Σήμερα λέμε να εγκαινιάσουμε μια καινούργια στήλη. Δεν σκοπεύαμε, αλλά είναι αυτό που λένε ότι τα νέα καμιά φορά σε βρίσκουν από μόνα τους. Από εδώ λοιπόν θα ασχολούμαστε με συγκροτήματα που μας προσέγγισαν πετώντας δείγματα της δουλειάς τους κάτω από την χαραμάδα της εξώπορτάς μας ή στο γραμματοκιβώτιο που έχουμε έξω από τα γραφεία μας και γράφει με καθαρά ευδιάκριτα πρασινωπά γράμματα “Some Beans”. Έτσι γίνεται συνήθως.Αυτή τη φορά όμως συνέβη το πιο περίεργο πράγμα.
Ήταν ένα νυσταγμένο πρωινό. Ο διστακτικός ήλιος φαινόταν ότι έλεγε ψέματα για το πώς θα εξελιχθεί ο καιρός την υπόλοιπη μέρα. Το κλειδί όπως πάντα αρνούνταν να συνεργαστεί στο ξεκλείδωμα της πόρτας και πάνω στην πρωινιάτικη τούρλα έκανα μικρές ατζέντες στο μυαλό μου για το πώς θα πρέπει να κατανείμω την υπόλοιπη μέρα.
Καθώς κλείνω την πόρτα κοιτώντας τριγύρω μου και παίρνοντας μια τζούρα από τον πρωινό αέρα, ακούω χαλασμένα πετάλια να στριφογυρίζουν και να παλεύουν με αδέξια παπούτσια. Ταυτόχρονα οι ρόδες που πάσχιζαν να ισορροπήσουν στις αμέτρητες λακκούβες και ανωμαλίες του δρόμου γρύλιζαν. Καθώς γυρίζω το κεφάλι μου προς την κατεύθυνση του θορύβου, και πριν προλάβω να δω τι συνέβαινε, για μια φευγαλέα στιγμή το μάτι μου συνέλαβε έναν ποδηλάτη και ένα αντικείμενο που πετούσε προς το μέρος μου. Με το που ετοιμάζομαι να κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια αποφυγής το αντικείμενο μεγαλώνει στο οπτικό μου πεδίο και σχεδόν ταυτόχρονα ακούω ένα δυνατό γντούπ.
Κλείνω τα μάτια μου και μου γεννιέται μια εκνευριστική ζαλάδα σαν αυτές που παθαίνεις όταν έχεις φτερνιστεί 40 συνεχόμενες φορές. Ανοίγω τα μάτια μου και τρίβω τη μύτη μου που τη νιώθω ευαίσθητη σαν κάποιος να την είχε γεμίσει με πιπέρι νωρίτερα. Κοιτάζω κάτω και συνειδητοποιώ ότι ο ποδηλάτης μου έχει πετάξει ένα ορθογώνιο, κάπως χοντρό πακέτο. Αισθάνομαι τα μάτια μου να θολώνουν και το αίμα μου να μετακομίζει βιαστικά προς το κεφάλι. Αρχίζω να τρέχω βγαίνοντας με την ελπίδα να βρω τον αγενέστατο και απρόσεκτο ποδηλάτη και να του προτείνω, με πρακτική εφαρμογή φυσικά, διάφορα άλλα μέρη που μπορεί να βάλει το δέμα που μου πέταξε ώστε να είναι ασφαλές.
Μόλις βγαίνω στο δρόμο βλέπω μια κοκκαλιάρικη πλάτη, και δύο αδύνατα πόδια να στρογγυλοκάθονται σε ένα σκονισμένο ποδήλατο γεμάτο αυτοκόλλητα. Είναι ένας νεαρός που με ξανθό ημίμακρο λαδωμένο μαλλί, και προχωρημένη ακμή, γυρνάει μασώντας τσίχλα προς το μέρος μου, κάνει ένα αποβλακωμένο νεύμα που μεταφράζεται σε «Ώχ, σόρυ κύριος δε σε είδα» και μου ξαναγυρνά την πλάτη. Τότε κρατώντας στο χέρι του μια διπλωμένη εφημερίδα την πετάει προς την κατεύθυνση ενός γειτονικού σπιτιού. Το «κράτς» και ο πάταγος ενός σπασμένου τζαμιού μου δίνει να καταλάβω πως αυτός μάλλον θα είναι ο καινούργιος μας ταχυδρόμος. Γυρνώ στην πόρτα τρίβοντας τη μύτη μου και σκεπτόμενος ότι το μόνο που θα άξιζε όλον αυτόν τον κόπο θα είναι αν μέσα στο φάκελο βρίσκονται τα cd που έχω παραγγείλει εδώ και μια εβδομάδα.
Σκύβω λοιπόν, και σηκώνω έναν ελαφρύ και παραφουσκωμένο λευκό φάκελο που έγραφε με κόκκινο λεπτό στυλό τη φράση “Some Beans”. «Ώστε γι’ αυτό πρόκειται» μουρμούρισα. Αναποδογύρισα τον φάκελο και με μεγάλα μωβ γράμματα ήταν γραμμένη η φράση...
The Rest
Oι The Rest είναι μια μπάντα από το Οντάριο του Καναδά που τον Νοέμβρη του 2007 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ μέσω της ανεξάρτητης εταιρείας Auteur. Όπως ενημερωνόμαστε από το MySpace της μπάντας, την άνοιξη του ίδιου έτους μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και απομακρύνθηκαν από σχέσεις και υποχρεώσεις, παίρνοντας μαζί τους φαγητό, ρούχα και φυσικά ένα βαν γεμάτο με όργανα, κατευθυνόμενοι σε λίμνες και βουνά.Εκεί, μέσα στην απομόνωση, επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στη μουσική, προσπαθώντας να ηχογραφήσουν το δεύτερό τους άλμπουμ. Αντί να το κάνουν σαν τον Bon Iver, μετά από πολλά ταξίδια γύρισαν πίσω στην πόλη και ηχογράφησαν όχι πλέον στην απομόνωση της φύσης, αλλά στην αστική απομόνωση. Αυτές οι διαδοχικές όμως φυγές από τον κόσμο είχαν έναν σκοπό. Και αυτός ο σκοπός όπως μας εξηγούν οι ίδιοι ήταν «η ολοκληρωτική φυγή από την απομόνωση». Τρέχα γύρευε.
Η μπάντα διατείνεται πως σε αυτόν τον δεύτερο δίσκο, που θα ονομάζεται Everyone All At Once και θα κυκλοφορήσει στις 21 Απριλίου, βρήκε τον ήχο που έψαχνε για πέντε ολόκληρα χρόνια. Δεν έχω λόγο να διαφωνήσω και απλά θα προσθέσω πως αν πράγματι αυτός ήταν ο ήχος που έψαχναν, οι The Rest βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο.
Με την καταπληκτική σύγχρονη Καναδέζικη μουσική στα μπογαλάκια τους, οι The Rest αξιοποιούν στο έπακρο αυτήν την κληρονομιά τους με βελούδινες, μελωδικές στιγμές και ξεσπάσματα ομαδικής απελευθέρωσης. Η φωνή του τραγουδιστή τους θυμίζει κάτι από τον Alec Ounsworth των Clap Υour Hands αλλά πολύ πιο όμορφη, λιγότερο τραχιά και με μεγαλύτερο εύρος. Παράλληλα δεν φοβούνται να τοποθετήσουν πιο κλασσικά όργανα όπως το cello. Η αγάπη για τις συχνές εναλλαγές ατμόσφαιρας και ήχου των Sunset Rubdown, η συμμαζεμένη ορχηστρική ποπ του Andrew Bird, οι γεμάτες ενέργεια φωνητικές παρεμβάσεις α λα New Pornographers και οι βραδυφλεγείς αξιοπρόσεκτες μελωδικές στιγμές των Arcade Fire είναι μερικές από τις επιρροές τους.
Στον κατάλογο τους ξεχωρίζουν τραγούδια σαν το "Drinking Again", το "Walk on Water", το "The Lady Vanishes" και το "Coughing Blood/Fresh Mountain Air" και ήδη έχουν κάποιους λόγους να καυχιούνται (σεμνά). To Everyone All at Once δημιουργεί προσδοκίες και σίγουρα σε κάνει να σημειώνεις αυτό το μπούγιο των Καναδών στο καρνέ με τις υποσχόμενες μπάντες που μπορεί ακόμα να μην είναι σε θέση να προσφέρουν κάτι πρωτοποριακό σε σχέση με την εποχή, αλλά για αρχή μπορούν να μας σερβίρουν πολύ όμορφες στιγμές.
