That's what I want, a new shot at life/ But my coat's too thin, my feet won't fly

Ιδού ο Scott Walker στο αριστουργηματικό Scott 3,επηρεασμένος από τα βαλς του Jacques Brel, τελειοποιώντας το είδος των crooner, μελαγχολικός, μπουχτισμένος από τη δόξα των Walker Brothers, με διάθεση να δημιουργήσει, να βγάλει ανεπηρέαστος παραστατικά τον ονειρώδη του κόσμο, και να σε κάνει ακόμα και μέσα Ιουλίου να φορέσεις το παλτό σου προκειμένου να ακούσεις την ωμή ομορφιά και ανέγγιχτη από τον χρόνο λάμψη των "It's Raining Today", "Copenhagen" και "Winter Night". Όλα μοιάζουν τόσο γοητευτικά και γλυκά χωρίς το βάρος της άμεσης συναισθηματικής φόρτισης, αλλά με την αίσθηση σιγουριάς της κρίσεως σου που σου προσφέρει η απόσταση.

Σε αυτό το άλμπουμ ο Walker δεν ζει, περιγράφει. Αναλαμβάνει το ρόλο του μεσάζοντα μεταφέροντας μας σε παγωμένα από τον χειμώνα σκηνικά, στη νοσταλγία και την επιθυμία της Louise και της Rosemary, στην εύθραυστη περιήγηση μιας πεταλούδας, και στην επική, χωρίς υπονοούμενα οδύνη του Βrel. Χαμένες φιλίες, απομόνωση, ανέφικτες προσδοκίες, μοναξιά, ελπίδες, όνειρα, και ρομαντισμός για έναν χαμένο από τον χρόνο έρωτα, όλα καλυμμένα με τον βαρύ χειμωνιάτικο αέρα. Όλος ο δίσκος μοιάζει να είναι φτιαγμένος από γυαλί που σου επιτρέπει να τον θαυμάσεις μόνο, χωρίς να μπορείς να φτάσεις στον πυρήνα και την απομυθοποίηση του. Τα ορχηστρικά κομμάτια μοιάζουν αξεπέραστα και η φωνή του Walker είναι ένα από τα πιο σπάνια και ακριβά μουσικά όργανα που μπορείς να βρεις.

Καθώς ακροβατεί ανάμεσα στην ποίηση για το μεγάλο και το σπουδαίο, και τη συγγραφική ανάγκη ενός Ρώσου καλλιτέχνη να περιγράψει τις αγωνίες των καταφρονεμένων μας καλεί να διαλέξουμε... Γίγαντες ή νάνοι; 

Tweet

Meet me beneath the moon/ Don't go too soon

Μια από αυτές τις μέρες ο Turner κατάφερε να αποσπάσει μια μικρή νίκη απέναντί μου. Ο λόγος είναι ότι άκουσα το περσινό album που έβγαλε μαζί με την κινητήρια δύναμη των Rascals (χαχαχα) Miles Cane , υπό την αμφίεση Last Shadow Puppets, και τίτλο The Age Of The Understatement. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αν μου έλεγαν ότι ο frontman των Artctic Monkeys και ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος από τα εργαστήρια του N.M.E., θα έβγαζαν ένα δίσκο που θα ήθελαν να είχε επιρροές Scott Walker, θα έλεγα πολλές κακές λέξεις, οι οποίες συνοψίζονται με την ευγενική φράση «Είναι μια πολύ κακή ιδέα».

Βέβαια ένα τέτοιο σχέδιο θα πούλαγε σαν τρελό στην Αγγλία, και οι χτυπημένοι από την ανομβρία star κριτικοί θα συνέχιζαν την γελοία ιστορία περί ιδιοφυΐας του Turner. Απόδειξη, η υποψηφιότητα του άλμπουμ για το Mercury Award. Σε ένα ζάπινγκ μου να πετύχω το δεύτερο single του δίσκου των L.S.P. "Standing Next To Me". Ξεκίνησα να το βλέπω πλήρως προκατειλημμένος κοροϊδεύοντας την faux sixties ατμόσφαιρα. Όταν τελείωσε το σύντομο κομμάτι πρέπει να πω ότι δειλά παραδέχτηκα πως δεν ήταν άσχημο. Οπότε βρήκα τον δίσκο και ξεκίνησα να τον ακούω.

Αρχίζει κάπως μουδιασμένα και με την αίσθηση ότι ακούς κάποια πεταμένα στα σκουπίδια outtakes του πρώιμου Scott Walker. Παρ'όλα αυτά, περίπου από το "The Chamber" και έπειτα το άλμπουμ αρχίζει και αποκτά μια προσωπικότητα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου απολαμβάνω τη φωνή του που μέχρι τώρα μου ακουγόταν σαν το μικρό μου ξαδερφάκι όταν απαιτούσε να το αφήσω να παίξει με τα αυτοκινητάκια. Η φωνή του ακούγεται πιο ενήλικη, πλήρης, γεμάτη, υποβοηθούμενη και από τις πολύ ευχάριστες αρμονίες του ηγέτη των Rascals (χαχαχα) και σε μερικά σημεία ειδικά προς τα τελευταία κομμάτια του δίσκου καθησυχαστική και θα τολμούσα να πω όμορφη. Συν σε όλα αυτά βάλτε τη στρατολόγηση του Owen Pallet ώστε να αναλάβει την ορχηστρική οργάνωση του δίσκου, με αποτέλεσμα οι μελωδίες να είναι ολοκληρωμένες και με την απαραίτητη δόση μυστηρίου, με κορυφαίο το μελαγχολικά ηλιόλουστο, ανατριχιαστικά όμορφο "Meeting Place", και τελικά όλος ο δίσκος να είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από τους Arctic Monkeys καθιστώντας το Age Of The Understatement το πιο σημαντικό επίτευγμα του Turner και του ιθύνοντος νου των Rascals (χαχαχα) μέχρι σήμερα.

Αν πίστευα ποτέ ότι ο Turner έχει μέλλον, είναι τώρα. Και ελπίζω να εφαρμόσει στους Arctic Monkeys και στον πάντα περίεργο τρίτο δίσκο που τους περιμένει κάποια από τα κόλπα που έμαθε με τους Last Shadow Puppets.

Tweet