18.4.14

2012, Μουσικά κομμάτια

 © Blakeseriously | Dreamstime Stock Photos & Stock Free Images

54. Best Coast - Why I Cry
Από το Καλιφόρνια USA ένα διαβολικά πιασάρικο, δίλεπτο, χαζοχαρούμενο και ζουζουνίστικο κομμάτι.
53. 2:54 - Creeping
Κάτι σαν Garbage χωρίς το χάρισμα της Shirley Manson.
52. Ty Segall - Love Fuzz
Μια αξιόλογη σελίδα στο - ισχνό - βιβλίο της garage αναβίωσης.
51. Actress - Jardin
Στις συναυλίες του κρύβεται κάτω από τα ράσα φραγκισκανού μοναχού. Στον δίσκο, εξίσου μυστηριώδης,  βρίσκεται μεταξύ ύπνου και ξύπνιου τις πρώτες Κυριακάτικες ώρες.
50. Laura Gibson - Skin Warming Skin
Ζεστό νανούρισμα, γύρω από τη φωτιά, με φόντο τα δάση της πιο λευκής περιοχής της Αμερικής (Portland) .
49. Xiu Xiu - The Oldness
Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα. Ο Καλύβας με καρφωμένη τη σύριγγα στο μπράτσο και ο Λεβεντογιάννης έμεινε φυτό από τα παραισθησιογόνα.
48. Neil Halstead - Hey Daydreamer
Μια ματιά στην αγγλική εξοχή, έξω από το παράθυρο ενός τρένου, που μας μεταφέρει γρήγορα αλλά χωρίς ταρακουνήματα προς το μέρος που έχει ταφεί ο Nick Drake .
47. The Maple Trail - Barking Dog & Swallow
Στο ίδιο μέρος κατευθύνεται και το συγκεκριμένο κομμάτι. Η διαφορά είναι ότι η αφετηρία του είναι η Αυστραλία. Κατά τα άλλα τρυφερή ακουστική κιθάρα, διακρτικά έγχορδα και μινιμαλιστικό πιάνο και πάλι στο μενού.
46. Matthew Dear - Earthforms
Αξιομνημόνευτη μουσική στιγμή της χρονιάς και ενδεικτική της αυτούσιας αναβίωσης παλαιοτέρων μουσικών στυλ. Πράγματι το New Wave ακούγεται ακόμα φρέσκο καθότι δεν κατατάσσεται ακόμα στο χιλιοτραγουδισμένο. Βοηθάει όταν σου κολλάει τόσο εύκολα.
45. Cat Power - Ruins
Για αλλαγή, και μετά από πολλά χρόνια, η Cat Power δεν βρίσκεται στα συντρίμμια. Η συναισθηματική της ανισορροπία ηρεμεί - προς το παρόν; - και η ίδια μας χαρίζει έναν αξιομνημόνευτο, παιχνιδιάρικο και ενεργητικό ρυθμό.
44. The Crookes - American Girls
Βούτηξαν και αυτοί τη συνταγή από τον περίφημο ήχο του Sheffield (γενέτειρά τους). Σίγουρος τρόπος για σκεπτόμενα pop - rock χιτάκια.
43. Mark Lanegan - Harborview Hospital
Ένας πιο φρέσκος (όχι απαραιτήτως καλύτερος) Mark Lanegan μας συστήθηκε με αυτό τον δίσκο. Στο συγκεκριμένο θα μπορούσε να  τραγουδά η Karen O σε παραγωγή Dave Sitek, αλλά τελικά υπάρχει ως απόδειξη του πειραματισμού του Mark με τα παιχνίδια των νεότερων παιδιών. 
42. Ani DiFranco - Unworry
Απολαυστικά, παιχνιδιάρικα κυματάκια από την κιθάρα της πολυτάλαντης μελωδού και δραστήριας ακτιβίστριας.
41. Delicate Steve - Two Lovers
Τα ambient πλατσουρίσματα του Steven Marion βρέχουν τις πατούσες, ενώ παράλληλα μας σερβίρεται ένα κιθαριστικό δροσιστικό cocktail. Ντελικάτο όνομα και πράγμα.
40. Little Chords - When Love Ends
Σε αντίθεση με τους synth ήχους του βασικού project (Teen Daze) του καλλιτέχνη, οι Little Chords βασίζονται περισσότερο στις dream pop επιρροές τους και τα πολλά υποστρώματα reverb και μελωδίας.
39. Maximo Park - The Undercurrents
Το ντεμπούτο τους A Certain Trigger είναι συνδεδεμένο με τα μετεφηβικά μου χρόνια οπότε κρατά μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Το "Undercurrents" θα ήταν ένα από τα καλύτερα εκείνου του δίσκου.
38. Cate Le Bon - The Man I Wanted
Η Ουαλή λειτουργεί σε μια δική της περίεργη neofolk συχνότητα. Εδώ την αυστηρή ερμηνεία της συνοδεύει ένα ταπεινό keyboard. Ακούστε και δείτε την εκδοχή του κομματιού στο παραπάνω link,  ζωντανά και εκκλησιαστικά.
37. Dandy Warhols - Sad Vacation
Ικανοί για το καλύτερο, για το χειρότερο  και για το χείριστο. Εδώ ευτυχώς ήταν καλά τα ναρκωτικά και μας δίνουν ένα από αυτά τα rock/pop κομματάκια που κάποτε θα πούλαγαν σαν ζεστό ψωμί.
36. Brian Jonestown Massacre - Illuminomi
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ να τους βάλω δίπλα δίπλα με τους Dandy Warhols. Για το θαυμάσιο κομμάτι τα έχουμε ξαναπεί (έχει αρχείο δίπλα, ψάξτε!). Για τα υπόλοιπα, τα μεταξύ των Warhols και των BJM δείτε το Dig!
Αυτό το ορχηστρικό ταξίδι δεν μπήκε τελικά στο Machineries Of Joy του 2013. Η κυκλοφορία του στο EP BS3 παραμένει μοναδική και είναι απόδειξη της εμπειρίας που πλέον κατέχουν οι BSP στο να δημιουργούν ζωντανές εικόνες μέσα από soundtrack. Ο τίτλος προέρχεται από ένα ποίημα του Σκωτσέζου καλλιτέχνη Ian Hamilton Finley  και περιγράφει τη στιγμή που ο ήλιος δύει και οι ψαράδες γυρίζουν σπίτι για να μαντάρουν τα πανιά τους μετά τη φθορά από τον αέρα και τη θάλασσα.
34. Frank Ocean - Crack Rock
Ένας gay μαύρος στον κόσμο των macho hip hop κροίσων. Μαζί με την Janelle Monae, ο Frank Ocean είναι ότι καλύτερο συνέβη σε αυτό που ονομάζεται «μαύρη μουσική» τα τελευταία χρόνια.
33. Bahamas - Lost In The Light
Ένας Καναδός, με το ψευδώνυμο Bahamas, σα να λέμε πασχαλινό λαγουδάκι που το λένε Ρούντολφ. Όπως με ενημερώνει η uptight, είναι ένα από τα πέντε αγαπημένα της κομμάτια για το 2012, οπότε θεωρώ ότι αυτό τα λέει όλα.
32. Chelsea Wolfe - Sunstorm
Το δράμα προσωποποιημένο στη μουσική αυτής της κορακομαλλούσας νεαρής που ακούει όλη μέρα PJ Harvey.
31. Dead Can Dance - Children Of The Sun
Υποβλητικοί όπως πάντα οι DCD επέστρεψαν μετά από δισκογραφική απουσία σχεδόν δύο δεκαετιών.  Περισσότερες λαϊκές παραδόσεις και λιγότερες στοιχειωμένες ειδωλολατρικές τελετές.
30. Ultraista - Wash It Over
Ένα απλό αλλά αποτελεσματικό κομμάτι από την νέα (και ελπίζουμε μόνιμη) παρέα του Nigel Godrich. Το άλμπουμ κινείται σε παρόμοια ηχητικά ηλεκτρονικά (η εταιρεία τους τα χαρακτηρίζει kraut) μονοπάτια, αλλά αυτό εδώ ξεχωρίζει από το κολλητικό ρεφρέν που τραγουδά η Laura Bettinson
Δεν έχουν χάσει σε τίποτα από την απειλητικότητά τους και το μυστήριό τους.Δολοφονικά μπλιμπλίκια που αν τα πετύχεις αργά το βράδυ αλλάζεις στενό.
28. Noel Gallagher/Amorphous Androgynous - Shoot A Hole Into The Sun
Οι Future Sound Of London (με το παραπάνω ψευδώνυμο) κρύβονται πίσω από την ιδιοφυΐα αυτού του remix που κατέληξε b-side. Πήραν τη φωνή του αστειάτορα Noel Gallagher, και έδωσαν ζωή στο αποτέλεσμα.
27. Grimes - Oblivion
Το ένα από τα δύο μεγάλα κομμάτια του δίσκου. Εφευρετικότητα και πρωτοτυπία στο διάλεγμα των beats και μια αέρινη φωνή εμποτισμένη με αυτοπεποίθηση  αταίριαστη με την ηλικία της.
26. Sharon Van Etten - We Are Fine
Η αξιαγάπητη Sharon είναι μια δύναμη που δεν σταματιέται. Η πρώην tour manager των Shearwater χαράζει μια δική της πορεία προς τα πάνω με την εκφραστική της φωνή σε folk μελωδίες να σε κάνει να τεντώνεις το αυτί σου σε ό,τι κάνει. Εδώ της κάνει παρέα ο Beirut προσθέτοντας τις δικές του χαρακτηριστικές πινελιές.
25.Susanne Sundfor - White Foxes
Νορβηγική φωνάρα 28 Μαϊων που, όπως με ενημερώνουν από το ακουστικό, ήταν backing vocalist της Bjork. Το κομμάτι, η φωνή της, το video αλλά και η παρουσία της αποπνέουν έναν μακρινό, ψυχρό σκανδιναβικό αέρα. Η σοδιαλδημοκρατία που ονειρευτήκαμε δεν θα μπορούσε να έχει επικότερο ρεφρέν.
24. The Luyas - Face
Όταν οι Blonde Redhead δεν μας προσφέρουν αυτό που θέλουμε οι Καναδοί Luyas κάνουν τα ρεπό τους. Τα φωνητικά της Jessie Stein ακούγονται παιδικά και διστακτικά, ταιριαστά με την εξερεύνηση της μυστηριώδους και παγωμένης σπηλιάς που είναι η μουσική τους.
23. Fiona Apple - Valentine
Από τους καλλιτέχνες που διαθέτουν την κλάση, να εξαφανίζονται 7 χρόνια και να επιστρέφει σα να μη συμβαίνει τίποτα. Εδώ στο κλασσικό της στυλ, εξομολογείται τις πιο μαύρες σκέψεις της κάτω από το μανιακό  της πιάνο.
22. Alt-J - Something Good
Tο καλύτερο single ενός δίσκου που πήρε πολύ προσοχή από κοινό, κριτικούς και βραβεία. Ακούγεται σαν Wild Beasts και  Radiohead με τη φωνή του Groucho Marx.
Δυνατή, άμεση και απελευθερωτική ψυχεδέλεια από μια μπάντα που γενικά της αρέσει το τζαμάρισμα, όμως εδώ φτιάχνει μια μουσική στιγμή τριών λεπτών με αρχή, μέση και τέλος. Ιδανικό για εμάς που διασπάται εύκολα η προσοχή μας.
20. Flaming Lips and Heady Fwends - Helping The Retarded To Know God
Οι Fwends σ'αυτήν την περίπτωση είναι ο Edward Sharpe και οι Magnetic Zeroes. Ο τίτλος είναι παρμένος από ένα αληθινό βιβλίο - οδηγός για τους καθηγητές - ενός φανατικού χριστιανού πάστορα από το 1969 ενώ το ίδιο το τραγούδι θα ταίριαζε σαν στο σπίτι του στο Soft Bulletin.
Θα πρέπει να κάνουν πολλά περισσότερα οι αντιγραφείς των Dungen για να τους αποδεχτούμε...αα!.. όχι!... γκνταν!... μπαμ!... φύγε!... άσε με!.. μπουμ!... καμπούς!.... άσ'το μικρόφωνο!... φύγε!... δικό μου!... κουφάλες, δεν θα περάσει έτσι!...
Συγγνώμη για την παρεμβολή αλλά η uptight δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι οι Tame Impala μας έδειξαν μια αξιοσέβαστη μουσική εξέλιξη. Ακόμα θα έπρεπε να πληρώνουν δικαιώματα στους Dungen για κάθε τους δίσκο, αλλά πλέον έχουν αρχίσει να προσπαθούν να κάνουν και κάτι δικό τους.
18. High Safari - Orient Express
Το δίδυμο από το Bournemouth και το Λονδίνο φτιάχνει μια μελωδία που θυμίζει Echo & The Bunnymen και Elbow στις καλές στιγμές τους. Η κλασσική Βρετανική μελαγχολία που τσακίζει κόκαλα, ραγίζει καρδιές και κάνει το νου να πεταρίζει με προσμονή σαν αποδημητικό πτηνό που ξέμεινε στα πρωτοβρόχια.
17. Lost In The Trees - Neither Here Nor There
Ακόμα μια επιλογή που φέρει τη σφραγίδα ποιότητας της uptight. Πρόκειται για την καλύτερη στιγμή ενός δίσκου που έχει ένα αρκετά προσωπικό και βαρύ θέμα ως concept (η αυτοκτονία της μητέρας του ηγέτη της μπάντας). Στο κομμάτι που ηγείται του δίσκου, οι LITT δεν προσπαθούν να φτιάξουν μια συναισθηματική βδέλλα αλλά ένα αβίαστα μελωδικό υπαρξιακό ερώτημα.
16. Spiritualized - So Long You Pretty Thing
Ο Jason Pierce έχει ξαναγράψει τέτοια έπη, οπότε ούτε για τον ίδιο, ούτε για εμάς δεν είναι κάτι καινούργιο. Όμως ο φόβος του θανάτου, στον οποίο πλησίασε, καθώς και η φωνούλα της κόρης του Poppy που τον συνοδεύει, δίνουν ένα παραπάνω συναισθηματικό βάθος σε αυτά τα 8 λεπτά.
Αυτό το αγνώστων λοιπών στοιχείων εκρηκτικό remix είναι ακόμα ορφανό μετά από δύο χρόνια που ξαφνικά εμφανίστηκε στην ραδιοσφαίρα. Αν ήταν κεφάλαιο βιβλίου η ιστορία θα ξεκίναγε κάπου από το York και θα κατέληγε στην καλύβα του Μπαρμπαθωμά. Να τονίσω ότι αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε την Κυριακή του Άπιστου Θωμά, ούτε με το ράδιο ανοιχτό, αν και είχα έναν διακριτικό πονοκέφαλο. (update, Οκτώβριος του 2014: Ο Thom Yorke με κάποια χρόνια καθυστέρηση,  ως άλλος Πασχάλης, αναγνώρισε το κομμάτι)
14. Damon Albarn - Apple Carts
Η φιλοδοξία και η μουσική γενναιότητα του Damon είναι αυτή που τον κρατάει μετά από τόσα χρόνια στον αφρό. Εδώ έφτιαξε τη μουσική για μια όπερα που έχει ως θέμα τη ζωή του δόκτορα Dee, γιατρού της Ελισάβετ της πρώτης. Μικρό, απλό και πανέμορφο με μόνο μια ακουστική κιθάρα και μερικά σκόρπια έγχορδα και πνευστά να συνοδεύουν τον Damon που και στον ύπνο του ακόμα γράφει καταπληκτικές φωνητικές μελωδίες.
13. Adele - Skyfall
 Ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έντυσαν ποτέ ταινία Bond. Ο συνδυασμός της πρώτης σκηνής και του περάσματος στα παραδοσιακά γραφικά, την ώρα που ξελαρυγγιάζεται η Adele, θα μας μείνει αξέχαστος.
12. Beach House - Lazuli
Μπορεί να μην είναι το ακριβότερο, μπορεί να μην είναι το σπανιότερο, μπορεί να μην είναι καν το εντυπωσιακότερο. Το lapis lazuli όμως είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα και αυτή η μοναδικότητά του του δίνει μια συναισθηματική άρα και ανεκτίμητη αξία."There's nothing like lapis lazuli" όπως λέει και η Victoria Legrand.
11. Here We Go Magic - Alone But Moving
Μια από τις καλύτερες στιγμές ενός δίσκου όπου οι  Here We Go Magic έφτασαν στην κορύφωσή τους - με τα μέχρι σήμερα δεδομένα τουλάχιστον. Ο Luke Temple ενδοσκοπεί και παίρνει τη θέση του στους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους μουσικούς και στιχουργούς.
10. Sleigh Bells - Comeback Kid 
Αν μιλάγαμε με κριτήρια δεκαετίας ΄90 αυτό το κομμάτι (ένα από τα λίγα καλά της μπάντας) θα μου θύμιζε μια ηρωική αθλητική προσωπικότητα. Και αυτό γιατί είναι φτιαγμένο από το ίδιο ναρκωτικό που ρίχνουν στις cheerleaders κάθε πρωί για να είναι ενθουσιασμένες. Μια αθλητική περίσταση, πανικός, αυτοθυσία, φανατισμός και όλα αυτά για να κερδιθεί μια χαμένη μπάλα. Όμως ζούμε στην εποχή των αθλητών-ανδροειδών με τις γκρίζες προσωπικότητες οπότε δεν θα επιχειρήσω  να το αφιερώσω σε κάποιον χλεχλέ στυλ Lebron, Cristiano ή Messi.
09. Jonny Greenwood - Alethia
Αυτό δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εντός συναγωνισμού ειδικότερα σε μια τέτοια λίστα με εναλλακτική pop/rock μουσική. Όμως η μουσική καταγωγή του Jonny Greenwood τον βάζει στη λίστα. Εδώ χρωματίζει μια αριστουργηματική ταινία με μια μαγευτική κλασσική σύνθεση που άλλοτε μας πάει σε υποθαλάσσια μονοπάτια, άλλοτε σε φανταστικές σπηλιές με μυστηριώδη τέρατα και σταλακτίτες που κρέμονται απειλητικά. Όταν συναντώνται τα RPG με τα έγχορδα του Messiaen.
08. School Of Seven Bells - When You Sing
Ενάμισι χρόνο μετά την κυκλοφορία αυτού του πολύ δυναμικού και ενεργητικού τραγουδιού τα πράγματα πήραν μια τραγική τροπή για τους School Of Seven Bells. Το ιδρυτικό μέλος τους (ίδρυσε και τους Secret Machines) Benjamin Curtis έφυγε από τη ζωή. Έτσι το κομμάτι κατέληξε να είναι ένα τελευταίο - επικό αλήθεια είναι - μήνυμα αγάπης προς το shoegaze που υπηρέτησαν σε όλη τους την ύπαρξη.
07. Frank Ocean - Pyramids
Αναφέραμε και πριν τον Frank. Το "Pyramids" όμως είναι ο βασικός λόγος που τον αγαπήσαμε και τον ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο γίνεται στη «μαύρη» μουσική. Ουσιαστικά η Κλεοπάτρα της Αιγύπτου συναντά το "Paranoid Android"  και τα ambient στοιχεία του φλώρου John Mayer, που θυμήθηκε το είδωλο του (Jeff Buckley), κάνουν γλυκό έρωτα στα soul φωνητικά του Frank.
06. Dirty Three - Moon On The Land
Μερικές επιλογές έχουν γίνει αντικειμενικά και δημοκρατικά. Άλλες, όπως αυτή (όπως οι περισσότερες, ποιόν κοροϊδεύουμε;), έγινε με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια. Όχι ότι δεν είναι καταπληκτική σύνθεση - δεν θα ήθελα ποτέ να έρθω σε επικοινωνία με κάποιον που δεν του αρέσει - αλλά γιατί οι εικόνες που ξυπνάει μοιάζουν δύσκολο να τις περιγράψεις παρά μόνο αν μπορείς να τοποθετήσεις έναν προτζέκτορα στο μυαλό .Ένα άλογο ρουθουνίζει στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, ένα γαλαζοπούλι  πετάει αρμονικά πάνω από το γρασίδι προς το επόμενο δέντρο, και μια πηγή με κρυστάλλινο νερό περιποιείται μια τρύπα στην ψυχή.
05. Grimes - Genesis
Η πεμπτουσία του Visions. Ρυθμικό αλλά και στοιχειωμένο διαπνέεται από τη σύγχρονη αντίληψη του mix-and-match σε ρούχα, μουσική, κουλτούρες, αναμνήσεις κ.λ.π.  Ενδεικτικό και το videoclip που παρουσιάζει έναν φιλμικό αχταρμά που πάει από το Kill Bill, στο Blade Runner και το Mad Max.
04. Melody's Echo Chamber - Endless Shore
Guy Garvey και BBC6, πόσο λιγότερα θα ξέραμε χωρίς εσάς; Φτιαγμένο με σπιτικά υλικά αλλά με  φιλοδοξία να ταξιδέψει όσο πιο ανοιχτά στη θάλασσα γίνεται. Αν σκεφτεί κανείς ότι είναι μόλις το πρώτο τους άλμπουμ αν συνεχίσουν έτσι θα κρατάνε καλή συντροφιά σε όσους τους λείπουν οι Stereolab και οι Broadcast.
03. Grizzly Bear -Sun In Your Eyes / Sleeping Ute
To 2012 ήταν μια καλή μουσική χρονιά. Απόδειξη ότι δεν είχε χρειαστεί να αναφέρουμε μέχρι τώρα την δυναμική επέμβαση των Grizzly Bear στο μουσικό έτος. Τη τρίτη θέση θα την καταλάβουν όχι με ένα αλλά με δύο κομμάτια τους. O Daniel Rossen δίνει τα πάντα του σε δύο κλασσικές Grizzly Bear συνθέσεις που είναι από τις καλύτερες που έχουν γράψει από εποχής Horn Of Plenty. Και τα δύο μοιάζουν με θριαμβευτικούς αποχαιρετισμούς σε παλιές αγάπες, πάντα στο νοσταλγικό μελωδικό τους στυλ μόνο που εδώ πραγματικά υπερχειλίζουν από το συναίσθημα και την εσωτερική τρικυμία. Ο Ed Droste βάζει τις δικές του φωνητικές πινελιές αφήνοντας τον Rossen να λάμψει και να φτάσει σε κρεσέντο που ραγίζουν ακόμα και τα τσιμέντα. Στα κρεσέντο των Grizzly Bear όμως δεν γιορτάζει όλη η πλάση όπως σε άλλες περιπτώσεις. Αντίθετα μαζεύουν όλη τη νεκρή ύλη και τη μετατρέπουν σε ενέργεια που απελευθερώνεται και κλονίζει την - έτσι και αλλιώς εύθραυστη - ανθρώπινη ύπαρξη.
02. Bat For Lashes - Deep Sea Diver
Είναι η μουσική στιγμή που η Natasha Khan αγγίζει την ωριμότητα. Και δεν είναι τόσο βαρετή η ιδέα της ωριμότητας όσο ακούγεται. Πάντοτε οι δίσκοι της είχαν μεγάλο συναισθηματικό βάρος. Όμως ποτέ δεν ακούστηκε τόσο συγκεντρωμένη, με συντονισμένη την καρδιά και το μυαλό, και τόσο εύστοχη στις παρατηρήσεις της. Οι στίχοι είναι ελπιδοφόροι και μέσω αυτών προσκαλεί όποιον αισθάνεται έτοιμος να βουτήξει προς το άγνωστο με την ελπίδα να βρεί μαγικό μαργαριτάρι. "Baby, let your hair down., It's time to get enchanted. You're a deep sea diver. Tides are turning in your favour." Κάθε στιγμή δισταγμού και αυτολύπησης ξεπλένεται από το κύμα και έστω και αν κανείς δεν εγγυάται την μαγευτική παραλία στο τέλος του δρόμου αυτή η περιπέτεια αρκεί να φέρει την μεταμόρφωση. Η μεταμόρφωση που η Natasha Khan γίνεται από ένα (όμορφο είναι η αλήθεια) παπί σε μεγαλοπρεπή και σίγουρο για τον εαυτό του κύκνο.
01. Tindersticks - Chocolate
Σαν ιδέα δεν είναι πρωτότυπη. Οι Tindersticks δανείζονται θεματικά στοιχεία από το "Lola" των Kinks και ηχητικά από το "The Gift" των Velvet Underground. Θα μπορούσε να ήταν μια μουσική συνάντηση των δύο συνθέσεων.
Στην πραγματικότητα είναι κάτι καλύτερο ακόμα και από αυτό αλλά και από την κάθε μια επιρροή ξεχωριστά. Τρυπάει την επιφάνεια της τρανσέξουαλ Λόλας, που περπατάει αστεία και μιλάει με βαριά φωνή, και σκαρώνει μια καθαρά αγγλική, σύγχρονη, αναλυτική, νουάρ, φλεγματική, αστική ιστορία με αφηγητή τον πιανίστα της μπάντας David Boulter. Μια ιστορία σχολαστικής ζωής και ρουτίνας μετατρέπεται σε μια συγκινητική ιστορία έρωτα που δεν γνωρίζει όρια γένους ή φυλής.
Μουσικά, το κομμάτι ηχογραφήθηκε με τη binaural μέθοδο, τα φωνητικά από το ένα ηχείο η μουσική από το άλλο, όπως και το "The Gift" μεταξύ άλλων. Αντί όμως για ένα live τζαμάρισμα έχουμε μια πολύ στοχευμένη αλλά και χαλαρωτική jazz που ζει και αναπνέει μαζί με την ιστορία. Ξεκινάει μυστηριωδώς και με δισταγμό σαν τις πρώτες πινελιές ενός πίνακα. Ξεσπάει ανεξέλεγκτα στη νέα γνωριμία, ακριβώς σαν την καρδιά που χτυπάει σαν ταμπούρλο και με ενθουσιασμό σε αυτές τις περιπτώσεις, ενώ το αλκοόλ ρέει και το ορμέμφυτο ρίχνει σφυριές στα νηφάλια κύτταρα στέλνοντάς τα για ύπνο. Ώσπου αυτή η πίεση ηρεμεί και η μουσική μας κουβαλά σε ένα απαλό σαν μετάξι, και ερωτικό σαν άρωμα φινάλε όπου περιέχει και την μεγάλη αποκάλυψη που δεν είναι αρκετή να χαλάσει μια υπέροχη βραδιά που καταχωρείται στις καλές της ζωής.
"The end of a perfect day. The taste of chocolate, cigarette, and orange liqueur made it even seem better. I undid her tartan miniskirt, pulled off her black wool tights, my lips moved up her legs... What the fuck? I had a large hard dick poking me in the eye. "Shit! You're a chap!" I felt like jumping through the window, screaming, I couldn't move...
She... he... still looked the same... I had a pain in my head, I wanted to do something, say something...
He was holding me, sobbing... "you must have known, how could you not tell?" And "I love you, I can be your woman..." His eyes were still beautiful, deep brown, his lips still chocolatey and orangey.
"Shit!" I said, "I was never a breast man, anyway..."

24.2.14

2012 (You must be upgraded)

Γιατί να συμμορφωθούμε στην ιδέα του να πρέπει να έχεις ετοιμάσει αρχές Δεκεμβρίου οποιαδήποτε λίστα με τις αγαπημένες μουσικές της χρονιάς; Αυτή είναι μια υποχρέωση που έχουν οι επαγγελματίες (χοχοχο) έμμισθοι (μουχαχαχα) μουσικοί γραφιάδες.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για την ύπαρξη τέτοιων συμβάσεων. Λεφτά και Χριστουγεννιάτικη καταναλωτική περίοδος . Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί θα πρέπει όσοι έχουν μουσικά blogs, που κινούνται μόνο με τη διάθεση και το μεράκι και δεν πληρώνονται από κανέναν χορηγό, να πρέπει να αισθάνονται τέτοιου είδους ψυχολογικές πιέσεις. Άλλωστε η μουσική είναι κάτι ρευστό και ουσιαστικά μια μουσική χρονιά δεν τελειώνει ποτέ εκτός αν μπορεί να πει κάποιος με ασφάλεια ότι άκουσε ΟΛΟΥΣ τους δίσκους των 365 ημερών που πέρασαν.

Εμείς όμως, όπως πάντα, θα το προχωρήσουμε στο επόμενο επίπεδο. Θα κάνουμε την μουσική ανασκόπηση του 2012, εν έτει 2014,  για δύο λόγους. Δεν υπάρχει Χριστουγεννιάτικη καταναλωτική περίοδος Φεβρουάριο μήνα και επίσης, παρά τα ρηθέντα, δεν υπάρχουν και λεφτά. Επίσης είναι κρίμα να μην καταγράψουμε όλες αυτές τις μουσικές που αγαπήσαμε από εκείνη τη χρονιά. Μιλάμε για ακρόαση περίπου τριακοσίων άλμπουμ και αφού το blog ήταν σε χειμερία (και ανοιξιάτικη, και καλοκαιρινή, και φθινοπωρινή) νάρκη  από το δεύτερο μισό του 2012 έως και ολόκληρο το 2013 ας προσπαθήσουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Τη γνώμη μας για τις λίστες και τη σημασία τους μπορεί καθένας να ανατρέξει σε αυτές των προηγουμένων ετών ώστε να την ανακαλύψει. Είναι μια ξεκάθαρη προσωπική αποτίμηση και δεν έχει κανενός είδους απόλυτο χαρακτήρα. Πολλά άλμπουμ ακούσαμε, περισσότερα δεν ακούσαμε και τελικά αυτές είναι οι προτιμήσεις μας.

Ας ανοίξουμε το μυαλό μας και ας μεταφερθούμε νοερά στο 2012...


7.2.14

Success Story

Το 2013 ήταν μια παραγωγικότατη χρονιά για το blog some beans. Επιτέλους πραγματοποιήσαμε το όνειρό μας, να καταφέρουμε δηλαδή να κάνουμε ένα post κάθε μέρα. Παράλληλα πολλές συνεντεύξεις (η τιμή ήταν όλη δική μας) κόσμησαν τη μικρή μας μουσική γωνιά. Ακόμα πιο παράλληλα ποιός μπορεί να ξεχάσει (όχι εμείς) τις δεκάδες ανταποκρίσεις από συναυλίες και συναυλιακούς χώρους του εξωτερικού και του εσωτερικού σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ της γηραιάς ηπείρου.

Μία από τις πιο περήφανες στιγμές μάλιστα, ήταν όταν ανταλλάξαμε απόψεις και φιλοφρονήσεις (είναι ανταλλαγή αν τις κάνεις μόνο εσύ;) με τον ίδιο τον μεγαλειότατο DM Stith μετά τη συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβρη σε ένα κλαμπάκι που επέπλεε πάνω από τον Σηκουάνα. Αλλά και η χώρα μας δεν πήγε πίσω. Πολλά συναυλιακά απωθημένα επιτέλους έγιναν αληθινές αναμνήσεις που πραγματοποιήθηκαν. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τη συναυλία των .... το καλοκαίρι στο .... ή την επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια των .... στο .... Εκεί βέβαια που έγινε ο χαμός ήταν στους .... που εδέησαν να μας επισκεφτούν για πρώτη φορά στην καριέρα τους και εδώ αξίζουν μερικά μπράβο στους διοργανωτές που έκαναν πράξη τα παρακάλια τόσων χρόνων από τους φανατικούς οπαδούς των .....


Ναι... Το 2013 ήταν μια υπέροχη χρονιά. Η κρίση μοιάζει πια μακρινή κακή ανάμνηση και το έδαφος είναι πρόσφορο για να ασχοληθούμε επιτέλους με τη μουσική και τις καλές τέχνες που θα πάψουν να είναι πολυτέλεια και θα επανέλθουν στο να γίνουν αυτό που ήταν. Το αλατοπίπερο της ζωής.

(πάντως το σημείο με τον DM Stith στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο είναι αληθινό.)

20.11.12

Cause when you see a wall, I see a door

13.9.12

When love ends









Ας το ξεκαθαρίσουμε επ' ευκαιρίας. Ο υποφαινόμενος προσπαθεί με ιδρώτα να προλάβει να ακούσει τα καινούργια μουσικά πράγματα που πετάγονται στο internet κάθε λίγο και λιγάκι. Όταν τρέχεις να διατηρήσεις ένα νορμάλ επίπεδο ενημέρωσης συνήθως επιλέγεις τα πράγματα που γνωρίζεις για να ακούσεις. Η uptight από την άλλη (έχει τόσο καιρό να γράψει που θα νομίζει κάποιος ότι είναι κάποιος χαρακτήρας αποκύημα της φαντασίας μου) έρχεται, απλώνει τα πόδια της στο τραπέζι, ρωτάει τι μαγείρεψα σήμερα και στη συνέχεια φέρνει στο τραπέζι κάποιους δίσκους που τους έχει ακούσει μόνο ο στενός κύκλος συγγενών της εκάστοτε μπάντας. Τα βρίσκουμε πάντως έτσι και δημιουργείται και μια ποικιλία στο blog.

Ένα από τα συγκροτήματα που μου παρουσιάσε λοιπόν η uptight ήταν οι Little Chords από το Βανκούβερ («έχω ακούσει ότι είναι όμορφα εκεί αυτή την εποχή» όπως θα έλεγε και ο Κλαρκ Γκειμπολ (όχι ο γάτος, ο κανονικός)).  Όπως διαβάζουμε οι Little Chords είναι το άλλο όχημα του καλλιτέχνη Teen Daze ο οποίος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του (ως Teen Daze) τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δέυτερό του άλμπουμ. Συνολικά δηλαδή τρείς φετινοί δίσκοι θα φτάσουν από τα χεράκια του στα αυτάκια μας.

Οι Little Chords μουσικά μοιiάζουν σαν μια μίξη των It Hugs Back και των Real Estate. Μπλε φωσφοριζέ μουσικοί τοίχοι και ατμόσφαιρα ονείρου όπως ο πρώτος δίσκος των It Hugs Back και συναισθηματικές πενιές όπως στο "Green Aisles" των Real Estate. Αυτά από τα πρόσφατα ακούσματα γιατί κατά τα άλλα καβαλάνε το παλιό αλλά έμπιστο dream pop/shoegaze άλογο για τα καλά. Μπουκωμένα στο reverb φωνητικά, παρθένα δροσερά riffs σε πρώτο πλάνο και μερικά διακριτικά keyboard  εκεί κάτω δίπλα στο βροχερό απόγευμα. Κάποιες στιγμές όμως δεν ντρέπονται να αφήσουν να φανούν οι pop ευαισθησίες τους.

Όπως για παράδειγμα στο "When Love Ends" που με λίγη φαντασία οι κιθάρες του στην αρχή θυμίζουν και Coldplay. Ακούστε το από εδώ:


όπως και ολόκληρο το μεθυστικό Afterlife που σε κάνει να ψάχνεσαι στον πάτο ενός ποτηριού που έχει γεμίσει μέχρι πάνω με εκλεκτό ζωμό από κύματα Δέλτα.

12.9.12

In the West End of Derby/ Lives a working man/ He says "I can't fly but me pigeons can/ And when I set them free/ It's just like part of me/ Gets lifted up on shining wings"


Το έχουμε ξαναπεί. Η εκπομπή του Guy Garvey στο BBC6 είναι μια από τις απολαύσεις της εβδομάδας.

Αυτό οφείλεται εν πολλοίς και στην ώρα της εβδομάδας που μεταδίδεται. 12 η ώρα το βράδυ Κυριακής. Εκεί χαλαρωμένος και «αδειασμένος» από το Σαββατοκύριακο και τις εργάσιμες μέρες αναπολείς, ανακαλείς αναμνήσεις και σχεδιάζεις. Το βράδυ της Κυριακής είναι ιερό, ήρεμο και νηφάλιο. Τόσο ώστε να αντέξει κανείς το Δευτεριάτικο ξύπνημα.

Εκείνη την ιερή ώρα λοιπόν έρχεται ο Guy Garvey, the lead singer of Elbow and this could be his finest hour όπως λέει και ίδιος, και μας βάζει μουσική ονειρική και μαγευτική. Όπως ταιριάζει σε αυτή την ώρα. Ο Guy, όπως και οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί παραγωγοί στην Αγγλία κάνουν τη δουλειά τους με συνέπεια και αρτιότητα δίνοντάς σου την αίσθηση ότι συνέχεια στίβουν το μυαλό τους για να κρατήσουν το ενδιαφέρον των εκπομπών τους. Και, όπως θα περίμενε κανείς, το γούστο του τραγουδιστή και frontman των Elbow είναι εκλεκτό και ζουμερό. Όπως ακριβώς προτιμάει και την μπριζόλα του.

Για να καταλάβουμε το ποιόν του ανδρός, ας κάνουμε μια αναφορά σε μια τυπική Κυριακάτικη εκπομπή του (πριν τρεις μέρες για παράδειγμα). Αφού βάζει αρκετούς Grizzly Bear, στους οποίους είχε αφιέρωμα, κάπου ανάμεσα σε Black Keys και Eels χώνει το "Tea For The Tillerman" του Cat Stevens που μας έφερε αναμνήσεις από το Extras του Ricky Gervais, συνεχίζει με την μυθικών διαστάσεων εκτέλεση των Unthanks από τα Folk Music Awards 2012 στο παραδοσιακό "King Of Rome" που θα ακούσουμε παρακάτω.

Και δεν σταμάτησε εκεί. Το υπέροχο "Starla" των Pumpkins που για 6-7 χρόνια έχτισαν μια τρομακτική περιουσία σπουδαίων κομματιών από άλμπουμ και b-sides, Liz Frazer και Jeff Buckley που τους φαντάζεσαι όταν τραγουδούν το "Ι know you say there's no one for you, but here is one" από το "All Flowers In Time Bend Towards The Sun" να κοιτάζονται στα μάτια, και μετά το "Give Up The Ghost" των Radiohead για να μας αποτελειώσει. Αλλά όοοχι. "Sunday Morning" των Velvet Underground σε μια soundtrackική (που θα έλεγε και η uptight) και υπερβατική στιγμή, Laura Veirs στο απλό και καθαρό "Life Is Good Blues" (ναι κάτι τέτοιες στιγμές είναι!) και οι Acorn με το "Flood Part Two" που επέπλεε με μια σχεδία ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο γύρω στις 2 παρά τέταρτο.

Τελικά μετά από όλα αυτά η καθησυχαστική φωνή του Guy όταν μας εύχεται "happy new week" είναι το πρώτο βήμα για να την έχουμε τελικά. Ακολουθούν οι Unthanks με το "King Of Rome" ένα τραγούδι που αφορά το αγωνιστικό περιστέρι με αυτό το προσωνύμιο το οποίο κέρδισε στην κούρσα Ρώμη - Αγγλία το 1913 ξεπερνώντας τεράστιες δυσκολίες από τις καιρικές συνθήκες και την κούραση χαρίζοντας στον ιδιοκτήτη του -φτωχό εργάτη από το Derby- Charles Hudson την πιο χαρούμενη στιγμή στη ζωή του και στην εργατική τάξη την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και το δικαίωμα στα όνειρα.

" "Charlie we told you so, Surely by now you know, When you're living in the West End, there ain't many dreams come true".
"Yeah, I know, but I had to try, A man can crawl around or he can learn to fly, And if you live 'round here, The ground seems awful near, Sometimes I need a lift from victory""


31.8.12

Je vais aller/ A mon abris non loin d'ici/ Mais elles passeraient/ De l'autre côté, là-bas où tout le monde disparaît


Πρώτη φορά ακούσαμε το "Illuminomi" στην εκπομπή του Χρήστου Δασκαλόπουλου. Μετά από πολλά χρόνια ήταν η στιγμή που το ενδιαφέρον μας για τους Brian Jonestown Massacre ξύπνησε, χασμουρήθηκε και τέντωσε τα χέρια του αναζωογονημένο και ξεκούραστο.

Για κάποιο καιρό είχα απορρίψει το συγκρότημα του Anton Newcombe ως «Black Rebel Motorcycle Club των φτωχών» μέχρι να μάθω ότι τελικά οι BRMC ως πιο σύγχρονοι τους έχουν εμπνευστεί βαρέως από τους BJM.

Το φετινό Aufheben των BJM είναι ένας ειρηνικός δίσκος (χιλιόμετρα μακριά από την πικρόχολη ατμόσφαιρα της ταινίας Dig! με πρωταγωνιστές τους BJM και τους Dandy Warhols) που θυμίζει τις στιγμές γαλήνης και πνευματικής αυτογνωσίας που φωτίζουν τους δίσκους των Spiritualized.

Η γερμανική λέξη "Aufheben", όπως πληροφορούμαστε, εκτός των άλλων χρησιμοποιήθηκε και στην φιλοσοφία του Χέγκελ ως μια έννοια που περιγράφει την αλληλεπίδραση της Θέσης και της Αντίθεσης. Υπό αυτή την ερμηνεία ο δίσκος αποκτά μια άλλη οπτική γωνία και μοιάζει με καταγραφή του γόνιμου πεδίου που έρχεται ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης των δύο κινητήριων μοχλών του σύμπαντος.

Αυτές οι συγκρούσεις φαίνεται πως είναι το κύριο θέμα της καριέρας τους (άλλωστε ο Anton Newcombe μπορεί να περιγραφεί ως εριστική φυσιογνωμία) που περνάει από τον πασιφισμό της ψυχεδέλειας στην επεκτατικότητα του garage rock. Στο Aufheben φαίνεται πως κερδίζει το πρώτο και μπορούμε να πούμε πως τους πάει φοβερά. Τόσο που ο Faris Badwan πρέπει να στίψει το κεφάλι του για να βγάλουν οι Horrors του κάτι καλύτερο.

Το πρώτο κομμάτι "Panic In Babylon" είναι ένα παγανιστικό τσιφτετέλι, το "Blue Order/New Monday" έχει πάρει μια ειδυλλιακή εικόνα, με ενα παιδί να τρέχει και να κρατάει ένα κόκκινο μπαλόνι, και τη γυρίζει ανάποδα σαν ακτίνα ποδηλάτου ενώ το ενδιάμεσο και προαναφερθέν "Illuminomi" χαρακτηρίζει το μεσαίο μέρος του δίσκου πιτσιλίζοντας με πράσινες πινελιές που ζωγραφίζουν λιβάδια που πατάει το παιδί πάνω τους και θερμόαιμα ζουζούνια που πετάνε γύρω από τα δέντρα που ξαπλώνει για να κοιμηθεί. Μια λαμπερή, πράσινη φύση σε αναβρασμό και εγρήγορση.


 
Clicky Web Analytics