31.12.10

2010: Μουσικά άλμπουμ, χωρίς λόγια (θα έχει και με λόγια, του χρόνου!)

Λίγες ώρες πριν το 2010 εκπνεύσει -προς μεγάλη μας ευχαρίστηση- αποφασίσαμε να τελειώσουμε τη λίστα μας με τα 48 κατα την uptight, 40 κατά τον mr.grieves, 0 για τον slamhound (Δεν ξέραμε οτι θα ήταν τόσο δύσκολος χαρακτήρας όταν τον προσλάβαμε) καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Όπως έχουμε ξαναπεί οι επιλογές είναι καθαρά υποκειμενικές και η σειρά των δίσκων πριν από τους πρώτους 20 είναι σχετική. Μπορεί για κάποια στιγμή ας πούμε να είναι καταλληλότερο το 47 της uptight απο το 27 της για παράδειγμα. Όλα αυτά τα άλμπουμ που διαλέξαμε μας αρέσουν πολύ όχι με γνώμονα το μέλλον της μουσικής, ή το πόσο καινούργιο είναι ένα όνομα, ή πόσο ιστορικός είναι ο καλλιτέχνης. Το μόνο που μετράει είναι αυτό που λαμβάνουμε στο αυτάκι μας που είναι ο μόνος κριτής. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ότι ο mr.grieves άκουσε αναλυτικά το δίσκο της Lady Gaga. Έχει θέσει και κάποια όρια ο συμπαθής χίπστερ.

Κάτι άλλο που πρέπει να αναφέρουμε είναι πως λόγω των ξαφνικών συνθηκών η λίστα των άλμπουμ που δημοσιεύουμε σήμερα δεν θα έχει λογάκια. Αυτά θα τα προσθέσουμε μέσα στις επόμενες ημέρες (το υποσχόμαστε πως θα είναι το συντομότερο δυνατό) μιας και δεν προλάβαμε να τα έχουμε όλα έτοιμα ώστε να συνοδεύσουμε με αυτά τις λίστες μας. Φυσικά εκτός απο τα άλμπουμ θα ακολουθήσουν και οι λίστες με τα αγαπημένα μας τραγούδια της χρονιάς αλλά και τις λίγες αγαπημένες μας συναυλιακές στιγμές. Αυτά λοιπόν και ιδού:

(Στην παρουσίαση, αποκλειστικά για το some beans, το μοναδικό super sexy male model Τσίκο!)


uptight's best albums of 2010

48. Interpol - Interpol
47. Yeasayer - Odd Blood
46. Spoon - Transference
45. Black Angels - Phosphene Dream
44. Natureboy - Natureboy
43. Get Well Soon - Vexations
42. School of Seven Bells - Disconnect from Desire
41. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before Today
40. Amiina - Puzzle
39. Frightened Rabbit - Winter of Mixed Drinks
38. Caribou - Swim
37. MGMT - Congratulations
36. Efterklang - Magic Chairs
35. Deerhunter - Halcyon Digest
34. Morning Benders - Big Echo
33. CocoRosie - Grey Oceans
32. Cherry Ghost - Beneath this Burning Shoreline
31. Jeremy Jay - Splash
30. Belle & Sebastian - ... Write About Love
29. Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs for Lulu
28. Serena-Maneesh - No 2: Abyss in B-Minor
27. Perfume Genius - Learning
26. Joanna Newsom - Have One On Me
25. Here We Go Magic - Pigeons
24. Beach House - Teen Dream
23. Of Montreal - False Priest
22. White Hinterland - Kairos
21. Hjaltalin - Terminal
20. Ólöf Arnalds - Innendur Skinni
19. Autolux - Transit Transit
18. Owen Pallett - Heartland
17. Gorillaz - Plastic Beach
16. Arcade Fire - The Suburbs
15. Flying Lotus - Cosmogramma
14. The National - High Violet
13. The Radio Dept - Clinging to a Scheme
12. Vampire Weekend - Contra
11. Murder - Gospel of Man
10. Dungen - Skit I Allt
9. Janelle Monáe - The ArchAndroid
8. Anais Mitchell - Hadestown
7. The Divine Comedy - Bang Goes the Knighthood
6. Hot Chip - One Life Stand
5. Liars - Sisterworld
4. The Besnard Lakes - … Are the Roaring Night
3. The Ancients - The Ancients
2. Sunset - Loveshines But the Moon Is Shining Too
1. The Irrepressibles - Mirror Mirror


mr.grieves' best albums of 2010

40. The Besnard Lakes - … Are the Roaring Night
39. M.I.A. - Maya
38. The Radio Dept - Clinging To A Scheme
37. Fran Healy - Wrecorder
36. Janelle Monáe - The ArchAndroid
35. Antony & The Johnsons - Swanlights
34. Shearwater - The Golden Archipelago
33. Working For A Nuclear Free City - JoJo Burger Project
32. Hot Chip - One Life Stand
31. Ed Harcourt - Lustre
30. Murder - Gospel Of Man
29. Efterklang - Magic Chairs
28. Dungen - Skit I Allt
27. School of Seven Bells - Disconnect from Desire
26. Beach House - Teen Dream
25. Cherry Ghost - Beneath This Burning Shoreline
24. Plan B - The Defarmation of Stickland Banks
23. Hjatalin - Terminal
22. I Am Kloot - Sky at Night
21. Interpol - Interpol
20. Kaki King - Junior
19. Deerhunter - Halcyon Digest
18. Arcade Fire - The Suburbs
17. Caribou - Swim
16. The National - High Violet
15. Vampire Weekend - Contra
14. Menomena - Mines
13. Charlotte Gainsbourg & Beck - IRM
12. Massive Attack - Heligoland
11. Aloha - Home Acres
10. Morning Benders - Big Echo
09. Gorillaz - Plastic Beach
08. Spoon - Transference
07. The Divine Comedy - Bang Goes The Knighthood
06. The Irrepressibles - Mirror Mirror
05. Flying Lotus - Cosmogramma
04. Grinderman - Grinderman 2
03. Anais Mitchell - Hadestown
02. Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs for Lulu
01. Owen Pallett - Heartland


Slamhound's best of 2010

Αν έβγαλαν δίσκο οι Shining, οι Converge ή οτιδήποτε άλλο περιέχει αίμα, αυτοκτονίες τραγουδιστών, κάτουρα και φτυσίματα στους θεατές, τότε αυτομάτως συγκαταλέγεται στις καλύτερες στιγμές της χρονιάς για τον Slamhound. Ειδάλλως τίποτα. «Όλα σκατά ήταν» όπως λέει και ο ίδιος.

29.12.10

Some Questions #25: The Ancients!

Όσο τραγικά κι αν είναι κάποια γεγονότα η ζωή συνεχίζει να κυλάει. Ειδικά όταν ο πλανήτης βρίσκεται μέσα στην ευδαιμονία της πιο εορταστικής εβδομάδας του χρόνου, αυτής δηλαδή που μεσολαβεί ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Το some beans φέτος δε στόλισε αλλά ετοίμασε κάποια πραγματάκια, προσπαθώντας να διώξει το 2010 με τρόπο (ή όχι) έξω απ'την πόρτα. Το πρώτο απ'αυτά είναι το εορταστικό 25ο Some Questions που μας πάει στη μακρινή Αυστραλία για να συναντήσαουμε μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής -και περσινής- χρονιάς: οι Ancients, καθοδηγούμενοι από τον Jonathan Michell, κυκλοφόρησαν μέσα στον τελευταίο ενάμισι χρόνο δυο δίσκους με υπέροχη folk-pop. Ο πρώτος απ'αυτούς, με περισότερη έμφαση στο "folk" κομμάτι, έφτασε στ'αυτιά μας στις αρχές του 2010 και μας άφησε να ψαχνόμαστε από πού μας ήρθε και το ότι φαίνεται ν'ανήκει ημερολογιακά στο 2009 δεν ήταν αρκετό για να τον βγάλει από τη λίστα που θα δείτε μέσα στις επόμενες μέρες, ενώ και ο λίγο πιο "pop" δεύτερος δεν πήγε πίσω. Περισσότερα όμως για τις λίστες όταν πρέπει, δηλαδή πολύ σύντομα -προς το παρόν δίνουμε το μικρόφωνο στον Jon για να μας απαντήσει!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Felt: The Splendour of Fear
Serge Gainsbourg: L'Histoire de Melody Nelson
Empress: The Sounds They Made

2. A song you wish you’d written?

Royal Trux: "Don't Try Too Hard"

3. Your Sunday morning song?

Major Lazer: "Pon de floor"

4. Your favourite b-side?

The Fall: "Blood Outta Stone (Sinister Waltz version)"

5. Your favourite Beatles song?

It'd have to be one of the following: "The Long and Winding Road" (Phil Spector version), "Octopus' Garden", "I Am The Walrus", "The Fool on the Hill", "While My Guitar Gently Weeps", or "Across The Universe". Some kids think you are a sap if you like Paul's ballads but these things are cyclical in a Beatles fan's life. This cycle includes not liking the Beatles sometimes.

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Felt. Not unknown or uncelebrated but proportionate to the quality of the songs, they are criminally underrated. Better than the 'Bunnymen, up there with The Smiths, the following songs are as good as those by any band IMO: "Crystal Ball", "The Stagnant Pool", "Penelope Tree", "My Face is on Fire", "Vasco de garma", "The World is Soft As Lace", "Sunlight Bathed The Golden Glow", "A Wave Crashed on Rocks", "Trails of Colour Dissolve", "Fortune" and "Evergreen Dazed".

7. Your favourite place for writing music?

My backyard.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Release a split 7” with The Twerps and another with Milk Teddy, re-release our first album in Australia, record our third album and tour Europe in July (fingers crossed).

9. What you wish to do once you retire from music?

Wander my grounds mumbling to myself in the palace of the past.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

No one seems to understand my time consuming and costly steam punk modifications to my clothing and appliances.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

I'm told I look like Oliver Reed so maybe Bill Sykes in Oliver! the musical.

12. A recurring childhood dream of yours?

I'm lost and publicly naked when I should be taking my final high school exams. Wait a second, that's a memory.

13. If you are superstitious?

I live in a tent because I don't like closed doors.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

"I just ate some beans with onion and chilli sauce”: true story.

The Ancients - "Blow" από το The Ancients

20.12.10

I will see you in the next life


8.5.1940
16.12.2010

11.12.10

Αμπελοφασουλοσοφίες 11/12/10

Καθώς ετοιμάζονται οι λίστες με τα τραγούδια, τους δίσκους, τις συναυλίες και ό,τι άλλο καλύτερο της χρονιάς αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία να αμπελοφασουλοσοφήσουμε για κάποια πράγματα που συνέβησαν σε όλους μας τον περασμένο μήνα.

Οι εκλογές ας πούμε.



Συνέβησαν σε όλους μας, ή τέλος πάντων στους μισούς απo εμάς. Γιατί οι υπόλοιποι αποφάσισαν να απόσχουν δίνοντας ένα ηχηρό τρύπημα με το καλαμάκι του φραπέ τους στους πολιτικούς μας που σίγουρα αλλάζουν τα σχέδιά τους μετά απ'αυτό το κακό που τους βρήκε.

Για κανένα πρόβλημα δεν ξέρω τη λύση του να βρίσκεται στη γυρισμένη πλάτη ή την αδιαφορία. Μόνο ο Τσακνής ήξερε και αν τον βρω θα τον ρωτήσω.

Ακόμα κι έτσι βέβαια τα αποτελέσματα ήταν αξιοπρόσεκτα και στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη. Ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη που ο θρύλος λέει οτι θα απελευθερωθεί όταν λιώσει και το τελευταίο ζελέ στο μαλλί του τελευταίου ξύλινου πολιτικού.

Και στην Αθήνα πάντως λίγοι στενοχωρήθηκαν που αλλάζουμε δήμαρχο.

Μιλάμε έτσι και αλλιώς για έναν δήμαρχο που φέτος αποφάσισε (μιας και δεν κέρδισε) να ανάψει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στις 10 Δεκέμβρη (άκυρο, 11 Δεκέμβρη έχουμε και δεν έχει ακόμα σηκωθεί δέντρο καν).

Ο ίδιος Δήμαρχος που το 2008 βιαζόταν να ανάψει το ίδιο δέντρο ανήμερα της δολοφονίας του παιδιού.

Τα πράγματα πάντως είναι καλύτερα τα Χριστούγεννα. Και σκατά να είναι δηλαδή τουλάχιστον παίρνουν λιγάκι απο τη γιορτινή ζεστασιά, λίγο απο τη γαλοπούλα, λίγο απο την πάχνη του κρύου που επιτέλους ήρθε (μπράβο Σάκη Αρναούτογλου, ποτέ δε μας απογοητεύεις) και φτιασιδώνονται.

Και το καλό με τα Χριστούγεννα είναι ότι θα έρθουν ό,τι και να συμβεί.



Το θέμα είναι ποιόν θα βρούνε βέβαια....



Έρχονται ακόμα και στα χαρακώματα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου όπως μας υπενθυμίζει η ταινία Καλά Χριστούγεννα για την οποία μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες εδώ και φυσικά να τη δείτε τις επόμενες μέρες.

Ένα καταπληκτικό κείμενο για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και τον τελευταίο "tommy", όπως ονόμαζαν τους Άγγλους στρατιώτες κυρίως οι Γερμανοί όταν ήθελαν να τους απευθυνθούν στο no man's land, που πέθανε φέτος και ονομαζόταν Harry Patch δημοσιεύτηκε στην off topic σελίδα του site των Radiohead που όταν δεν μας εμπνέουν μουσικά το κάνουν με άλλους τρόπους.

Το κείμενο είναι του Heathcotte Williams, Άγγλου ποιητή, συγγραφέα και national treasure που λένε και οι Εγγλέζοι, και περιγράφει ρεαλιστικά, χωρίς φανφάρες τον Harry Patch που σιχαινόταν τον όρο «ήρωας» θεωρόντας οτι απλά συμμετείχε σε έναν παράλογο πόλεμο, αλλά και την τραγωδία εκείνου του πολέμου και όλων όσων πέθαναν πραγματικά για το τίποτα σε αντιδιαστολή με την ντροπιαστική υποκρισία των πολιτικών. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Αρκετά χρόνια πριν (απομακρυνθείτε όσοι δεν έχετε δει την σειρά Blackadder το επόμενο βίντεο περιέχει spoiler) ένα απο τα καλύτερα πράγματα που έχουμε δει ποτέ στην τηλεόραση μας μίλησε ακριβώς γι'αυτόν τον παραλογισμό.

Όπως λεέι και ο Atkinson "who would have noticed another madman round here?"


9.12.10

Some Questions #24: The Besnard Lakes!

Η τρελή πτήση του Some Questions συνεχίζεται, πηγαίνοντάς μας ξανά στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού και πιο συγκεκριμένα ξανά στον Καναδά. Ακόμα μία καναδέζικη μπάντα και ταυτόχρονα ακόμα μία από τις μπάντες των οποίων το δίσκο θα έχουμε ψηλά στη λίστα μας μάς έκανε την τιμή να καθίσει στην ανακριτική καρέκλα του SQ. Μάλιστα θα λέγαμε ότι, μετά τους σχεδόν απροσπέλαστους Dungen, ήταν οι πλέον δύσκολοι στην πρόσβαση -αργήσαμε πολύ να βρούμε τον τρόπο να τους φτάσουμε! Αλλά τα καταφέραμε, και η χαρά μας όταν πήραμε τις απαντήσεις τους δεν περιγράφεται. Οι Besnard Lakes, οι δημιουργοί του πιο χορταστικού κιθαριστικού δίσκου του 2010 (για την uptight, να εξηγούμαστε), είναι οι 24οι καλεσμένοι μας και η Olga Goreas, που μαζί με το σύζυγο Jace Lasek αποτελούν την ψυχή και την καρδιά του συγκροτήματος, κάθεται αναπαυτικά κάτω από το εκτυφλωτικό φως του προβολέα...

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Talk Talk Spirit of Eden to be zen
Drive Like Jehu Yank Crime for when I wanna wreck stuff
Cocteau Twins Heaven or Las Vegas to hear a girl singing and in an incomprehensible language

2. A song you wish you’d written?

"Fight the Power" by Public Enemy

3. Your Sunday morning song?

Anything off of the Bee-Gee's Odessa.

4. Your favourite b-side?

No, it's all about the a-side! Actually, I remember that XTC had released the song "Dear God" as a b-side to what song I can't remember. So I'd have to say that that is my favourite b-side.

5. Your favourite Beatles song?

"Tomorrow Never Knows".

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Do you mean underrated musically or criminally? Maybe both? Actually, I think I'd have to say Sly and the Family Stone. Well, maybe they're appreciated to a certain extent, but they're freaking amazing on ecstasy I'm told.

7. Your favourite place for writing music?

I don't really have a special, designated place where I write. Inspiration comes at the weirdest times and it's very hard to nail that down. Usually I prefer to be in an environment where there's activity going on - for some reason that usually allows me to focus. I suppose the (as in THE) place would be the control room of my husband's studio where we record our albums. In fact, I'm in there right now!

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

We're finishing off work on a film score for a movie called Memories Corner, playing some shows in January in Montreal, Toronto, Detroit and Chicago, and going to Australia in March to play some shows. Hopefully by fall of next year we'll be working on new material for the next album.

9. What you wish to do once you retire from music?

Who said I'm retiring? Ha ha.... I've always wanted to go back to university and get my masters degree in something. Maybe I'll do that when I'm 75.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

What a weird question! But so true... I have flirted with bad style choices, not telling though!

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

I'd imagine it was pretty fun for Cate Blanchett to have been Jude as Bob Dylan in I'm Not There. Whoa, that's so meta.

12. A recurring childhood dream of yours?

I wish I still had the dreams that I had when I was child. I had some wonderful lucid dreams and out-of-body dreams where I was flying. I remember my sister I think told me that you die in real life if you hit the ground in your dreams. But it's not true because I did hit once and obviously I'm still alive right?

13. If you are superstitious?

....they ask on the 13th question!

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Some beans are cool beans!

"Hello guys,

Sorry for the late reply. Olga answered your questions (see below).
Let us know when the post is up.

Keep up the blogging!"

The Besnard Lakes - "Glass Printer" από το The Besnard Lakes Are the Roaring Night

4.12.10

What's Your Maximum?

Συνηθως οι καλλιτέχνες (ή οι μάνατζερ, ή οι εταιρίες) έχουν καλό κριτήριο για το ποια τραγούδια θα κόψουν το νήμα της προεργασίας και της ηχογράφησης και θα τοποθετηθούν στα άλμπουμ. Κάποια πράγματα φαίνονται απο μακριά άλλωστε, όσο κι αν η καθημερινή επαφή και σύνδεση με τα τραγούδια, που έτσι και αλλιώς όλα παραμένουν παιδιά σου (έστω και αν τα έχεις στείλει στην Ελβετία για σπουδές προκειμένου να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο), θολώνει την κρίση.

Τα περίφημα b-sides είναι αυτά τα παραμελημένα παιδιά που στην ουσία δικαιολογούν την ύπαρξη των singles για το παραιτέρω ξεζούμισμα των (όσων έχουν απομείνει ακόμα) αγοραστών. Ή έστω την παραπάνω κούραση του καημένου του bandwidth που είναι στα πρόθυρα του να γονατίσει απο τις αδηφάγες επιθυμίες του συλλέκτη που θέλει να τα κατεβάσει όλα.

Τα EP από την άλλη αναβάθμισαν αυτόν τον θεσμό. Διαφημίζονται ως mini album αν και, ας μην κοροιδευόμαστε, είναι προφανές ότι οι καλλιτέχνες δεν τους δίνουν τόση μεγάλη σημασία όση δίνουν στα άλμπουμ. Κυρίως απευθύνονται στους fan ενός συγκροτήματος και όχι στους υπόλοιπους ακροατές που είδαν φως και μπήκαν (γιατί είναι αδύνατον να μην έχεις γνώμη για το καινούργιο EP των Girls για παράδειγμα ενώ είναι δεδομένο οτι δεν σου άρεσε ο προηγούμενος δίσκος). Αυτό το σχεδόν αυτιστικό και ψυχωτικό κλίμα της διαδικτυακής εποχής δεν βρίσκεται μακριά απο το να περπατάς στο δρόμο και να προσπαθείς να μην πατάς τους αρμούς απο τις πλάκες αλλά τουλάχιστον είναι πιο αποδοτικό και κερδοφόρο για το πνεύμα. Ή απλά είναι άλλο ένα σωληνάριο υπερπληροφόρησης κατευθείαν στοχευμένο προς το κεφάλι μας.

Τα B-sides όπως είπαμε έχουν πολλά ποδάρια. Είτε χώνονται σε EP που συνήθως έχουν συγκεκριμένο θέμα, είτε έχουν την τύχη να μπουν στο δεύτερο cd που συνοδεύει την κύρια κυκλοφορία, είτε απλά δίνονται σαν δώρο απο τα iTunes αν παραγγείλεις το άλμπουμ.
Το θέμα σίγουρα τραβάει ένα γενικότερο αφιέρωμα με τα καλύτερα b-sides όλων των εποχών και όλου του γαλαξία (κατά την ταπεινή μας γνώμη πάντοτε) και πιστέψτε μας έχει μπει στις καλένδες μαζί με τα καλύτερα κομμάτια ανά δεκαετία, τους αγαπημένους μας μουσικούς ανά μουσικό όργανο, τα αγαπημένα μας soundtrack κλπ. Αλλά όπως βλέπετε μας αρέσει να ανοίγουμε καινούργια θέματα και πασχίζουμε να τα κρατήσουμε ζωντανά. Τα post beans και some '00s είναι ζωντανά για παράδειγμα και θα ξαναεμφανίστουν όπως και το radio beans (ζηλέψαμε την επιστροφή του radiowar η αλήθεια είναι).

Αλλά πλατιάζω. Όπως είπαμε λοιπόν τα αγαπημένα μας b-sides όλων των εποχών είναι μια γοητευτική προοπτική αλλά προς το παρόν ας αναφέρουμε μερικά απο τα αγαπημένα μας b-sides των τελευταίων μηνών.

Ένα απο τα παραδείγματα που αναφέραμε ήταν το συνοδευτικό δεύτερο cd. Οι ιστορικοί Trembling Blue Stars έβγαλαν φέτος το διπλό Fast Trains and Telegraph Wires. Το extra cd ονομάζεται Cicely Tonight Volume One και μας δείχνει μια διαφορετική προσέγγιση απο τους Άγγλους. Η πειραματική αλλά θελκτικότατη φύση των "Radioactive Decay" και "Outside" μοιάζει τελείως αταίριαστη με την ακριβέστατη και χαρτογραφημένη αναβίωση των 90's μελωδιών απο το πρώτο cd ενώ οι ψιθυριστές μπαλάντες του "Not For Second Prize" (εξαιρετική διασκευή στους Dream Academy) και "Lowest Arc" έπρεπε να είχαν βασικό ρόλο στο πρώτο cd. Όλη η διαδρομή του δεύτερου cd είναι ένα ταξίδι στη χώρα του ονείρου που σε κάνει να ξεχνάς λεπτά, ώρα και ημερομηνία μέχρι να σε ξυπνήσει με την ειρωνική κατακλείδα "No More Sad Songs" αποχαιρετώντας κόσμο και κριτικούς που τους είχαν κατατάξει στα κιτάπια με τους καταθλιπτικούς. Κακώς, κάκιστα και ας ελπίσουμε ο Bobby Wratten να ξανασκεφτεί την απόφαση του και αυτό να μην ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Trembling Blue Stars.

Σαν συνοδεία στο Heartland του Owen Pallett μπορούμε να εκλάβουμε και το EP τεσσάρων ολοκάινουργιων τραγουδιών με τίτλο A Swedish Love Story EP. Παρότι η ιστορία δεν έχει καμμία σχέση με το concept του Heartland μουσικά μοιάζει με το μικρό του αδερφάκι και τολμώ να πως εξίσου όμορφο αλλά με προβλήματα ανάπτυξης αφού δεν θα μεγαλώσει πάνω απο τέσσερα τραγούδια το καημένο. Τέσσερα πανέμορφα τραγούδια που επιβεβαιώνουν οτι ο Owen Pallett βρίσκεται σε σπουδαία φόρμα (αυτός ευθύνεται για αρκετές απο τις ομορφότερες στιγμές της χρονιάς είτε στο Heartland είτε στο The Suburbs των Arcade Fire) αλλά και οτι παραμένει ένας απο αυτούς τους μουσικός που τον θρέφει ιδιαιτέρως ο έρωτας. Ο τίτλος είναι παρμένος απο μια απο τις αγαπημένες του ταινίες απο το 1970 (προσθήκη στο my movies του Imdb:check) και μέσα στα 17 λεπτά άψογης, δραματικής αλλά και αρκετά pop (περισσότερο απο το Heartland) ενορχήστρωσης ξεχωρίζει το καταπληκτικό "Don't Stop" που ανάθεμα τον εσωτερικό μας κανόνα που θέλει να μη βάλουμε δύο κομμάτια απο τον ίδιο καλλιτέχνη στο best of της χρονιάς.

Ένα άλλο EP βασίζεται περισσότερο στην επιτυχία ενός περυσινού δίσκου. Καθώς και στο βαρύ όνομα της Bjork. Οι Dirty Projectors μετά την μεγάλη επιτυχία του Bitte Orca φίλεψαν την Bjork ένα κρασάκι και έναν μεζέ (σίγουρα όχι απο φάλαινα) και κάθισαν και ηχογράφησαν το Mount Wittenberg Orca του οποίου τα κέρδη θα διατεθούν στο National Geographic για την δημιουργία προστατευόμενων περιβαλλοντικών περιοχών. Το αποτέλεσμα είναι ένα γιορτινό, ευχάριστο και ζεστό album που γλείφει χαρούμενα τα αυτοκόλλητο της επιστολής αγάπης προς το περιβάλλον και την φύση. Σχεδόν με την αθωότητα και το χαμόγελο που σκάει ένα πιτσιρίκι όταν πετάει στον κάδο σκουπιδιών ένα κουτάκι αναψυκτικού σίγουρο οτι έσωσε το περιβάλλον.

Το EP είναι σύντομο και ξεχωρίζει ιδιαιτέρως το "When The World Comes To An End" που μπορεί να μην αναλαμβάνει τα βασικά φωνητικά η Bjork αλλά η φωνή του Longstreth ταιριάζει καλύτερα. Έτσι και αλλιώς η Bjork μαζί με το γυναικείο ρόστερ των Dirty Projectors του δίνει άλλη διάσταση με τα backing vocals που αναδύονται και αγκαλιάζουν την λίγο ατσούμπαλη φωνή του Longstreth.

Τα EP βαβαίως λειτουργούν και σαν πρόδρομοι των δίσκων. Για παράδειγμα το Zeus EP των φοβερών British Sea Power έρχεται να προλειάνει το έδαφος για το πολυαναμενόμενο, στην μικρή αλλά ισχυρή κοινότητα των οπαδών του συγκροτήματος, Valhalla Dancehall. To Zeus με επτά τραγούδια και πάνω απο μισή ώρα διάρκεια τους βρίσκει σε αρκετά χαλαρή φάση και απ' ότι φαίνεται το Man Of Aran τους βοήθησε να ξεπιαστούν απο το ενεργητικό Do You Like Rock Music?.

To "Mongk" για παράδειγμα παρότι σαν τίτλος μοίαζει για διασκευή στους Super Furry Animals είναι ένα κυρίως ορχηστρικό jamming απο αυτά που χρησιμεύουν για εισαγωγές ραδιοφωνικών εκπομπών ενώ το "Kw-H" είναι πράγματι κάτι που θα μπορούσε να κάνει ο Gruff Ruys αν και ακόμα και αυτός μπορεί να το έβρισκε λίγο βαρεμένο για να το ηχογραφήσει. Γεμάτο autotune και κλισέ κιθάρες βγάζει την γλώσσα στα autotune του Sufjan Stevens που σόκαραν τον κόσμο απ' ότι φαίνεται(μαζί με τα αρκετά fucking που λεέει στο "I Want To Be Well"). Αν παίρναμε αυτά τα δύο, ας τα πούμε, κομμάτια πράγματι θα αισθανόμασταν οτι η μπάντα απλά γέμισε τον χρόνο του EP με βλακείες και απομεινάρια απο το studio.

Όμως το ληθαργικό "Pardon My Friends" με τα στοιχειωμένα ειδικά εφέ μιλάει κατευθείαν απο ένα εγκαταλελλειμένο σπίτι με τα λόγια του να κρύβονται στο τρομακτικό θρόισμα των δέντρων. Το "Bear" είναι μια απολογητική μπαλάντα χωρισμού με τους στίχους "I saw you reading the daily star, saw you watching the x-factor and i was wondering how could you fall so far" να ξεχωρίζουν ενώ οι κιθάρες χάνονται στο υπερπέραν σκορπίζοντας σαν χθεσινές εφημερίδες στον δρόμο που έλεγε και μια ψυχή.

Το χωρίς αμφιβολία καλύτερο κομμάτι του EP "Cleaning Out The Rooms" για καλή μας τύχη θα βρίσκεται στο Valhalla Dancefloor και αναμένεται να έχει πρωταγωνιστική θέση. Στην uptight θυμίζει κάτι απο παλιούς Smashing Pumpkins και σε εμένα κάτι απο τα προηγούμενα έπη τους σε στυλ "Lately" που δεν υπήρχαν σε αρκετή ποσότητα στο Do You Like Rock Music?. Το ομώνυμο "Zeus" είναι ένα άλλου είδους έπος. Απο αυτά που αρέσκονται τώρα τελευταία με τις κιθαρομαχίες και και τα χοροπηδηχτά που θα μπορούσαν να ξεσηκώσουν και μοναστήρι με μοναχούς που έχουν πάρει όρκο σιωπής.

Αν ήθελαν πάντως, με το EP αυτό να μας κάνουν να ξερογλυφόμαστε για το Valhalla Dancehall τα κατάφεραν περίφημα.

Και τι γίνεται με τα απλά και ταπεινά b-sides; Τα μοναχούλια αυτά κομμάτια που έρχονται extra με την αγορά του δίσκου απο το iTunes και κάλλιστα μπορεί να μην τα πάρεις χαμπάρι; Σίγουρα τέτοια σκληρή μοίρα δεν άξιζε στο καταπληκτικό "Fire Boy" των Grinderman. Να το δεχτώ μόνο για έναν λόγο. Ότι δεν ταίριαζε στον οργιώδη και αιματοβαμμένο ορυμαγδό του δίσκου. Πιο εσωτερικό και πιο Bad Seeds σίγουρα. Με τον Nick Cave στον συνηθισμένο άψογο εαυτό του να διηγείται μια τραγική ιστορία έτοιμος να τον πάρουν τα ζουμιά μαζί με τα έγχορδα που του απαλύνουν τον πόνο. Μια υπέροχη στιγμή που θα άξιζε δημόσιο ( ή ιδιωτικό δεν έχει σημασία) λιθοβολισμό στην μπάντα που θα την άφηνε έξω απο το δίσκο της. Αλλά εδώ είναι ο Nick Cave και ο Warren Ellis στην μέση οπότε τους συγχωρούμε.

11.11.10

Unexpected Delight

Ξέρω ότι το λέω πολύ καιρό τώρα. Αλλά είτε επειδή δε βρήκα τον κατάλληλο χρόνο, είτε επειδή δεν μπορούσα να σκεφτώ τι να γράψω που να σου αξίζει, είτε επειδή με εκπλήσσεις κάθε μέρα με κάτι καινούργιο που σε κάνει όλο και περισσότερο αξιαγάπητο καθυστερούσα αυτό το κείμενο. Τώρα ήρθε η ώρα όμως. Αισθάνομαι έτοιμος να σου εξομολογηθώ πώς νιώθω για σένα, πόσο πιο διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα έκανες τη ζωή μας και πόσο μας ηρεμείς κάνοντάς μας να ξεχνάμε τα καθημερινά προβλήματα.

Αυτό το κείμενο είναι για σένα Τσίκο. Την φουντωτή και χνουδωτή απόλαυσή μας.

Έναν χρόνο πριν ήρθες στην πόρτα μας καλόβολος και παραδομένος στις αγκαλιές μας όπως πάντα. Χωρίς να δαγκώνεις και χωρίς να γρατζουνάς. Μόνο κοίταζες με ένα βλέμμα περιέργειας. Η αφορμή για να σε ανεβάσουμε πάνω ήταν ένα γιγάντιο ποντίκι που μας είχε πιάσει όμηρους ζητώντας λύτρα και τρώγοντας όλο μας το φαΐ. Το τουλάχιστον τρίμετρο ποντίκι δεν έλεγε να φύγει και όποτε προσπαθήσαμε να το παγιδεύσουμε δεν καταφέρναμε τίποτα. Βλέπεις ήταν πολύ έξυπνο για εμάς τους ανθρώπους. Το χειρότερο από όλα βέβαια ήταν ότι χρησιμοποιούσε το μπάνιο όλο το πρωί με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να ανακουφιζόμαστε στο διπλανό οικόπεδο μαζί με την Τζούλη. Ξέρω τι θα πεις. Ολόκληρο κόκερ σπάνιελ γιατί δεν βοήθησε να ξεφορτωθούμε τα δεσμά από την σκληρή κατοχή του ποντικού. Αλλά δεν την ξέρεις την Τζούλη τώρα; Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι οι πλεξούδες της και η διατήρηση της 80’s κουπ της. Έτσι και αλλιώς υπέγραψαν με κροκέτες βουτηγμένες σε αίμα μια ανίερη συμφωνία μεταξύ τους μετατρέποντάς μας κυριολεκτικά σε είλωτες και απειλώντας τη ζωή μας αν αρνούμασταν να πληρώσουμε το χαράτσι του τυροφόρου που πραγματικά μας γονάτιζε.

Ώσπου ήρθες εσύ Τσίκο. Λόγω της φυσικής του και πατροπαράδοτης απέχθειας για τις γάτες ο ποντικός (που στο μεταξύ είχε ανακηρυχθεί βασιλιάς, πρωθυπουργός, υπουργός γεωργίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος) στην αρχή ταρακουνήθηκε. Άρχισε να τρέχει στη θέα σου. Εσένα όμως δε σε ένοιαζαν αυτά. Και το κατάλαβε κι ο ίδιος όταν μια φορά που τον είχες στριμώξει στη γωνία αντί να τον φας κοίταξες το ρολόι σου και είδες ότι είναι ώρα για πλύσιμο. Τα παράτησες όλα τότε και άρχισες με σπουδή να γλείφεσαι πότε κάθετα, πότε οριζόντια, πότε κόντρα στις τρίχες σου με τις βουρτσίτσες ης γλώσσας σου να δουλεύουν υπερωρία.

Ο ποντικός τότε αναθάρρησε και κατάλαβε ότι η κυριαρχία του θα συνεχιστεί αφού η τρίτη παράταξη που εισέβαλλε στο σπίτι ήταν αναποφάσιστη και μάλλον ψήφιζε αποχή. Έτσι έγινε ακόμα χειρότερος αφού άρχισε να μας τιμωρεί που θέλαμε ακόμα να τον ξεφορτωθούμε. Μάλιστα στα επίμονα παρακαλετά μας ότι «δεν υπάρχει άλλο τυρί» απάνταγε με αδιαφορία και σκληρότητα «Τυρί υπάρχει!». Για τα βράδια ούτε λόγος. Κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τα ροκανίσματά του και τους εφιάλτες που τον ταλαιπωρούσαν. Εσενα βεβαίως δε σε ενδιέφεραν αυτά γιατί ήδη είχες κατέβει κάτω στο δρόμο. Βλέπεις η γιαγιά σου δε σε ανεχόταν αφου ούτε είχες επαναστατικές βλέψεις προς τον ποντικό αλλά έτρωγες και το λιγοστό φαΐ μας.

Η ζωή σου κάτω στην αυλή μας ήταν αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα. Στην αρχή ήσουν διστακτικός. Και πραγματικά ένας πανέμορφος γάτος, με τρόπους και φιλικός προς τους ανθρώπους πως θα μπορούσε να επιζήσει στο δρόμο; Ειδικά δε όταν στη γειτονιά έκανε κουμάντο ο Βρωμύλος. Ένας κάτασπρος αλήτης με μια οκά βρώμα πάνω του. Αγενέστατος και ζητιάνος. Μόλις του έδινες αυτό που ήθελε γυρνούσε ανάποδα δήθεν να τον χαϊδέψεις. Αυτό ήταν το κόλπο του. Και μόλις πήγαινες να χαϊδέψεις το χνουδωτό κοιλούμπι με μια αστραπιαία δολοφονική κίνηση σου γρατζούναγε με μανία το χέρι. Έτσι τον χάσαμε τον παππού…

Φόβος και τρόμος για τα υπόλοιπα γατάκια και άλλος ένας πονοκέφαλος για τους ανθρώπους. Αυτά έβλεπε ο ποντικός και έλεγε «Βλέπετε πως είναι έξω τα πράγματα; Καθίστε μαζί μου τώρα και μη γκρινιάζετε». Ανησυχούσα για σένα και θεωρούσα μεγάλο κρίμα που θα χανόταν έτσι ένα τρυφερό γατάκι. Και πράγματι, από την πρώτη νύχτα κιόλας άκουγα καυγάδες και απειλητικά νιαουρίσματα. Φαντάζομαι ότι θα σου έκανε τη ζωή δύσκολη και θα προσπαθούσε να επιβληθεί πάνω σου όπως οι παλιοί στρατιώτες προσπαθούν να ρίξουν το ηθικό των νεοσύλλεκτων.

Την επόμενη μέρα κατέβηκα με αγωνία να σε ψάξω. Κοιτάζω γύρω μου και δε σε βρίσκω. Σε καλώ με το γνώριμο ψι ψι ψι χωρίς όμως ανταπόκριση. Περιμένω λίγο ακόμα φωνάζοντας παράλληλα το καινούργιο σου όνομα. Τίποτα. «Αυτό ήταν τον έδιωξε ο βρωμύλος» σκέφτομαι. Γυρίζω να κλέισω την πόρτα και ξαφνικά ακούω το γνώριμό σου πρρρρ που βγαίνει μέσα από την προσπάθεια που κάνει το ήδη μεγάλο σου στομάχι να ακολουθήσει τα γυμνασμένα σου χέρια και πόδια. Έρχεσαι και τρίβεις το κεφάλι στα πόδια μου κοιτώντας παράλληλα αν κρατάω τίποτα φαγώσιμο. Παραμένει άψογη, καθαρή και στιλπνή η τρίχα σου. Σα να πέρασες το βράδυ στο σπίτι και όχι παλεύοντας με τον Βρωμύλο. Και να όμως κάτι που κίνείται πίσω από τη λεμονιά. Είναι ο Βρωμύλος! Και έχει τα μαύρα του τα χάλια. Λες και τον έσυραν στο δρόμο, ακόμα πιο βρώμικος και με χτυπημένο το σημείο πάνω από το αριστερό του μάτι. Πολύ πιο σεμνός αλλά εξίσου εκμεταλλευτής και σκληρός.

Έτσι τα κατάφερες Τσίκο. Οι επόμενοι μήνες πέρασαν όμορφα για σένα. Με αλητεία και φαΐ που σου κατεβάζαμε κάτω και τώρα πια μας περίσσευε γιατί η προγιαγιά σου ξεφορτώθηκε τον ποντικό με παλιομοδίτικο αλλά αποτελεσματικό τρόπο (έφτιαξε παγίδες κόλλας παγιδεύοντάς τον και στην συνέχεια του έριξε καυτό νερό με τις τσιρίδες του να κρατάνε κανα δεκάλεπτο αν σας ενδιαφέρει).

Δεν ήσουν αχάριστο γατί όμως σαν τον Βρωμύλο. Μας αντάμειβες για τον κόπο που κάναμε με υπερωρίες χαδιών. Το ήρεμο γουργουρητό σου αντηχούσε στη γειτονιά και η άνοιξη έμοιαζε πιο ανθισμένη από ποτέ μόλις έβλεπε τα παιχνιδιάρικά σου μουστάκια να εμφανίζονται στον ορίζοντα. Η όλη ιδέα να σε κάνουμε οικόσιτο και να φυλακίσουμε μαζί μας την άγρια αλλά και εκλεπτυσμένη γοητεία σου ήρθε όταν αυτή που θα γινόταν η μελλοντική σου μαμά σε είδε σε μια από τις επισκέψεις της. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος, δυνατός και κεραυνοβόλος. Παρότι κι εγώ είχα διακρίνει την αναμφισβήτητη γατίσια ποιότητά σου μόνο εκέινη διέκρινε σε τι εξωφρενικά ύψη ομορφιάς θα έφτανες κάνοντας όλο τον κόσμο να αλαλάζει το όνομά σου όποτε σε έβλεπε δημιουργώντας έναν περίπου αστικό μύθο στο πέρασμα σου.

Από εκεί και πέρα έγινε σκοπός της ζωής μας να σε πάμε στο μελλοντικό σου βασίλειο στον Πειραιά και να σε βάλουμε κορώνα πάνω στο κεφάλι μας. Οι μήνες πέρναγαν αλλά οι αλόγιστες σπατάλες του ποντικού μας είχαν ρίξει στα νύχια του ΔΝΤ (Διεθνές Νιαουριστικό Ταμείο) οπότε μας είχε απαγορευτεί να κάνουμε εισαγωγή γατιών. Εμείς όμως δεν θέλαμε άλλες γάτες. Θέλαμε εσένα. Και παρότι η δίμετρη Ρωσίδα Όλγα καθόταν περήφανη πάνω στο μαξιλάρι του καναπέ που ήταν στηριγμένο στον αγαπημένο της κάδο από σκουπίδια ξέραμε ότι εσύ είχες προτεραιότητα. Και όσο και αν μας πόναγε που μια ξεπεσμένη κούκλα που στην πατρίδα της θα γουργούριζε σε σαλέ κυριών στο Καζάν αναγκαζόταν να βουτήξει τη μυτούλα της στα σκουπίδια της γειτονιάς, εσύ ήσουν ο πρώτος μας.

Όταν η περιβόητη επιτήρηση τελείωσε και το περίφημο γατόνιο μπήκε στα συρτάρια ήμασταν πια έτοιμοι για σένα Τσίκο. Όλη εκείνη την εβδομάδα είχαμε άγχος. Πώς θα σε φέρουμε σπίτι, πού θα εναποθέτεις το κουρασμένο από το τέντωμα κορμάκι σου, πού θα βάλουμε την άμμο σου, τί θα κάνεις όταν λείπουμε από το σπίτι κλπ κλπ. Ετσι καθυστερήσαμε μερικές μέρες μέχρι να ετοιμάσουμε και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Εντωμεταξύ το πρωί εκείνης της ημέρας είχε έρθει μόνο ο Βρωμύλος αλλά χωρίς εσένα. Το προήγουμενο βράδυ είχα ακούσει τον μεγαλύτερο καυγά που είχατε κάνει ποτέ. Ο Βρωμύλος ήταν ακόμα πιο πολύ χτυπημένος σε δύο ακόμα σημεία αλλά εσύ δεν ήσουν πουθενά. Είχα καθησυχαστεί όμως γιατί ήξερα ότι ήταν η περίοδος που το είδος σου αρέσκεται σε ερωτικές τρελίτσες και ζουζουνίσματα. Έτσι κι αλλιώς ένας κούκλος σαν και εσένα, ένας James Dean κυριολεκτικά των γατιών, δεν θα μπορούσε να μην έχει άπειρες κατακτήσεις.

Τώρα πλέον ήμασταν στην τελική ευθεία. Άυριο θα σε πέρναμε σπίτι οπότε έπρεπε να κοιμηθείς απόψε εδώ που σε βρήκαμε στο μακρινό βουνό του Υμηττού προκειμένου να φύγουμε μαζί αύριο το πρωί. Κοιτάζω έξω από το μπαλκόνι. Το φαΐ σου ανέγγιχτο. Ο Βρωμύλος καθόταν βαριεστημένα κάτω από το αμάξι τρομάζοντας άλλα μικρά γατάκια με το απειλητικό του γοερό μουρμουρητό. Κάτι είχε συμβεί. Και δε μου άρεσε καθόλου. Άφαντος όλη την ημέρα. Δεν μπορεί λεω. Τώρα που τον χρειαζόμαστε να λείπει. Προφανώς θα έπεσε σε λυσσάρα γάτα με full time διαθέσεις. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Άλλη μια νύχτα έπεσε και αρχίσαμε να ανησυχουμε αληθινά. Αρχίσαμε να ψάχνουμε στις κακοτράχαλες ανηφόρες του μαγικού και στοιχειωμένου βουνού του Υμηττού. Πίσω από λοφάκια, κάτω από λοφάκια, στο δασάκι από πάνω, στο σχολείο. Τίποτα. Είχαμε αρχίσει να το παίρνουμε απόφαση. Ρισκάραμε που τον αφήσαμε μόνο του έξω. Δύο πράγματα είχαν συμβεί. Ή τον καπάκωσε κάποιο γκρινιάρικο παιδάκι που τον είδε έτσι καλόβολο και καλλονό και τον πήρε σπίτι του ή…. Ούτε να το σκέφτομαι δεν ήθελα. Και η αλήθεια είναι πως οι άμαξες εδώ περνάνε αραιά αλλά με μεγάλη ταχύτητα. Και η αλήθεια είναι πως είχε παχύνει τώρα τελευταία και είχε γίνει λιγότερο ευκίνητος. Ήταν και η καλοκαιρινή ζέστη. Μπορεί να θόλωσε, να μην πρόσεξε και μια από αυτές τις γερμανικές άμαξες να πέρασε από πάνω του…. Χριστέ μου….

Πρώτη φορά στενοχωρήθηκα τόσο για ένα ζώο. Μεγάλωσα με γάτες και με σκύλους αλλά πάντοτε η αγάπη μου και το ενδιαφέρον μου γι’αυτά κρατούσε μέχρι να αρχίσει το καθάρισμα, οι καθημερινές βόλτες (που κατέληγε να τις κάνει ο πατέρας μου) και μέχρι να μεγαλώσουν και να σταματάνε να είναι τόσο χαριτωμένα βυζανιάρικα κουτάβια και γατάκια. Τώρα ήταν διαφορετικά όμως.

Το απόγευμα πήγα έναν ακόμα περίπατο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον βρω. Πάνω, κάτω, γύρω από τη γειτονιά, στους περίφημους επτά λόφους. Πουθενά. Ώσπου σε μια ανηφόρα βλέπω ένα από τα πολλά γατιά που κυκλοφορουσαν. Τα υπόλοιπα αρνήθηκαν ευγενικά να μου μιλήσουν αλλά αυτό παρέμενε εκεί πέρα. Έβλεπα μόνο την πλάτη του που είχε αυτό το γνώριμο τιγρέ σταχτί που είχε και η πλάτη του Τσίκο. Πλησίασα και όσο πλησίαζα διαπίστωσα ότι είχε και τα ίδια χρώμα στο κεφάλι του. Αυτό ήταν! Ο Τσίκο! Μα τι δουλειά είχε εδώ και τι περίμενε τέλος πάντων; Ο γάτος καταλαβαίνει εκείνη την στιμή την παρουσία μου και γυρίζει. Δεν ήταν ο Τσίκο…. Το κεφάλι του παραήταν στρογγυλό. Σαν ιπτάμενος δίσκος. Το άριστα σμιλεμένο κεφάλι του Τσίκο ήταν ιδανικά δομημένο και συμμετρικό. Ένας Paul Newman των γάτων. Και φυσικά δεν είναι ο Τσίκο. Αυτό το γατί είχε άσπρα γαντάκια στα χέρια πως δεν το παρατήρησα από την αρχή; Ο Τσίκο δεν θα καταδεχόταν το βαρετό άσπρο να διακόψει τις τέλειες σκούρες καφέ τιγρέ ραβδώσεις του. Πήγα να χαιδέψω το ανώνυμο γατί αλλά έφυγε. Δεν είχε καμμία σημασία. Δεν ήταν ο Τσίκο…

Γύρισα σπίτι μου. Ενημέρωσα την μαμά του που ανησυχούσε. Το επόμενο πρωί στείλαμε τις πλερέζες στο καθαριστήριο. Ο Τσίκο θα μας αποχαιρετούσε το Σάββατο ένα ζεστό απόγευμα του Ιούνη στο μπαλκόνι της αυλής που τόσο αγάπησε. Δεν θα είναι ο ίδιος. Η τελετή θα γίνει χωρίς σώμα αλλα δεν έχει σημασία. Θα αποχαιρετούσαμε την ιδέα του Τσίκο, ενός γατιού που είχε μόνο φίλους και θαυμαστές και έναν εχθρό που όμως και αυτός τον παραδεχόταν. Το μικρό Τσικάκι που είχε σπείρει σε μια από τις προηγούμενες περιπέτειές του ο άντρας, ο ιππότης σε μια εποχή που έχει πεθάνει ο ιπποτισμός, ο σοσιαλιστής σε μια εποχή που έχει πεθάνει ο σοσιαλισμός, ο αθλητής σε μια εποχή που έχει πεθάνει ο αθλητισμός, ο <επίθετο> σε μια εποχή που έχει πεθάνει ο <θεσμός>, ήταν απαρηγόρητο. Κουτούλαγε στους τοίχους αποσυντονισμένο που ο κύρης και πυξίδα του το άφησε μόνο του. Ένα Τσικάκι που ήταν καθ’ εικόνα και καθ'ομοίωση του, δίχως υπερβολή, ομορφότερου γάτου που έχει περάσει από τον πλανήτη. Ένα Τσικάκι που παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε για να το εξημερώσουμε στην αρχή κατέληξε να έχει χαρακτήρα ίδιο με τον πατέρα του. Στοργικό και παιχνιδιάρικο του άρεσε να κοιμάται στο μπαλκόνι. Εκεί που κοιμόταν και μεγαλουργούσε και ο πατέρας του. Το Τσικάκι θα μπορούσε να γίνει ο νέος Τσίκο, χωρίς βεβαίως να διαθέτει την επίκτητη enfant gâté ποιότητα του πατέρα του που θα ανάγκαζε τους Φαραώ να πλακώνονται για το ποιος θα τον πάρει στον τάφο.

Το Τσικάκι είχε άσχημη τύχη όμως. Ζώντας γρήγορα και καιγόμενο εξίσου γρήγορα βρέθηκε να κοιμάται τον αιώνιο ύπνο στην αυλή μας μια αποφράδα ημέρα του Σεπτέμβρη θύμα των δολοφόνων αμαξών που μαστίζουν τη γατοράτσα. Το νήμα της ζωής του κόπηκε απότομα και ξαφνικά, και παρότι έζησε στην σκιά του σημαντικού πατέρα του δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ.

Το σκοτάδι έπεσε την ημέρα της κηδείας του Τσίκο. Τα νιαουρίσματα έσκισαν τον αέρα προς τιμήν ενός ωραίου γάτου.Πέσαμε όλοι αποκαμωμένοι για ύπνο προσπαθώντας να ξεχάσουμε. Μερικές ώρες αργότερα το φώς άρχισε να διαπερνά τις κουρτίνες. Η γιαγιά μου κατέβαινε για την κυριακάτική της Ακολουθία καθώς είχε ήδη συμπληρώσει 49 απουσίες από τον θάνατο του παππού μου και κινδύνευε να μείνει μεταξεταστέα. Ανοιξε την πόρτα ετοιμαζόμενη να αντιμετωπίσει το δροσερό πρωινό που θα το ακολουθούσε μια ακόμα ζεστή μέρα στο λυκόφως μιας δύσθυμης και ιδρωμένης νύχτας. Και τότε τον είδε!

Ο Τσίκο ήταν εδώ! Γύρισε! Ζωντανός! Το μικρό Τσικάκι κουτρουβαλούσε χαρούμενο από πίσω του πότε αριστερά και πότε δεξιά της ουράς του αφέντη του ψάλλοντας χαρούμενα νιαουρίσματα ενώ ο ήλιος βιαστικά άρχισε να ανατέλλει για να προλαβει να χαιδέψει πρώτος έναν γάτο, μα τι γάτο. Γάταρο. Ο Antony Hegarty που πεταξε αποκλειστικά για τον αποχαιρετισμό του Τσίκο άρχισε να τραγουδάει το “Salt Silver Oxygen” με μια ολόχρυση μελωδία που αγκάλιαζε όλη την πλάση τιτιβίζοντας χαρούμενα “The flying horse carries me across the sky”. Πράγματι ο Τσίκο επέστρεψε και το ναζιάρικο νιαούρισμά του ξανάγινε νόμος και χαρά σε αυτό το σπίτι.

Τα λόγια ήταν περιττά, ο χρόνος για χάσιμο, και το σακούλι γεμάτο. Την ίδια κιόλας ημέρα η μαμά του Τσίκο πέταξε τα μαύρα και ήρθε να προϋπαντήσει το παιδί της. Όντας πιο ήσυχος και ικανοποιημένος από ποτέ ο Τσίκο κάθησε ήρεμος στα χέρια μου για όσο διαρκούσε η διαδρομή μέχρι τον Πειραιά. Ικανοποιημένος γιατί ήξερε ότι η πορεία του σαν αδέσποτος αρχηγός της γειτονιάς έλαβε τέλος και ήρθε η ώρα του να ξεκουραστεί. Επιβίωσε από τις δόλιες επιθέσεις του Βρωμύλου, τις λυσσάρες και αχόρταγες γάτες, τις γρήγορες γερμανικές άμαξες, την Τζούλη, τον ποντικό και τα παιδάκια που τον στόχευαν με τα φυσοκάλαμα. Τώρα μπορούσε να απολαύσει τους καρπούς του κόπου του και να έχει ένα σπίτι, μια μαμά και έναν μπαμπά.

Καμμιά φορά αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται όταν κοιτάζει διερευνητικά έξω από το μπαλκόνι καθήμενος στο μαξιλαράκι της ψάθινης καρέκλας του. Τον βλέπω να τεντώνει τα αυτιά του στο ξαφνικό γαύγισμα του γκρινιάρη Φοίβου από την παραδίπλα πολυκατοικία και το σώμα του να σχηματίζει ερωτηματικό όταν βλέπει μια γάτα να περπατάει στο απέναντι πεζούλι του πίσω μπαλκονιού. Τώρα μάλιστα που δεν μπορεί και δεν θέλει να αναπαραχθεί άλλο αντιμετωπίζει τις γάτες με μια ιδιαίτερη περιέργια σχηματίζοντας αρχαίες ερωτήσεις με την ουρίτσα του. Το πρωί πάντα θα μας ξυπνήσει γιατί είναι η ώρα του να φάει (τρώει νωρίτερα το πουλάκι μου από την ώρα που ξυπνάμε εμείς), του αρέσει να κάνει μανικιούρ με τα φοβερά και τρομερά του νύχια, που πλέον τα χρησιμοποιεί για καλό σκοπό , στον ονυχοδρομιακό του πάσσαλο, εξαφανίζει κάτω από ψυγεία, καναπέδες, γραφεία, έπιπλα ό,τι μπορεί να κλωτσήσει με τα ποδαράκια του (από θερμόμετρα μέχρι ρολόγια) και πάντοτε μα πάντοτε θα κάτσει στο ίδιο δωμάτιο με την μαμά και τον μπαμπά. Αν βλέπουν κάποια ταινία θα φροντίσει να τεντωθεί μπροστά στην τηλεόραση την πιο κρίσιμη στιγμή, ή αν κάθονται στον υπολογιστή θα αρχίσει να κυνηγάει το ποντίκι (το ψεύτικο αυτήν τη φορά) πατώντας διάφορα τυχαία κουμπιά στο πληκτρολόγιο κλείνοντας ό,τι παράθυρο υπήρχε ανοιχτό. Το βράδυ πάντα θα κοιμηθεί στα πόδια μας μη σταματώντας να ανησυχεί για εμάς και να μας προστατεύει, συνεχίζοντας τον τίμιο αγώνα του ενάντια στις πατούσες, τα καζανάκια και τα μαλλιά της μαμάς που του αρέσουν ανακατεμένα.

Τσίκο αυτό είναι για σένα μαζί με όλη μας την αγάπη και την τρυφερότητα….

8.11.10

Some Questions #23: Murder!

Δεν κατορθώσαμε τελικά να μείνουμε για πολύ μακριά από τη Σκανδιναβία, καθώς η διαδρομή του Some Questions το έφερε για δεύτερη φορά στη Δανία για την 23η έκδοσή του. Και μάλιστα σε μια μπάντα για την οποία μιλήσαμε ξανά στο παρελθόν σε ανύποπτο χρόνο καθώς τους γνωρίσαμε μόλις πέρυσι χάρη στην προτροπή του Stuart Staples και που καιρό τώρα περιμέναμε κάποιο νέο της! Οι Murder βγήκαν επιτέλους από τη χειμερία νάρκη τους κυκλοφορώντας τον τρίτο τους δίσκο με τίτλο Gospel Of Man τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά το Stockholm Syndrome του 2006. Πρόκειται για έναν ακόμα υπέροχο δίσκο γεμάτο μεστά, σπιτικά, ζεστά τραγούδια, βασισμένα στην ακουστική κιθάρα, το πιάνο και -κυρίως- την πλούσια, βαριά φωνή του Jacob Bellens που δίνει τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα στον ήχο τους. Ο εν λόγω κύριος είναι και εκείνος που απαντά στις ερωτήσεις μας!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Crescent - John Coltrane
Tapestry - Carole King
Sea Change - Beck

2. A song you wish you’d written?

'Waitin round to die' by Townes Van Zandt.

3. Your Sunday morning song?

Anything from April in Paris by Count Basie.

4. Your favourite b-side?

'Lovely How I Let My Mind Float' by De La Soul. It can be found on the 'Egotripping' 12".

5. Your favourite Beatles song?

'Old Brown Shoe'.

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Sibylle Baier.

7. Your favourite place for writing music?

My kitchen.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Being on tour with Murder and in the studio with my other band when at home.

9. What you wish to do once you retire from music?

Practice my skateboarding skills.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

Wearing my clothes backwards like Kris Kross sometime during the summer of 1992.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

T-800 in the second Terminator movie. I think I could have done a fairly good job.

12. A recurring childhood dream of yours?

Being hunted by Mickey Mouse through a snowy forest. I hate that guy.

13. If you are superstitious?

Not really.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Some of my dreams are about beans who are green and some of the beans get crushed in a machine. What does it mean?

Murder - "Picker of Cotton" από το Gospel Of Man

1.11.10

Αμπελοφασουλοσοφίες 01/11/10

Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι κάποια πράγματα για το περίφημο νέο άτυπο κόμμα στην Αμερική.

Το Tea Party όπως λέγεται αποτελείται κυρίως απο ρατσίστριες, ομοφοβικές κυράτσες που ακούνε Δαρβίνος, Άραβας, Αλάχ, μαύροι, περιβάλλον και βγάζουν σπυράκια. Αντιπροσωπευτική μούρη και περίπου βασική ομιλήτρια αυτού του κινήματος είναι η Sarah Palin.

Το κίνημα, που ακόμα δεν έχει μπει στην Αμερικανική Βουλή, μας υπενθυμίζει τους λόγους που τα 2/3 του πληθυσμού του πλανήτη αντιπαθούν την Αμερική και κάνει τους Ρεπουμπλικάνους να φαίνονται κοινωνικά εύαισθητοι μπροστά του.

Υποστηρίκτρια του κινήματος (και εδώ κολλάει το θέμα με την μουσική) είναι η θρυλική ντράμερ των Velvet Underground Moe Tucker που έχει περάσει τον τελευταίο χρόνο ξεστομίζοντας απόψεις που γυρνάνε το ημερολόγιο 50 χρόνια πριν θυμίζοντας κάτι γκρινιάρες γιαγιάδες στα λεωφορεία που κουνάνε απογοητευμένες το κεφάλι τους όταν βλέπουν πακιστανό αλλά το στόμα τους στάζει μέλι όταν λένε τη λέξη «γιατρός».

Τελικά το κακομοίρικο παρουσιαστικό της δίπλα στην υπεργκομενάρα Nico ήταν ένας ακριβέστατος αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας.

Δεν έχει γενέθλια για σένα του χρόνου Moe. Έτσι για να μάθεις.

Μπορώ να την φανταστώ σε ένα λεωφορείο του ΟΑΣΑ πάντως. Αν καθόταν και δίπλα στον Mark E. Smith το μίγμα θα ήταν εκρηκτικό.

Μετά απο πολύ καιρό παρεμπιπτόντως συμφώνησα μαζί του και σε κάτι απο όλα αυτά που γκρινιάζει έστω και αν είναι κάπως άκομψες οι αντιδράσεις του. Περιγράφοντας την φεστιβαλική εμπειρία του με τους Mumford & Sons είπε τα εξής "We were playing a festival in Dublin the other week. There was this other group like, warming up in the next sort of chalet, and they were terrible. I said 'shut them cunts up' and they were still warming up, so I threw a bottle at them. The bands said 'that's the Sons of Mumford' or something, 'they're number five in charts!' I just thought they were a load of retarded Irish folk singers."

Μια άλλη όμορφη ιστορία εκδίκησης αποτελεί η προχθεσινή είδηση οτι το αφηνιασμένο κοινό που ήθελε εισιτήρια για το τιτανοτεράστιο Tour των Take That, με τον Robbie Williams ξανά στην σύνθεσή τους, ανάγκασε πολλές online εταιρίες αγοράς εισιτηρίων να καταρρεύσουν. Αναγκάζοντας και όλους τους, έτσι κι αλλιώς ανέκαθεν τσαντισμένους, post-ροκάδες να μην μπορούν να αγοράσουν εισητήρια για το tour των Mogwai μέσα στο 2011 στο οποίο θα παίξουν και τον καινούργιο τους δίσκο που αναμένεται στις 14 Φεβρουαρίου με τον ερωτιάρικο τίτλο Hardcore Will Never Die, But You Will.

Φήμες που ήθελαν να φτάνει στο mail του Stuart Braithwaite μήνυμα με τίτλο "Take That Will Never Die, But You Will" και αποστολέα τον Gary Barlow παραμένουν ανεπιβεβαίωτες.


31.10.10

Ηalloween

Ρίζες, χώμα που έχει γίνει λάσπη και μικρά λευκά σκουληκάκια σαν τυφλές νύφες που έχουν χάσει τον γαμπρό απο το πλευρό τους.

Το πιο δύσκολο απ'όλα είναι οι ρίζες γιατί παρ' ότι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να ανέβει πιο ψηλά, αν υποθέσουμε τουλάχιστον οτι το παραμύθι της Ραπουνζέλ είχε μια δόση πρακτικής χρησιμότητας, δυσκολεύουν την κίνησή του και τον κάνουν να νομίζει οτι βρίσκεται φυλακισμένος σε κάποιο κλουβί σε ένα ψηλό δέντρο πάνω απο τη ζούγκλα.

Τα σκουληκάκια στην αρχή σε αηδιάζουν αλλά μετά απο μέρες αποτελούν μια μάλλον θρεπτική τροφή που κάνει καλό στο δέρμα. «Είναι άσπρα γιατί έχουν ασβέστιο» μίλαγε μόνος του. Ίσως έτσι εξηγούνται και τα πολύ κοφτερά και σκληρά σαν λεπίδες μακριά νύχια του. Επίσης εξηγεί οτι είναι πολύ τυχερός που δε χρειάζεται να χρησιμοποιεί πολύ το μυαλό αλλά βασικά τις γροθιές του και τώρα αλλά και στη ζωή του πάνω απο την επιφάνεια.

Το τοπίο είναι ιδανικό για μια αποψινή βόλτα που την περίμενε μήνες είναι η αλήθεια. Οι σιδερένιες πόρτες με τα λεπτά κάγκελα ήταν ερμητικά κλειστές, κανείς περίεργος δεν θα επισκέπτονταν τον χλοερό τους τόπο τέτοια ώρα (εκτός αν ήταν έφηβοι με γλιτσερά μαλλιά που δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν με τις φιλενάδες τους παρά να προσπαθήσουν να τις τρομάξουν) και οι μακρινές αστραπές προϊδέαζαν για ένα αν μη τι άλλο εντυπωσιακό σκηνικό νεκρανάστασης όπως θα ερμήνευαν μια τέτοια κατάσταση οι θρησκευόμενοι που δεν ήξεραν όλη την ιστορία.

Αφήνοντας με ευχαρίστηση πίσω το φέρετρο που με υπεράνθρωπη (αν ήταν ακόμα άνθρωπος) προσπάθεια είχε ανοίξει, κατάλαβε ότι πλησίαζε όλο και πιο κοντά εκεί που η λάσπη γινόταν πιο μαλακή και οι βροντές των αστραπών πιο έντονες.

Σε αυτήν τη μοναχική ανάβαση σκεφτόταν τη γυναίκα του, που την άφησε πίσω και σίγουρα θα χαιρόταν πολύ που θα τον έβλεπε μετά απο τόσους μήνες αποχωρισμού, θλίψης και απώλειας. Καθώς μουρμούριζε ακόμα όπως έκανε ολους αυτούς τους μήνες «όταν έρθει το μωρό μου» σαν μάντρα, ξανά και ξανά, δε σταμάτησε ποτέ να αναρωτιέται γιατί εκείνη δεν ήρθε να τον ξεθάψει μερικές ώρες μετά την «κηδεία» του όπως είχαν συνεννοηθεί για να ξεφύγουν απο όσους τον καταδίωκαν μετά τον τελευταίο του αγώνα μποξ που τόσο κωμικά πούλησε σαν ένα τελευταίο κόλπο.

Η γυναίκα του δεν ήρθε ποτέ και, όσο και αν ανησυχούσε αν της συνέβη κάτι τελικά και ήταν αυτή το θύμα του μηνύματος της φρικτής εκδίκησης που έπρεπε να παραληφθεί απο τον ίδιο, δεν μπορούσε να βγάλει απο το μυαλό του την εικόνα που είχε αποκτήσει σχεδόν τρισιδιάστατη προβολή και παιζόταν μπροστά του όταν πλέον είχε σταματήσει να δίνει σημασία στο νεφελώδες μαύρο όπου είχαν ακουμπήσει τα μάτια του όλους αυτούς τους μήνες.

Μια εικόνα που ήθελε τη γυναίκα του, καθισμένη στον δερμάτινο καναπέ της καινούργιας βίλας που απέκτησαν λίγο έξω απο την πόλη με τα χρήματα του τελευταίου κόλπου, να ιδρώνει και να στεγνώνει στο στενό πουκάμισο της, ενώ οι δείκτες των σφιγμών του καλεσμένου της ανέβαιναν. Τι κακό μπορεί κάνει η παρέα σε μια χήρα άλλωστε;

Και όσο η δίψα για ελευθερία μετατρεπόταν σε εκδικητική μανία και τρέλα προσπαθούσε να θυμηθεί αν αυτό το αλυσοπρίονο που θυμόταν να είχε στα εργαλεία του και τώρα βρισκόταν στην αποθήκη δίπλα στην πισίνα λειτουργούσε ακόμα. Στη συνέχεια θα μπορούσε να κάνει και ένα μπάνιο στην πισίνα για να βγάλει όλη τη βρώμα μηνών και το αίμα ημερών απο το θηριώδες σώμα του.

Τα αγριόχορτα άρχισαν να λυγίζουν υπο το βάρος των πρώτων ψιχάλων προσπαθώντας γενναία να ξανασταθούν στα πόδια τους, θύμιζοντας πυγμάχο που τον σφυροκοπούν, ενώ οι πευκοβελόνες ξεκολλούσαν απο το λασπωμένο έδαφος και άρχιζαν να πετάνε σαν πεταλούδες σε ελικοειδή πορεία.

Μια ραγισμένη ταφόπλακα αρχίζει να τρέμει και κάποιος θα νόμιζε οτι γινόταν σεισμός ή κάποιος πιο προληπτικός θα άρχισε να προσεύχεται υπνωτισμένος απο το αποκαλύπτικό σκηνικό των αστραπών και του δυνατού αέρα που έφτανε στα όριά τους τα κρεμασμένα φαναράκια .

Τίποτα απο αυτά.Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Απλά ένα χέρι βγαίνει με ορμή απο το έδαφος και ψάχνει το μωρό του.

Halloween Mixed Beans
Grinderman - "When My Baby Comes"
Queens of the Stone Age - "Someone's In The Wolf"
Mark Lanegan - "Tonight" (Afghan Whigs)
Aphex Twin - "Logon Rock Witch"
Cocorosie - "Trinity's Crying"
DM Stith - "Spirit Parade"
Grizzly Bear - "Marla"
Jonny Greenwood - "There Will Be Blood"
Paavoharju - "Kirkonvaki"
Soap & Skin - "Cry Wolf"
Scott Walker - "Jesse"
Radiohead - "Ed's Scary Song"
Tom Waits - "Heigh Ho"

* Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο Haunted Air του Ossian Brown, για το οποίο μάθαμε από εδώ, μέσω αυτού.

27.10.10

Some Questions #22: Anais Mitchell!

Και να που το Some Questions αφήνει μετά από καιρό τη Σκανδιναβία και περνάει απέναντι. Μέσα στο 2010 κυκλοφόρησαν ουκ ολίγοι φιλόδοξοι δίσκοι - μεγάλη μας τιμή λοιπόν να φιλοξενούμε τη δημιουργό ενός από τους πλέον φιλόδοξους! Καλεσμένη της 22ης έκδοσης της στήλης είναι η κυρία Anais Mitchell από το Vermont. Η Anais λέει ότι το Hadestown είναι μια folk opera, αν κι εμείς θα τη λέγαμε και blues και gospel, που αφηγείται μια παραλλαγή του μύθου του Ορφέα και της Ευριδίκης μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει έντονα αυτήν του O Brother, Where Art Thou? των Κοέν. Εκλεκτοί καλεσμένοι όπως ο Justin Vernon (τραγουδάει σε πάρα πολλά κομμάτια), ο βραχνόφωνος folk μουσικός Greg Brown, η Ani DiFranco και οι αδερφές Hayden βοηθούν την Anais να ξετυλίξει το κουβάρι του παραμυθιού ενώ εκείνη οδηγεί το χορό με τη λεπτή φωνή της. Έχοντας στο ενεργητικό της έναν από τους αγαπημένους μας φετινούς δίσκους, αποδείχθηκε συν τοις άλλοις και ξηγημένη τύπισσα και απάντησε στις ερωτήσεις μας αναλυτικότατα!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Paul Brady Welcome Here Kind Stranger
Peter Gabriel So
Lucinda Williams Car Wheels On A Gravel Road

2. A song you wish you’d written?

Gillian Welch 'Ruination Day'

3. Your Sunday morning song?

On a Sunday morning I like to hear The Carpenters, or Cat Stevens, that kind of thing.

4. Your favourite b-side?

Bon Iver's "Woods" from the Blood Bank E.P..

5. Your favourite Beatles song?

I like "Lovely Rita, Meter Maid".

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Most of my friends! I'm serious. there's too many to name...

7. Your favourite place for writing music?

Bathrooms and stairwells, where the music echoes back at me.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

I'm planning to work on two records, one is a collection of very old british and scottish songs I'm adapting with my comrade collaborator Jefferson Hamer, and the other is a solo record of new songs. I'm really excited about both of those projects! I'm also doing some special shows with the Hadestown band where we put on the Hadestown opera in different towns with different people, it's gonna be wild, I can't wait.

9. What you wish to do once you retire from music?

Read more, cook more and write long letters.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

I think I've made a lot of silly choices about how I sing, the voice is such a strange subtle instrument and often when I hear my recordings especially the older ones I go, 'what was I thinking?' but I do feel like it keeps revealing itself as I get older which I suppose is a mystical process.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

Maybe the role of the wife in A Doll's House by Ibsen.

12. A recurring childhood dream of yours?

I often dream of singer songwriters I admire, not so much as a child, but since I was a teenager. Sometimes they give me advice. Bob Dylan wanted to have sex with me in the dream and I refused him. Bruce Springsteen told me I should write songs without ever putting pen to paper. Ani DiFranco has walked through my dreams periodically since I was fourteen years old. David Rawlings played me an entire unreleased Gillian Welch record in a dream. I dreamed of Kimya Dawson last week,
in the dream, my friend embarrassed me in front of Kimya Dawson by pouring a pint of Guinness in my lap.

13. If you are superstitious?

I've lately got into the idea that exuding positivity makes good things happen.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

You know we grew some black turtle beans in our garden last summer, the pods were beautiful purplish and speckled.

"sorry this took so long guys!
here it is.
xoa"

Anais Mitchell - "If It's True" από το Hadestown

20.10.10

Αμπελοφασουλοσοφίες 20/10/10

Πάει αρκετός καιρός από τις τελευταίες αμπελοφασουλοσοφίες. Πιάσανε τα κρύα κι οι βροχές και είναι πλέον ο κατάλληλος καιρός για τρέξιμο να προλάβουμε. Δουλειές, εκκρεμότητες και φυσικά μουσική.

Διότι το some beans μπορεί να είναι σχετικά φειδωλό στα posts εσχάτως αλλά ούτε για μια στιγμή, κυρίες και κύριοι και αγαπητά μας παιδιά, δεν άφησε τις μουσικές επάλξεις.

Το τι δίσκους έχουμε ακούσει αυτό το διάστημα δε λέγεται!



Απλά δε βρίσκουμε το χρόνο που θα θέλαμε για να γράψουμε όπως πρέπει γι'αυτούς.

Από όλα αυτά που έχουμε ακούσει, συμπεραίνουμε ότι φέτος υπάρχει γενικά ένα trend που θέλει τις ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις να μην καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις προηγούμενες δουλειές τους ενώ αντίθετα κάποιες παλιές καραβάνες να παραδίδουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο πανέμορφους δίσκους.

Τις τελευταίες μέρες ακούσαμε ξανά το Devotion, ένα δίσκο που ο χρόνος έχει κάνει ακόμα καλύτερο και με σιγουριά πια ανώτερο του φετινού Teen Dream... Οι Blonde Redhead δεν κατάφεραν να δώσουν συνέχεια σε ένα εκπληκτικό σερί τριών πολύ σπουδαίων δίσκων, ενώ ο δίσκος των Deerhunter κινείται στα ίδια επίπεδα με το προπέρσινο Microcastle Εξαιρετικά επίπεδα ασφαλώς, απλά δεν έκαναν το βήμα παραπέρα.

Μόνο το High Violet των National μετά από αρκετές ακροάσεις μοιάζει πιο στιβαρό από το καλό αλλά άνισο Boxer. Έχει λιγότερα - και λιγότερο - μεγάλα highlights αλλά και σαφώς λιγότερο filler και συνολικά μου φαίνεται πιο καλό. Αν εξαιρέσεις όμως αυτούς, οι άλλοι σταρ των '00s κινήθηκαν περίπου στα ίδια επίπεδα στην καλύτερη.

Την ίδια στιγμή, ακούγοντας τις φρέσκες δόσεις από εξαίσιες ποπ ιστορίες των Belle & Sebastian και των Divine Comedy και τη μεγάλη επιστροφή (και μάλλον κύκνειο άσμα) των βετεράνων Trembling Blue Stars, πραγματικά χαιρόμαστε που είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρουν αυτό που κάνουν τόσο, μα τόσο καλά. Δεν είναι δίσκοι που θ'αλλάξουν την πορεία της σύγχρονης μουσικής, δεν τους νοιάζει να είναι ούτε για ένα δευτερόλεπτο κάτι τέτοιο. Είναι απλά γεμάτοι με υπέροχα ποπ τραγούδια και καταπληκτικούς στίχους.

Ειδικά αυτοί του Neil Hannon του οποίου το χιούμορ και η φινέτσα όταν μιλάει για τη ζωή εκεί έξω είναι απαράμιλλα.

Ή τουλάχιστον εμένα έτσι μου μοιάζουν - ίσως να φταίει απλά το ότι λατρεύω αυτήν την υπέροχη βρετανίλα του, με όλες τις πιθανές καλές έννοιες του όρου.

Το καλύτερο βέβαια είναι ότι τον Neil και τη «Θεία Κωμωδία» του θα τους δούμε στις 13 Δεκεμβρίου ξανά στη χώρα μας, μετά από πολλά πολλά χρόνια. Το 1997 τους είχα χάσει λόγω ενός ταξιδιού της σχολής και είχα ξεγράψει το να τους ξαναδώ, αλλά φαίνεται ότι ευτυχώς αυτοί δεν ξέγραψαν την Ελλάδα και να που ξανάρχονται. Κάτσε μην παίξουν και κανένα "Death of a Supernaturalist" και μας στείλουν. Γιατί το "Becoming More Like Alfie" το θεωρώ δεδομένο!

Προς το παρόν πάντως περιμένουμε Radio Dept αύριο το βράδυ, με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς στο ενεργητικό τους κι επίσης ένα από τα κορυφαία τραγούδια της. Ας το απολαύσουμε για πολλοστή φορά λίγες ώρες πριν το δούμε ζωντανά στη σκηνή του Γκαγκάριν...

 
Clicky Web Analytics