20.4.18

Από το Α ως το Ω (some beans edition)

Άδικα χαρήκαμε όταν ακούσαμε για τη δωρεάν συναυλία των Animal Collective στα πλαίσια του Summer Nostos Festival. Παρεμπιπτόντως για το ίδιο φεστιβάλ ανακοινώθηκαν ο John Cale, η Lianne La Havas, το μουσικό σύνολο των Kronos Quartet και άλλοι συν βέβαια η μεγάλη επανένωση στη σκηνή των ιστορικών Stereo Nova.

Βλέπετε οι Animal Collective θα εμφανιστούν στο «Ξέφωτο» του «Σταύρος Νιάρχος» την ίδια μέρα αλλά και ώρα με την εμφάνιση του Nick Cave στο Ejekt Festival. Δηλαδή 23 Ιουνίου. Πριν τον Nick Cave θα εμφανιστούν οι κλασσικοί Editors, οι σκοτεινοί Protomartyr και οι πολύ δυναμικοί ανερχόμενοι Wolf Alice.

Γιατί συνέβη αυτό (για μια ακόμη φορά στα μουσικά δρώμενα) μόνο οι υπεύθυνοι το γνωρίζουν. Εμείς αδυνατούμε να κατανοήσουμε τη λογική του να συμπίπτουν τόσο σημαντικές συναυλίες για μια χώρα που διψάει για τέτοιες. Μόνο χαμένοι θα βγουν όλοι απ'αυτόν τον προγραμματισμό.

Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πάντως ότι οι Animal Collective θα καταφέρουν να επιβιώσουν στην άτυπη μάχη που θα δώσουν. Γιατί εκτός από τον sold out Nick Cave αντιμετωπίζουν ένα line up εναλλακτικής ροκ με ποικιλία για διάφορα γούστα και ηλικίες. Τουλάχιστον το δωρεάν του πράγματος θα τους βοηθήσει.

Εξαιρετική η επιστροφή των Breeders. Η μπάντα της Kim Deal μουσικά συνεχίζει από το Mountain Battles του 2008, πράγμα που σημαίνει πως όποιος περιμένει χιτ μετά από χιτ στο στυλ του Last Splash θα απογοητευτεί. Υποχθόνιο και σκληρό, διέπεται από τον ωμό ρεαλισμό της ωρίμανσης και των αδελφών Deal που τραβάνε τον δικό τους δρόμο.

Ζωντανές κιθάρες που σπαρταράνε φτιάχνοντας ένα τραχύ χαλί κάτω από τη γρατζουνισμένη - πρώην αγγελική - φωνή της Kim Deal. Μόλις τελειώνει ο δίσκος καταλαβαίνεις ότι έχεις ακούσει κάτι ξεχωριστό, και το τελευταίο κομμάτι με τίτλο "Blues At The Acropolis" φροντίζει να το επιβεβαιώσει αυτό και να αφήσει να κρέμονται πάνω σου οι τελευταίες μελαγχολικές νότες.

Ήλιος, ζέστη και λείες αρχαίες πέτρες που γλιστράνε είναι κυρίως αυτά με τα οποία ασχολούνται οι ξένοι όταν επισκέπτονται την Ακρόπολη. Η Kim Deal όμως κάνει μια μικρή αναφορά στην ματαιότητα και συγκρίνει το μέρος όπου κάποτε χυνόταν το αίμα αρχαίων ηρώων για να προστατεύσουν την πόλη με την σημερινή τουριστική Ακρόπολη όπου αυτό που θα χυθεί σε κάποιες 12 το μεσημέρι είναι μερικές σταγόνες από την 5η μπύρα του Άγγλου επισκέπτη.

Θυμάστε το τραγούδι των Dandy Warhols "Cool As Kim Deal" στο αριστούργημα τους ....The Dandy Warhols Come Down; Ε κάτι ήξεραν. Εξάλλου, το κατάντημα των Pixies της προσθέτει μερικούς ακόμα πόντους γιατί αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι ήταν η καρδιά των Βοστωνέζων. Οι Pixies βολοδέρνουν και οι Breeders ακόμα διδάσκουν. Ήσουν λάθος Frank και δεν είναι αργά να ζητήσεις συγγνώμη, μπας και ξαναδούμε τους Pixies με το πλήρες ρόστερ τους.

Ιδανικό παράδειγμα αυτοσχεδιασμών και «στοχευμένων» τζαμαρισμάτων συνεχίζουν να αποτελούν οι Yo La Tengo. Με τον νέο τους δίσκο There's A Riot Going On βρίσκονται -όπως όλοι μας- σε μια περίοδο ταραγμένη. Μια περίοδο κρίσης και ανάγκης για αλλαγή. Σε αυτή τη μάχη οι Yo La Tengo επιλέγουν την ειρηνική διαμαρτυρία και τον αφοπλισμό σαν άλλα παιδιά των λουλουδιών.

Κάθισαν λοιπόν, πάτησαν το κουμπί της εγγραφής και άρχισαν να παίζουν σκεπτόμενοι  καλοκαιρινά Σαββατιάτικα απογεύματα στην αυλή, παρέα με φίλους, μουσική και παγωτό χωνάκι. Μόλις τελείωσε η διαδικασία, που πήρε κάποιους μήνες, φώναξαν τον παραγωγό για να κάνει την απαραίτητη μίξη και να βγουν αυτά τα 60 και κάτι απολαυστικά λεπτά ζεστής θολούρας που αγκαλιάζουν τον ακροατή.

Λαθεύει όποιος ξεχνά μια μπάντα σαν τους Yo La Tengo. Ναι μεν είχαν τις αστοχίες τους και αυτοί αλλά αφού έφτασαν αισίως στους 15 (μαζί με τον φετινό) δίσκους νομίζουμε ότι τις δικαιούνται.  Στα τελευταία τους LP πάντως βρίσκονται σε ανοδική πορεία, ενώ ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην περυσινή τους εμφάνιση στο «ξέφωτο» του «Σταύρος Νιάρχος». Εκεί συνδύασαν καθαρές μελωδίες που σε σκέπαζαν σαν φθινοπωρινό πουλόβερ* με ανελέητο θόρυβο που νόμιζες ότι δεν θα τελειώσει ποτέ.

Μοναδικής εμπνεύσεως το συγκινητικό "She May, She Might", το τρίτο κομμάτι του δίσκου που ακούγεται άμεσα οικείο και τρυφερό σα να το έχουν υφάνει με την πιο λεπτή κιθαριστική πένα του κόσμου. Χαρακτηριστικοί της εσωστρεφούς αισθητικής του δίσκου οι στίχοι του "She may/ She might/ For now, prefer to spend the day inside". Όχι, δεν είναι δίσκος που θα συγκρουστεί στους δρόμους αλλά το να αποδομήσεις τον εσωτερικό σου μικρόκοσμο δεν είναι ένα πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσεις τον έξω κόσμο χωρίς φόβο αλλα με ορθωμένο ανάστημα;

Νέα, απροσδόκητη συνεργασία στην πόλη όπως πήρε το αυτί μας. Οι Σουηδοί πολυαγαπημένοι Dungen μαζί με τους Woods κυκλοφόρησαν ένα μίνι άλμπουμ, στην ουσία ένα EP,  με 7 ολοκαίνουργια τραγούδια με τίτλο Myths 003. Τα αποτελέσματα, όπως μπορούν να φανταστούν όσοι έχουν ακούσει τις δύο μπάντες, σε βυθίζουν σε έναν ψυχεδελικό μωβ κυκλώνα.

Ξαναείχαν βρεθεί όμως τα δύο γκρουπ. Δεν ήταν αυτή η πρώτη τους γνωριμία αφού το 2009 έκαναν μαζί ένα tour στην Αμερική. Πάνω από 8 χρόνια μετά αποφάσισαν να απαθανατίσουν αυτήν την σχέση αλληλοεκτίμησης με τη βοήθεια της εταιρίας των Dungen Mexican Summer (η οποία παρεμπιπτόντως αυτή τη στιγμή έχει ένα πολύ γεμάτο ρόστερ καλλιτεχνών, οι πιο γνωστοί από αυτούς Real Estate, Ariel Pink, Marissa Nadler, Kurt Vile αλλά και αγαπημένους του blog Weyes Blood, Connan Mockasin κλπ).

Όσο για το αποτέλεσμα; Καλό αν και θα μπορούσε καλύτερο και μεγαλύτερο (με το συμπάθιο). 7 τραγούδια μας είιπαν αλλά δεν φτάνουν για να ξεδιπλωθεί η αστείρευτη φαντασία των δύο συγκροτημάτων. Η αρμάδα του Gustav Ejstes και του Reine Fiske (δεν είναι ποδοσφαιριστές της Μπάγερν Μονάχου) μας χάρισε τις πιο όμορφες και ενδιαφέρουσες στιγμές του Myths 003. Με καλύτερη όλων το  χαλαρωτικό "Jag Ville Va Kvar" που ακούμε αμέσως παρακάτω.


Πυρ και μανία στην ΑΕΚ μετά την απόφαση του αθλητικού δικ... ωπ, λάθος, χίλια συγγνώμη. Ένα ακόμα εξαγώγιμο προϊόν μας προσέφερε η όμορφη και μυστηριώδης χώρα της Ουαλίας. Η Gwenno (τραγουδίστρια των Pipettes) κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο Le Kov με στίχους εξ'ολοκλήρου στην γλώσσα των Cornish, μια διατηρητέα διάλεκτο που άρχισε να εξαφανίζεται σχεδόν δύο αιώνες πίσω για χάρη των Ουαλικών και την οποία εξασκούσαν οι κάτοικοι της Κορνουάλης. Η Gwenno Saunders μεγάλωσε σε οικογένεια που μιλούσε τη συγκεκριμένη διάλεκτο ενώ ο πατέρας της είναι γνωστός Ουαλός ποιητής με τα έργα του να είναι αποκλειστικά στα Κορνουαλικά.

Ραντεβού, όπως συνηθίζουν σε δίσκους συμπατριωτών τους, στο στούντιο έδωσαν τα μισά μέλη των Super Furry Animals για την ηχογράφηση του δίσκου. Προφανώς και ο ίδιος ο Gruff Rhys δεν θα μπορούσε να μην συμμετάσχει με τα φωνητικά του. Θεματικά το Le Kov έχει να κάνει με την ανάγκη της διατήρησης μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που εξαφανίζεται (η ίδια παραδέχτηκε ότι η πρώτη της έμπνευση για τον δίσκο ήρθε από την απόφαση της Βρετανικής κυβέρνησης να μειώσει τις δαπάνες για την διατήρηση της γλώσσας των Conrish) αλλά μουσικά έχει το βλέμμα του στο μέλλον. Ηλεκτρονικές ποπ μελωδίες που πολλές φορές δεν συμβιβάζονται στις φόρμες και πλησιάζουν στις πιο σύγχρονες ιδέες της ηλεκτρονικής ψυχεδέλειας όπως μας την έμαθαν οι Broadcast για παράδειγμα.

Στο πρώτο single του δίσκου "Tir Ha Mor" (με τα άψογα Κουρνουαλικά μας συμπεράναμε ότι σημαίνει «γη και θάλασσα») πάνω σε ένα ταξιδιάρικο χαλί (ή τέλος πάντων με ό,τι κυκλοφορούσαν στην Κορνουάλη) μας ζωγραφίζει πεδιάδες, ακτές και προβατάκια να βόσκουν. Στο αυτί μας τραγουδά γλυκά με τη γυαλιστερή και κρυστάλλινη φωνή της, που είναι βασισμένη στη blueprint αιθέρια γυναικεία φωνή που συναντάται αιώνες πίσω, από την εποχή που ο μούτσος του Οδυσσέα ανέβηκε στο κατάρτι να δει ποια είναι αυτά τα γκομενάκια που τραγουδάνε δίπλα στους βράχους.


Τακτικοί ακροατές της Freak Zone του Stuart Maconie προσπαθούμε να γίνουμε τα τελευταία Σαββατοκύριακα. Συνεχίζοντας την παράδοση του BBC6, κάθε ακρόαση είναι πολύ ενημερωτική με αποτέλεσμα να γεμίζουμε τις λίστες μας με καλλιτέχνες που είτε δεν ξέρουμε είτε δεν είχαμε αξιολογήσει επαρκώς.  Ανάμεσα σε άλλα και πρόσφατα, ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο Ed Dowie, τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το Dorset, που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του το 2017 με τίτλο The Uncle Sold. Βρισκόμαστε στην επίπονη διαδικασία της αξιολόγησης και εργαζόμαστε πυρετωδώς γι'αυτήν, αλλά σαν ένα πρώτο στοιχείο μπορούμε να δηλώσουμε πόσο μας αρέσει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου με τίτλο "Richard".

Υποχρεωτική ακρόαση για τους λάτρεις της ονειρικής, καθαρά ηλεκτρονικής μουσικής (με όλα τα μπλιπ και μπλουπ της) είναι ο νέος δίσκος του Daniel Avery. Δεύτερός του και με τίτλο Song for Alpha. Ο ίδιος περιγράφει τον ήχο που προσπαθεί να προσεγγίσει στο άλμπουμ ως τον κενό χώρο που η συλλογικότητα της χορευτικής μουσικής του club μετατρέπεται στην ατομικότητα των ονείρων που μας μεταφέρει μια υπερβατική ηχητική εμπειρία. Το "Days From Now" καταφέρνει και αγγίζει με επιτυχία αυτή την τρίχα στον χωροχρόνο.

Φανταστική εξέλιξη για την συμπαθέστατη Laura Veirs το κομμάτι "Everybody Needs You" που προετοίμασε τον 10ο πια δίσκο της με τίτλο The Lookout. Πολύ όμορφο και ζεστό κομμάτι που παρεμπιπτόντως σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βρίσκεται η Elizabeth Fraser στα φωνητικά. Ακόμα καλύτερη εξέλιξη ότι ο δίσκος της έχει εξαιρετικές κριτικές (το Mojo που είναι εγγύηση σε πολλά πράγματα αλλά ειδικότερα στην folk μουσική αναφέρει ότι άξιζε τον κόπο η αναμονή των πέντε χρόνων από τον προηγούμενο δίσκο της) και εξαιρετικές συνεργασίες, αφού δανείζουν τα φωνητικά τους σε σημεία ο Sufjan Stevens και ο Jim James.


Χαρούμενα τα νέα και για την φοβερά άτυχη (ή τυχερή μέσα στην ατυχία της όπως λένε και στις ειδήσεις) Melody Prochet  που την ξέρουμε από το μουσικό της όχημα Melody's Echo Chamber. Η Melody μας χάρισε ένα εξαίσιο ντεμπούτο το 2012 (σε παραγωγή του πρώην φίλου της Kevin Parker των Tame Impala) που το συνόδευσε με πολλές εμφανίσεις σε φεστιβάλ. Παράλληλα ετοιμάζονταν να κυκλοφορήσει τον δεύτερό της δίσκο. Όμως, όπως έχει πει και η Ναταλία Γερμανού, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει. Βλέπετε η καημένη η Melody υπέστη ένα σοβαρότατο ατύχημα από το οποίο, όπως μαθεύτηκε αργότερα, κινδύνευσε σοβαρά η ζωή της και την ανάγκασε να ακυρώσει όλες τις μελλοντικές της συναυλίες. Τα καλά νέα είναι ότι τον μήνα που μας πέρασε έδωσε συνέντευξη, είπε ότι είναι καλά και επίσης ότι ο δίσκος της θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο της χρονιάς που διανύουμε.

Ψάχνοντας μερκές πληροφορίες για τον αναμενόμενο δίσκο της με τίτλο Bon Voyage καταλήξαμε στο εξής καταπληκτικό και ας μας συγχωρέσετε που αναφέρουμε ξανά τους Dungen. Αφού λοιπόν η Melody Prochet συνεργάστηκε στενά με τον Kevin Parker (που, ας μην γελιόμαστε, έχει βασίσει την καριέρα του στους Σουηδούς) για τον πρώτο της δίσκο, στον δεύτερο θα συνεργαστεί με τους ίδιους τους μάστορες της Σκανδιναβικής ψυχεδέλειας. Fredrik Swahn (από τους Amazing), Reine Fiske και Gustav Ejstes (όχι, δεν έκοψε κάποιος από αυτούς τη μπάλα στον Μπατιστόν). Όλοι φίλοι λοιπόν και απ' ότι φαίνεται δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους. Ένα καλό μάθημα για τους οπαδούς που σκοτώνονται στις εξέδρες. Εμείς από την πλευρά μας να ευχηθούμε οι Melody's Echo Chamber να συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν.

Ωσαννά και Δόξα εν υψίστοις ψάλλουν όσοι -για κάποιο λόγο- ένιωθαν κενό στη ζωή τους μετά το εκτεταμένο διάλειμμα που κάνουν οι Raveonettes στην καριέρα τους. Οι Sunflower Bean με τον δεύτερο τους δίσκο τα τελευταία τρία χρόνια προσπαθούν να καλύψουν αυτό το κενό ποντάροντας σε παρόμοια δυναμική αντρικών και γυναικείων φωνητικών. Στο Twentytwo In Blue παίρνει το τιμόνι  η Julia Cumming με δύο, τρεις ερμηνείες που πραγματικά ξεχωρίζουν. Παρακάτω μια ενδεικτική.

26.3.18

Από το Α ως το Ω (μια μικρή εισαγωγή)


Και μόνο η πρόταση «Φως των Σπορ» (κοινώς «Φωσάρα») μας ξυπνάει όμορφες μνήμες και μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Εξάλλου και η εφημερίδα Φως των Σπορ άνηκε σε άλλες εποχές. Εποχές που υπήρχαν φίλαθλοι και οι δημοσιογράφοι έκαναν ρεπορτάζ δια ζώσης χωρίς να υπερηφανεύονται για την οπαδική τους ταυτότητα.
Παρένθεση. Καθηγητής Χημείας στην τάξη -και για όλο το Λύκειο- του mr.grieves ήταν ένας κλασσικός ιδιόρρυθμος τρόφιμος των Θετικών Επιστημών. Ήταν καλός στη δουλειά του και είχε το ταλέντο της μεταδοτικότητας των γνώσεων. Παράλληλα ήταν ένα -όπως θα λέγαμε σήμερα- troll που μας μιλούσε με τσεκουράτη γλώσσα. Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι από εκείνον ήταν ένας σχολιασμός στις ενδυματολογικές επιλογές των εφήβων μαθητών. Και πιο συγκεκριμένα των χαμηλών γιακάδων. Τριγύριζε στην έδρα σα να κάνει stand up comedy και μας έλεγε «Βλέπεις την άλλη με τον γκόμενο αγκαλιά και έχει μια πιπιλιά ΝΑ στον λαιμό. Έχει κατεβάσει τη μπλούζα της για να φαίνεται περισσότερο ο λαιμός της και να τη βλέπουν οι υπόλοιποι, σα να τους λέει «ΝΑ ΚΟΙΤΑΧΤΕ, ΠΗΔΙΟΜΑΣΤΕ!» φορώντας ένα πονηρό χαμογελάκι που θα ζήλευε και ο Τζίμης Πανούσης. Κλείνει παρένθεση.
Αυτό που περιέγραφε ο καλός αυτός καθηγητής Χημείας είναι αυτό που κάνουν οι σημερινοί θλιβεροί δημοσιογραφίσκοι, ειδικότερα στην εποχή της κρίσης και ειδικότερα στον αθλητισμό που εκ των πραγμάτων είναι από τα χόμπι, άρα και λιγότερο σημαντικά, της ζωής. «ΕΓΩ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠ' ΑΥΤΟΝ», «ΕΜΕΝΑ ΟΜΩΣ Ο ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΝΤΑΒΑΤΖΗ».
Η Φωσάρα λοιπόν άνηκε σε άλλη εποχή. Προφανώς Ολυμπιακή εφημερίδα (αλλιώς δεν θα την ξε-κοκκάλιζε (σ'αγαπάμε Πρόεδρε) ο mr.grieves) που όμως έθετε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Αυτή η ισορροπία που κατάφερνε την έφερνε σε ακόμα μεγαλύτερη αντίθεση με τον εσμό των σφουγγοκωλάριων που άρχιζε να κατακλύζει τα μέσα. Με το Φως πρωτίστως διάβαζες και μετά εξέφραζες γνώμη. 
Πού θέλω να καταλήξω με αυτή την αποθέωση όμως της Φωσάρας; Ίσως ο πιο ιδιαίτερος αρθρογράφος απ΄όλη την ομάδα ήταν ο Φαίδωνας Κωνσταντουδάκης. Τόσο ιδιαίτερος που σύντομα συνειδητοποίησα ότι υποστήριζε την ΑΕΚ. Παρ'όλ'αυτά είχε μια στήλη -που πρέπει να υπήρχε από την εποχή της εκστρατείας στον Σαγγάριο- με τίτλο «Από το Α ως το Ω» σε μια κατά τα άλλα Ολυμπιακότατη εφημερίδα. Εντάξει, προφανώς υπεύθυνος γι'αυτό ήταν ο θρυλικός εκδότης της εφημερίδας Θόδωρος Νικολαΐδης. Και πάλι όμως, ήταν μια υπέρβαση που στη συνέχεια έγινε παράδοση.
Άλλωστε το Φως βασίστηκε σε παραδόσεις. Έθεσε τους δικούς του κανόνες που αποδείχτηκαν διαχρονικοί και ας ήταν παλαιολιθικό από γραφιστικής και χρηστικής απόψεως. Και πως να μην ήταν διαχρονικοί; Ένα ζεστό πρωϊνό του Ιουλίου στα τέλη της δεκαετίας του  '90 ο mr.grieves έβαλε τα παγάκια στο αναψυκτικό του και ανέβηκε στην ταράτσα (που αργότερα θα γινόταν αυθαίρετο κτίσμα και ακόμα αργότερα θα τακτοποιούνταν με τον 4178), κάθισε στην πλαστική καρέκλα αγορασμένη από τους γύφτους (τότε τους λέγαμε με την politically incorrect ονομασία τους) και άπλωσε την Φωσάρα για να ξε-κοκκαλίσει (Πρόεδρε είσαι ο πατερούλης μας) το ρεπορτάζ του Κώστα Νικολακόπουλου. Τότε σκέφτηκε τον πατέρα του να διαβάζει την Φωσάρα κατά τη διάρκεια της Χούντας και από μέσα να κρύβει την Αυγή. Και μετά σκέφτηκε τον παππού του να διαβάζει τη Φωσάρα στο διάλειμμά του, απ' όταν έριχνε τα μπετά στο οικόπεδο που είχε καταπατήσει για να χτιστεί στο μέλλον αυτή η τριώροφη πολυκατοικία στης οποίας την ταράτσα έμελλε να κάνει ηλιοθεραπεία ο εγγονός του.
Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της διαχρονικότητας λοιπόν ήταν η στήλη του Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη «Από το Α ως το Ω» που ήταν απ' όλες τις απόψεις ένα καταπληκτικό επίτευγμα. Σχεδόν από τις μέρες που ο Μιλτιάδης Γουλιμής έφαγε την έδρα του Χαριλάου Τρικούπη, σε καθημερινή βάση ο Φαίδωνας Κωνσταντουδάκης σχολίαζε την αθλητική και όχι μόνο επικαιρότητα σε 24 παραγράφους που ξεκινούσαν η κάθε μια από το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Πραγματικά απίστευτο κατόρθωμα.
Με θλίψη μάθαμε ότι πριν ένα-δύο χρόνια ο Κωνσταντουδάκης διέκοψε τη συνεργασία του με τη Φωσάρα. Ίσως έπαιξε ρόλο ο θάνατος του εκδότη και ιδρυτή Θόδωρου Νικολαΐδη. Σημασία έχει ότι τελευταία φορά που είδαμε τη στήλη είχε μεταφερθεί στο διαδίκτυο. Ακόμη περισσότερη θλίψη νιώσαμε όταν ακούσαμε ότι ο άνθρωπος είχε πρόσφατα κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει η ζωή του. 
Προς τιμήν του λοιπόν η επόμενή μας ανάρτηση θα είναι στα πρότυπα του θρυλικού «Από το Α ως το Ω», προφανώς όμως με μουσική θεματολογία (σε ένα μεγάλο ποσοστό τουλάχιστον).

25.3.18

If you can go through day to day without the fear of violence/ Count that up

Τα δύο αδέλφια, από το Sunderland (κρατήστε το αυτό), με μια εναλλαγή δύο-τριών νοτών βρίσκουν τη μαγεία στην απλότητα. Το "Count it Up" από τον καινούργιο τους δίσκο είναι ένα earworm, όπως θα έλεγαν και στην πατρίδα τους, με επιρροές βαριών '80s και συνθετικής ποπ που αν ήταν λίγο πιο συνθετική θα δούλευε σε εργοστάσιο ρούχων σε κάποιο φτωχό χωριό της Κίνας (κρατήστε το και αυτό) και πλαστικών drums με πολύ ανεβασμένη ένταση στο μιξάρισμα.
Πίσω από το κομμάτι κρύβονται οι αληθινοί στίχοι του David Brewis που το ξεχωρίζουν από τον σωρό των απλά καλών ραδιοφωνικών τραγουδιών. Επηρεασμένος από το Βrexit, ο Brewis αναρωτιέται τι πήγε στραβά στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Sunderland που ήταν από τις πρώτες με μεγάλη και ευρεία νίκη του Leave. Προσεγγίζει το θέμα χωρίς τον σνομπισμό του οποίου συχνά πέφτει θύμα η σπουδαγμένη μεσαία τάξη προς το φτωχότερο εργατικό παραγωγικό δυναμικό (εδώ κολλάει το φτωχό χωριό της Κίνας), αλλά με ειλικρινή τρυφερότητα και απογοήτευση που σου βυθίζει το στομάχι. Συναισθήματα που έχουμε αισθανθεί πολλές φορές κι εμείς τα τελευταία χρόνια με την περίφημη κρίση στον καιρό των μνημονίων, είτε πράσινων, είτε μπλε, είτε ροζ.
Είναι το συναίσθημα που ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι «Πότε γέμισε η γειτονιά μου με φασίστες;» ή διαπιστώνεις «Η ευαισθησία μας, η ανθρωπιά μας και η περίφημη ελληνική φιλοξενία εξαντλούνται τη στιγμή που αρχίζει να αδυνατίζει το πορτοφόλι». Όχι, στην Ελλάδα δεν θα σου δώσει κάποιος χείρα βοηθείας στη μέση του δρόμου για να δει αν είσαι καλά. Ή τελοσπάντων δεν είναι πιθανότερο να συμβεί κάτι τέτοιο απ' ότι σε άλλες χώρες.
Αυτό το σοκ της συνειδητοποίησης περιγράφουν οι Field Music που στο συγκεκριμένο κομμάτι απαριθμούν τους λόγους που θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή μας εν έτει 2018. Όμως στην αδιαμφισβήτητη άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου και του προσδόκιμου ζωής ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξεως εμείς απαντάμε με Brexit, Donald Trump, Nigel Farage, ακροδεξιά και Πάνο Καμμένο and friends. Κοινώς παίρνουμε το κεφάλι της προόδου, το κοπανάμε στη λεκάνη και στη συνέχεια την κατουράμε λιπόθυμη όπως θα έλεγε και κάποιος δημοσιογράφος.
(Μπαμπάς Brewis: Πάρτε τη μπατανόβουρτσα να βάψετε κανά σπίτι γιατί με αυτά τα μπλιμπλίκια θα κάνετε το σκατό σας παξιμάδι)

8.3.18

It’s tough to become a grown up/ Put it off while you can

Το τρίμηνο που μας πέρασε εμφανίστηκαν όχι μία, όχι δύο αλλά τρεις κυκλοφορίες από μια μπάντα που «ενηλικιώθηκε» πια συμπληρώνοντας 20 και πλέον χρόνια καριέρας. Οι Σκωτσέζοι Belle and Sebastian - η παρέα του Stuart Murdoch- για τη συνέχεια του εξωστρεφούς Girls in Peacetime... του 2015 επέλεξαν να μας προσφέρουν τρία διαφορετικά EP για όλα τα γούστα των φιλάθλων που τους υποστηρίζουν. Μέσα σε αυτά τα μίνι άλμπουμς, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν ως ένα με τίτλο How to Solve Our Human Problems, parts 1 - 3, παρουσιάζουν μια επιλογή τραγουδιών που πατάει στις γνωστές συχνότητές τους.
Είναι ακόμα αυτοί οι ρομαντικοί τύποι που ονειροπολούν μέρα μεσημέρι και γίνονται ένα με το φόντο. Αυτή τη φορά όμως οι πένες τους καπνίζουν από τη μάχη της συνειδητοποίησης του χρόνου που έρχεται και φεύγει. Το βασισμένο στο όμποε και ήδη κλασσικό "I'll Be Your Pilot" είναι ένα εσωστρεφές κομμάτι που το διαπνέει ένας αέρας ξεπεσμένης αριστοκρατίας. "Grabbing for what is owed you/ Crying for what is gone/ Playing the game to look and feel and think the same/ As your next child" γράφει ο Stuart Murdoch σαν άλλος Exupéry.
Η χαμένη αθωότητα και η ενηλικίωση του πάλαι ποτέ twee-pop φαίνεται και σε άλλα σημεία, όπως στο "We Were Beautiful". Εδώ, όπως παλιά, σηκώνονται ντροπαλά από το τραπέζι τους και χορεύουν κουνώντας ελαφρά τους ώμους προσέχοντας να μην ενώσουν τα μάτια τους με αυτό το κορίτσι/αγόρι στο μπαρ της pub. "We were beautiful before this went down/ We were beautiful before the years came/ And turned it upside down/ We were beautiful before we got wise". Ίδιο συναίσθημα, απλώς το αγόρι/κορίτσι έχει μερικές ρυτίδες παραπάνω.
Όμορφη συλλογή τραγουδιών, που μπορεί να μη φτάνει την πρώτη τους συλλογή παλιών και νέων κομματιών (το εξαιρετικό Push Barman to Open Old Wounds) εντούτοις μοιάζουν να ξεπερνάνε το ότι βρέθηκαν από ταπεινά χαμομηλάκια να συγκαταλέγονται πλέον στους μεσήλικες της αγγλικής μουσικής. Μπορεί να μας απογοήτευσαν με τον προηγούμενό τους δίσκο, φαίνεται όμως να κατάλαβαν πως η ζωή ξεκινά στα δεύτερα -άντα.


Από πάνω και από τα αριστερά προς τα δεξιά: Ολική οδοντοστοιχία (μασέλα),
τριχόπτωση, οστεοπόρωση, στυτική δυσλειτουργία, εμμηνόπαυση, καταρράκτης

28.2.18

House of Woodcock

Τα τελευταία 10 χρόνια για το some beans οι ταινίες του Paul Thomas Anderson είναι μια ιεροτελεστία. Ειδικότερα η παρακολούθησή τους για πρώτη φορά στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας αποτελεί μια ικανοποίηση με την οποία αισθάνεσαι ότι κακομαθαίνεις τον εαυτό σου. Είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της παλιομοδίτικης έννοιας που αναφέρεται ως «Η μαγεία του κινηματογράφου», ό,τι και αν σημαίνει αυτό.
Ταινίες χορταστικές σε νοήματα που δημιουργούν διακλαδώσεις σχολιασμού αργότερα την ώρα του καφέ. Φωτογραφία χαρακτηριστική με έντονα πατημένες χρωματιστές γραμμές και αποτυπωμένες παραστάσεις βαθιά χαραγμένες στο υποσυνείδητο του σύγχρονου κινηματογράφου. Και βέβαια από την εποχή του There Will Be Blood η μουσική συνοδεία του Jonny Greenwood φτιάχνει έναν συμπρωταγωνιστή που αφηγείται τις εκάστοτε ιστορίες με νευρωτική και δυσοίωνη διάθεση με επιρροές από Penderecki (There Will Be Blood), με μεγαλοπρεπή κλασσικισμό  (The Master), με χαλαρό ποτ πουρί από Can έως Minnie Riperton (Inherent Vice) και εσχάτως με τακτοποιημένες αλλά θαλερές ενορχηστρώσεις (Phantom Thread).
Αφορμή για το παρόν κείμενο είναι το soundtrack του Jonny Greenwood για την πιο πρόσφατη ταινία του P.T. Anderson στην οποία η παρουσία της μουσικής είναι κάτι παραπάνω από σημαντική στη διήγηση μιας ανορθόδοξης αλλά τελικά βαθύτατα ρομαντικής ιστορίας. Δεν θα πούμε κάτι παραπάνω για το ανατρεπτικό σενάριο. Έτσι και αλλιώς δεν είμαστε -ακόμα- κινηματογραφικό blog. Αυτό που θυμόμαστε πάντως είναι να μένουμε καρφωμένοι στην οθόνη με -κυριολεκτικά- ανοιχτό το στόμα προσπαθώντας να απορροφήσουμε το δηλητηριώδες, σαν μανιτάρι του δάσους, νέκταρ οπτικής και ηχητικής αλληλουχίας.
Στο σπίτι, οι ακροάσεις του soundtrack αποκτούν έναν άλλον χαρακτήρα. Στην αρχή προσπαθείς να ανασύρεις τους ήρωες της ταινίας και τις σκηνές που ντύνονται από το κάθε κομμάτι. Σύντομα όμως απλά χάνεσαι στα επώδυνα όμορφα μονοπάτια με τα μεγάλα πολύχρωμα έγχορδα και τις πλούσιες παρτιτούρες. Με δύο εξαιρέσεις. Στο "Never Cursed" δεν μπορείς να ξεχάσεις τη στοιχειωμένη, παρότι φαινομενικά απλή στη σύλληψή της, τοποθέτηση των χαρακτήρων, που δεν είναι παρά μια πνευματική τελετή με το βλέμμα στο υπερπέραν. Εξάλλου, το "Phantom Thread III" θα είναι για πάντα η ατάκα της κομψής κυρίας στην έβδομη δεκαετία της ζωής της μετά το τέλος της ταινίας («πρέπει να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να δουλέψει η σχέση σου»).
Ίσως η καλύτερη συνεργασία που γεννήθηκε μέχρι στιγμής από το (κατα ομολογία του Jonny Greenwood) «ελαφρώς αηδιαστικό bromance» μεταξύ των δύο ανδρών.
"I was never a breast man, anyway"

20.2.18

Things we lost in the fire

Το καινούργιο κομμάτι των Wooden Shjips ονομάζεται "Staring At The Sun" και προετοιμάζει το έδαφος για την κυκλοφορία του επόμενου τους δίσκου τον Μάιο με τίτλο V
Φωτιές να σιγοκαίνε και σπίθες να ξεκολλάνε και να χάνονται στον βραδινό αέρα μας κάνει να φανταζόμαστε αυτό το κομμάτι και πράγματι το συγκρότημα εμπνεύστηκε από τις φωτιές που κατέκαψαν τα βορειοδυτικά της Αμερικής το περασμένο καλοκαίρι.
Εύκολα όμως ξεχνάς τις δυσάρεστες θεματικές χροιές για το πιο κοντινό σε ευχάριστη νάρκωση - μέσω αναθυμιάσεων- κομμάτι που ακούσαμε μέχρι στιγμής το 2018. Σε αυτά τα επτάμιση λεπτά σε πρώτη φάση χάνεις σταδιακά τον έλεγχο των άκρων σου. Στη συνέχεια ξεχνάς τι έκανες και αρχίζεις να χαζεύεις τον λεκέ στο γραφείο προσπαθώντας να θυμηθείς πότε εμφανίστηκε πρώτη φορά. Αυτό διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα αλλά χαμένος στην κιθαριστική και αργή ψυχεδέλεια που τριγυρίζει το κεφάλι σου νομίζεις πως πέρασαν 30 λεπτά.
Στο τέλος επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα πασπαλισμένη και σιωπηλή σαν καλυμμένη από στάχτες.
Zji Zji Top

17.2.18

The perfect crime that I'll commit/ Is loving you despite all of it


Δύο δυνατές επιστροφές είχαμε τον τελευταίο μήνα που μας πέρασε. Η Karen O και οι Eels του Mark O. Everett έλειψαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, από τα μουσικά δρώμενα. H μεν Karen μετά από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο το 2014 γέννησε το πρώτο της παιδί που το ονόμασε Django. Ας το σκεφτούμε λιγάκι αυτό....

Οι Eels από την άλλη δεν είναι ούτε ιδιαιτέρως παραγωγικοί (για τα δεδομένα τους) τη δεκαετία που διανύουμε ούτε ιδιαίτερα ορεξάτοι. Έλειψε από τα μάτια τους η πείνα, αλλά το πρώτο single "The Deconstruction" -ένα φαινομενικά γαλήνιο αλλά στο βάθος εξαιρετικά νευρωτικό κομμάτι, με τα πανέμορφα ανατολίζοντα έγχορδα να το σκίζουν στη μέση- του επερχόμενου ομώνυμου δίσκου μας κάνει να πιστεύουμε ότι ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους.




Η Karen O, απ' όσο ξέρουμε, δεν ετοιμάζει δίσκο, αλλά συνεργάστηκε επιτυχημένα με έναν από τους νέους αγαπημένους του ελληνικού ραδιοφώνου, τον Michael Kiwanuka, τραγουδώντας και συνθέτοντας το "Yo! My Saint" που συνοδεύει  το σποτάκι για τη νέα κολεξιόν της εταιρείας μόδας &*@#&$ (δεν έχουμε πληρωθεί για να κάνουμε διαφήμιση, γι'αυτό και η λογοκρισία). Η ερμηνεία της ευάλωτη, ανάμεσα στη φθορά και την αφθαρσία, ενώ από πίσω λεπτοκαμωμένα και διακριτικά έγχορδα σηκώνουν τις μύτες τους για να φανούν στη φωτογραφία. Στα χνάρια του Crush Songs (2014) αλλά πιο ολοκληρωμένο.
♫ Jumbo και η λιστα η σχολική θα'ναι πούπουλο στους ώμους

 
Clicky Web Analytics