Μια από αυτές τις μέρες ο Turner κατάφερε να αποσπάσει μια μικρή νίκη απέναντί μου. Ο λόγος είναι ότι άκουσα το περσινό album που έβγαλε μαζί με την κινητήρια δύναμη των Rascals (χαχαχα) Miles Cane , υπό την αμφίεση Last Shadow Puppets, και τίτλο The Age Of The Understatement. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αν μου έλεγαν ότι ο frontman των Artctic Monkeys και ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος από τα εργαστήρια του N.M.E., θα έβγαζαν ένα δίσκο που θα ήθελαν να είχε επιρροές Scott Walker, θα έλεγα πολλές κακές λέξεις, οι οποίες συνοψίζονται με την ευγενική φράση «Είναι μια πολύ κακή ιδέα».
Βέβαια ένα τέτοιο σχέδιο θα πούλαγε σαν τρελό στην Αγγλία, και οι χτυπημένοι από την ανομβρία star κριτικοί θα συνέχιζαν την γελοία ιστορία περί ιδιοφυΐας του Turner. Απόδειξη, η υποψηφιότητα του άλμπουμ για το Mercury Award. Σε ένα ζάπινγκ μου να πετύχω το δεύτερο single του δίσκου των L.S.P. "Standing Next To Me". Ξεκίνησα να το βλέπω πλήρως προκατειλημμένος κοροϊδεύοντας την faux sixties ατμόσφαιρα. Όταν τελείωσε το σύντομο κομμάτι πρέπει να πω ότι δειλά παραδέχτηκα πως δεν ήταν άσχημο. Οπότε βρήκα τον δίσκο και ξεκίνησα να τον ακούω.
Αρχίζει κάπως μουδιασμένα και με την αίσθηση ότι ακούς κάποια πεταμένα στα σκουπίδια outtakes του πρώιμου Scott Walker. Παρ'όλα αυτά, περίπου από το "The Chamber" και έπειτα το άλμπουμ αρχίζει και αποκτά μια προσωπικότητα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου απολαμβάνω τη φωνή του που μέχρι τώρα μου ακουγόταν σαν το μικρό μου ξαδερφάκι όταν απαιτούσε να το αφήσω να παίξει με τα αυτοκινητάκια. Η φωνή του ακούγεται πιο ενήλικη, πλήρης, γεμάτη, υποβοηθούμενη και από τις πολύ ευχάριστες αρμονίες του ηγέτη των Rascals (χαχαχα) και σε μερικά σημεία ειδικά προς τα τελευταία κομμάτια του δίσκου καθησυχαστική και θα τολμούσα να πω όμορφη. Συν σε όλα αυτά βάλτε τη στρατολόγηση του Owen Pallet ώστε να αναλάβει την ορχηστρική οργάνωση του δίσκου, με αποτέλεσμα οι μελωδίες να είναι ολοκληρωμένες και με την απαραίτητη δόση μυστηρίου, με κορυφαίο το μελαγχολικά ηλιόλουστο, ανατριχιαστικά όμορφο "Meeting Place", και τελικά όλος ο δίσκος να είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από τους Arctic Monkeys καθιστώντας το Age Of The Understatement το πιο σημαντικό επίτευγμα του Turner και του ιθύνοντος νου των Rascals (χαχαχα) μέχρι σήμερα.
Αν πίστευα ποτέ ότι ο Turner έχει μέλλον, είναι τώρα. Και ελπίζω να εφαρμόσει στους Arctic Monkeys και στον πάντα περίεργο τρίτο δίσκο που τους περιμένει κάποια από τα κόλπα που έμαθε με τους Last Shadow Puppets.
Βέβαια ένα τέτοιο σχέδιο θα πούλαγε σαν τρελό στην Αγγλία, και οι χτυπημένοι από την ανομβρία star κριτικοί θα συνέχιζαν την γελοία ιστορία περί ιδιοφυΐας του Turner. Απόδειξη, η υποψηφιότητα του άλμπουμ για το Mercury Award. Σε ένα ζάπινγκ μου να πετύχω το δεύτερο single του δίσκου των L.S.P. "Standing Next To Me". Ξεκίνησα να το βλέπω πλήρως προκατειλημμένος κοροϊδεύοντας την faux sixties ατμόσφαιρα. Όταν τελείωσε το σύντομο κομμάτι πρέπει να πω ότι δειλά παραδέχτηκα πως δεν ήταν άσχημο. Οπότε βρήκα τον δίσκο και ξεκίνησα να τον ακούω.
Αρχίζει κάπως μουδιασμένα και με την αίσθηση ότι ακούς κάποια πεταμένα στα σκουπίδια outtakes του πρώιμου Scott Walker. Παρ'όλα αυτά, περίπου από το "The Chamber" και έπειτα το άλμπουμ αρχίζει και αποκτά μια προσωπικότητα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου απολαμβάνω τη φωνή του που μέχρι τώρα μου ακουγόταν σαν το μικρό μου ξαδερφάκι όταν απαιτούσε να το αφήσω να παίξει με τα αυτοκινητάκια. Η φωνή του ακούγεται πιο ενήλικη, πλήρης, γεμάτη, υποβοηθούμενη και από τις πολύ ευχάριστες αρμονίες του ηγέτη των Rascals (χαχαχα) και σε μερικά σημεία ειδικά προς τα τελευταία κομμάτια του δίσκου καθησυχαστική και θα τολμούσα να πω όμορφη. Συν σε όλα αυτά βάλτε τη στρατολόγηση του Owen Pallet ώστε να αναλάβει την ορχηστρική οργάνωση του δίσκου, με αποτέλεσμα οι μελωδίες να είναι ολοκληρωμένες και με την απαραίτητη δόση μυστηρίου, με κορυφαίο το μελαγχολικά ηλιόλουστο, ανατριχιαστικά όμορφο "Meeting Place", και τελικά όλος ο δίσκος να είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από τους Arctic Monkeys καθιστώντας το Age Of The Understatement το πιο σημαντικό επίτευγμα του Turner και του ιθύνοντος νου των Rascals (χαχαχα) μέχρι σήμερα.
Αν πίστευα ποτέ ότι ο Turner έχει μέλλον, είναι τώρα. Και ελπίζω να εφαρμόσει στους Arctic Monkeys και στον πάντα περίεργο τρίτο δίσκο που τους περιμένει κάποια από τα κόλπα που έμαθε με τους Last Shadow Puppets.
