20.11.12

Cause when you see a wall, I see a door

13.9.12

When love ends









Ας το ξεκαθαρίσουμε επ' ευκαιρίας. Ο υποφαινόμενος προσπαθεί με ιδρώτα να προλάβει να ακούσει τα καινούργια μουσικά πράγματα που πετάγονται στο internet κάθε λίγο και λιγάκι. Όταν τρέχεις να διατηρήσεις ένα νορμάλ επίπεδο ενημέρωσης συνήθως επιλέγεις τα πράγματα που γνωρίζεις για να ακούσεις. Η uptight από την άλλη (έχει τόσο καιρό να γράψει που θα νομίζει κάποιος ότι είναι κάποιος χαρακτήρας αποκύημα της φαντασίας μου) έρχεται, απλώνει τα πόδια της στο τραπέζι, ρωτάει τι μαγείρεψα σήμερα και στη συνέχεια φέρνει στο τραπέζι κάποιους δίσκους που τους έχει ακούσει μόνο ο στενός κύκλος συγγενών της εκάστοτε μπάντας. Τα βρίσκουμε πάντως έτσι και δημιουργείται και μια ποικιλία στο blog.

Ένα από τα συγκροτήματα που μου παρουσιάσε λοιπόν η uptight ήταν οι Little Chords από το Βανκούβερ («έχω ακούσει ότι είναι όμορφα εκεί αυτή την εποχή» όπως θα έλεγε και ο Κλαρκ Γκειμπολ (όχι ο γάτος, ο κανονικός)).  Όπως διαβάζουμε οι Little Chords είναι το άλλο όχημα του καλλιτέχνη Teen Daze ο οποίος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του (ως Teen Daze) τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δέυτερό του άλμπουμ. Συνολικά δηλαδή τρείς φετινοί δίσκοι θα φτάσουν από τα χεράκια του στα αυτάκια μας.

Οι Little Chords μουσικά μοιiάζουν σαν μια μίξη των It Hugs Back και των Real Estate. Μπλε φωσφοριζέ μουσικοί τοίχοι και ατμόσφαιρα ονείρου όπως ο πρώτος δίσκος των It Hugs Back και συναισθηματικές πενιές όπως στο "Green Aisles" των Real Estate. Αυτά από τα πρόσφατα ακούσματα γιατί κατά τα άλλα καβαλάνε το παλιό αλλά έμπιστο dream pop/shoegaze άλογο για τα καλά. Μπουκωμένα στο reverb φωνητικά, παρθένα δροσερά riffs σε πρώτο πλάνο και μερικά διακριτικά keyboard  εκεί κάτω δίπλα στο βροχερό απόγευμα. Κάποιες στιγμές όμως δεν ντρέπονται να αφήσουν να φανούν οι pop ευαισθησίες τους.

Όπως για παράδειγμα στο "When Love Ends" που με λίγη φαντασία οι κιθάρες του στην αρχή θυμίζουν και Coldplay. Ακούστε το από εδώ:


όπως και ολόκληρο το μεθυστικό Afterlife που σε κάνει να ψάχνεσαι στον πάτο ενός ποτηριού που έχει γεμίσει μέχρι πάνω με εκλεκτό ζωμό από κύματα Δέλτα.

12.9.12

In the West End of Derby/ Lives a working man/ He says "I can't fly but me pigeons can/ And when I set them free/ It's just like part of me/ Gets lifted up on shining wings"


Το έχουμε ξαναπεί. Η εκπομπή του Guy Garvey στο BBC6 είναι μια από τις απολαύσεις της εβδομάδας.

Αυτό οφείλεται εν πολλοίς και στην ώρα της εβδομάδας που μεταδίδεται. 12 η ώρα το βράδυ Κυριακής. Εκεί χαλαρωμένος και «αδειασμένος» από το Σαββατοκύριακο και τις εργάσιμες μέρες αναπολείς, ανακαλείς αναμνήσεις και σχεδιάζεις. Το βράδυ της Κυριακής είναι ιερό, ήρεμο και νηφάλιο. Τόσο ώστε να αντέξει κανείς το Δευτεριάτικο ξύπνημα.

Εκείνη την ιερή ώρα λοιπόν έρχεται ο Guy Garvey, the lead singer of Elbow and this could be his finest hour όπως λέει και ίδιος, και μας βάζει μουσική ονειρική και μαγευτική. Όπως ταιριάζει σε αυτή την ώρα. Ο Guy, όπως και οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί παραγωγοί στην Αγγλία κάνουν τη δουλειά τους με συνέπεια και αρτιότητα δίνοντάς σου την αίσθηση ότι συνέχεια στίβουν το μυαλό τους για να κρατήσουν το ενδιαφέρον των εκπομπών τους. Και, όπως θα περίμενε κανείς, το γούστο του τραγουδιστή και frontman των Elbow είναι εκλεκτό και ζουμερό. Όπως ακριβώς προτιμάει και την μπριζόλα του.

Για να καταλάβουμε το ποιόν του ανδρός, ας κάνουμε μια αναφορά σε μια τυπική Κυριακάτικη εκπομπή του (πριν τρεις μέρες για παράδειγμα). Αφού βάζει αρκετούς Grizzly Bear, στους οποίους είχε αφιέρωμα, κάπου ανάμεσα σε Black Keys και Eels χώνει το "Tea For The Tillerman" του Cat Stevens που μας έφερε αναμνήσεις από το Extras του Ricky Gervais, συνεχίζει με την μυθικών διαστάσεων εκτέλεση των Unthanks από τα Folk Music Awards 2012 στο παραδοσιακό "King Of Rome" που θα ακούσουμε παρακάτω.

Και δεν σταμάτησε εκεί. Το υπέροχο "Starla" των Pumpkins που για 6-7 χρόνια έχτισαν μια τρομακτική περιουσία σπουδαίων κομματιών από άλμπουμ και b-sides, Liz Frazer και Jeff Buckley που τους φαντάζεσαι όταν τραγουδούν το "Ι know you say there's no one for you, but here is one" από το "All Flowers In Time Bend Towards The Sun" να κοιτάζονται στα μάτια, και μετά το "Give Up The Ghost" των Radiohead για να μας αποτελειώσει. Αλλά όοοχι. "Sunday Morning" των Velvet Underground σε μια soundtrackική (που θα έλεγε και η uptight) και υπερβατική στιγμή, Laura Veirs στο απλό και καθαρό "Life Is Good Blues" (ναι κάτι τέτοιες στιγμές είναι!) και οι Acorn με το "Flood Part Two" που επέπλεε με μια σχεδία ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο γύρω στις 2 παρά τέταρτο.

Τελικά μετά από όλα αυτά η καθησυχαστική φωνή του Guy όταν μας εύχεται "happy new week" είναι το πρώτο βήμα για να την έχουμε τελικά. Ακολουθούν οι Unthanks με το "King Of Rome" ένα τραγούδι που αφορά το αγωνιστικό περιστέρι με αυτό το προσωνύμιο το οποίο κέρδισε στην κούρσα Ρώμη - Αγγλία το 1913 ξεπερνώντας τεράστιες δυσκολίες από τις καιρικές συνθήκες και την κούραση χαρίζοντας στον ιδιοκτήτη του -φτωχό εργάτη από το Derby- Charles Hudson την πιο χαρούμενη στιγμή στη ζωή του και στην εργατική τάξη την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και το δικαίωμα στα όνειρα.

" "Charlie we told you so, Surely by now you know, When you're living in the West End, there ain't many dreams come true".
"Yeah, I know, but I had to try, A man can crawl around or he can learn to fly, And if you live 'round here, The ground seems awful near, Sometimes I need a lift from victory""


31.8.12

Je vais aller/ A mon abris non loin d'ici/ Mais elles passeraient/ De l'autre côté, là-bas où tout le monde disparaît


Πρώτη φορά ακούσαμε το "Illuminomi" στην εκπομπή του Χρήστου Δασκαλόπουλου. Μετά από πολλά χρόνια ήταν η στιγμή που το ενδιαφέρον μας για τους Brian Jonestown Massacre ξύπνησε, χασμουρήθηκε και τέντωσε τα χέρια του αναζωογονημένο και ξεκούραστο.

Για κάποιο καιρό είχα απορρίψει το συγκρότημα του Anton Newcombe ως «Black Rebel Motorcycle Club των φτωχών» μέχρι να μάθω ότι τελικά οι BRMC ως πιο σύγχρονοι τους έχουν εμπνευστεί βαρέως από τους BJM.

Το φετινό Aufheben των BJM είναι ένας ειρηνικός δίσκος (χιλιόμετρα μακριά από την πικρόχολη ατμόσφαιρα της ταινίας Dig! με πρωταγωνιστές τους BJM και τους Dandy Warhols) που θυμίζει τις στιγμές γαλήνης και πνευματικής αυτογνωσίας που φωτίζουν τους δίσκους των Spiritualized.

Η γερμανική λέξη "Aufheben", όπως πληροφορούμαστε, εκτός των άλλων χρησιμοποιήθηκε και στην φιλοσοφία του Χέγκελ ως μια έννοια που περιγράφει την αλληλεπίδραση της Θέσης και της Αντίθεσης. Υπό αυτή την ερμηνεία ο δίσκος αποκτά μια άλλη οπτική γωνία και μοιάζει με καταγραφή του γόνιμου πεδίου που έρχεται ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης των δύο κινητήριων μοχλών του σύμπαντος.

Αυτές οι συγκρούσεις φαίνεται πως είναι το κύριο θέμα της καριέρας τους (άλλωστε ο Anton Newcombe μπορεί να περιγραφεί ως εριστική φυσιογνωμία) που περνάει από τον πασιφισμό της ψυχεδέλειας στην επεκτατικότητα του garage rock. Στο Aufheben φαίνεται πως κερδίζει το πρώτο και μπορούμε να πούμε πως τους πάει φοβερά. Τόσο που ο Faris Badwan πρέπει να στίψει το κεφάλι του για να βγάλουν οι Horrors του κάτι καλύτερο.

Το πρώτο κομμάτι "Panic In Babylon" είναι ένα παγανιστικό τσιφτετέλι, το "Blue Order/New Monday" έχει πάρει μια ειδυλλιακή εικόνα, με ενα παιδί να τρέχει και να κρατάει ένα κόκκινο μπαλόνι, και τη γυρίζει ανάποδα σαν ακτίνα ποδηλάτου ενώ το ενδιάμεσο και προαναφερθέν "Illuminomi" χαρακτηρίζει το μεσαίο μέρος του δίσκου πιτσιλίζοντας με πράσινες πινελιές που ζωγραφίζουν λιβάδια που πατάει το παιδί πάνω τους και θερμόαιμα ζουζούνια που πετάνε γύρω από τα δέντρα που ξαπλώνει για να κοιμηθεί. Μια λαμπερή, πράσινη φύση σε αναβρασμό και εγρήγορση.


23.8.12

We are magnificent machineries of joy






Όπως θα έλεγε και ο Withnail "Ι feel like a pig shat in my head".

Η δεύτερη ετήσια movie day πέρασε από πάνω μας και η μπότα της άφησε αποτυπώματα κυρίως στο στομάχι μας, που επιβαρύνθηκε με τροφές και συνταγές ταξιδεμένες στις πέντε ηπείρους, αλλά και στο πάνω μέρος του κεφαλιού που στερεώθηκαν πάνω του διαφόρων χρωμάτων είδη ποτών . Από την άλλη, όπως και την πρώτη φορά, μας άφησε ένα γεμάτο καζάνι με όμορφες εικόνες και σκέψεις.

Σαν να φιλοξενούμε κινηματογραφική μηχανή στον εγκέφαλό μας πετάγονται σαν καρέ φιλμ διάφορες σκηνές που θα μας συντροφέψουν για καιρό ακόμα προκαλώντας μας νοσταλγία για μερικές εξαιρετικές ταινίες αλλά και ικανοποίηση με την συνειδητοποίηση ότι τελικά, όπως και με τη μουσική, οι ταινίες ποτέ δεν είναι αρκετές.

Σχετικά με τη μουσική τώρα.

Μέσα στο καλοκαίρι ολοκληρώθηκε το εξαιρετικά φιλόδοξο δώρο των British Sea Power -κυρίως- προς τους οπαδούς τους. Από τον Φεβρουάριο μέχρι περίπου τον Ιούλιο, κάθε μήνα κυκλοφορούσαν και από ένα EΡ (συνολικά 6) με την ποιότητά τους να κυμαίνεται σε εντυπωσιακά, για το είδος του μέσου, επίπεδα. Παράλληλα έπαιξαν αρκετές βραδιές στο Krankenhaus, το ολόδικό τους club, ενώ έφτιαξαν το soundtrack του ντοκιμαντέρ Out of the Present που παρουσιάζει τις δραστηριότητες του Ρώσου αστροναύτη Sergei Krikalev στον διαστημικό σταθμό Mir και προβλήθηκε σε φεστιβάλ ταινιών στα πλαίσια του CERN. Αμ, πως;

Αυτό που έχω να παρατηρήσω είναι πως η ύπαρξη των EP's δεν είναι ευρέως γνωστή ενώ υπάρχει μόνο ένα από αυτά τα κομμάτια στο youtube (!). Επίσης ακόμα και εμάς τους φανατικούς BSPΙκούς μας αφήνει ενεούς η παραγωγικότητα του συγκροτήματος που ετοιμάζεται να βγάλει νέο δίσκο μέσα στο 2013.

Όπως και να'χει, αφού καλέσουμε σε ακρόαση, και μάλιστα γρήγορη, τους οπαδούς των BSP ας κάνουμε μια λίστα με τα καλύτερα κομμάτια των EP's που αστεία-αστεία θα έκαναν έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Γι' αυτό λοιπόν από απόψε η παρακάτω συλλογή κομματιών, από τα 6 φετινά EP's των British Sea Power, θα βαφτιστεί Krankenhaus και θα γίνει δίσκος. Ακόμα μια δικαιολογία για την τοποθέτησή τους σε μια ακόμη ετήσια λίστα.

01. "Facts Not Right" (Ξεκινάμε δυναμικά με ένα επικό, στυλ New Order κομμάτι)
02. "K-Hole" (Χτυπιόμαστε)
03. "Monsters of Sutherland" (Κελαριστές κιθάρες και μακρινές τρομπέτες)
04. "Machineries οf Joy" (Βροχερή και μελαγχολική Αγγλία)
05. "Brand New Century" (Φουτουριστικό)
06. "Wishful Thinking" (Ανάλαφρο)
07. "When A Warm Wind Blows Through the Grass" (Ένα ποίημα στα αυτιά σου)
08. "French Pornographic Novel" (Γαλλική πορνογραφική νουβέλα)
 09."Evening Will Come We Will Sew the Blue Sails" (Το δεύτερο ποίημα του EP3 που μάλιστα έχει πάρει και από υπαρκτό ποιήμα του Ian Hamilton Finlay το όνομά του)
10. "A Light Above Descending" (Αιθέριο)
11. "Unto the End" (Το απαραίτητο επικό φινάλε)

20.8.12

See you on a dark night



Μια από τιθ πιο ευχάριθτεθ εκπλήκθειθ τηθ χρονιάθ -ειδικότερα για όθουθ από εμάθ είμαθτε θκεπτικιστέθ προθ οποιονδήποτε καλλιτέχνη προμοτάρει χυδαία το pitchfork- ήταν η χαριτωμένη Γκράιμθ.

Εκτόθ ότι τα εκθώφυλλα τηθ προϊδέαζαν για κάτι θχετικό με την αναβίωθη τηθ goth (ελπίζουμε αυτή η μόδα να πέραθε) ιστορίεθ θαν και αυτήν άθχετεθ με τη μουθική και καταυκευαθμένεθ μόνο και μόνο για ένα καλό δελτίο τύπου μαθ κάνουν να μένουμε μακριά και να θφίγγουμε οργιθμένοι τιθ γροθιέθ μαθ (κατά προτίμηθη τη θτιγμή που κρατάμε ένα μικρό και χαριτωμένο ζώο μέθα τουθ). Για να μην αναφέρουμε ότι το ντεμπούτο τηθ βγήκε σε καθθέτα. Ανουθιότητεθ.

Όταν όμωθ ακούθαμε το φετινό τηθ άλμπουμ Visions απολαύθαμε τη τόλμη τηθ, τουθ νεανικούθ τηθ χυμούθ και την κεφάτη αλλά και θυναρπαστική μίκθη ήχων που έφτιακθε. Παράδειγμα αυτήθ τηθ μίκθης είναι το φουτουριθτικό "Nightmusic"  που το γλεντάει σε ένα μεταμεθονύχτιο club κάτω από τη θάλαθθα (τα βράδια γίνεται bar και τον χειμώνα ιγκλού για κρύα αστεία σαν και αυτό).

Αθ μην κθεχνάμε όμωθ τα δύο πρώτα κομμάτια που έπαικθαν βαθικό ρόλο θτο να μαθ κάνει όχι μόνο να προθέκθουμε την τέχνη τηθ αλλά να την θαυμάθουμε για τιθ δύο - εκ των πιο εμπνευθμένων τηθ χρονιάθ- pop εμπνεύθειθ τηθ.Το "Oblivion" είναι έναθ, περιέργωθ, ευκίνητοθ μεταλλικόθ γίγανταθ που χαρίζει μια μαργαρίτα στο ειλικρινέθ και αθώο χαμόγελο τηθ Γκράιμθ.

Το "Genesis" που βρίθκεται θτο παρακάτω video είναι το θφύριγμα των δοντιών τηθ μάγιθθας που θιγοπθυθίριζεται μέθα από τιθ κουφάλεθ των δέντρων ενόθ μαγεμένου δάθουθ, η μαμά δελφίνι Bjork που διαβάζει με τη μέθοδο των υπερήχων ένα υποβρύχιο παραμύθι θτα δελφινάκια που την κυκλώνουν ή μια πρόχειρη υπαίθρια όπερα τρία τετράγωνα μακριά από το θπίτι θου. Το "Genesis" είναι ακούραθτο και το πλαθτικό βερνίκι που πέραθε από πάνω του με θπουδή η Γκράιμθ φαίνεται πωθ θα το διατηρεί για πολύ καιρό ακόμα φρέθκο.

Και να μην τολμήθει κανείθ να ερμηνεύθει το θημερινό ψεύδηθμα του πληκτρολογίου ωθ θκωπτικό θχόλιο θτη λεκτική αδυναμία τηθ Γκράιμθ. Αντίθετα είναι κθεκάθαρα προθ τιμήν τηθ και περιμένουμε να ακούθουμε πολύ από αυτό ακόμα. Ίθως καθιερώθουμε και μέρα ομιλίαθ Γκράιμθ.

18.8.12

Moon on the land





Επιστροφή από τις διακοπές μακράς διαρκείας και επιστροφή του some beans.

Θα ήταν. Αν δεν ήσασταν από τους τυχερούς που είναι εγγεγραμμένοι συνδρομητές του some beans (στην προνομιακή τιμή των -μόλις- 40 ευρώ το μήνα (και δώρο μία ώρα πλοήγησης στο αγαπημένο σας πορνοσάιτ)) οι οποίοι απήλαυσαν άρθρα όπως «Η δική μας τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου: Από την Britpop στους Wild Beasts και από τον Neil Hannon στο In Rainbows», «Γιατί ο ειδικός πράκτορας του FBI Dale Cooper είναι ο καλύτερος χαρακτήρας που εμφανίστηκε ποτέ στην τηλεόραση - Κοινά στοιχεία με τον Dylan Dog - Μελέτη», «Τα κανάλια της Γάνδης σαν μέσο διαλογισμού και πνευματικής ενσωμάτωσης στον αστρικό κύκλο», «Φαίη Σκορδά-Γιώργος Λιάγκας, το μέλλον του τηλεοπτικού ζευγαριού και πως επηρεάζει η επέλαση των τουρκικών σήριαλ τις ευαίσθητες ισορροπίες στις σχέσεις μεταξύ των αμνοεριφίων στη βραχονησίδα των Ιμίων» κ.α..

Το πρόβλημα είναι πως είχα προγραμματίσει μια ηρωική έξοδο με όλες αυτές τις ανασκοπήσεις, πίσω στον μακρινό Μάρτιο (ή μήπως Φεβρουάριο;) αλλά πηγαίνει η uptight και μου κάνει post για τους Tindersticks, πίσω στον μακρινό Μάρτιο (ή μήπως Απρίλιο;) οπότε κάθε φορά που μπαίνω στο blog τα θεμέλια του τσι μου τρίζουν, σαν τα δόντια νεοσύλλεκτου που τον ξυπνάνε στις 6 το πρωί και πρέπει να πλυθεί, να ντυθεί και να στρώσει,  και μου δημιουργείται η αίσθηση πως αφήσαμε κάτι ανολοκλήρωτο.

Από τη μία δεν χρειάζονται ένδοξα (πόσο μάλλον για κάτι που ενδιαφέρει λιγοστούς ανθρώπους)  φινάλε και ενίοτε τα τελειώματα που δε γνωρίζουν ότι είναι τελευταίες λέξεις πνίγονται και καταπιέζονται από την πορεία του χρόνου πιο αποτελεσματικά από ένα τελευταίο χειροκρότημα. Ειδικότερα οι υποσχέσεις της Πρωτοχρονιάς για το μέλλον μοίαζουν να γράφτηκαν με κάποιο αόρατο μελάνι που ειδικεύεται στις απατεωνιές αφού εξαφανίζεται μετά από σύντομο χρονικό διάστημα.

Συμπερασματικά, έχουμε ακόμα αυτή τη φαγούρα και χρειαζόμαστε το blog για να τεντωθούν και να ξεκουραστούν κάποιες σκέψεις ασήμαντες (κυρίως) ή σημαντικές (σπάνια)  που τριγυρίζουν σαν επιθετικά κουνούπια γύρω από το κεφάλι μας. Ελπίζω σε τέσσερα χρόνια η uptight να με αφήσει να κάνω το δίπλο τόλουπ με τριπλό άξελ ένδοξο τελείωμα.

Και ένα quiz για το τέλος. Τι σχέση έχει η Αλκυόνη, το πανέμορφο πτηνό με την αστροκάπα για φτερά και την ερημική σαχάρα στο στήθος, με τον bluesman Νίκο Τσιαμτσίκα;  Η απάντηση στο παρακάτω video:

Ας πούμε ότι όταν ακούμε το παρακάτω κομμάτι φανταζόμαστε το ήρεμο καρδιοχτύπι της Αλκυόνης όταν ατενίζει τον παγωμένο ποταμό.
 
Clicky Web Analytics