Αμπελοφασουλοσοφίες 07/9/11

Σεπτέμβρης πια κι έχουμε επιστρέψει για τα καλά.

Ο mr.grieves ξανάρχισε να γράφει ασταμάτητα, οι δίσκοι ξανάρχισαν να βγαίνουν με τρομακτική συχνότητα και το απεργιακό δελτίο ξανάρχισε να έρχεται πρώτο στη λίστα των πρωινών μας αναγνωσμάτων.

Στα media player μας παρελαύνουν αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα, από Ganglians μέχρι St Vincent. Στο DVD μας πάλι έχει στρογγυλοκαθίσει το remastered Fawlty Towers. Για κάποιο μυστήριο λόγο δεν το είχαμε δει ολόκληρο ποτέ. Τώρα λοιπόν, που προσπαθούμε να παρατείνουμε έστω και με το ζόρι τη διάρκεια ζωής της δόσης αγγλίλας που πήραμε αυτό το καλοκαίρι, μοιάζει η ιδανική στιγμή.

Αν και κάθε στιγμή μια δόση John Cleese είναι ευπρόσδεκτη. Μπορεί και απαραίτητη.

Τώρα βέβαια πόσο να διατηρηθεί η βρετανίλα όταν έξω έχει 35 βαθμούς και ξύνεσαι όλη μέρα από τα τσιμπήματα των τρομερών σκνιπακίων που υποδούλωσαν φέτος την Αθήνα; Ακόμα και το fudge που φέραμε πίσω πέτρωσε και ίσα που τρώγεται.

Ο καταιγισμός από καινούριους δίσκους πάντως είναι κάτι που μας παρηγορεί, και μάλιστα αρκετοί απ'αυτούς είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες. Τα αλλεπάλληλα ποστς του mr.grieves σας έχουν δώσει μια ιδέα για το ποια μας αρέσουν και ποια όχι και τόσο. Από τη μεριά μου να πω ότι μου αρέσουν πολύ ένα-δυο κομμάτια από τους Ganglians (τους οποίους παρεμπιπτόντως έμαθα από τον διαδικτυακό φίλο μας radiowar με αποτέλεσμα να τον θυμάμαι κάθε φορά που τους ακούω) και ότι με εξέπληξαν ευχάριστα οι Cymbals Eat Guitars. Το προηγούμενό τους μου φάνηκε σκέτο hype, αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι από πίσω.

Αν κάτι διεκδικεί με αξιώσεις κομμάτι της πίτας των ακροάσεών μας από τα καινούρια πράγματα αυτές τις μέρες αυτό είναι η μουσική για μωρά. Δυο καινούρια μέλη που έσκασαν στις αρχές του καλοκαιριού στην ευρύτερη οικογένεια του some beans μας ανάγκασαν να εντρυφήσουμε στο κομμάτι της μουσικής που αφορά τα βρέφη και να προστρέξουμε στην εξαιρετική σειρά Rockabye Baby!.

Περιττό να πούμε ότι το όλο πείραμα είχε τρομερό ενδιαφέρον. Ακούσαμε τις διασκευές σε γνωστές αγαπημένες μπάντες πρώτα με τα δικά μας αυτιά και μετά με τα αυτιά ενός πιτσιρικιού λίγων μηνών (ΟΚ, αυτό το προσπαθήσαμε απλά), παίξαμε «μάντεψε-το-τραγούδι», διασκεδάσαμε με την ιδέα ενός μωρού να αποκοιμιέται υπό τους γλυκούς ήχους του "Heart Shaped Box" (και επίσης της μαμάς του να αναρωτιέται τι είναι αυτό το όμορφο νανούρισμα, μη έχοντας ακούσει το κανονικό) και άλλα όμορφα.

Τελικά καταλήξαμε σε 2-3 CD με επιλογές τα οποία θα σταλούν στους ευτυχείς γονείς εντός των ημερών. Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον, και θα σας μεταφέρουμε, τις αντιδράσεις μικρών και μεγάλων.

Σε άλλα νέα, η Peej ξανακέρδισε με το τουφέκι της το Mercury Music Prize. Ήμουν κι εγώ της άποψης ότι δε χρειαζόταν την προβολή που προσφέρει το βραβείο αλλά κάτι τέτοια (περιμένετε να φορτώσει μέχρι να πάει στο ποστ) με έκαναν να το ξανασκεφτώ.

Πάντως συντάσσομαι κι εγώ με την εκπεφρασμένη άποψη του mr.grieves ότι ναι, το Let England Shake είναι τρομερός δίσκος, αλλά έλειπαν από τη λίστα τρία (συν ένα που δεν ανέφερε ο συνάδελφος) από τα καλύτερα φετινά albums που τυχαίνει να είναι και εκ Βρετανίας. Σε σχέση με όσα υπήρχαν στη λίστα ναι, ήταν το καλύτερο, αν και υπήρχε και ισχυρή αντιπολίτευση από το εξαιρετικό Diamond Mine των King Creosote και Jon Hopkins.

Όπως και να'χει, μπράβο στη λατρεμένη μας Ντορσετιανή και καλοφάγωτα τα 20 χιλιάρικα! Μέχρι νεωτέρας, θα πάμε πίσω στις αρχές του ποστ αυτού και στον φετινό δίσκο των Ganglians...

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 17/8/10

Ανακοινώθηκαν πρόσφατα οι υποψηφιότητες για τα βραβεία Mercury. Είχαμε κάνει τον απαραίτητο σχολιασμό στις υποψηφιότητες του '08 αλλά επειδή μια φορά γίνονται αυτά δεν αναφέραμε τι συνέβη πέρυσι.

Για σένα λοιπόν, τίμιε αναγνώστη, που περιμένεις το some beans για να ενημερωθείς και ανυπομονείς να μάθεις τον νικητή των βραβείων που ανακοινώθηκε πέρυσι τον Σεπτέμβρη, η προσμονή έλαβε τέλος. Η Speech Debelle (ποιά;) ήταν η θριαμβεύτρια των περυσινών βραβείων κερδίζοντας στο photo finish(λέμε τώρα) αρκετούς μέτριους δίσκους αλλά και το τρομερό Two Suns της Bat For Lashes.

Η Speech Debelle εφαγώθη απο τη μαρμάγκα βέβαια. Καθώς όχι μόνο είχε απογοητευτικές πωλήσεις ακόμα και μετά τη βράβευση, αλλά τσακώθηκε με την εταιρεία της με αποτέλεσμα να μείνει «ορφανή», ενώ έφτασε να γιουχάρεται ακόμα και απο τους φαν των Take That σε μια διοργάνωσή τους για το promotion του ολόδικού τους βιντεοπαιχνιδιού καραόκε.

Για τόσο χαμηλά μιλάμε δηλαδή.

Γενικά πάντως τα Mercury κάνουν παράξενες επιλογές που εξηγούνται όμως απλά. Όταν ψηφίζεται κάποιο βρετανικό άλμπουμ για το καλύτερο της χρονιάς ο βασικός στόχος είναι να αυξηθούν οι πωλήσεις του και να βοηθηθεί ο καλλιτέχνης. Για παράδειγμα το 2002 ο David Bowie, οι Streets και ο Roots Manuva τα πήγαιναν αρκετά καλά στις πωλήσεις τους ώστε να μη χρειάζονται το δεκανίκι των Mercury's. Δεκανίκι που το χρειάζονταν η Ms. Dynamite (ασχέτως αν χάθηκε και αυτή στην πορεία).

Βέβαια πρέπει να διατηρείται και μια λογική αφού το να κερδίσει ο Roni Size το 1997 το OK Computer, το Fat of the Land, το Dig Your Own Hole, το Vanishing Point, διάβολε ακόμα και το Spice των Spice Girls δεν εξηγείται απο κάνενα παράλληλο σύμπαν και καμμία κούφια γη.

Φέτος λοιπόν υπάρχουν αρκετοί καλοί δίσκοι (περισσότεροι απο πέρυσι) υποψήφιοι. Ξεχωρίζουν οι XX, η Laura Marling, οι Foals, οι I Am Kloot, η Corine Bailey Ray και ένα σκαλί πάνω απο όλους αυτούς οι Wild Beasts με το Two Dancers. Δε χρειάζεται να σας πούμε ποιόν υποστηρίζουμε.

Όπως έχετε καταλάβει όμως θα κερδίσει ένας απο τους υπόλοιπους. Και καλά να κερδίσει ένας απο αυτούς που αναφέραμε. Δεν είναι καθολου απίθανο να κερδίσουν οι Biffy Clyro, ο Dizze Rascal ακόμα και το φεστιβάλ χασμουρητών Mumford & Sons.

Αν ποντάραμε πάντως θα βάζαμε τα λεφτά μας στην Laura Marling (νεαρή γλυκιά αγγλιδούλα και την εκτιμούν στο νησί) .

Στις 4 Οκτωβρίου κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ των Clinic με τίτλο Bubblegum. Κάποιος τρισαθλιος στο ίντερνετ έπαιξε με τα συναισθήματά μου και, αντί να ακούσω τον περι ου ο λόγος ανεμενόμενο δίσκο, είχε τοποθετήσει μέσα στον φάκελο τραγούδια των Pure Morning (του προ Clinic συγκορτήματος του μικρού θεούλη Ade Blackburn) απο μια συλλογή που κυκλοφόρησαν το 1996 με τίτλο 2 Inch Helium Buddha.

Τελικά βγήκε σε καλό αυτή η παρεξήγηση μιας και υπάρχουν πολλά καλά αυθεντικά '90s rock κομμάτια, αν και πιο «βαριά» σε σχέση με τους Clinic, ενώ ήταν μια καλή ευκαιρία να ακούσουμε τον Ade Blackburn να τραγουδά σαν κανονικός άνθρωπος. Επειδή όμως τον προτιμούμε σαλεμένο και περίεργο ανυπομονούμε για το Bubblegum.

Μέχρι τότε μπορείτε να ακούσετε δύο κομμάτια απο το Two Inch Helium Buddha με μια απλή κίνηση:
- "All The Guest Smile So Sweetly"
- "Harrison"

Μιας και αναφέραμε νωρίτερα τις Spice Girls θυμηθήκα διάφορες ένοχες απολαύσεις (ηλίθιος όρος παρεμπιπτόντως) . Το "Wannabe" ας πούμε ήταν μία απο αυτές. Η πιο πρόσφατη τέτοια είναι αυτό το πολύ γλυκούλι κομματάκι των Paramore. Ε, ναι λοιπόν ακόμα και το some beans έχει καρδιά που μπορεί να ραγίσει.

Tweet

Meet me beneath the moon/ Don't go too soon

Μια από αυτές τις μέρες ο Turner κατάφερε να αποσπάσει μια μικρή νίκη απέναντί μου. Ο λόγος είναι ότι άκουσα το περσινό album που έβγαλε μαζί με την κινητήρια δύναμη των Rascals (χαχαχα) Miles Cane , υπό την αμφίεση Last Shadow Puppets, και τίτλο The Age Of The Understatement. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αν μου έλεγαν ότι ο frontman των Artctic Monkeys και ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος από τα εργαστήρια του N.M.E., θα έβγαζαν ένα δίσκο που θα ήθελαν να είχε επιρροές Scott Walker, θα έλεγα πολλές κακές λέξεις, οι οποίες συνοψίζονται με την ευγενική φράση «Είναι μια πολύ κακή ιδέα».

Βέβαια ένα τέτοιο σχέδιο θα πούλαγε σαν τρελό στην Αγγλία, και οι χτυπημένοι από την ανομβρία star κριτικοί θα συνέχιζαν την γελοία ιστορία περί ιδιοφυΐας του Turner. Απόδειξη, η υποψηφιότητα του άλμπουμ για το Mercury Award. Σε ένα ζάπινγκ μου να πετύχω το δεύτερο single του δίσκου των L.S.P. "Standing Next To Me". Ξεκίνησα να το βλέπω πλήρως προκατειλημμένος κοροϊδεύοντας την faux sixties ατμόσφαιρα. Όταν τελείωσε το σύντομο κομμάτι πρέπει να πω ότι δειλά παραδέχτηκα πως δεν ήταν άσχημο. Οπότε βρήκα τον δίσκο και ξεκίνησα να τον ακούω.

Αρχίζει κάπως μουδιασμένα και με την αίσθηση ότι ακούς κάποια πεταμένα στα σκουπίδια outtakes του πρώιμου Scott Walker. Παρ'όλα αυτά, περίπου από το "The Chamber" και έπειτα το άλμπουμ αρχίζει και αποκτά μια προσωπικότητα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου απολαμβάνω τη φωνή του που μέχρι τώρα μου ακουγόταν σαν το μικρό μου ξαδερφάκι όταν απαιτούσε να το αφήσω να παίξει με τα αυτοκινητάκια. Η φωνή του ακούγεται πιο ενήλικη, πλήρης, γεμάτη, υποβοηθούμενη και από τις πολύ ευχάριστες αρμονίες του ηγέτη των Rascals (χαχαχα) και σε μερικά σημεία ειδικά προς τα τελευταία κομμάτια του δίσκου καθησυχαστική και θα τολμούσα να πω όμορφη. Συν σε όλα αυτά βάλτε τη στρατολόγηση του Owen Pallet ώστε να αναλάβει την ορχηστρική οργάνωση του δίσκου, με αποτέλεσμα οι μελωδίες να είναι ολοκληρωμένες και με την απαραίτητη δόση μυστηρίου, με κορυφαίο το μελαγχολικά ηλιόλουστο, ανατριχιαστικά όμορφο "Meeting Place", και τελικά όλος ο δίσκος να είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από τους Arctic Monkeys καθιστώντας το Age Of The Understatement το πιο σημαντικό επίτευγμα του Turner και του ιθύνοντος νου των Rascals (χαχαχα) μέχρι σήμερα.

Αν πίστευα ποτέ ότι ο Turner έχει μέλλον, είναι τώρα. Και ελπίζω να εφαρμόσει στους Arctic Monkeys και στον πάντα περίεργο τρίτο δίσκο που τους περιμένει κάποια από τα κόλπα που έμαθε με τους Last Shadow Puppets.

Tweet