα μπορείς να δεις μέσα στην καρδιά τους (των τραγουδιών, έτσι), να δεις από τι είναι φτιαγμένα. Σα να μπορείς να πας πολύ κοντά και ν'ακουμπήσεις ένα πίνακα ζωγραφικής: μπορείς να δεις το ανάγλυφο, να ψηλαφήσεις την πινελιά, να μυρίσεις το χρώμα και να το δεις στην πιο ζωντανή εκδοχή του, σχεδόν να βρεθείς δίπλα στο δημιουργό καθώς έφτιαχνε το έργο του. Αντίστοιχα συμβαίνει και με τα τραγούδια - αν υπάρχει βάθος και εσωτερική ένταση, αν οι συνθέσεις είναι πραγματικά καλές και οι ερμηνευτές πραγματικά σπουδαίοι, εκεί φαίνεται. Αν δεν είναι, εκεί με τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί.

Όταν μιλάμε φυσικά για δυο μουσικούς όπως ο Dulli και ο Lanegan, συνοδευόμενους από τον εξαιρετικό Dave Rossen, εμπίμπτουν όλα στην πρώτη περίπτωση και σε μια τέτοια ακουστική βραδιά γίνεσαι κοινωνός μιας εμπειρίας που ο ηλεκτρισμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Μην έχοντας μελετήσει ενδελεχώς τη σόλο δισκογραφία τους όπως έχει κάνει ο mr.grieves, δεν είχα κανένα ιδιαίτερο request να κάνω - απλά και μόνο το να τους δω σε τέτοιες, πιο βαθιές και πιο χαμηλόφωνες στιγμές μου έφτανε. Μόνο ένα κομμάτι υπήρχε που θα μπορούσε να με στείλει, ένα κομμάτι πουμε τίποτα δεν περίμενα ότι θα έπαιζαν. Ούτε καν το είχα στο μυαλό μου. Και ίσως ακριβώς επειδή δεν το περίμενα, το έπαιξαν. Το "Creeping Coastline of Lights", η εκπληκτική διασκευή του Lanegan στη γκαραζιά των Leaving Trains που κατέληξε να είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια της τελευταίας εικοσαετίας, με άφησε να ψάχνω το σαγόνι μου στο πάτωμα, και έστεψε την υπέροχη δεύτερη συνάντησή μου με τους δίδυμους άρχοντες της λάσπης με μια κορυφαία, μέγιστη στιγμή. Άντε και φέτος μάγκες.

- Tindersticks @ Θέατρο Badminton, 21 Φεβρουαρίου 2009
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο ως αντιδράσεις μετά τη συναυλία των αγαπημένων τέκνων του Nottingham στο θέατρο Badminton ήταν μια γκρίνια και μια μίρλα για το πόσο ακατάλληλος ήταν ο χώρος και πόσο χάλια ήταν που δεν μπορούσε κανείς να πιεί ή να κάνει τσιγάρο. Εντάξει, θα δεχτώ ότι ένα μεγάλο αμφιθέατρο είναι γενικά λίγο ψυχρό, αλλά ό,τι του λείπει σε «θέρμη» και χαρακτήρα το ανταποδίδει σε εκπληκτική ακουστική. Και μιλάμε για μια από τις πλέον ιδανικές για θεατρικό χώρο μπάντες που υπάρχουν, η οποία μας επισκέφτηκε πολλά χρόνια μετά την τελευταία φορά, και μια ολόκληρη δεκαετία μετά από την τελευταία φορά που εγώ τους είδα.

Απλά δεν είχαμε καμία διάθεση για γκρίνια. Ούτε η «ψύχρα», ούτε η απουσία της καθιερωμένης μπυρίτσας, ούτε καν το ενοχλητικό πήγαιν'έλα του κόσμου και του προσωπικού μπροστά μας δεν αφαίρεσε τίποτα από τη μαγεία που μπόρεσαν να μας προσφέρουν οι εκείνο το βράδυ οι 'sticks. Η φωνή του Stuart, αυτή η ζεστή ανάσα στο λαιμό και στ'αυτί, μετέτρεπε κάθε ψυχρή επιφάνεια σε σκούρο βελούδο που την απορροφούσε και μας την ξανάδινε πίσω με τη θέρμη της πολλαπλασιασμένη. Τα τραγούδια του εξαιρετικού πρόπερσινου The Hungry Saw συνυπήρξαν με κομμάτια που ξανανοίξαν παλιές πληγές μέσα μας, απείραχτες εδώ και δέκα, δεκαπέντε χρόνια. Ναι, οι Tindersticks όντως ταιριάζουν με ένα ποτάκι σε ένα άδειο μπαρ, αλλά αν έπαυε κανείς να προσέχει γύρω του εκείνο το βράδυ, το θέατρο μίκραινε γύρω του και γινόταν το δικό του μπαρ, κι ας μην είχε ποτό και τσιγάρο. Η μπάντα μπορούσε να το κάνει και αυτό.


- Mark Gardener & Paula Frazer @ Rodeo Club, 2 Νοεμβρίου 2009
Ναι, έχω πράγματι αδυναμία στις ακουστικές συναυλίες, όμως η συγκεκριμένη βραδιά ήταν από μόνη της ένα στοίχημα. Θα μπορούσαν δύο σόλο καλλιτέχνες να στηρίξουν μια σχεδόν τρίωρη συναυλία, μια με μιάμιση ώρα ο καθένας εντελώς μόνος του, οπλισμένοι μονάχα με μια ακουστική κιθάρα έκαστος; Κι αν για την Paula η φύση των τραγουδιών της και το πλεονέκτημα που της έδινε ως δεύτερο, και μακράν σημαντικότερο, όργανο η εξωπραγματική φωνή της έφτανε, ο Mark φοβόμασταν ότι θα τα έβρισκε αρκετά πιο σκούρα. Ένας από τους βασικούς λόγους που τα κομμάτια των Ride λατρεύτηκαν από τόσο κόσμο ήταν η γλυκιά ζάλη που έφερνε ο κιθαριστικός τους ανεμοστρόβιλος, κι αυτός θα έλαμπε διά της απουσίας του στο υπόγειο του Rodeo. Έμενε να διαπιστώσουμε αν οι αγαπημένες μελωδίες και οι γεμάτοι εφηβική αθωότητα στίχοι θα αρκούσαν για να υποκαταστήσουν τον ηχητικό όγκο που θα έλειπε.

Για την Paula πέσαμε μέσα εμφατικά. Γεμάτη αυτοπεποίθηση, βγήκε στη σκηνή με την κιθάρα της και, αγνοώντας το 70% του κόσμου που είχε επιλέξει να λύσει στη διάρκεια της εμφάνισής της το Κυπριακό, έπαιξε κομμάτια τόσο των Tarnation όσο και απ΄τις προσωπικές της δουλειές. Η εξαιρετική κιθαριστική της δουλειά απλά υπογράμμιζε την ομορφότερη γυναικεία φωνή που έχω ακούσει ποτέ ζωντανά - έκλεινες τα μάτια και το υπογειάκι γέμιζε χρώματα και κελαρυστά ρυάκια, νερά και ήλιο και γαλάζιο ουρανό.

Για τον Mark Gardener, από την άλλη, πέσαμε έξω. Όχι, δεν κατάφερε από μόνος του να αναπαράγει το κιθαριστικό τείχος που χαρακτήριζε κομμάτια σαν το "Dreams Burn Down" ή το "Drive Blind". Όμως η παρουσία του και μόνο, οι ανοιχτόκαρδοι, εντελώς down to earth τρόποι του, η οικειότητα που έβγαζε το στήσιμό του, το ότι έκανε χωρίς την παραμικρή δόση αμηχανίας ή κόμπλεξ τη βουτιά στο παρελθόν για την οποία όλοι είχαμε βρεθεί στο μικρό club της Χέυδεν, το πώς έγινε μια παρέα μαζί μας και τραγουδήσαμε μαζί όλα εκείνα τα κομμάτια που σημάδεψαν τις αρχές της αγαπημένης μας δεκαετίας, έφτασαν και περίσσεψαν. Κλείνοντας τα μάτια και τραγουδώντας το "Like A Daydream" μπορούσες εύκολα να συμπληρώσεις στο μυαλό σου τις κιθάρες που έλειπαν, σαν σε άσκηση με λέξεις. Το ίδιο και με τα επικά έγχορδα του "Vapour Trail". Για όλα υπήρχε λύση, καθώς η διάθεση όχι απλά υπήρχε αλλά ξεχείλιζε, και η βασική συμβολή του Mark στο να είναι η βραδιά όχι απλά επιτυχημένη αλλά μια απο εκείνες που διηγείσαι μετά από χρόνια ήταν το ότι έβγαλε απ'όλους όσους βρεθήκαμε εκεί και την τελευταία σταγόνα από δαύτη.

Δεν ξέρω βέβαια, ίσως και να είμαι προκατειλημμένη. Όταν άρχισε να μιλάει για κάποιο email που έλαβε στο site του στο οποίο κάποιος τον παρακαλούσε να παίξει το "Unfamiliar" πρέπει να άλλαξα γύρω στα 800 χρώματα, και την επόμενη στιγμή, ένα μέτρο μακριά μου, άκουγα ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια ever, στη μοναδική ίσως ευκαιρία που θα είχα ποτέ να το ακούσω ζωντανά, αναστημένο απ'τη λήθη, από τον μοναδικό άνθρωπο που θα μπορούσε να το κάνει. Και το έκανε για χάρη μου. Ίσως να φταίει αυτή η στιγμή, μία από τις πιο όμορφες της ζωής μου, αλλά τη βραδιά της 2ας Νοεμβρίου δε νομίζω να την ξεχάσω ποτέ.

- Radiohead & Moderat, Výstaviště, Πράγα, 23 Αυγούστου 2009
Όλες οι περιγραφές για τους εκπροσώπους του ζωδίου της Παρθένου συμφωνούν σ'ένα πράγμα: σκεφτόμαστε πολύ, για τα πάντα. Και πρέπει να πω ότι εμπίπτω κι εγώ στο στερεότυπο. Έχω την τάση να σκέφτομαι πολύ, όλη την ώρα. Ακόμα κι όταν είμαι κάπου για να διασκεδάσω, μια φωνούλα στο μυαλό μου αρχίζει πάντα να σημειώνει σ'ένα φανταστικό μπλοκάκι διάφορες παρατηρήσεις. Το γράψιμο στο blog έστειλε αυτό το πράγμα στη στρατόσφαιρα - πρέπει να προσπερνάω κάθε φορά το σκόπελο της κριτικής σκέψης πριν αρχίσω να αφήνομαι σε αυτό που ακούω ή βλέπω. Κάθε συναυλία ξεκινάει κάπως έτσι, και αν είναι πραγματικά καλή κάποια στιγμή θα με παρασύρει, αν όχι θα μείνω να κάνω νοητικές σημειώσεις ως το τέλος.

Στην Πράγα έφαγα μ'αυτό τα έξι-εφτά πρώτα τραγούδια. Ίσως επειδή είχε μεσολαβήσει μόλις ένας χρόνος από την προηγούμενη φορά που είδα τους Radiohead, και καμία (σχεδόν) νέα τους κυκλοφορία ενδιάμεσα, πράγμα που σήμαινε ότι η αρχή του setlist και της συναυλίας έμοιαζε πολύ με αυτή της Nîmes... μέχρι που το "Morning Bell" σήμανε την αρχή του τέλους της σκέψης. «Ωπ, εδώ είμαστε» ήταν οι τελευταίες κουβέντες που άκουσα από τη φωνούλα με το άκουσμα της εισαγωγής ενός απ'τα καλύτερα live κομμάτια της λατρεμένης μου μπάντας. Για την επόμενη μιάμιση ώρα, η φωνούλα είχε αράξει στο βάθος, πετώντας μόνο κάτι σκόρπια, ικανοποιημένα σχόλια. Μέχρι που φτάσαμε σε εκείνο το μαγικό σημείο.

Τελείωνε το πρώτο encore, και η έξαψη μετά το πέρασμα του οδοστρωτήρα που ονομάζεται "The National Anthem" δεν είχε σβήσει ακόμα. Όμως τα περιθώρια στένευαν - είχαμε ακόμα λογικά ένα πέμπτο κομμάτι πριν ξαναμπούν μέσα και άλλα δυο ή τρία, αν ήμασταν καλά παιδιά, μετά. Η πίκρα της διαπίστωσης ότι οδεύαμε προς το τέλος ανακατευόταν με τη γλυκιά αγωνία για το επόμενο κομμάτι - απ'τη μια δε μ'ένοιαζε όποιο και να ήταν, αλλά απ΄την άλλη η ιδέα ότι θα περνούσε μια ακόμα συνάντηση με τους Οξφορδέζους χωρίς ν'ακούσω το "How to Disappear Completely" με τρέλαινε. Σκέψεις δεν υπήρχαν πλέον πουθενά στον ορίζοντα, μόνο όλα αυτά τα συναισθήματα μπουρδουκλωμένα, όταν ξεκίνησε το γνωστό drone... Στην αρχή νόμιζα πως ήταν κάτι άλλο, αλλά ο mr.grieves δίπλα μου με σκούντηξε και μου'πε κάτι στο στυλ του «τα κατάφερες!». Τον κοίταξα απορημένη και κάπου εκεί ο Thom άρχισε να παίζει την ακουστική και διάφορα επιφωνήματα υποδέχτηκαν το κομμάτι με ενθουσιασμό. Λίγο καθυστερημένα, το δικό μου μου ενώθηκε μαζί τους - επιτέλους!!!

Χάθηκα για τα επόμενα πέντε λεπτά μέσα στο λαβύρινθο του κομματιού, χωρίς να βλέπω τίποτα στη σκηνή (μετά από κάτι απελπισμένες αρχικές προσπάθειες να δω κάτω απ'τη μασχάλη του δίμετρου μπροστινού μου, τα παράτησα). Ίσως καλύτερα, καθώς η απουσία οπτικού ερεθίσματος μ'έκανε να επικεντρωθώ αποκλειστικά στον υπνωτικό ήχο που μας τύλιγε. Η μπάντα χαιρέτησε κι έφυγε, ο κόσμος φώναζε για το επόμενο encore αν και όλοι ξέραμε ότι θα ξανάρθουν... Εγώ δε φώναζα. Το'χα για δεδομένο ότι θα γίνει οπότε είχα την πολυτέλεια να αφήσω το μυαλό μου στη θέση που ήταν, με την ηχώ από το ονειρικό πεντάλεπτο που προηγήθηκε να το κυκλώνει ακόμα. Η μπάντα ξαναβγήκε, πήραν τις θέσεις τους... Ο δίμετρος ήταν ακόμα μπροστά μου οπότε δε μπήκα καν στον κόπο να βγω από το όνειρο για να δω τι γινόταν... Και ξαφνικά, τρεις κιθάρες επιτέθηκαν στ'αυτιά μας και το ριφ του "The Bends" έσκασε σαν τεράστιο κύμα. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια ever και το απόλυτο #1 της RH live wishlist μου ως τότε, του οποίου τις πιθανότητες να παιχτεί κάποτε μπροστά μου είχα πλέον ψιλοξεγράψει.

Την κραυγή που πάτησα δεν μπορώ να την περιγράψω. Βγήκε από μέσα μου ένα κύμα αγνής, καθαρής χαράς - όχι απλά σκέψεις δεν είχα εκείνη τη στιγμή στο κεφάλι μου, ούτε καν συνείδηση του τι γινόταν τριγύρω. Μόνο το προηγούμενο κομμάτι και αυτό που μόλις ξεκινούσε. Δεν ξέρω τι έκανε η μπάντα εκεί πάνω, δεν έβλεπα, το μόνο που μ'ένοιαζε ήταν να τραγουδήσω δυνατά τους χαραγμένους στο DNA μου πλέον στίχους και να παρασυρθώ από το τρελό solo του Jonny στο τέλος ουρλιάζοντας "I wanna be a part of the human race/ Race/ Race/ Race", σα να ήταν το τελευταίο πράγμα που θα είχα την ευκαιρία να κάνω στη ζωή μου. Δεν ήταν, αλλά μπορώ τώρα να το ξαναφέρω στο μυαλό μου αυτούσιο και επίσης μπορώ να πω ότι ω, ναι - ήταν μια καλή συναυλία. Ραντεβού ξανα... φέτος;

17.1.10

2009: Μουσικά κονσέρτα, part 1

- Patrick Duff @ Tiki Club, 18 Οκτωβρίου 2009
Άλλη μια γλυκόπικρη συναυλία. Από αυτές που σχεδόν αποκλειστικά μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα. Ο Patrick ήταν υποτιμημένος στα ντουζένια του, πόσο μάλλον τώρα που δεν βρίσκει εταιρεία να κυκλοφορήσει τον δεύτερό του δίσκο μετά το Luxury Problems που πήγε και βυθίστηκε αύτανδρο.

Από τη μια αισθανόσουν θλίψη γιατί έβλεπες έναν 40άρη να προσπαθεί να πουλήσει τον δίσκο του, διαδικασία που περισσότερο ταιριάζει σε κάποιον με την μισή του ηλικία (και διαδικασία που φαινόταν ότι δεν την λάτρευε και ιδιαίτερα), εκνευριζόταν με τους μικροφωνισμούς που πραγματικά ήταν απαράδεκτοι και σε αποσυντόνιζαν τελείως ενώ το βλέμμα του σκοτείνιαζε σε κάθε υποψία ότι το κοινό δεν είχε την απαραίτητη ανταπόκριση. Βάλτε σε όλα αυτά όσους καθόντουσαν στον δεύτερο όροφο και δεν το βουλώσανε στιγμή (φωνάζοντας μάλιστα όταν φώναζε ο τραγουδιστής ώστε να είναι σίγουροι ότι θα ακουστούν), βάλτε το μπλέντερ του μπάρμαν που σκέπαζε την κιθάρα του Patrick αλλά κάπως έπρεπε να κάνει τηδουλειά του κι ο μετρ των αλκοολούχων και θα έχετε μια κωμικοτραγική συναυλία που απλά στενοχώρησε τον συμπαθέστατο ιρλανδικής καταγωγής τραγουδιστή καθώς και εμάς τους συμπαθέστατους ελληνικής καταγωγής μουσικόφιλους που δώσαμε τα λεφτάκια μας.

Η γεύση όμως τελικά ήταν γλυκιά. Οι συνθέσεις του Duff μπορεί να μην ήταν πρωτότυπες, ήταν όμως αξιοπρεπέστατες και πολλές φορές ακούγονταν εξαιρετικά ευχάριστα. Βάλτε την πολύ καλή και ακόμα ισχυρή φωνή του, το ζεστότερο χειροκρότημα του κόσμου όσο πέρναγε η ώρα (ίσως και σε μια ασυνήθιστη ένδειξη ευγένειας) καθώς και την μελαγχολική «μπουάτ» ατμόσφαιρα που ανέδυε το μαγαζί εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη και τελικά το χαρήκαμε. Τα δε τραγούδια του φαινόντουσαν τρομακτικά αυτοβιογραφικά. Για τις κακουχίες που πέρασε ο πατέρας του και ο παππούς του, την προσπάθειά του να βρει την αλήθεια σε πιο φυσικά πράγματα - και όχι τεχνητά όπως τα ναρκωτικά - στο "Mother Nature’s Refugee" και το "Song To America" που θα πήγαινα στοίχημα ότι ο στίχος του "'cause he's not committing suicide in Αmerica, but Αmerica's committing suicide in him" είναι αυτοβιογραφικός. Μια ευχάριστη αίσθηση μας έρχεται ακόμα στο μυαλό καθώς σκεφτόμαστε αυτήν τη χαλαρή και χωρίς απαιτήσεις γλυκιά βραδιά.

- Do Make Say Think & Happiness Project & Years @ Rodeo Club, 25 Οκτωβρίου 2009
Να μια φορά που πήγαμε κάπου απρογραμμάτιστα. Ας είναι καλά η μεγάλη, περήφανη και μοναδική μας ΝΙΚΗ ever σε διαγωνισμό που χάριζε εισιτήρια. Δεν γινόταν να πετάγαμε στα σκουπίδια αυτή την ιδιαίτερη περίσταση γιατί θα ήταν σα να γυρνάγαμε την πλάτη μας στην τύχη. Όχι λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς ξέραμε ότι οι Do Make Say Think αυτή η μουσική κολεκτίβα από τον Καναδά θα έδινε μια αξιοπρεπέστατη παράσταση. Τελικά κάναμε λάθος. Η παράσταση ήταν σχεδόν εντυπωσιακή. Και αν κούραζε λιγάκι η απουσία των φωνητικών (λυπούμαστε, δεν είμαστε και οι πιο φανατικοί post rockers), εν τούτοις εντυπωσίασαν με την τεχνική τους ξεχωριστά ο καθένας και σαν συνολικό δέσιμο. Στην αρχή μας εξέπληξε ευχάριστα η ιδιοφυής ιδέα του μυστακοφόρου Charles Spearin με το The Happiness Project του που δουλεύει ακόμα καλύτερα live αφού οι jazz πινελιές γίνονται ακόμα πιο διαπεραστικές. Η ιδέα ήταν συγκινητικά ανθρώπινη και κάτι που μόνο ένας νεόκοπος γονιός σαν τον Spearin θα μπορούσε να σκεφτεί. Στη συνέχεια χάσαμε λίγο τον ρυθμό μας με το κάπως βαρετό όχημα των Years που το καβαλούσε ο κατά τα άλλα πολύ ικανός κιθαρίστας Ohad Benchetrit.

Και μετά ξαναέσμιξαν όλα τα αηδόνια στην σκηνή. Η ντροπαλή ασιάτισσα που έπαιζε το σαξόφωνο, ο σιωπηλός τρομπετίστας, ο μυστηριώδης και δυναμικός Ohad, οι ντράμερ που κοπανούσαν ο ένας με χειρουργική ακρίβεια και ο άλλος με μανιώδη ξεσπάσματα, η γλυκύτατη Julie Penner που έπαιζε το βιολί της με χίλιους και έναν τρόπους, ο μικροσκοπικός αλλά νευρικός Justin Small που στο μυαλό μου τουλάχιστον ήταν ο frontman (επειδή μίλαγε περισσότερο, όχι για κάποιον άλλον λόγο) και φυσικά το υπερφυσικό και υπερταλαντούχο μουστάκι του μικρού θεούλη Charles Spearin που έβγαζε συνεχώς μνημειώδεις μπασογραμμές από το μανίκι του.

Στο γυρισμό σκεφτόμασταν για ποιο λόγο τα ελληνικά συγκροτήματα ακούγονται τόσο ξεκούρδιστα και απροετοίμαστα. Μετά θυμηθήκαμε το πρόγραμμα που εφάρμοσε για την ανάπτυξη της μουσικής η καναδική κυβέρνηση και βρήκαμε την απάντηση. Είναι λίγο δύσκολο να ακούγεσαι σφιχτός και αφοσιωμένος στη μουσική όταν έχεις να θρέψεις/τραφείς οπότε αναγκαστικά το βλέπεις σαν χόμπι με αποτέλεσμα να διαβάζουμε ανάποδα το Do Make Say Think και να κολλάμε στο "Say".

- Mark Lanegan & Greg Dulli @ Gagarin, 4 Φεβρουαρίου 2009
Κοίταξα τα σκονισμένα μου κιτάπια από εκείνον τον βροχερό και κρύο Φεβρουάριο (λέμε τώρα) για να θυμηθώ κάποια πράγματα από αυτή τη συναυλία. Συνειδητοποιώντας ότι έχει περάσει ένας χρόνος από το σχεδόν ετήσιο προσκύνημά μου στις αυτού μεγαλειότητες Lanegan και Dulli θα προσπαθήσω να επαναφέρω στο μυαλό εκείνη την υγρή και μυστηριώδη νύχτα. Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι καθόμασταν όλοι. Ή πιο σωστά καθόμασταν αυτοί που είχαμε προβλέψει να έρθουμε νωρίτερα. Βεβαίως το δελτίο τύπου έλεγε ότι όλο το κοινό θα είναι καθιστό αλλά το δελτίο τύπου έλεγε ότι οι δύο θρύλοι θα συνοδεύονται από τον βιολιστή και την τσελίστα του Αγγελάκα οπότε παίρνουμε ως δεδομένο ότι αυτό το δελτίο τύπου ήταν εξίσου πολύτιμο με ένα χρησιμοποιημένο κωλόχαρτο. Από εκεί και έπειτα είχαμε την καθιερωμένη δυομισάωρη καθυστέρηση μιας και το Gagarin είναι ως γνωστόν θιασώτης της υπομονής και της αυτοσυγκράτησης που θα ζήλευε ακόμα και osho του zen. Ευτυχώς που παίζαμε τον πρώτο αγώνα του ημιτελικού του κυπέλλου Ελλάδος με τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη οπότε είχαμε κάτι να ασχολούμαστε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να σιχτιρίζω κάποιον παίκτη του Ολυμπιακού που έχασε μια ευκαιρία, αλλά είπαμε, έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος και όπως είναι φυσικό χάνονται τέτοιες σημαντικές λεπτομέρειες (μην ανησυχείτε, το γυρίσαμε το σκορ στο δεύτερο αγώνα!).

Κοιτώντας την ανταπόκριση που κάναμε μετά την συναυλία ξαναθυμάμαι την καλή και χαλαρή διάθεση που είχε ο Lanegan, πράγμα ασυνήθιστο γι’ αυτόν, την σφιχτή και κάπως γκρινιάρικη διάθεση του Dulli, επίσης ασυνήθιστο γι’ αυτόν, και το γεγονός ότι παίχτηκαν κάποια τραγούδια από τους δυο τους σε ακουστικές εκτελέσεις που δεν περίμενα ποτέ ν’ ακούσω έχοντας μόνο ονειρευτεί ότι θα τα δω live. Τα σοκ ήταν απανωτά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι τόσα χρόνια που σιγοτραγουδούσα τις «πατρικές» συμβουλές του "Kimiko’s Dream House", τον αποχαιρετιστήριο ορυμαγδό του "Resurrection Song", το φούσκωμα του ποταμού στο "River Rise" και την Ιώβεια υπομονή του "One Hundred Days", θα έβλεπα από κοντά τον μεγάλο να τα τσακίζει δίνοντας μας απόλυτες ερμηνείες. Αλλά και από την πλευρά του Dulli ακούσαμε κάποια πράγματα που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα τον βλέπαμε να τα τραγουδά. Όπως το '90s καλοκαίρι του "Summer’s Kiss" και το "Candy Cane Crawl" από τις μέρες του ως Twilight Singer. Οι οποίες όπως ακούμε επανέρχονται παρεμπιπτόντως.

Για εμάς που είδαμε τους Gutter Twins σε όλη τους την ηλεκτρική μεγαλοπρέπεια το 2008, από αυτή την ακουστική συναυλία περιμέναμε κάποια κομμάτια που δεν τραγουδάνε συχνά, μαζί με τα πρόσφατά τους σε ένα ακουστικό twist. Οπότε δεν απογοητευτήκαμε από τους σατανικούς αδελφούς. Αλλά και πότε το έχουμε πάθει με δαύτους.

- Tindersticks @ Θέατρο Badminton, 21 Φεβρουαρίου 2009
Άλλο ένα αγαπημένο συγκρότημα που ευτυχώς έχει την ησυχία του από τους «κριτικούς» αφού τους έχουν ανακηρύξει εδώ και καιρό «τελειωμένους», ότι «δεν έχουν να μας πουν τίποτα» κ. λ. π.

Φυσικά και έχουν να μας πουν αρκεί να έχουμε όρεξη να τους ακούσουμε βεβαίως. Μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο έγκλημα των Tindersticks είναι ότι έχουν πάνω από δέκα χρόνια καριέρας. Μερικοί συνδυάζουν το γεγονός ότι δεν μπορούν να βλέπουν πια τα μούτρα της γυναίκας τους με τη μουσική, επιζητώντας συνεχώς καινούργια μουσικά πιπίνια.

Οι Tindersticks στο Badmindon λοιπόν. Το Badmindon που είναι ο καλύτερος ελληνικός χώρος για να δεις μια μπάντα που παίζει με τις λεπτομέρειες και θέλει την αμέριστη προσοχή και την απαραίτητη ησυχία για να ξεδιπλωθεί. Ένας χώρος με εκπληκτική ακουστική, ατμόσφαιρα και γενικότερα φτιαγμένος έτσι ώστε να αισθάνεσαι άνθρωπος και όχι ζώο. Η προετοιμασία που ταίριαζε σε θεατρική παράσταση ουδόλως μας χάλασε μιας και οι Tindersticks πάντα έδεναν άψογα με αυτό το στυλ.

Η συναυλία ξεκίνησε με μερικούς τύπους να μας κόβουν τη θέα (τα πανάκριβα εισιτήρια σε οδηγούν μακριάάά στα πέρα μέρη των φθηνών εισιτηρίων) και με κάποιον γνωστό μουσικοκριτικό ο οποίος πρέπει να ήταν αρκετά χρόνια στο κουρμπέτι γιατί φαινόταν σοφός και γηραλέος αλλά τύγχανε να είναι και γιγάντιος στο δέμας, να μας κόβει ωραιότατα την ορατότητα. Ευτυχώς μετά από μερικά τραγούδια, αφού αισθάνθηκε ότι εκπλήρωσε το χρέος του (έτσι και αλλιώς τσάμπα είχε μπει, ήταν προφανές αυτό από τους τεμενάδες που του έκαναν οι σφουγγοκωλάριοι ταξιθέτες), την έκανε.

Οι Tindersticks αξίζανε πολλά όμως εκείνη την βραδιά. Η φωνή του Stuart ήταν σε εντυπωσιακή και πλήρη φόρμα. Οι μουσικοί πολλοί στη σκηνή αλλά απολύτως απαραίτητοι για την κινηματογραφική και πλούσια μουσική ατμόσφαιρα της μπάντας. Όλο το The Hungry Saw παίχτηκε άψογα και ακόμα παραπάνω, ενώ εμφανίστηκαν προς τέρψιν των παλαιότερων θαυμαστών τους το μαγευτικά μυστηριώδες "My Sister", το noir ερωτικό έγκλημα του "Jism" και το γουέστερν του "Her". Βάλτε στα συν και το χορταστικό της συναυλίας που κράτησε ακριβώς όση ώρα έπρεπε κι έχεις μια μπάντα που αξίζει εισιτήριο διαρκείας στα live της. Άντε τώρα που έχετε και καινούργιο δίσκο μην ντραπείτε. Ελάτε και απο’δώ.


-My Brightest Diamond @ Rodeo Club, 11 Δεκεμβρίου 2009
Η νύχτα ξεκίνησε με άσχημα σημάδια. Πρώτα οι αγαπητοί ελεγκτές του Rodeo μας πήραν τις μπύρες προφασιζόμενοι λόγους ασφαλείας υποχρεώνοντάς μας στην ουσία να πληρώσουμε 5 ευρώ για τις κλασσικές Αmstel από το μπαρ του μαγαζιού. Φυσικά στο εισιτήριο δεν έγραφε πουθενά ότι απαγορεύεται να φέρνεις τις δικές σου μπύρες αλλά γιατί να πειράξει κανέναν αυτό. Σάμπως διαβάζουμε ποτέ τα δικαιώματα μας και τις υποχρεώσεις μας.

Δεύτερον και κυριότερο το ελληνικό support, που δεν θα αναφέρω το όνομά τους για λόγους savoir vivre, ήταν ότι πιο αστείο έχω δει ποτέ. Ομοιόμορφο ντύσιμο σαν απόστολοι της Ευαγγελικής Εκκλησίας, παραφόρτωσαν την σκηνή με καμιά δεκαριά όργανα τα οποία αποδείχθηκε ότι δεν ήξεραν καν να τα χρησιμοποιήσουν, επαναλαμβανόμενες συνθέσεις όμορφες σαν ξερατό κατσίκας και οι κλασσικές κλαψιάρικες μαλακίες αντί για στίχους που μάλιστα τις ακούγαμε και σε άθλια προφορά παρμένες από το εγχειρίδιο του «προβληματισμένου» στιχουργού. Θα έδειχνα κατανόηση (εδώ έδειξα στους Κόρε Ύδρο) αλλά κάπου πήρε το αυτί μου ότι μετά την – ο θεός να την κάνει - παράστασή τους μαζεύτηκαν σε μια γωνία, και δεν βούλωναν το στόμα τους γράφοντας κανονικά την Shara Worden. Αλλά γιατί να περιμένω συναδελφική αλληλεγγύη αφού προφανώς οι ευαγγελιστές αυτοί αν έλεγαν ότι είναι συνάδελφοι της Shara θα έπεφταν τα – κοντά είναι αλήθεια - ταβάνια του Rodeo.

Μετά από γιγαντιαία καθυστέρηση, και αφού ανεχθήκαμε όλα αυτά, βγήκε επιτέλους στην σκηνή η κυρία Shara με το σχήμα της My Brightest Diamond. Και τότε ξαφνικά η βραδιά έγινε τέλεια. Πιο μαγική, πιο παραμυθένια, πιο γοητευτική, πιο μυστηριώδης, πιο μεγαλοπρεπής. Η Shara Worden είναι μια μικροκαμωμένη νεραϊδούλα από το Michigan. Χάριν σε μια ταλαιπωρία που υπέστη στο αεροδρόμιο αναγκάστηκε να μας έρθει με λιγότερα όργανα απ’ ότι είχε υπολογίσει με αποτέλεσμα να έχει πολύ κούρδισμα η συναυλία. Όλα αυτά όμως τα έκανε να φαίνονται τόσο ασήμαντα με το μπρίο της, την φαντασία της, και τις πάντοτε εύστοχες και ξύπνιες ατάκες της. Η απίστευτη φωνή της που επισκίασε πάρα πολλές live φωνές που θεωρούσα κορυφαίες μέχρι τότε στο μυαλό μου, το απόλυτο δέσιμο με τον μπασίστα της και τον ντράμερ της (οι οποίοι παρεμπιπτόντως έμοιαζαν με μοντέλα εσωρούχων), το παραμύθι του βόρειου ανέμου πριν το συγκλονιστικό "From The Top Of The World" που μας άφησε άφωνους με την εφευρετικότητα του και τον οπτικοακουστικό συντονισμό του(αν και τα μέσα ήταν ελάχιστα), το απελευθερωτικό "Ice And Storm", όλες οι φορές που μας άφησε να συμμετάσχουμε και το καταχαρήκαμε όπως στο "Gentlest Gentleman" και το "Apples", τις απόλυτα ταιριαστές διασκευές της στον Prince και τη Nina Simone και φυσικά την απόλαυση να την βλέπεις να χοροπηδάει σαν βατράχι σε νούφαρα στο "Freak Out". Μια πραγματικά άψογη performer που δεν χόρταινες να την βλέπεις και να την ακούς. Μπορεί ο χώρος να ήταν ακατάλληλος, ιδιαίτερα αν ήσουν πιο πίσω, αλλά τουλάχιστον το Rodeo κουβάλησε τον περασμένο χειμώνα το βάρος των alternative συναυλιών. Φυσικά δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε τους My Brightest Diamond σε ένα Badminton αλλά δεν πειράζει. Την επόμενη.

- Synch festival (Florence & The Machine, Tortoise, Ebony Bones, Friendly Fires, Evripidis And His Tragedies) @ Τεχνόπολις, 12 Ιουνίου 2009
Γράφουμε μόνο τα ονόματα που είδαμε αφού εκείνη την ημέρα έγιναν ακόμα κάποια DJ set, έπαιξαν οι Fujiya & Miyagi ενώ ήταν να παίξει και ο κύριος Oizo αλλά ακυρώθηκε. Όπως και να’χει ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Και θυμηθήκαμε πόσο πολύ λείπουν τα φεστιβάλ της προκοπής στην Ελλάδα. Η ευχαρίστηση και η ευδαιμονία που προσφέρει το να πηγαίνεις από το ένα stage στο άλλο για να ακούσεις και να δείς μουσική, η ευχάριστη ατμόσφαιρα στον αέρα με τον κόσμο άλλοτε να βολτάρει και άλλοτε να τρέχει να προλάβει να δει το επόμενο όνομα σου δημιουργεί ένα ζεστό συναίσθημα στην κοιλίτσα. Να τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν.

Μετά από μια γιγάντια ουρά καταφέραμε να μπούμε μέσα όπου και προλάβαμε την «τρελή» και ασυγκράτητη ενέργεια της Ebony Bones. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι της που έκανε εντύπωση, ήταν περισσότερο ή όλη εμφάνισή της και το όλο στυλ της. Κάτι σαν πιο έθνικ Peaches.

Στη συνέχεια είχαμε τη χαρά να δούμε από κοντά το πιο φρέσκο προϊόν του hype, την Florence με τη μηχανή της. Και δεν απογοήτευσε. Μεγάλη φωνή σε βάθος και δύναμη, με πολλά κόλπα στη σκηνή, υπερβολικά σέξι με αυτό το χρυσό κοντό σορτσάκι και τις γόβες που έκαναν τα πόδια της να φτάνουν μέέέέχρι τον ουρανό (ο κιθαρίστας γκόμενος της παρατηρούσε σαν το μπαμπά γύπα που προσέχει το παιδί του να παίζει για πρώτη φορά μόνο του πάνω από έναν λάκκο αιμοσταγών και γεμάτων σάλια αρσενικών), και γενικά υπήρχε μια πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική ατμόσφαιρα. Έκανε και stage diving, έδωσε ολοκληρωμένες εκτελέσεις του μικρού σε μέγεθος μουσικού της καταλόγου ενώ μας συγκίνησε με την υπέροχη διασκευή της στο "You've Got The Love". Αργότερα, όταν τελικά ακούσαμε και τον δίσκο της, ψιλοαπογοητευτήκαμε αφού στο live είχε πολλούς τρόπους να μακιγιάρει κάποιες αδύναμες συνθέσεις αλλά όπως και να’χει ήταν μια ευκαιρία να δούμε επιτέλους έναν καλλιτέχνη τη στιγμή που ξεκινάει. Και αυτό το χρυσό σορτσάκι…

Από εκεί κι έπειτα υπήρξε μια κάθετη πτώση στην ποιότητα. Ούτε χρυσά κολλητά σορτσάκια, ούτε υπέροχα ατελείωτα πόδια, ούτε 12ποντες γόβες που κόβουν λαρύγγια, ούτε ακροβατικά που μας ανάγκαζουν να κουνάμε πέρα δώθε το κεφάλι μας μπας και δούμε λίγο παραπάνω από το στήθος της Φλωρεντίας. Μόνο κάτι γέροι γκριζομάλληδες που έπαιζαν με τις ώρες κάποιους post rock jazz σχηματισμούς.

Πέρα από την πλάκα οι Tortoise ήταν εντυπωσιακοί. Όχι με τον τρόπο της Florence βέβαια αλλά τι να κάνουμε. Ο τρόπος που έπαιζαν και οι συνθέσεις που απλώνονταν σε μαγνήτιζαν και σχεδόν σε υπνώτιζαν. Έμοιαζαν σαν χημικοί, επιστήμονες που συνταίριαζαν με προσοχή και αδημονία ήχους και μουσικά συμπλέγματα. Ταυτόχρονα περνάγαμε και μια βόλτα από τους πιτσιρικάδες Friendly Fires που τους είχαν βάλει οινόπλεμα στα πισινά και πεταγόντουσαν απο'δώ κι απο'κεί. Και αυτοί ήταν αρκετά ευχάριστοι αλλά προφανώς οι Tortoise ήταν πιο κατάλληλοι για τα γεροντολαγνικά μας γούστα.

Στο τέλος για να ηρεμήσουμε πήγαμε στο μικρό αμφιθέατρο ν’ ακούσουμε τον Ευριπίδη χωρίς καμία προσδοκία, ελπίζοντας σε μια εμφάνιση που θα «ξέπλενε» από πάνω μας την ημέρα μουσικά αλλά και γενικά. Και ο συμπαθής Ευριπίδης (Έλληνας μετοικήσας στη Βαρκελώνη) έκανε πολύ περισσότερα απ’ ότι περιμέναμε. Γλυκά και περιγραφικά τραγουδάκια εμπνευσμένα από τους Beatles και τον John Cale γέμισαν το αμφιθέατρο. Οι ντροπαλές εισαγωγές του με τα ολίγον τι σπασμένα ελληνικά τους τον έκαναν ακόμα πιο συμπαθή ενώ το μοναδικό τραγούδι με ελληνικούς στίχους (και κατά συνέπεια πιο επίφοβο για φιάσκο) ήταν καταπληκτικό. Εξομολογητικό, ειλικρινές και νοσταλγικό. Αλλά στην τέλεια ποσότητα ώστε να μη σου γυρίσουν τα άντερα από το πολύ προσωπικό του πράγματος.

Αυτό ήταν. Μια γιορτή της μουσικής που θα την τιμάμε ετησίως αν συνεχίσει και αυτή να τιμά όσους την επισκέπτονται.

-Radiohead & Moderat @ Výstaviště, Πράγα, 23 Αυγούστου 2009
Ας κάνουμε μια σύγκριση. Ας πούμε ότι ξυπνάμε στην Αθήνα και είμαστε χαρούμενοι γιατί το βράδυ θα δούμε μια συναυλία. Και τι συναυλία. Radiohead! Ξυπνάμε λοιπόν το πρωί κι ετοιμαζόμαστε για δουλειά. Παίρνουμε τα απαραίτητα λεωφορεία τα οποία καθυστερούν με αποτέλεσμα να είμαστε παστωμένοι σα σαρδέλες σε τενεκεδένιο κουτί. Με τα πολλά φτάνουμε στη δουλειά όπου έχουμε να ανεχθούμε γλείφτες, καριερίστες, καυλοράπανα με βλέψεις προαγωγής, κουτσομπόληδες και φυσικά ένα αφεντικό μαλάκα περιωπής. Γυρνάμε πτώματα απ'τις υπερωρίες που φυσικά δεν πληρώνονται και μετά αφού τρώμε κάτι ετοιματζίδικο ντυνόμαστε γρήγορα γρήγορα και πηγαίνουμε στον συναυλιακό χώρο όπου μας αρμέγουν χρηματικά, μας μεταχειρίζονται σαν βόδια και γενικότερα μας κάνουν να αισθανόμαστε πιο κοντά στο ζωικό βασίλειο απο ποτέ. Μετά απο τρίωρη καθυστέρηση η μπάντα βγαίνει και εμείς προσπαθούμε να ακούσουμε τον Thom να τραγουδάει ανάμεσα απο ομιλίες για το «που θα πάμε μετά», «αν πρέπει να πηδηχτώ με αυτόν», «πως θα πηδήξω αυτήν» κ.λ.π. Τελικά θα χαρούμε το συγκρότημα και θα γυρίσουμε πίσω χρυσοπληρώνοντας έναν ταρίφα επειδή το μετρό μ'αυτά και μ'αυτά έκλεισε. Αφήστε που και ο μισός ηλεκτρικός είναι κλειστός. Μετά κοιμόμαστε και ξυπνάμε την επόμενη μέρα λιγότερο χαρούμενοι αυτή τη φορά αφού το βράδυ δεν έχει συναυλία.

Ας πούμε τώρα οτι ξυπνάμε στην Πράγα. Βρισκόμαστε στο μέσο των διακοπών μας εκεί και το πρόγραμμα λέει επίσκεψη στο γιγάντιο μουσείο φυσικής ιστορίας και στην απίθανη πλατεία του Wenceslas. Αργότερα παραδοσιακό τσέχικο φαγητό και άλλη μια βόλτα στις απίστευτες πλατείες και χάζεμα στα κτίρια που έχουν ξεχαστεί μεταξύ Μεσαίωνα και Αναγέννησης. Μετακίνηση με το άψογο σύστημα των υπόγειων και υπέργειων συγκοινωνιών και μια πεντακάθαρη πόλη έτοιμη να την γευτείς. Στη συνέχεια γρήγορα στο ξενοδοχείο να αλλάξουμε και μετά μέσα στο πανέμορφο και τεράστιο πάρκο του Výstaviště να περιμένουμε τις πόρτες να ανοίξουν μαζί με τα φιλαράκια που προέρχονται απο δύο τελείως αντίθετα μέρη του κόσμου και παρ'όλ'αυτά βρήκε ο ένας τον άλλον (και όχι μόνο τον βρήκε αλλά τον παντρεύτηκε κιόλας). Μπαίνουμε μέσα με αλαλαγμούς και τον ενθουσιασμό να πας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στις μπροστινές θέσεις. Μπέρδεμα με τις κυρίες που πούλαγαν τις μπύρες και δεν μίλαγαν γρι αγγλικά και τα καινούργια μας βραχιολάκια, αξεσουάρ που αποδείκνυαν οτι είχαμε πληρώσει εισιτήριο και κανείς δεν μπορούσε να μας διώξει κοσμούσαν τους καρπούς μας. Στη συνέχεια αναμονή, συζήτηση, παρατήρηση των περίεργων σύννεφων του τσέχικου ουρανού και μετά οι Moderat με τα ηλεκτρονικά τους sparse καρδιογραφήματα.

Και μετά οι σφυγμοί ανεβαίνουν. Λίγη ακόμα αναμονή σε μια χαλαρή και πολυεθνική ατμόσφαιρα. Και τότε το γνώριμο ηλεκτρονικό ριφάκι μας προετοιμάζει και βρισκόμαστε κυριολεκτικά στις μύτες των ποδιών μας. Μέσα σε καπνό αχνοφαίνονται πέντε φιγούρες να πηγαίνουν βιαστικα προς τα όργανα που τους αναλογούσαν. Και μετά άρχισε. "15 Step" με την ενέργεια να ρέει σαν υγρό μπαταρίας στο κορμί μας, "There There" να μας τσακίζει με τα ριφάκια του Jonny Greenwood, "All I Need" να μας πετάει σαν σβούρα χωρίς κατεύθυνση στα χαοτικά φωνητικά του Thom, το "Lucky" να εκπληρώνει πολλές φαντασιώσεις μας, το "Morning Bell" να παραπατάει σαν μεθυσμένος με άγριες διαθέσεις και το "2+2=5" να φτύνει και να πετάει τις λέξεις προς το μέρος μας φωνάζοντας μας "All Hail To The Thief!". Και μετά;

Το "Videotape" σε μια πραγματικά τραγικά αποχαιρετηστήρια εκτέλεση και το "Nice Dream" γλυκιά βουτιά στην μαρμίτα του παρελθόντος. Οι jazz ευρεσιτεχνίες του "Gloaming" μας άφησαν άφωνους και εκστατικούς στον τρελό χορό του Thom και το "Reckoner" μας χάρισε άλλη μια απευθείας σύνδεση με το οτιδήποτε είναι όμορφο και πέρα απο την κατανόησή μας.Το "Bangers & Mash" μας αποτρέλανε με την ροκ πόζα και την βαθιά διεισδυτικότητα της κιθάρας του Jonny που συνεχίστηκε στο πανηγύρι των rffs του "Bodysnatchers". Για επιδόρπιο μας είχαν την περίφημη αφιέρωση στον Καφκα που μας έκανε ευτυχισμένους σε τόσα πολλά επίπεδα και στην συνέχεια την πνευματική ένωση με τα θεία του καλύτερου κομματιού της δεκαετίας που μας πέρασε (το "Pyramid Song" είναι αυτό), τον νέο krautrock εθισμό στο αέρινο "These Are My Twisted Words", άλλη μια εφηβική ονείρωξη που επιτέλους ακούσαμε - "Airbag" - και το κλάμα χιλίων σπασμένων καθρεφτών στο δεύτερο καλύτερο κομμάτι της δεκαετίας που μας πέρασε, το "How To Disappear Completely". And Never Be Found θα προσέθετα. Και μετά και μετά.... Το "The Bends" μας θύμισε τόσα πολλά σε σχεδόν τέσσερα λεπτά ενώ η νέα ονειρεμένη εκδοχή του "True Love Waits" ξέραμε οτι μας έδιωχνε αλλά ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι.

Και μετά τη συναυλία περιμέναμε σαν τους χαζούς για την setlist, την οποία δεν πήραμε, αλλά δεν είχε την παραμικρή σημασία. Και μετά μια μικρή πομπή να γυρίζει προς την πόλη μέσα απο το σκοτεινό πλέον δάσος του Výstaviště που μύριζε τσιγάρο, αλκοόλ αλλά και φρεσκάδα απο την τόση χαρά που είχε γεμίσει τα πνευμόνια χιλιάδων κόσμου. Και πέσαμε για ύπνο με θέα το προάστιο του κέντρου της Πράγας. Και περιμέναμε τον ήλιο να μας χτυπήσει στο πρόσωπο και να μας ξυπνήσει κάνοντάς μας σήμα για νέα εξόρμηση σε μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου.

Τώρα διαβάστε τις δύο εκδοχές και διαλέξτε ποιαν προτιμάτε.
 
Clicky Web Analytics