Best of 2023

Τραγούδια της χρονιάς:

20. Cloth - "Secret Measure" (Secret Measure - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

19. Animal Collective - "Soul Capturer" (Isn't It Now? - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

18. James Blake - "Tell Me" (Playing Robots Into Heaven - buy from Amazon.co.uk)

17. Yo La Tengo - "Miles Away" (This Stupid World - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

16. Romy - "Loveher"  (Mid Air - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

15. Sleaford Mods - "Rhythms of Class" (UK GRIM - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

14. Jessie Ware - "That! Feels Good!" (That! Feels Good! - buy from Amazon.co.uk)

13. Boygenius - "$20" (The Record - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

12. Miss Grit - "Follow the Cyborg" (Follow the Cyborg - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

11. Fever Ray - "Shiver" (Radical Romantics - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

10. ANOHNI and the Johnsons - "Why Am I Alive Now?"(My Back Was A Bridge For You To Cross

 - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

9..Arooj Aftab, Vijay Iyer & Shahzad Ismaily - "Haseen Thi" (Love In Exile - buy from Amazon.co.uk)

8. H. Hawkline - "I Need Him"(Milk For Flowers - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

7. Caroline Polachek - "Butterfly Net"(Desire, I Want To Turn Into To You - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

6. Liela Moss (feat. Gary Numan) - "Vanishing Shadows" (Internal Working Model - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

5. John Cale - "Out Your Window" (Mercy - buy from Amazon.co.uk)

4. Depeche Mode - "Before We Drown" (Memento Mori - buy from Amazon.co.uk)

3. Squid - "The Blades" (O Monolith - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

2. DM Stith (feat. My Brightest Diamond) - "In the Gloom" (Fata Morgana - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

1. Mitski - "The Deal" (The Land Is Inhospitable and So Are We - buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)  

Άλμπουμ της χρονιάς:

Honorable Mentions:

The Church - The Hypnagogue, Bombay Bicycle Club - My Big Day

30. King Creosote - I DES (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

29. Caroline Polachek - Desire, I Want to Turn Into You (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

28. L'Rain - I Killed Your Dog (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

27. Shana Cleveland - Manzanita (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

26. Liela Moss - Internal Working Model (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

25. Jessie Ware - That! Feels Good! (buy from Amazon.co.uk)

24. Meg Baird - Furling (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

23. BC Camplight - The Last Rotation of Earth (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

22. Gaz Coombes - Turn The Car Around (buy from Amazon.co.uk)

21 .Juni Habel - Carvings (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

20. Pozi - Smiling Pools (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

19. The Clientele - I Am Not There Anymore (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

18. Miss Grit - Follow the Cyborg (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

17. Slowdive - Everything Is Alive (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

16. Mitski - The Land is Inhospitable and So Are We (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

15. John Cale - Mercy (buy from Amazon.co.uk)

14. Romy - Mid Air (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

13. Wilco - Cousin (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

12. The WAEVE  - The WAEVE (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

11. ANOHNI & The Johnsons - My Back Was A Bridge For You To Cross (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

10. Anjimile - The King (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

9. Sigur Rós - ÁTTA (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

8. Bdrmm - I Don't Know (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

7. Complete Mountain Almanac - Complete Mountain Almanac (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

6. Squid - O Monolith (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

5. Modern Nature - No Fixed Point in Space  (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

4. This Is the Kit - Careful of Your Keepers (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

3. PJ Harvey - I Inside the Old Year Dying (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

2. DM Stith - Fata Morgana (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

1. The Murder Capital - Gigi's Recovery (buy from Amazon.co.uk | Bandcamp)

Tweet

2011: Μουσικά άλμπουμ, part 2

Άργησα αλλά τα κατάφερα... Επιτέλους, το some beans μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του και ν'ακούσει καινούριους δίσκους (αν κι εγώ έλεγα στον mr.grieves να βάλει ό,τι θέλει, αλλά ο αυτιστικός Αιγόκερως που τόσο επιμελώς κρύβει τον εμπόδιζε) και όλοι εσείς εκεί έξω να σταματήσετε να αναρωτιέστε πού χάθηκα εγώ και η λίστα μου και να κοιμηθείτε ήσυχοι το βράδυ.

40. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
Ξέρετε ότι εδώ στο some beans έχουμε μια προτίμηση στα πράγματα που βάζουν την ουσία πάνω από το στυλ. Που και που όμως υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις και αυτός ο δίσκος είναι μια απ'αυτές. Για έναν τύπο με διδακτορικό στην πολιτική φιλοσοφία, το φιλαράκι του Panda Bear και του Ariel Pink μας δίνει σίγουρα λίγα πράγματα να συζητήσουμε αλλά μπόλικα να χορέψουμε σε αυτόν τον πασπαλισμένο με χρυσόσκονη δίσκο που αστραφτοκοπάει κάτω απ'τις ντισκόμπαλες. Σα να κουμαντάρει μια μπάντα που από τα '80s έχει διακτινιστεί στο 2012, για να μην πω '30, ο Αμερικανός μουσικός μας σέρβιρε γενναίες δόσεις γνήσιου διαγαλαξιακού fun στο οποίο στάθηκε αδύνατο να πούμε όχι.
Για παράδειγμα: John Maus - "Keep Pushing On"

39. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
Συνεχίζοντας από το προηγούμενο νούμερο, ιδού κι άλλο ένα δείγμα των εξαιρέσεων από τον κανόνα που λέγαμε. Κάποια στιγμή στις αρχές της χρονιάς η μοναδική φράση που μου ερχόταν στο μυαλό όταν άκουγα το (όχι και τόσο χιλιανό) όνομα του Χιλιανού μουσικού ήταν «μας πρήξανε». Μετα από 2-3 ακροάσεις, όμως, το ντεμπούτο του άρχισε να δικαιολογεί, έστω και σε μικρό βαθμό, τον διαφημιστικό φόρτο που ξοδεύτηκε για χάρη του. Ένα ελαφρώς σκοτεινό ηχητικό μικροσύμπαν με έναν ήρεμο συναισθηματικό αναβρασμό μέσα του, κυλούσε αβίαστα και γραμμικά πάνω σε καλοξεσκονισμένα, αργόσυρτα beats και σε προσκαλούσε μέσα του, ειδικά κάτι συννεφιασμένα Κυριακάτικα πρωινά.
Για παράδειγμα: Nicolas Jaar - "I Got A Woman"

38. Lykke Li - Wounded Rhymes
Ένας ποπ δίσκος που δεν έχει ιδιαίτερα hooks, δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστος, ούτε ανέμελος. Η νεαρή Σουηδέζα από τον πρώτο της δίσκο δεν έμοιαζε να έχει στο μυαλό της την «τέλεια ποπ» και στον δεύτερο το επιβεβαίωσε. Κομμάτια που στα χέρια άλλων θα ήταν κλασικά χαρωπά χιτάκια έχουν εδώ έναν λεπτό μανδύα μελαγχολίας ριγμένο πάνω τους, ενώ άλλα μεταμορφώνονται στην πορεία -όπως το "Sadness Is A Blessing" που ξεκινάει σαν μια ακόμα κόπια από τη συνταγή του Phil Spector για να καταλήξει σε ένα μίνι '80s παραλήρημα. Αυτές οι μικρές αλλοιώσεις, μπολιάσματα, μπασταρδέματα, πείτε τα όπως θέλετε, έκαναν τελικά τη διαφορά. Ίσως να φταίει και η κάπως αδέξια αλλά χαριτωμένη και εκφραστική φωνή της. Όπως και να'χει, το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος που μας έκλεινε πονηρά το μάτι και δεν μπορούσαμε παρά να τον συμπαθήσουμε.
Για παράδειγμα: Lykke Li - "I Know Places"

37. Micachu & the Shapes/ London Sinfonietta - Chopped & Screwed
Πριν ξεκινήσουμε να ακούμε αυτό το δίσκο για πρώτη φορά φέραμε στο μυαλό μας την προηγούμενη δουλειά της Micachu και των Σχημάτων της, μια δόση από χρωματιστή πειραματική ποπ με πολλά χαρούμενα χλαπατσίμπαλα. Όλα αυτά ξεχάστηκαν με το που μπήκαν οι πρώτες νότες από τη συνεργασία τους με τη Sinfonietta του Λονδίνου -σίγουρα δεν υπάρχει εδώ η έννοια της «ποπ» όπως την ξέρουμε. Υπάρχουν όμως μελωδίες που αναπτύσσονται, ζουν για λίγο και μετά πεθαίνουν ανάμεσα στα ηχητικά χαλάσματα από αλλοπαρμένα έγχορδα και κρουστά. Μια πρακτικά ενιαία σύνθεση που απλώνεται στα 33 της λεπτά σαν πίνακας του Kandinsky και σε προκαλεί να την ξεκοκαλίσεις αλλά ταυτόχρονα και να αφεθείς σε αυτήν και στα συναισθήματα που αυθόρμητα σου φέρνει. Επιλέξαμε κάθε φορά το δεύτερο.
Για παράδειγμα: Micachu & the Shapes/ London Sinfonietta - "Everything"

36. Thurston Moore - Demolished Thoughts
Οι προσωπικοί δίσκοι των ηγετών των σπουδαίων συγκροτημάτων καταφέρνουν πολλές φορές να απαντούν στην απορία «πώς θα ακούγονταν τα τραγούδια των τάδε με ακουστικά όργανα;» και, αν μη τι άλλο, οι Sonic Youth πρέπει να έχουν μπει πολλές φορές στη θέση της λέξης «τάδε» στα μυαλά χιλιάδων μουσικόφιλων. Ο τρίτος προσωπικός δίσκος του ηγέτη τους έρχεται σε μια κομβική στιγμή καθώς, μετά από καμιά 30αριά χρόνια αδιάκοπης παρουσίας στις μουσικές επάλξεις, η συνοχή των SY απειλείται από το χωρισμό του με την «βασίλισσα» Kim Gordon. Και είναι αν μη τι άλλο παρήγορο το ότι εν έτει 2011, στα 53 του χρόνια, ο Thurston έδειξε να βρίσκεται σε εξαιρετική συνθετική φόρμα παραδίνοντάς μας έναν απολαυστικό ακουστικό δίσκο. Γλυκά έγχορδα συνοδεύουν την ακουστική κιθάρα που, παραδομένη στα θρυλικά χέρια του, δίνει τον τόνο κάθε κομματιού, πότε απειλητική και πυρετιασμένη και πότε αθώα και αγαπησιάρικη. Το μέλλον των Sonic Youth δεν ξέρουμε τι θα φέρει αλλά του Thurston φαίνεται μια χαρά.
Για παράδειγμα: Thurston Moore - "Illuminine"

35. Elbow - Build A Rocket Boys!
Από τις αρχές του 2011 είχαμε κυκλώσει στα μουσικά μας ημερολόγια κάμποσες ημερομηνίες κυκλοφορίας δίσκων που περιμέναμε με ανυπομονησία. Μια από τις πιο έντονα μαρκαρισμένες ήταν αυτή του δίσκου των Elbow, του follow-up στο, ιστορικό πλέον, The Seldom Seen Kid. Στα 3 χρόνια που μεσολάβησαν ο Guy Garvey είχε προλάβει να γίνει για μας κάτι περισσότερο από τον frontman μιας από τις μπάντες που αγαπούσαμε -ήταν (και είναι) πια κομμάτι της εβδομαδιαίας μας ζωής καθώς η βαθιά, χνουδωτή φωνή του συνόδευε σχεδόν κάθε τέλος στα Σαββατοκύριακά μας. Τον ακούγαμε να κάνει εκπομπή από δωμάτια ξενοδοχείου στην περιοδεία της μπάντας και μαθαίναμε για κάθε μπες-βγες από το στούντιο. Όταν κάποια Κυριακή ανακοίνωσε όλο χαρά ότι ο δίσκος είχε τελειώσει, ο ερχομός του ήταν για μας απλά το επόμενο βήμα σε μια διαδικασία που νιώθαμε ότι είχαμε παρακολουθήσει από κοντά. Αυτό το συναίσθημα του οικείου τελικά δεν ήταν μόνο για μας -ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα του δίσκου και ίσως αυτό να ήταν ένα μειονέκτημα: η ανοιχτή αγκαλιά του Guy και η εντυπωσιακή ικανότητά του να σε κάνει να αισθάνεσαι φίλος του ήταν πάντα εκεί στους δίσκους των Elbow αλλά αυτή τη φορά στήριξαν όλο το έργο πάνω της, με αποτέλεσμα να μοιάζει ότι όλα έγιναν έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί και να προβληθεί αυτό τους το (μεγάλο) ατού. Από την άλλη, και εδώ υπήρχαν υπέροχα, ολόζεστα σαν μάλλινες κουβέρτες κομμάτια από αυτά που χωρίς κόπο πλέον ξέρουν να γράφουν, ειδικά στο εξαιρετικό πρώτο μισό του δίσκου. Απλά θα θέλαμε να ήταν κάπως πιο αβίαστοι.
Για παράδειγμα: Elbow - "Neat Little Rows"

34. St Vincent - Strange Mercy
Για το συγκεκριμένο δίσκο νομίζω ότι αυτά που είπε ο mr.grieves με κάλυψαν απόλυτα. Ίσως στις πρώτες -λίγες- ακροάσεις να έψαξα κι εγώ, υποσυνείδητα, να ανακαλύψω ανάμεσα στα συρματοπλέγματα του Strange Mercy τις χαριτωμένες συνθέσεις της ναζιάρας Annie που γνωρίσαμε στο Marry Me και λατρέψαμε στο Actor. Το γεγονός ότι δυσκολεύτηκα με έκανε να την παραδεχτώ και να επιμείνω, και τελικά πέρασε το δικό της -είναι δύσκολο για σόλο μουσικό, και μάλιστα από εκείνους που επιμένουν να πιάνουν στα χέρια τους κυρίως κιθάρες, να θεσπίσει χαρακτηριστικό ήχο και να περιχαράξει ολόδικά του τετραγωνικά στο ηχητικό τοπίο του 2012. Κι όμως, η λεπτεπίλεπτη Annie το κατάφερε μέσα σε μόλις τρεις δίσκους. Της βγάζουμε το καπέλο κι ελπίζουμε να συνεχίσει με τον ίδιο δυναμισμό.
Για παράδειγμα: St Vincent - "Cheerleader"

33. Snowman - Absence
Ίσως ο πιο ενιαίος στην ατμόσφαιρά του δίσκος της περσινής χρονιάς μας ήρθε από τη μακρινή Αυστραλία. Ακούγοντάς τον νιώθεις σα να βρίσκεσαι σε τελετή κάποιας μυστικιστικής θρησκείας καθώς μακρινές φωνές ψέλνουν με σχεδόν τρομακτική αφοσίωση πάνω από tribal κρουστά και απειλητικά ψυχρές κιθάρες. Η απόσταση που μοιάζουν να κρατούν με κάποιο περίεργο τρόπο σε τραβάει πιο μέσα σαν άλλο Indiana Jones in the Temple of Doom. Κρίμα που πάνω που τους μάθαμε αναγκαζόμαστε, λόγω του love story της Ισλανδής μπασίστριας με τον ντράμερ, να τους «ξεχάσουμε» αλλά τουλάχιστον πρόλαβαν να μας αφήσουν αυτό το μικρό διαμάντι.
Για παράδειγμα: Snowman - "Hyena"

32. The Unthanks - Last
Ένα ταξίδι πολύ πίσω στο χρόνο και στην παλιά Αγγλία μας πάει η Rachel Unthank μαζί με την αδερφή της και τη μπάντα τους. Τραγούδια που έρχονται από μια άλλη εποχή και από μια ζωή που μοιάζει πολύ μακρινή, κι όμως αγγίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο χωρίς προσπάθεια. Το παραδοσιακό χρώμα της φωνής της Rachel εντείνει την ατμόσφαιρα και οι υπέροχες ενορχηστρώσεις των Unthanks, με πνευστά και έγχορδα που δίνουν βάθος στον ήχο τους, στηρίζουν με χάρη το σύνολο. Ένας δίσκος που ακούγοντάς τον μπορείς σχεδόν να μυρίσεις το άχυρο και ν'ακούσεις τη φωτιά που τριζοβολάει κάτω απ'τη μαντεμένια χύτρα, ακόμα κι όταν βρίσκεσαι στο σπίτι σου με την αυτόνομη θέρμανση αναμμένη και το κοντινότερο άχυρο βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά.
Για παράδειγμα: The Unthanks - "Last"

31. Bombay Bicycle Club - A Different Kind of Fix
Στο κρίσιμο σταυροδρόμι του τρίτου δίσκου, όταν πια η στάμπα (και η πανταχόθεν συμπάθεια) του «νέου ονόματος» ξεφτίζει, είναι η ώρα που πρέπει να πάρει μια μπάντα τις μεγάλες αποφάσεις και να προχωρήσει τον ήχο της λίγο παρακάτω έτσι ώστε να «μαρκάρει» το territory της στο μουσικό στερέωμα. Οι Λονδρέζοι που είχαμε καταχωρήσει στη λίστα με τίτλο «ανούσια hype από αυτά που ανεβοκατεβάζει για πλάκα το ξεπεσμένο ΝΜΕ» το έκαναν, αφήνοντας πίσω το κάπως generic britrock τους για έναν δίσκο που έσφυζε από αυτοπεποίθηση, χαλαρούς ρυθμούς, φωτεινές κιθάρες και έξυπνες, «οικονομικές» μελωδίες και ριφάκια. Οι πόντοι που χάνουν από κάποιο (αναπόφευκτο) filler τους επιστρέφονται λόγω του ότι τα highlights είναι ουκ ολίγα αλλά και εντυπωσιακά, και η προσπάθεια που έκαναν έγειρε τη ζυγαριά σαφέστατα υπέρ τους.
Για παράδειγμα: Bombay Bicycle Club - "Take the Right One"

30. Tom Waits - Bad As Me
Σε μια εποχή που κινείται με τρομακτικές ταχύτητες και οι μουσικοί έχουν διάρκεια «ζωής» που μετριέται ακόμα και σε μήνες είναι χρήσιμο να υπάρχουν τριγύρω τύποι σαν τον Tom Waits για να θυμίζουν στους πάντες πώς είναι να έχεις ξεκινήσει την καριέρα σου πριν από 40 χρόνια και, το σημαντικότερο, να τη συνεχίζεις ακόμα με πάθος και ζέση. Γιατί ο μπαρμπα-Θωμάς δεν είναι εδώ τιμής ένεκεν, ούτε σηκώσαμε τα πιτσιρίκια για να κάτσει ο παππούς. Ο παππούς είναι εδώ για να δείξει σε πολλούς από αυτούς πώς γίνεται, πώς φτιάχνονται δίσκοι με 13 κομμάτια που μπορείς να τους ακούς από την αρχή ως το τέλος ξανά και ξανά, πώς γράφονται, μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, με τέτοια ευκολία κομμάτια τόσο διαφορετικά μεταξύ τους και, φυσικά, πώς λέγονται οι ιστορίες οι καλές, αυτές που κάνουν τα «εγγονάκια» ν'ακούν με ανοιχτό το στόμα και να ζητάνε κι άλλο. Ο γέρος είναι μάστερ σε όλα τα παραπάνω και ειδικά στο τελευταίο.
Για παράδειγμα: Tom Waits - "Back in the Crowd"

29. Wye Oak - Civilian
Τους Wye Oak τους είχαμε γνωρίσει το 2008 ως ένα από τα πολλά νέα ονόματα της εποχής, αλλά τίποτα στον ήχο τους δεν έδειχνε ότι σύντομα θα έκαναν έναν από τους πιο πλήρεις ροκ δίσκους των τελευταίων χρόνων. Κι όμως, το συγκρότημα από τη Βαλτιμόρη το κατάφερε, δείχνοντας απλά λίγη περισσότερη από ό,τι έχουμε συνηθίσει εσχάτως τσαχπινιά και χάρη στη χρήση των απλών, συνηθισμένων συστατικών του ήχου μιας indie rock μπάντας. Τα κιθαριστικά κύματα είναι μετρημένα και διακριτικά, ξεφεύγοντας μόνο σε λίγα και προσεκτικά διαλεγμένα σημεία, ενώ η Jenn Wassner με τη δωρική ερμηνεία της προσφέρει ένα αντιστάθμισμα παρόμοιας αυτοσυγκράτησης. Όλα παραμένουν σε τέλεια ισορροπία μέχρι το τέλος, κι αν αυτό δεν ακούγεται και τόσο «ροκ», ίσως και να είναι ο λόγος που το Civilian ήταν ο πρώτος χρονικά δίσκος που έκλεισε αμέσως θέση στη λίστα μας.
Για παράδειγμα: Wye Oak - "Civilian"

28. Wilco - The Whole Love
Οι τελευταίοι δίσκοι των Wilco, για την ακρίβεια όλοι από το A Ghost Is Born και μετά, έχουν καταγράψει το ταξίδι της μπάντας προς την ωριμότητα. Στο The Whole Love το ταξίδι αυτό συνεχίζεται, φροντίζουν όμως να το κάνουν πιο ενδιαφέρον χαζεύοντας στο δρόμο μουσικές φωτογραφίες, δικές τους (τα "Art of Almost" και "Born Alone" θα έβρισκαν άνετα θέση στο Yankee Hotel Foxtrot ενώ το "One Sunday Morning..." στο Sky Blue Sky) ή και άλλων (το "I Might" και το "Sunloathe" φορούν βαριά αρώματα με βάση τους όψιμους Beatles, ενώ το έντονο φλερτ τους με τους επίσης όψιμους Pink Floyd εξακολουθεί να υπάρχει). Το τελικό αποτέλεσμα τους κάνει να δείχνουν ξανά ξύπνιοι και με νέα όρεξη για εξερεύνηση, έστω και του παρελθόντος (τους).
Για παράδειγμα: Wilco - "Sunloathe"

27. Panda Bear - Tomboy
Να και κάτι που δεν το περίμενα ούτε εγώ η ίδια. Όταν όλη η hipster κοινότητα εκστασιαζόταν με το Person Pitch προσπαθούσα να καταλάβω προς τι ο τόσος ενθουσιασμός για ένα δίσκο που έμοιαζε να έχει να επιδείξει ένα και μόνο κόλπο και 8 απειροελάχιστα διαφορετικές μεταξύ τους εφαρμογές του. Έτσι, πλησίασα το Tomboy με όλες τις επιφυλάξεις που έχει κανείς όταν τον πάνε για φαγητό σε ένα ακριβό εστιατόριο όπου έχει φάει παλιότερα ένα πολύ μέτριο γεύμα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, δε μου πήρε πάνω από 2-3 ακροάσεις για να διαπιστώσω ότι μου άρεσε, και μάλιστα πολύ. Το εν λόγω κόλπο είναι πάντα παρόν αλλά αυτή τη φορά ο Lennox θυμήθηκε να γράψει όμορφες μελωδίες που να μη μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, αλλά και να προσθέσει διάφορα ηχητικά στολίδια που βοηθούν ώστε να διαμορφώνεται ένα ξεχωριστό σκηνικό για κάθε τραγούδι. Ναι, μερικές φορές ξεχειλώνει τις συνθέσεις ενώ δε χρειάζεται και κάποιες από αυτές δεν είναι αρκετά δυνατές για να υποστηρίξουν έναν δίσκο 16 (!) κομματιών αλλα, αν μη τι άλλο, με κάνει να βρίσκω έως και θελκτική την ιδέα να ξαναπάω για φαγητό στο μαγαζί του.
Για παράδειγμα: Panda Bear - "Tomboy"

26. Timber Timbre - Creep On Creepin' On
'Ενα πιάνο. μερικά κρουστά, κιθάρες μόνο για συνοδεία και μια καλή κάβα. Αυτά μοιάζουν να αποτελούν όλο κι όλο τον κόσμο των Timber Timbre, σα να βρίσκονται κλεισμένοι για μήνες σε ένα παλιό σπίτι και έξω ο χειμώνας να λυσσομανάει. Δεν ακούγονται πάντως διόλου δυσαρεστημένοι με την κατάσταση καθώς φτιάχνουν τη μουσική τους με αυτά τα λίγα που έχουν στη διάθεσή τους. Κάποιες στιγμές μάλιστα μοιάζει να τη φτιάχνει το ίδιο το σπίτι, σαν οι τοίχοι να σκύβουν πάνω από τη μπάντα καθώς παίζει μέσα στο ίδιο πάντα μισοσκότεινο δωμάτιο. Ένας χειμωνιάτικος δίσκος που μπορεί να σου κρατήσει τέλεια παρέα όταν μένεις μέσα.Για παράδειγμα: Timber Timbre - "Black Water"

25. The Soft Province - The Soft Province
Ο Jace Lasek έκανε ένα διαλειμματάκι από τη μουσική του συνύπαρξη με την Olga Goreas παίρνοντας μαζί του τον Michael Gardiner για να κάνουν το κομμάτι τους. Το αποτέλεσμα ακούγεται πιο χαλαρό, πιο τζαμάτο και εν τέλει πιο χαρούμενο από τον κάπως κλειστοφοβικό και σκοτεινό κόσμο των Besnard Lakes (που πάντως μας αρέσει εξίσου). Ακριβώς δηλαδή όπως θα περίμενε κανείς το αποτέλεσμα της δουλειάς μιας αντροπαρέας που βγαίνει να ξεσκάσει από τη συζυγική ζωή. Δείτε το και σαν bachelor party.
Για παράδειγμα: The Soft Province - "Lazy Minds Die"

24. The Horrors - Skying
Αν του το έλεγε κανείς του κακομοίρη του Jim Kerr ότι θα υπήρχε δίσκος το 2011 που θα μνημόνευε τη μουσική κληρονομιά που άφησε αυτός και η μπάντα του θα έχυνε δάκρυα συγκίνησης και δικαίωσης. Κι όμως, όχι απλά υπήρξε αλλά ήταν και από τους πλέον παινεμένους της χρονιάς από τα βρετανικά μέσα. Αυτή η τολμηρή, για πολλούς, επιρροή ήταν που έδινε φρεσκάδα στον ήχο ολόκληρου του δίσκου, ο οποίος την πάντρευε με την εξίσου εμφανή, αλλά πολύ πιο cool στα μάτια των κριτικών, επίδραση των Suede. Θα πει κανείς, μα τί κάνει τόσο καλό έναν δίσκο με τόσο προφανείς επιρροές; Οι πολύ δυνατές συνθέσεις του Faris Badwan θα απαντήσουμε εμείς, χωρίς τις οποίες δεν θα αποκτούσαν υπόσταση οι όποιες επιρροές, αλλά και το μπόλιασμά τους με τον σύγχρονο ήχο των Horrors. Ένας ουρανός συννεφιασμένος από ατμοσφαιρικά keyboards δέχεται βροχή και ενίοτε κεραυνούς από κιθάρες και τρεις μουσικές δεκαετίες συντήκονται σε ένα πολύ ομοιόμορφο και ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.
Για παράδειγμα: The Horrors - "Monica Gems"

23. Metronomy - The English Riviera
Μια φιδίσια rhythm section παντρεύεται με στρώσεις από μικρές, γλυκές μελωδίες από κιθάρες, πλήκτρα ή φωνές. Τα παιδιά που σκαρώνουν μαζί είναι εθιστικά όταν τ'ακούς αλλά σε σηκώνουν κι από την καρέκλα και σέρνουν τα πόδια σου να κουνηθούν χωρίς καλά-καλά να το καταλάβεις. Οι Metronomy, μετά από κάμποσα χρόνια και δυο δίσκους, πιάνουν επιτέλους την καλή με τον τρίτο και φαρμακερό, έναν περίεργο συνδυασμό feel-good μελαγχολίας που αντικατοπτρίζεται τέλεια και στον τίτλο -κάτι παραπάνω ξέρουν αφού σπούδασαν στο Brighton και το έχουν δει πώς είναι το καταχείμωνο. Ένα τέλειο soundtrack για βόλτες στην πόλη με παρέα.
Για παράδειγμα: Metronomy - "The Look"

22. High Llamas - Talahomi Way
Αυτό πάλι ήρθε από το πουθενά. Ή μάλλον από το 1996. Από τότε περίπου είχα να ακούσω νέα για τους Λονδρέζους που εκείνα τα χρόνια ήταν από τα hot ονόματα που γούσταρε κάθε indie παιδί που σεβόταν τον εαυτό του. Εμένα, που δεν ήμουν indie παιδί και ούτε με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα, τότε δε μου πολυάρεσαν -μου φαίνονταν υπερβολικά χαλαροί και χαρούμενοι και αν ήθελα ηλιόλουστη ποπ υπήρχαν δεκάδες άλλοι που πίστευα ότι την έφτιαχναν καλύτερα (οι Rentals ας πούμε). Με τον καιρό μπήκαν στην άκρη και, όταν η παλίρροια της Britpop υποχώρησε, πίστεψα ότι σβήστηκαν κι αυτοί από το χάρτη όπως και τόσοι άλλοι. Κι όμως, εξακολούθησαν να υπάρχουν στο περιθώριο, βγάζοντας έναν δίσκο κάθε 4 χρόνια περισσότερο ως χόμπι. Και να που εν έτει 2011 κατάφεραν να με εκπλήξουν ευχάριστα, με έναν απολαυστικό δίσκο υπέρκομψης και νοσταλγικής ποπ που μοιάζει να φτιάχτηκε για να γίνει soundtrack στις Διακοπές του κου Ιλό. Ίσως η πιο όμορφη καλοκαιρινή μουσική που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια.Για παράδειγμα: High Llamas - "Take My Hand"

21. Gruff Rhys - Hotel Shampoo
Ο πανέξυπνος Ουαλός μάστορας της ποπ επέστρεψε με τη δεύτερη δόση από καθαρά δικές του συνθέσεις, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το εξαιρετικό Candylion του 2007. Έχοντας κερδίσει το δικαίωμα να ξεδίνει μια στις τόσες από την day job -την παραγωγή σπουδαίων δίσκων με τους Super Furry Animals- το εξασκεί εδώ με ενθουσιασμό καθώς μας παρουσιάζει μια ακόμα συλλογή από κλασικά τραγούδια από την λατρεμένη πένα του, ντυμένα με τα πιο πρόχειρα καλοκαιρινά τους και έτοιμα να βγουν στο δρόμο να παίξουν. Παρ'όλο που κάποιες μελωδίες ίσως μοιάζουν οικείες και κάποιες ιδέες τις έχει ξαναχρησιμοποιήσει, γεγονός παραμένει ότι πρόκειται για έναν δίσκο (σχεδόν) τέλειας ποπ μουσικής από την αρχή ως το τέλος που έρχεται να προστεθεί στο ήδη εντυπωσιακό οπλοστάσιο ενός από τους κορυφαίους Βρετανούς τραγουδοποιούς της τελευταίας 20ετίας.
Για παράδειγμα: Gruff Rhys - "Vitamin K"

20. Dakota Suite - The Hearts of Empty
Μένει στο Λίβερπουλ, είναι φανατικός οπαδός της Everton και δουλεύει 8ωρα κάθε μέρα. Τί ακριβώς είναι που κάνει τον Chris Hooson τόσο ξεχωριστό που να τον μνημονεύουμε στο some beans; Είναι πολύ απλό -ο Chris, εκτός από όλα τα παραπάνω, είναι και ο κύριος Dakota Suite. Με αυτό το μυστηριώδες όνομα ηχογραφεί, με πολύ παραγωγικούς ρυθμούς. τη μελαγχολική, εσωτερική και με έντονα αρώματα jazz μουσική του, πότε με κάποιον συνεργάτη και πότε μόνος του. Στο The Hearts of Empty είναι ολομόναχος και η ατμόσφαιρα νυχτερινή και ήρεμη, με το μπάσο να κάνει πολλή και κάθε άλλο παρά αθόρυβη δουλειά. Καθησυχαστικό και ζεστό, ρέει σαν καλό ουίσκι με το οποίο θα ταίριαζε συγκλονιστικά.
Για παράδειγμα: Dakota Suite - "Congruences"

19. Raphael Saadiq - Stone Rollin'
Ο Raphael είχε δείξει δείγματα του πλούσιου ταλέντου του από τις προηγούμενες δουλειές του, αλλά πέρυσι τον είδαμε να τελειοποιεί την απολαυστική r'n'b με ολίγη από rock'n'roll που παράγει με τόση μαεστρία. Σε έναν χώρο και ένα στυλ μουσικής πολυφορεμένο και καταταλαιπωρημένο, ο Καλιφορνέζος μουσικός προσδίδει γενναίες, και απολύτως απαραίτητες, δόσεις ειλικρίνειας και αληθινής θέρμης, αλλά και φρέσκα, ολοζώντανα hooks τα οποία μοιάζουν να του βγαίνουν τόσο αβίαστα όσο η αναπνοή του. Άλλωστε, έχει κερδίσει μακράν τα περισσότερα «Τι είναι αυτό το ωραίο που ακούμε;» από φίλους που έχουν έρθει στα ιδιωτικά διαμερίσματα του some beans. Δέκα κομμάτια, όλα εν δυνάμει hits που, αν ζούσαμε σε έναν πιο δίκαιο κόσμο, θα του είχαν χαρίσει ένα σαλόνι γεμάτο με βραβεία και πλατινένιους δίσκους. Επειδή όμως ζούμε σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, ας ελπίζουμε τουλάχιστον να ικανοποιείται με τη σκέψη ότι οι (λίγοι) καλλιτέχνες σαν κι αυτόν κρατούν ζωντανή την κληρονομιά που άφησαν πίσω τους οι μύθοι της soul πριν πολλά, πολλά χρόνια.
Για παράδειγμα: Raphael Saadiq - "Stone Rollin'"

18. Antlers - Burst Apart
Μια φράση που χρησιμοποιήσε ο mr.grieves μιλώντας για το "No Widows" περιγράφει όλο τον κόσμο των Antlers: «Μας ξανακάνουν χάλια». Το Hospice μπορεί να ήταν μια ιστορία από μόνο του αλλά ο Peter Silberman δε φαίνεται να λυτρώθηκε λέγοντάς την. Εξακολουθεί να ακούγεται σα να δυσκολεύεται να πιστέψει ότι μπορεί κάποιος να τον αγαπάει και, με τη βοήθεια της μπάντας, το μεταδίδει εύκολα στον ακροατή, πόσο μάλλον τον ανυποψίαστο. Οι ήχοι του δίσκου είναι ως επί το πλείστον συνθετικοί, τα keyboards είναι περισσότερα από τις κιθάρες και αυτό εντείνει κι άλλο την ήδη μελαγχολική ατμόσφαιρα. Η μόνη αχτίδα αισιοδοξίας έρχεται με το γλυκόπικρο "Putting the Dog to Sleep" που κλείνει το δίσκο αλλά δεν είμαστε και σίγουροι, μπορεί να είναι οφθαλμαπάτη... Έστω κι έτσι, οι Antlers κατατάχθηκαν πλέον στις σταθερές δυνάμεις που θα περιμένουμε κάθε κυκλοφορία τους ανυπόμονα.
Για παράδειγμα: Antlers - "French Exit"

17. Bjork - Biophilia
Δεν ήξερα τι να περιμένω όταν εμφανίστηκε αυτός ο δίσκος, τέσσερα χρόνια μετά το Volta που δε με είχε ενθουσιάσει και με ένα ταρατατζούμ που δεν αφορούσε τη μουσική αλλά την android εφαρμογή που την περιείχε -και μιας και δεν έχουμε smartphones δεν μπορέσαμε ποτέ να δούμε και τι στο καλό ήταν αυτό τελικά. Όταν όμως η μουσική αυτή καθ'εαυτή προσγειώθηκε στα αυτιά μας, τότε όλα έμοιαζαν να βγάζουν νόημα -τουλάχιστον για εμένα γιατί ο mr.grieves είχε τις αμφιβολίες του. Πιο εσωστρεφές και λιτό από το Volta, το Biophilia ασχολείται με τα όσα συμβαίνουν στα έγκατα της γης (ένα θέμα που πάντα συγκινούσε την Bjork) και τα ανάγει στα όσα συμβαίνουν στα έγκατα της γυναικείας ύπαρξης. Δανείζεται ιδέες για το τι μπορεί να κάνει με την ανθρώπινη φωνή από το παρεξηγημένο Medulla αλλά εδώ τις συνοδεύει με σκληρό percussion και ψυχρά πλήκτρα με βιομηχανικό φινίρισμα και μαλακώνει το σύνολο με άρπες, κουδουνάκια και φυσικά την πάντα κυρίαρχη, αδάμαστη και απαστράπτουσα φωνή της που σε αυτό το γκρίζο φόντο λάμπει με όλα της τα χρώματα. Ένας δίσκος που δεν άργησε καθόλου να μας αποκαλυφθεί και μια σπουδαία επιστροφή από μια μυθική μουσικό.
Για παράδειγμα: Bjork - "Virus"

16. Alexander Tucker - Dorwytch
Ο Alexander Tucker είναι ένα από τα καλοκρυμμένα μυστικά της βρετανικής μουσικής, σαν το οποίο φανταζόμαστε πως υπάρχουν πολλά, πολλά ακόμα. Ένας τύπος που έχει περιπλανηθεί αρκετά στο μουσικό σύμπαν, μόνος ή με παρέα, αλλά τα τελευταία χρόνια κατάφερε να βγάλει στον αφρό την ιδιοσυγκρασιακή folk του. Όργανα τόσο πολυχρησιμοποιημένα όπως μια κιθάρα και ένα μαντολίνο του φτάνουν για να δημιουργήσει έναν ήχο που δε μοιάζει με κανενός άλλου, ένα επίμονο, τραχύ αλλά και φυσικό ηχητικό πλέγμα που, αν του δίναμε εικόνα, θα έμοιαζε πλεγμένο από σκληρά άχυρα. Και με αυτό ντύνει τα τραγούδια του που μοιάζουν να έχουν μια σκληροτράχηλη ομορφιά, σμιλεμένη από τη βροχή και τον αέρα, καθώς διηγούνται ιστορίες που θα περίμενες να ακούσεις δίπλα στο τζάκι σε ένα μικρό cottage στην αγγλική εξοχή. Ήρθε για να μείνει.
Για παράδειγμα: Alexander Tucker - "Red String"

15. The Amazing - Gentle Stream
Το Uncut προσπάθησε με όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή του να προωθήσει ως μία από τις αποκαλύψεις του 2011 τον Jonathan Wilson, αλλά εμείς στο συγκεκριμένο είδος έχουμε εδώ και χρόνια τον κρυμμένο όσο στο μανίκι μας και ήρθε η ώρα να τον ρίξουμε στο τραπέζι. Οι Σουηδοί The Amazing, «αδελφό» σχήμα των Dungen -όχι μόνο ηχητικά αλλά και επειδή ο drummer και βέβαια ο ήρωας της κιθάρας Reine Fiske είναι κοινοί στις δυο μπάντες- επέστρεψαν φέτος εμφατικά. Τα 8 κομμάτια του δίσκου τους είναι όλα επικών διαστάσεων, αν όχι στη διάρκεια τότε σίγουρα στη δομή, και οι χορταστικά πλούσιες ενορχηστρώσεις δεν αφήνουν κανέναν λάτρη της ψυχεδελικής folk των '70s παραπονεμένο. Τραγούδια γεροφτιαγμένα και καλοτάξιδα σαν σκαριά των απογόνων των Βίκινγκς, έτοιμα να βγουν στις παγωμένες βόρειες θάλασσες με τα αγκίστρια τους δολωμένα για καλή ψαριά.
Για παράδειγμα: The Amazing - "Gentle Stream"

14. TuneYards - W H O K I L L
Μου πήρε πού καιρό μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι η εκπληκτική φωνή που αποτελεί το συνδετικό υλικό αυτού του δίσκου ανήκε σε ένα πλάσμα γένους θηλυκού. Η πανέξυπνη ποπ όμως της Merrill Garbus δε χρειάστηκε καθόλου καιρό για να με πείσει. Ο αυθορμητισμός και ο ενθουσιασμός της θυμίζουν πιτσιρίκι σε κατάστημα με παιχνίδια καθώς ανακατεύει τον Prince με τον Captain Beefheart , και οι δυνατότητες της φωνής της, που ώρες ώρες θυμίζει ακόμα και Harry Belafonte, εκτοξεύουν τη φαντασία της σε ηχητικά τοπία που οι περισσότεροι συνάδελφοί της δεν μπορούν καν να πλησιάσουν. Ένα ξεσηκωτικό rollercoaster που σε παρασέρνει να σηκωθείς από την καρέκλα σου χωρίς καθυστέρηση.
Για παράδειγμα: TuneYards - "My Country"

13. British Sea Power - Valhalla Dancehall
Όπως είπα και πριν λίγες εβδομάδες, το Valhalla Dancehall ήρθε για να με κάνει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τους British Sea Power. Από την άλλη, ίσως να μην είχα και τόσο άδικο όλο τον προηγούμενο καιρό και απλά να έφτιαξαν επιτέλους το δίσκο που συνδύαζε όλα τα καλά που είχαν μέχρι τώρα -την εξυπνάδα, την ψαγμένη θεματολογία, το άφθονο χιούμορ, το cool- με συνθέσεις που πείθουν και κρατούν τον ακροατή, ή έστω τον αμφισβητία σαν κι εμένα. Ναι, κι εδώ υπάρχει λίγο filler -με 13 τραγούδια θα ήταν δύσκολο να το αποφύγουν- αλλά δεν είναι αρκετό για να επισκιάσει τα πολλά highlights. Πότε παίζουν στο γήπεδο των Smashing Pumpkins και τους κοντράρουν στα ίσα (ειδικά με το υπέροχο "Baby" θα λέγαμε ότι κερδίζουν) και πότε εντός έδρας οπότε σαρώνουν. Και να που ανεβαίνουν για πρώτη φορά με αξιώσεις στην Premier League.
Για παράδειγμα: British Sea Power - "Baby"

12. John Vanderslice - White Wilderness
Μπορεί το "Overcoat" να ήταν το «χιτάκι» του δίσκου του, όμως και σαν σύνολο φέτος ο Αμερικανός τραγουδοποιός μας παρέδωσε έναν υπέροχο δίσκο. Χρησιμοποιώντας ως βασικό συνθετικό του όπλο την ακουστική του κιθάρα και ενισχύοντάς την με σοφά και άριστα ενσωματωμένα πνευστά και έγχορδα, μας χάρισε 9 πανέμορφα τραγούδια για την αγάπη και την έλλειψη / απώλειά της. Από το τρυφερό εναρκτήριο "Sea Salt" μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε του "20K" όπου μια βουτιά σε έναν βυθό από έγχορδα μας λυτρώνει, ο John μας προσφέρει την κάθαρση μέσα από ζεστά τραγούδια από αυτά που δεν μπορούν να γράψουν όλοι.
Για παράδειγμα: John Vanderslice - "20K"

11. Grouper - A I A : Alien Observer / Dream Loss
Μπορεί νεόκοπες κοπελίτσες σαν τη Julianna Barwick να πήραν σημαντικό μερίδιο της δόξας για φέτος, αλλά αυτά τα κόλπα η Liz Harris τα έχει για πρωινό. Η δημιουργία ατμόσφαιρας με τη χρήση στρώσεων από φωνές και αγρίως παραμορφωμένες κιθάρες σε σκοτεινούς, υποβλητικούς τόνους είναι το σήμα κατατεθέν της και σ'αυτό είναι αξεπέραστη. Πόσο μάλλον όταν μας παραδίνει δυο σετ με το πιο έξοχο υλικό της εδώ και χρόνια, δυο δίδυμες ηχητικές μαύρες τρύπες που εξαφανίζουν το περιβάλλον και το μυαλό μας μέσα τους. Kάθε φορά που περνάω από ένα κατάστημα με σούπερ ντούπερ στερεοφωνικά και ηχεία στο κέντρο της Αθήνας σκέφτομαι να μπω μέσα και να πω στον κυριούλη να το βάλει για δοκιμή σε ένα από αυτά, αλλά μετά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσω να φύγω.
Για παράδειγμα: Grouper - "Moon Is Sharp"

10. Low - C'mon
Ακόμα μια περίπτωση φετινού δίσκου που δεν είχε την τύχη που του άξιζε στις τελικές λίστες. Αν και ένα συγκρότημα που βρίσκεται αισίως στον ένατο δίσκο του πάντα αντιμετωπίζεται με μια δόση «'Ελα μωρέ....» από τους κριτικούς, ειδικά σε μια εποχή που όλοι το παίζουμε τέτοιοι από τα pc μας. Κι όμως, θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο -όταν ένα συγκρότημα βγάζει, στον 9ο δίσκο του, ένα ακόμα αριστούργημα, θα έπρεπε να αποθεώνεται για το κατόρθωμα αυτό. Το ζεύγος από το Duluth είχε λείψει για 4 ολόκληρα χρόνια από το προκήνιο αλλά επανήλθε με μια πάρα πολύ δυνατή δεκάδα κομματιών από την οποία ήταν δύσκολο να επιλέξεις ένα ή δυο μόνο highlights. Όχι, δεν έκαναν κάτι που δεν έχουν ξανακάνει. Τί σημασία έχει όταν αυτό που κάνουν το έχουν τελειοποίησει, και ειδικά όταν το ράβουν πάνω σε σπουδαία τραγούδια όπως το "You See Everything" ή το "Try To Sleep"; Τί σημασία έχει όταν μπορούν να σε συγκινήσουν με τη μαγική ένωση των φωνών τους και τη θέρμη που βγάζει η ερμηνεία τους; Απλά άλλο ένα σπουδαίο κεφάλαιο σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά βιβλία της σύγχρονης αμερικάνικης μουσικής.
Για παράδειγμα: Low -"Nothing But Heart"

9. Deerhoof - Deerhoof vs Evil
Στους περισσότερους δίσκους των αξιαγάπητων Deerhoof υπήρχαν στιγμές που μου άρεσαν πολύ αλλά και στιγμές που μου φαίνονταν αχρείαστα γιούχου. Να όμως που ο ενδέκατος ήταν και ο τυχερός: το Deerhoof vs Evil είναι καταπληκτικό από την αρχή ως το τέλος κι έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν κάνει τόσο κόσμο (και τι κόσμο) να πίνει σάκε στο όνομά τους. Μικρές μελένιες μελωδίες ξεπηδούν με χάρη από το στόμα της Satomi Matsuzaki ανάμεσα σε σπανιόλικες κιθάρες, κουδουνάκια ή χοροπηδηχτά ντραμς και το ηχητικό patchwork τους είναι πιο καλοραμμένο από ποτέ. Προσπαθήσαμε μάταια να καταλάβουμε γιατί ο Τύπος δεν σκίστηκε για πάρτη του όπως έκανε για προηγούμενες δουλειές τους, αλλά ας είναι, εμάς μας ξετρέλανε.
Για παράδειγμα: Deerhoof - "No One Asked To Dance"

8. Active Child - You Are All I See
Ο Pat Grossi είναι ίσως ο κορυφαίος εκπρόσωπος αυτών των συγκροτημάτων «κρεβατοκάμαρας» που γνωρίσαμε πέρυσι, αρχικά με το Curtis Lane EP (κυκλοφορία του '10 που όμως ακούσαμε το '11) και μετά με το εντυπωσιακό full-length ντεμπούτο του. Και όταν λέμε εντυπωσιακό, το εννοούμε: ο νεαρός από το Los Angeles σμιλεύει έναν ήχο που σε υποδέχεται τεράστιος μέσα του σαν συνθετική σπηλιά, που από την οροφή της κρέμονται και στάζουν νωχελικά αστραφτεροί σταλακτίτες. Κάθε ήχος αντανακλάται πάνω σε διάφορες στιλπνές επιφάνειες και η ηχώ σε κατακλύζει από παντού, ενώ η «πάνω» οκτάβα της φωνής του ίδιου του Grossi ρέει ανάμεσα στους πάγους σαν παχύρρευστη καραμέλα. Αυτός ο κρυστάλλινος, υγρός ήχος ντύνει συνθέσεις που διεκδικούν με σιγουριά και τελικά, σιγά σιγά, κατακτούν μια γερή θέση στο μυαλό σου και δίνουν στον Active Child μια αντίστοιχα γερή θέση στα αμερικάνικα next big things.
Για παράδειγμα: Active Child - "Hanging On"

7. Atlas Sound - Parallax
Μετά από το αριστουργηματικό Logos του 2009, το επόμενο άλμπουμ των Atlas Sound, ή αλλοιώς του ασταμάτητου Bradford Cox, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν στις πρώτες γραμμές των πολυαναμενόμενων δίσκων του 2011. Και ο αραχνοΰφαντος δημιουργός «παρέδωσε» και πάλι. Πιο ευαίσθητο και εύθραυστο από τον προκάτοχό του, εστίασε περισσότερο στην ποπ πλευρά της γραφής του, πολλές φορές με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Με ένα μυαλό τόσο δημιουργικό όπως του Bradford δεν υπάρχει ποτέ κίνδυνος γι'αυτό που ονονάζουμε filler-ακόμα και τα πιο γραμμικά του πειράματα έχουν τη θέση τους στους δίσκους του και ακούγονται γοητευτικά σαν ιστορίες γύρω από τη φωτιά στο κάμπινγκ- αλλά στο Parallax μας δίνει ίσως το πιο «μαζεμένο» υλικό του. Μικρά κομψοτεχνήματα, βασισμένα σε κυκλικές κιθαριστικές μπορντούρες, εναλλάσσονται με ξεδιάντροπα ποπ διαμάντια σαν το "Lightworks" ή το "Angel Is Broken". Το επίκεντρο του δίσκου βρίσκεται ίσως στη νεκρανάσταση που συντελείται στο επικό "Terra Incognita", και κάπως έτσι ο Bradford Cox επιβεβαιώνει τη θέση του ως ο αγαπημένος μας συνθέτης από όσους έχουμε γνωρίσει στον 21ο αιώνα.
Για παράδειγμα: Atlas Sound - "Terra Incognita"

6. Wild Beasts - Smother
Σε μια χρονιά γεμάτη από πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες αυτή ήταν ίσως η πλέον πολυαναμενόμενη, για τον απλούστατο λόγο ότι οι Wild Beasts είχαν να αποδείξουν πολλά πράγματα. ή, για να το θέσουμε πιο απλά, είχαν να αποδείξουν ότι ο τίτλος (όχι του Next Big Thing αλλά) της επόμενης πραγματικά Σπουδαίας Βρετανικής Μπάντας που τους απονείμαμε μετά το Two Dancers τους άξιζε. Κι αυτός ο τίτλος δεν απονέμεται σε όποιον κι όποιον. Το Two Dancers δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος δίσκος, ούτε καν ένας σπουδαίος δεύτερος δίσκος. Έδειχνε μια μπάντα που πριν καλά καλά ξεκινήσει είχε καταφέρει κάτι που στους περισσότερους παίρνει χρόνια και άλλοι δεν καταφέρνουν ποτέ: είχε φτάσει σχεδόν στην ολοκλήρωση, είχε δουλέψει τον ήχο της μέχρι όλες της οι επιρροές να ενωθούν σε ένα ομοιογενές, δικό της μίγμα. Ακουγόταν τόσο ώριμη και συνειδητοποιημένη για την ηλικία των μελών της που σε τρόμαζε. Μέχρι πού μπορούσαν να φτάσουν αυτοί οι τύποι όταν τόσο νωρίς είχαν πάει τόσο μακριά;

Η απάντηση που μας έδωσε το Smother είχε δυο αναγνώσεις. Οι πρώτες ακροάσεις μας έδειξαν ότι ηχητικά δεν έχουν πάει πολύ πιο μακριά. Ο ήχος που θαυμάσαμε στο Two Dancers συνεχίζει να υπάρχει κι εδώ σμιλεμένος πλέον στην εντέλεια, με λιγότερες εξάρσεις. Τα μικρά κιθαριστικά ριφάκια τους, που ενίοτε θυμίζουν ακόμα και Tears For Fears, διακριτικά αλλά τόσο χαρακτηριστικά, συνεργάζονται αρμονικά με τη ρέουσα rhythm section και μαζί υφαίνουν το χαλί για τις δυο φωνές που συμπληρώνουν η μία την άλλη με τον απόλυτο τρόπο που συμπληρώνονται το Γιν και το Γιανγκ.

Τα όχι εξώφθαλμα πλην όμως μεγάλα hooks του Two Dancers δεν υπάρχουν εδώ, υπάρχουν όμως πολλά μικρότερα. Ένα γύρισμα εδώ, μια μικρή τσαχπινιά του Hayden Thorpe εκεί, ένα γλυκό κιθαριστικό κυματάκι, όλα γίνονται μικρά χέρια που σε δένουν σαν άλλο Γκιούλιβερ και σε κάνουν να επανέρχεσαι ξανά και ξανά. Και τότε είναι που διαπιστώνεις ότι οι Wild Beasts δεν αναπτύχθηκαν προς τα έξω στα δυο χρόνια που πέρασαν, αλλά προς τα μέσα. Η λαμπερή φωνή του Thorpe απέκτησε δυο-τρεις ανεπαίσθητες ρυτίδες στο μέτωπο και αντάλλαξε τις υψηλές πτήσεις της με πιο χαμηλόφωνες ενδοσκοπήσεις, οι αιχμηρές κιθάρες έδωσαν τη θέση τους στα γλυκά, ή ίσως καλύτερα γλυκόπικρα, κυματάκια που λέγαμε, το κοίταγμα από το παράθυρο έγινε κοίταγμα στον καθρέφτη. Η τετραμελής παρέα μοιάζει να έκανε ακόμα ένα βήμα προς την ωριμότητα, και αυτό φάνηκε και από το πόσο ήρεμα αντιμετώπισαν το headline slot ενός φεστιβάλ την ώρα που από κάτω τους υπήρχαν κάποιες χιλιάδες μεθυσμένοι πιτσιρικάδες έτοιμοι να προσηλυτιστούν. Οι Wild Beasts, αν μας έδειξαν ένα πράγμα πέρυσι, ήταν ότι ο τίτλος τους όχι απλά τους άξιζε, αλλά έγραφε πάνω το όνομά τους.Για παράδειγμα: Wild Beasts - "Plaything"

5. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
Από χρόνια θυμάμαι να βλέπω σε διάφορα blogs το όνομα King Creosote αλλά ποτέ δεν έτυχε να πατήσω το ρημάδι το κουμπάκι για ν'ακούσω. Πάντα κάτι άλλο έμπαινε στη μέση, μου τραβούσε περισσότερο την προσοχή και απομακρυνόμουν. Όταν οι εξαιρετικές κριτικές που έπαιρνε σωρηδόν το Diamond Mine στην αρχή της χρονιάς με έκαναν να δώσω προσοχή, αισθάνθηκα χαζή. Χαζή γιατί είχα προσπεράσει τόσες ευκαιρίες να γνωρίσω νωρίτερα μια από τις πιο όμορφες φωνές που έχουν βγει από το Νησί. Και ακόμα πιο χαζή όταν διαπίστωσα ότι ο Kenny Anderson έχει πίσω του καμιά σαρανταριά δίσκους. Από πού να ξεκινήσεις;

Ποτέ δεν είναι αργά, όμως, και ίσως είναι ταιριαστό που η πρώτη μας επαφή με τον Σκωτσέζο καλλιτέχνη ήρθε μέσα από έναν τόσο καλό δίσκο. Το Diamond Mine (με τον υπέροχα δισυπόστατο τίτλο) έχει μόλις 7 τραγούδια (μια τάση που εμφανίστηκε πολύ φέτος και πολύ μας άρεσε) κι όμως, σε αυτά προλαβαίνει να διηγηθεί πολλά για τη ζωή του στο Fife με βασικό του όπλο την καθάρια φωνή του που σκάβει μελωδικά αυλάκια στο μυαλό. Ο Jon Hopkins από τη μεριά του καθαρίζει το ηχοτοπίο από περιττά βάρη, αφήνει τη φωνή να χαράξει τις μελωδίες με ελάχιστη συνοδεία (μια ακουστική κιθάρα εδώ, ένα πιάνο εκεί) και κρεμάει τριγύρω διάφανα σεντόνια απο πλήκτρα και ήχους του περιβάλλοντος που τυλίγουν ευγενικά το σώμα κάθε κομματιού χωρίς ποτέ να παρεμβαίνουν στο έργο του. Οι μελωδίες είναι στέρεες και δυνατές, σαν τα γερά, ροδομάγουλα παιδιά που μεγαλώνουν στον καθαρό και κρύο σκωτσέζικο αέρα. Ένας δίσκος που κυλάει σαν ρυάκι και καθαρίζει το μυαλό, ώστε άλλη φορά να μην ξανακάνει το λάθος να τους αγνοήσει.
Για παράδειγμα: King Creosote & Jon Hopkins - "Bats in the Attic"

4. Cass McCombs - Wit's End
Ελάχιστους δίσκους απόλαυσα πέρυσι περισσότερο από τούτο το βραδύρρυθμο αριστούργημα. Οκτώ κομμάτια που, κάθε φορά που τα άκουγα, πάγωναν το χρόνο και έκλειναν έξω τα πάντα γύρω μου, ανεξάρτητα αν ήταν πρωί η βράδυ, αν ήμουν σε ένα πολύβουο λεωφορείο ή σε ένα μοναχικό πεζοδρόμιο, αν έκανε σκασμό ή ψοφόκρυο. Και με μετέφεραν στον κόσμο του Wit's End, σε ένα μέρος όπου ήταν πάντα βράδυ, ή μάλλον ξημερώματα. Σε ένα μπαρ άδειο, με τον μπάρμαν να σκουπίζει τα τελευταία πλυμμένα ποτήρια και να κοιτάζει με μισό μάτι τον τύπο που έχει απομείνει μόνος να πίνει χωρίς να του δίνει σημασία. Ο Cass κάθεται εκεί στην καρέκλα του και μονολογεί κι εμείς, καθισμένοι σε ένα τραπεζάκι αλλά αόρατοι, τον ακούμε καθηλωμένοι να μιλάει για τα πάθη και τα λάθη του.

Οι απλές αλλά σίγουρες μελωδίες του έρχονται επαναληπτικά και σκάνε σαν κύματα στ'αυτιά μας σε μια αέναη κίνηση, χτίζοντας την ατμόσφαιρα πάνω στους αργούς ρυθμούς των κομματιών και πλέκοντας μια ζεστή ηχητική κουβέρτα μέσα στην οποία θέλουμε να τυλιχτούμε και να μην ξεμυτίσουμε ποτέ. Ένας δίσκος που μπορείς να χουχουλιάσεις μέσα του, να τον πιείς σαν ζεστή σοκολάτα -comfort music, όπως λέμε comfort food. Παρόλο που ο Cass είναι αυτός που ψάχνει την παρηγοριά, με το δίσκο αυτό ταυτόχρονα την προσφέρει σε μας.
Για παράδειγμα: Cass McCombs - "Buried Alive"

3. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love
Δε νομίζω ότι έχει νόημα να αναφέρω για άλλη μια φορά το πώς ακριβώς καταφέραμε να αποτύχουμε να δούμε τον Connan Mockasin στην κατά τα άλλα απόλυτα επιτυχημένη εξόρμησή μας στο Field Day. Ήταν όμως αστεία συμπτωματικό το ότι, με το που γυρίσαμε σχεδόν, είπαμε «για να δούμε τι χάσαμε» και ρίξαμε μια αναγνωριστική πρώτη ακρόαση στο δίσκο του Νεοζηλανδού.

Τέλη Αυγούστου προς αρχές Σεπτέμβρη ήταν λοιπόν που το Forever Dolphin Love έσκασε σαν πολύχρωμη βόμβα στ'αυτιά μας. Όταν σε ένα δίσκο σε καλωσορίζει ένα τσούρμο πιτσιρίκια που φωνάζουν "Hello Connan!!!" και ακολουθεί το ηχητικό χαμόγελο που λέγεται "Megumi the Milkyway Above" δεν είναι εύκολο να διατηρήσεις το οποιοδήποτε προσωπείο σοβαρότητας. Ο Connan ακούγεται σαν πιτσιρίκι κι ο ίδιος καθώς σε τραβάει στον παραμυθόκοσμό του που ξετυλίγεται γύρω από το μαγικό δωμάτιο με τους καθρέφτες του απίστευτου ομώνυμου κομματιού. Οι καλειδοσκοπικές κιθάρες δίνουν μια υποβρύχια αίσθηση, σα να κολυμπάς σε έναν παρθένο βυθό γεμάτο όμορφες εικόνες που δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου στην επιφάνεια. Ένας κόσμος ξεκομμένος από την «τρέχουσα» μουσική πραγματικότητα, μοιάζει να μας έχει έρθει από μακριά. Όπως και έχει πράγματι συμβεί. Ευτυχώς που η Νέα Ζηλανδία είναι εκεί που είναι.
Για παράδειγμα: Connan Mockasin - "It's Choade My Dear"

2. PJ Harvey - Let England Shake
Θυμάμαι πόσο μαγεύτηκα την πρώτη φορά που άκουσα το White Chalk. Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου του 2007 και μια ήδη καταπληκτική μoυσική χρονιά -με ένα καλοκαίρι που είχε «ντυθεί» ολόκληρο με τους ήχους των Dungen, των Shins και των of Montreal- έφτανε στην κορύφωσή της με έναν δίσκο που, στ'αυτιά μου τουλάχιστον, ήταν ήδη instant classic και αδιαμφισβήτητο νο1 στις λίστες που έφτιαχνα στο excel -some beans δεν υπήρχε τότε για να τα γράψω. Η αγαπημένη μου PJ, μια από τις ηρωίδες των '90s και της εποχής που πρωτομυήθηκα σε αυτό που ονομαζόταν «εναλλακτική» μουσική, είχε επιστρέψει με κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ'αυτήν. Σαν ένα φάντασμα από το στοιχειωμένο παρελθόν της Αγγλίας, μια λευκοντυμένη φιγούρα που τριγύρναγε πάνω στα απόκρημνα βράχια της Κορνουάλης, εμπνεύστηκε εξίσου στοιχειωμένα αλλά και στοιχειωτικά τραγούδια που μας μετέφεραν στην εποχή που είχε διαλέξει να (μας) πάει.

Μετά από μια εκτενή περιοδεία (που πέρασε κι από το Badminton σε μια συγκλονιστική βραδιά), η PJ αποσύρθηκε για να ετοιμάσει το επόμενο ταξίδι, Ήταν μαζί μας στις αρχές του 2011 -τέτοιες μέρες πέρυσι. Πράγματι, ο δίσκος που βγήκε ήταν και πάλι ένα ταξίδι, μόνο που αυτή τη φορά το φάντασμα δεν ήταν η ίδια και το ταξίδι δεν ήταν μόνο στο παρελθόν.

Στο Let England Shake υπήρχαν πολλά φαντάσματα και πολλές μορφές που τριγυρνούσαν. Φαντάσματα στρατιωτών που μπορούσες να δεις ακόμα τις πληγές τους, μορφές μαυροντυμένες γυναικών που θρηνούσαν σε πόλεις όπου κάπνιζαν ακόμα τα αποκαΐδια. Υπήρχε θάνατος, καταστροφή, θρήνος, πείνα και δυστυχία, και η PJ Harvey, όπως πολύ όμορφα και εύστοχα το έθεσε ο mr.grieves, καθισμένη πάνω σε κάποιον γειτονικό λόφο κατέγραφε τα γεγονότα, σαν ανταποκρίτρια μιας οποιασδήποτε εποχής -οι αναφορές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο θα μπορούσαν να είναι, και σύμφωνα με την PJ ήταν, ταυτόχρονα αναφορές και τους σύγχρονους πολέμους και τα θύματά τους. Χωρίς φτιασιδώματα και χρυσώματα του πολύ πικρού χαπιού, με όλες τις λεπτομέρειες τραβηγμένες με έξτρα ζουμ μέσα από τη ματιά της.

Ένας τέτοιος δίσκος δεν θα έπρεπε να είναι όμορφος, όμως η PJ κατάφερε, παράλληλα με το θέμα που είχε στα χέρια της, να γράψει κάμποσες από τις πιο άμεσες συνθέσεις της. Τις έντυσε με τον πιο ωμό ήχο της -κιθάρες τσουρουφλισμένες απο τη φωτιά, η αγαπημένη της autoharp και κάποια πνευστά, διανθισμένα με ήχους από εμβατήρια και samples που μοιάζουν σαν υψωμένες σημαίες που έμειναν κατά τύχη όρθιες μέσα σε ένα λιβάδι σπαρμένο με πτώματα. Κι αν φάνηκε παράξενο που τόσο καλές συνθέσεις έλειπαν από τις λίστες των αγαπημένων μας κομματιών, είναι γιατί το να ξεχωρίσει κανείς ένα από τα 12 αυτά κομμάτια θα ήταν σα να έπιανε ένα κομμάτι από ένα παζλ, να το σήκωνε και να έλεγε «Αυτό είναι ένα από τα ωραιότερο κομμάτια παζλ που έχω δει». Ένα παζλ δύσκολο με τόσα σκοτεινά χρώματα στην εικόνα.

Κι αν τον ήχο αυτόν τον είχαμε σε γενικές γραμμές ξανακούσει απ'τα χεράκια της, οι ερμηνείες της φανέρωσαν μια νέα διάσταση της πολυεπίπεδης φωνής της. Πιο σπαρακτική από ποτέ καθώς αλλού υποδυόταν είτε την παρατηρήτρια που λέγαμε κι αλλού έμπαινε στα σώματα των φαντασμάτων της και τραγουδούσε με τη φωνή τους. Έπρεπε να υποδυθεί σαν ηθοποιός όλους αυτούς τους ρόλους για να φέρει εις πέρας το μεγάλο έργο που είχε αναλάβει, και το έκανε.

Αυτό το δόσιμο είναι που κάνει το Let England Shake το επίτευγμα που όλοι κατάλαβαν αμέσως ότι αποτελούσε, ένα έργο από κάθε άποψη μνημειώδες. Μπορεί η ηχογράφησή του να κράτησε μόνο 5 εβδομάδες αλλά η κυοφορία του διήρκεσε πολύ περισσότερο. Η δημιουργός του βούτηξε σε πολύ βαθιά νερά για πολλοστή φορά, και βγήκε κρατώντας ένα ακόμα μαργαριτάρι.
Για παράδειγμα: PJ Harvey - "Last Living Rose"

1. Radiohead - The King of Limbs
«Τί έγινε, ακόμα να μου πεις πόσο μοιάζουν με ψαλμωδίες;»
«Μα ίσα ίσα, δεν έμοιαζαν καθόλου με ψαλμωδίες αυτή τη φορά!»
«.....!»

Ο παραπάνω διάλογος έγινε ανάμεσα σε μένα και τη μάνα μου το βράδυ της Κυριακής 20 Φεβρουαρίου 2011, λίγη ώρα μετά το τέλος της εκπομπής του Τάσου Πάλλα στο Κανάλι 1 του Πειραιά όπου σαν ειδική προσκεκλημένη με διδακτορικό στον τομέα της Radioheadολογίας παρουσίασα τρία κομμάτια από το ολόφρεσκο τότε The King of Limbs. Η μάνα μου έχει νιώσει στο πετσί της -και στα τύμπανά της- την εξέλιξη της μουσικής των Radiohead, τουλάχιστον όσο έμενα στο σπίτι των δικών μου κι έκανα το λάθος να παίζω τους δίσκους τους δυνατά (από κάποιο σημείο και μετά πήρα το μάθημά μου και αγόρασα ακουστικά), οπότε θεώρησα ότι έπρεπε να τη ρωτήσω. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη: το «μα μοιάζουν σαν ψαλμωδίες» ήταν η μόνιμη επωδός της όλα τα χρόνια, αλλά να που κάτι είχε αλλάξει.

Από τότε μέχρι σήμερα πολλά πέρασαν από το μυαλό μου σχετικά με το τί ακριβώς ήταν αυτό που με τόση ευκολία είχε πιάσει ένας outsider και με πολλά ακόμα θέματα που έθετε αυτός ο σύντομος και τόσο φειδωλά επεξηγημένος από τους δημιουργούς του δίσκος. Κάθε τόσο με έτρωγε το χέρι μου να γράψω κάτι που τέλος πάντων να μοιάζει με review αλλά όταν σκεφτόμουν πόσα είχα να πω το ανέβαλα. Και να που φτάσαμε ένα χρόνο μετά. Και κάτι.

Όλος ο υπόλοιπος πλανήτης εκτός από μένα πάντως είπε τη γνώμη του για το TKoL, οι περισσότεροι νωρίς-νωρίς. Μέσα σε μια εβδομάδα από τις 18 Φεβρουαρίου του 2011 όταν και κατέβηκε, βιαστικό, στα mail μας υπήρχαν πολλά reviews και άπειρες γνώμες παντού -στο Twitter, στο Facebook, σε mesageboards και συζητήσεις. Και το κουτί παραπόνων είχε αρχίσει να γεμίζει παραπάνω από το συνηθισμένο για τους δίσκους των Radiohead, εκτός ίσως από το Kid A.

Ποιά ήταν τα παράπονα; Διάφορα. Κατ'αρχήν, το μέγεθος. Τα 8 κομμάτια και τα 37,5 λεπτά φάνηκαν σε πολύ κόσμο λίγα. Μετά, τα κομμάτια που έλειπαν. Και τα κομμάτια που υπήρχαν αντί για αυτά που έλειπαν. Και το ότι ήταν πολύ ηλεκτρονικό. Το ότι η υπόλοιπη μπάντα και κυρίως ο Jonny ήταν εξαφανισμένοι. Ότι δεν υπήρχε αρκετό συναίσθημα, αρκετή ένταση, αρκετό βάθος. Ότι το πρώτο μισό ήταν μυστήριο και δεν υπήρχαν αρκετά «τραγούδια». Ότι οι συνθέσεις ήταν πολύ απλές. Ότι έκαναν πράγματα που τα είχαν ξανακάνει.

Εμένα πάλι από την αρχή αυτός ο δίσκος, εκτός από τα κομμάτια αυτά καθεαυτά, μου έβγαζε ένα σωρό θετικά πράγματα. Το μέγεθος ήταν ό,τι έπρεπε -η συχνά εμφανιζόμενη τάση που ήθελε τους δίσκους συντομότερους έκατσε ιδανικά στους Radiohead που νομίζω ότι πάντα ήθελαν να φτιάξουν κάτι που να μην έχει τίποτα περιττό, όπως είχε κάνει ο Thom Yorke στο The Eraser. Και, αν μη τι άλλο, όλα τα κομμάτια είχαν σεβαστό χρόνο να αναπτυχθούν.

Από την άλλη, όντως δεν υπήρχε πολλή ανάπτυξη στα κομμάτια. Ναι, οι συνθέσεις ήταν σχετικά απλές, και προσωπικά δεν εύρισκα τίποτα απολύτως το κακό σε αυτό. Αντίθετα, ήταν κάτι που συνέβαλε πολύ στην κυρίαρχη αίσθηση που μου έβγαζε το TKoL και η οποία ήταν, αντίθετα από ό,τι έλεγαν πάρα πολλοί κριτικοί, κανονικοί ή wannabe, ότι σε πάρα πολλά επίπεδα ήταν κάτι που ΔΕΝ είχαν ξανακάνει. Μου έδινε την αίσθηση του φρέσκου, των απάτητων εδαφών, όχι φυσικά για τη μουσική -δεν ξέρω από πότε απαιτείται από κάποιους καλλιτέχνες να συνεχίζουν να «επανεφευρίσκουν τον τροχό» ή να «ξαναγράφουν τους κανόνες του παιχνιδιού» κάθε φορά για να δικαιολογήσουν τη συνέχιση της ύπαρξής τους, αυτό είναι παράλογο και βασικά αδύνατο- αλλά για την ίδια τη μπάντα. Ήταν πολλά, πάρα πολλά αυτά που υπήρχαν στο TKoL και δεν είχαμε ξανακούσει απο τους Radiohead.

Η μπάντα φάνηκε να παίρνει εντελώς διαφορετικό μονοπάτι γι'αυτήν την περιπέτεια. Άφησε έξω ή στο πάτωμα του στούντιο τις πιο περίπλοκες συνθέσεις για να ρίξει τον προβολέα στην αδικημένη της rhythm section που χρίστηκε πρωταγωνίστρια, με τον Colin Greenwood να αποτελεί ίσως τον απόλυτο πρωταγωνιστή του δίσκου. Μάλιστα, αυτήν τη στροφή την υπογράμμισε επιστρατεύοντας τον Clive Deamer για να συνδράμει στα περίπλοκα ρυθμικά μέρη στις ελάχιστες live, τηλεοπτικές ή κανονικές, εμφανίσεις που χρησίμεψαν ως δοκιμαστικά για την «κανονική» περιοδεία που αρχίζει τη Δευτέρα. Έδιωξε με τις κλωτσιές οποιαδήποτε νύξη lead κιθάρας -και αυτές, όπως και όλα τα άλλα, υπήρχαν σαν ριφάκια ή χρωματίζοντας με φαρδιές πινελιές το φόντο για να συμπληρώσουν τη «μεγάλη εικόνα». Σε μια εποχή που ξεπηδούν σχεδόν κάθε μέρα περιπτώσεις μουσικών όπου ο ένας ακούγεται σαν πέντε, κατάφεραν οι πέντε να ακούγονται σαν ένας, κι αυτό μόνο ως θετικό μπορώ να το πω.

Και το Συναίσθημα; Πού πήγε το Συναίσθημα Radiohead; Πού πήγε το σκίσιμο των σπλάχνων που μας πρόσφερε π.χ. το Amnesiac;

Μια βδομάδα μετά από εκείνη την εκπομπή, την επόμενη Κυριακή για την ακρίβεια, χρειάστηκε να κάνουμε ένα ταξιδάκι μέχρι την Κορινθία για κάτι δουλειές. Μια εξαιρετική ευκαιρία να προσφέρουμε στην κυρία Δέσποινα ένα γερό update σχετικά με το τι είχαν κάνει οι Radiohead, που τόσο είχε πεθυμήσει ν'ακούσει, όλο αυτό το διάστημα που έμεινε ανενημέρωτη. Το βιαστικώς και ατάκτως ερριμμένο μιξ τελικά είχε το soundtrack του There Will Be Blood, το In Rainbows και το Amnesiac, συν διάφορα σκόρπια από άλλους καλλιτέχνες.

Η διαδρομή προς το Κιάτο και πίσω ήταν πολύ χρήσιμη κάτω απ'αυτό το πρίσμα μιας και η επιστροφή σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από την πιο απολαυστική ακρόαση του Amnesiac που έχω κάνει ίσως ποτέ. Αραγμένη στο πίσω κάθισμα χάζευα στα δεξιά το Σαρωνικό να απλώνεται βαρύς κάτω από το γκρίζο ουρανό. Δε μιλούσε κανείς και το παλιό ηχοσύστημα του Starlet παιδευόταν να στηρίξει οικοδομήματα τόσο λεπτοδουλεμένα όπως το "Dollars & Cents"... Τα κατάφερε όμως, και το αποτέλεσμα ήταν σαρωτικό για τις αισθήσεις και για το μυαλό. Ένας τεράστιος δίσκος που ακολουθούσε άλλους τρεις τέτοιους, αν και τόσο διαφορετικοί όλοι μεταξύ τους. Τα έντεκα χρόνια που πέρασαν από τότε μοιάζουν να έχουν μόνο προσθέσει στη γοητεία του και η έλξη που ασκεί στον ακροατή -ανυποψίαστο ή υποψιασμένο δεν έχει να κάνει- παραμένει πάντα το ίδιο δυνατή. Όχι ότι λέω κάτι καινούριο εδώ, αλλά ποτέ δεν κάνει κακό να τα ξαναθυμάσαι αυτά τα πράγματα.

Όμως αυτά έχουν γίνει. Για την ακρίβεια, οι Radiohead τα έχουν κάνει. Κι επειδή μιλάμε για ανθρώπους και για έντεκα ολόκληρα χρόνια, το TKoL φρόντισε να κάνει σαφές σε όποιον δεν το είχε καταλάβει από το In Rainbows ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και οι συγκεκριμένοι πέντε βρίσκονται σε άλλη φάση τώρα. Στο "Separator" υπάρχει ένας στίχος, μια μόνο γραμμή, που έρχεται στο τέλος μιας στροφής ακριβώς για να την προσέξουμε, και μάλιστα υπογραμμίζεται από φωνητικά που λειτουργούν σαν το ηχητικό αντίστοιχο ενός βέλους από νέον που γράφει «ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΜΕ!». Η γραμμή λέει "Finally I'm free of all the weight I've been carrying". Βρίσκεται στο τελευταίο τραγούδι και όλος ο προηγούμενος δίσκος έχει κάνει ό,τι μπορεί για να την υποστηρίξει.

Ναι, το βάρος έχει φύγει. Πολλοί είπαν ότι δεν χάθηκε μόνο το βάρος αλλά και η βαρύτητα μαζί του. Και ίσως αυτός να ήταν και ο παράγοντας που χάλασε τον περισσότερο κόσμο. Το ότι το TKoL ήταν το πιο «ελαφρύ», φωτεινό, laid-back πράγμα που έχει κάνει ποτέ η μπάντα, άλλο ένα απάτητο μονοπάτι που ακολούθησαν. Κι όμως, αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που το έκαναν ακόμα πιο ενδιαφέρον. Πόσα χρόνια οι επικριτές τους δεν προέτασσαν ως κορωνίδα του κατηγορητηρίου τους ότι οι Radiohead είναι «μίζεροι»; Ιδού, λοιπόν. Η ίδια μπάντα, απαλλαγμένη πλέον από «το βάρος», μας δείχνει τί μουσική μπορεί να παράγει χωρίς αυτό. Με συναισθήματα που πηγάζουν από τη φωτεινή πλευρά. Ίσως να φταίει που έχω παρακολουθήσει αυτούς τους τύπους για 16 ολόκληρα χρόνια, αλλά εμένα με ενδιέφερε πολύ να το δω αυτό.

Τα αποτελέσματα αυτής της νέας περιπέτειας ήταν σε σημεία εντυπωσιακά. Γιατί, αποτελώντας τον καμβά για να δοκιμαστούν όλες αυτές οι προσεγγίσεις, το TKoL περιείχε 4-5 από τα καλύτερα, ή έστω τα ομορφότερα, κομμάτια που έχει γράψει ποτέ η μπάντα. Το μεγαλειώδες "Bloom", το ανάλαφρο και κομψό αλλά και μυστηριώδες "Lotus Flower", το ανατριχιαστικό "Codex" και το λυτρωτικό "Give Up the Ghost" διεκδικούν με μεγάλες αξιώσεις θέση στην κορυφαία 30άδα μέσα στην οποία στριμώχνονται για να χωρέσουν κομματάρες και κομματάρες από τα 20 χρόνια ζωής των RH. Κομμάτια που μετά από ένα χρόνο συνεχών ακροασεων δεν έχουν φθαρεί ούτε στο ελάχιστο και δε βλέπω να συμβαίνει ποτέ κάτι τέτοιο.

Και δεν ήταν μόνο αυτά. Το "Separator" είναι διάφανο σαν το όνειρο που περιγράφει, ενώ η ανάσταση του "Morning Mr Magpie" έδωσε στο δίσκο μια απαραίτητη δόση αδρεναλίνης. Μπορείτε να προσθέσετε και την εκπληκτική παραγωγή του Nigel Godrich, που εξιλεώθηκε για το γυαλιστερό σιρόπι με το οποίο περιέχυσε το In Rainbows. Επίσης, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να παραδεχτώ ότι, όσο κι αν πίστευα ότι την είχα απομυθοποίησει έστω και λίγο, όσο αυτοί οι τύποι διαθέσουν αυτή τη φωνή, θα ξεκινούν 15 μέτρα πιο μπροστά από όλους τους υπόλοιπους σε κούρσα των 100. Μ'αυτά και μ'αυτά, μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί το TKoL ήταν ο δίσκος που απόλαυσα περισσότερο μέσα στο 2011. Δεν ξέρω αν ήταν «ο καλύτερος», αλλά από την άλλη δε με νοιάζει και αν ήταν ή όχι.

Δεν πρόκειται να πω ότι το TKoL δεν είχε κανένα ψεγάδι. Όλοι οι δίσκοι των Radiohead έχουν από ένα κομμάτι που όσο κι αν το ακούσω δεν το χωνεύω κι εδώ το μαύρο πρόβατο ήταν το "Little By Little". Ούτε και μπορώ να πω ότι δεν θα ήθελα ν'ακούσω κάποια στιγμή το "The Present Tense" ηχογραφημένο, εκτός κι αν η μπάντα έχει αποφασίσει ότι η definitive εκτέλεση δόθηκε στο Latitude το 2009 οπότε ειλικρινά θα πήγαινα πάσο. Αλλά αυτά είναι το στυλ των λεπτομερειών που βρίσκει κανείς για να γκρινιάζει στους αγαπημένους του. Κι όταν σε μια χρονιά που έμοιαζαν να θέλουν οι ίδιοι να αποφύγουν όσο γίνεται το προσκήνιο σου παραδίδουν μια συνολική εμπειρία τόσο πλήρη (TKoL, Live From The Basement DVD, "Supercollider", "The Daily Mail") μοιάζουν σχετικά πταίσματα.
Για παράδειγμα: Radiohead - "Give Up the Ghost" (Live From The Basement)

Tweet

2011: Μουσικά άλμπουμ, part 1

«Ακόμα με τις λίστες ασχολείστε; Φεβρουάριος έφτασε!» Αφού τα είπαμε, στο some beans το αγαπημένο μας σύνθημα είναι το «φέεεετααα»! Έτσι και αλλιώς τελείωσε ένας Ιανουάριος με λίγες ειδήσεις και ακόμα λιγότερες σημαντικές κυκλοφορίες οπότε δεν χάσατε πάρα πολλά. Και γιατί να βιαστούμε άλλωστε; Ας αφήσουμε στην άκρη τα αυτιστικά μας που μας επιβάλλουν να είμαστε πάντα στην ώρα μας (αλήθεια από πότε καθιερώθηκε αυτή η ώρα;) και επίκαιροι και ας απολαύσουμε 40 από εμένα και 40 από την uptight (σύντομα κοντά σας) επιλογές από υπέροχους δίσκους. Η καλή μουσική άλλωστε είναι πάντα επίκαιρη.

40. Micachu & the Shapes/ London Sinfonietta - Chopped & Screwed
Ο δεύτερος δίσκος των Micachu είναι μια ζωντανή ηχογράφηση της μπάντας μαζί με την μικρή ορχήστρα του Λονδίνου. Μοιάζει με soundtrack τέλους του κόσμου, φοβερά ατμοσφαιρικό, μυστήριο, δυσοίωνο και περίεργο. Η μπάντα ακούγεται σα να έχει παγιδευτεί μέσα στο μάτι μιας μύγας, έχοντας μια ευρυγωνική, κάπως διεστραμμένη και σατανική άποψη για τον κόσμο. Δεν είναι άκουσμα για καλοκαιρινές βόλτες στην παραλία αλλά μια ιδιαίτερη ακρόαση που άλλοτε διαλύεται μπροστά στα μάτια σου, άλλοτε σέρνεται ακρωτηριασμένο λερώνοντας το πάτωμα και άλλοτε προσπαθεί ανεπιτυχώς να ανοίξει τα φτερά του να πετάξει μέχρι να προσγειωθεί με τα μούτρα. Αυτό το ανίερο πάντρεμα κλασσικής μουσικής και απροσάρμοστης pop επιβάλλεται να ακούστει με προσοχή και ενδιαφέρον.
Για παράδειγμα: Micachu And The Shapes/ London Sinfonietta - "Not So Sure"

39. Ensemble - Excerpts
Γαλλική noire pop μουσική για όλα τα εκλεπτυσμένα γούστα σύντομα σε ένα σινεμά κοντά σας. Ο ενεργός από το 1998 Olivier Alary έφτιαξε κινηματογραφική μουσική για σκοτεινά ρομάντζα, απατεώνες και προδοσίες. Ο Serge Gainsbourg είναι μία επιρροή που αναγνωρίζεται άμεσα από τον ακροατή αν και η προσέγγιση του Olivier δεν προσπαθεί να σοκάρει με την πρωτοτυπία της και την τόλμη της παρά μόνο μοιάζει με πολύ προσεγμένη αναβίωση της συγκεκριμένης μουσικής, με λιγότερα new wave στοιχεία, περισσότερα jazz και πιο ορχηστρική. Επίσης o Alary μαζί με τον Anthony Gonzalez αποδεικνύουν στους Nouvelle Vague πως υπάρχουν Γάλλοι παραγωγοί που πασχίζουν να φτιάξουν καινούργια μουσική.
Για παράδειγμα: Ensemble - "Excerpts"

38. The Field - Looping State Of Mind
Πραγματικά πολύ πετυχημένος τίτλος για δίσκο. Ο Σουηδός, τέσσερα χρόνια μετά την αναγνώριση του ντεμπούτου του που εμφανίστηκε σε αρκετές λίστες της δεκαετίας (εμένα η αγαπημένη μου ήταν αυτή που ήταν καλύτερος δίσκος της δεκαετίας μαζί με τους Abbie Gale ;-D), επιστρέφει με συνεκτικά κομμάτια και beats που αναπτύσσονται μελετημένα μέχρι και στο τελευταίο σημείο στίξης. Ο ήχος είναι πιο αληθινός και πιο ζωντανός με την επανάληψη να δημιουργεί αβίαστα μελωδίες όχι με αυτιστικό τρόπο, αλλά μεγαλώνοντας και φυτρώνοντας αρμονικά. Όταν πια τις παίρνεις χαμπάρι ήδη έχουν γίνει install στο αυτί σου σαν ένα σιωπηλό pop-up που αναβαθμίζει το σύστημα άθελά σου δημιουργώντας τον μαθηματικό τύπο της αιώρησης.
Για παράδειγμα: The Field- "Then It's White"

37. John Vanderslice - White Wilderness
Ένας μεστός δίσκος από μία σημαντική φιγούρα της αμερικανικής απαλής σαν αλοιφή rock. Εκτός από τα 20 και χρόνια καριέρας του ως μουσικός, έχει φτιάξει και ένα στούντιο στο οποίο έχουν ηχογραφήσει από τους Spoon μέχρι τους Death Cab For Cutie ενώ έχει συνεργαστεί και με τους Mountain Goats. Επίσης είναι και ερασιτέχνης φωτογράφος όποτε του έρθει, έχοντας φωτογραφήσει τους Okkervil River, την Mirah κτλ. Είναι κατανοητό λοιπόν πως η τριβή του με τη σύγχρονη αμερικανική folk και οι επιρροές του τον βοήθησαν να φτιάξει έναν πολύ ουσιαστικό δίσκο χωρίς ανούσιες φανφάρες, με μίνιμαλ ενορχήστρωση και γεμάτο μελωδικούς χυμούς όπως το μαγευτικό "20Κ" που παραθέτουμε παρακάτω.
Για παράδειγμα: John Vanderslice - "20K"

36. Elbow - Build A Rocket Boys!
Ξέρετε πόσο τους εκτιμούμε αυτούς και πόσο αγαπάμε τον Guy Garvey. Τόσο πολύ που τον αισθανόμαστε σαν τον νούμερο δύο λούτρινο αρκούδο μας μετά τον Τσίκο μας. Όπως είπε και η uptight -και είναι δικό της copyright- το τέλος του Σαββατοκύριακου είναι λιγότερο τραγικό όταν ξέρουμε πως μας περιμένει στις 12 τα μεσάνυχτα κάθε Κυριακής ο Guy Garvey στο BBC6. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, μακάρι να μπορούσαμε να τον βάλουμε παραπάνω αλλά νομίζω πως -όπως και το Leaders of the Free World- είναι ο μεταβατικός τους δίσκος πριν το επόμενο αριστούργημά τους. Ακόμα κι έτσι γράφουν αγόγγυστα και εύκολα φοβερές μελωδίες και βέβαια στίχους-μυθιστορήματα όπως το πανέμορφο γράμμα αγάπης σε αυτούς που αγαπάμε "Dear Friends". Η άχρηστη-χρήσιμη πληροφορία είναι πως στο reprise του "The Birds" ο κύριος που τραγουδά, πολύ πριν γίνει κουρδιστής κιθάρων και πιάνων ήταν κατάσκοπος στη Γερμανία δείχνοντας στον George Smiley πως γίνεται.
Για παράδειγμα: Elbow - "Dear Friends"

35. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
Κουνάμε την ουρά μας όταν μας έρχεται στο ταχυδρομείο μας ένα τέτοιο δωράκι όπως ο δίσκος της Sarah Worden. Από την πρώτη στιγμή που ακούσα τον προηγούμενό της δίσκο την εκτίμησα, όταν όμως την είδαμε ζωντανά στο Rodeo πάθαμε την πλάκα μας. Ένα αλαφροΐσκιωτο, ξυπόλητο καλικαντζαράκι που μας έλεγε ιστορίες από την άλλη πλευρά και από έναν κόσμο που αγγίζουμε μόνο με τη φαντασία μας. Τα χαρακτηριστικά αυτά που τόσο μας άρεσαν κυριαρχούν στο All Things Will Unwind στο οποίο πιθανότατα μάλιστα να έδωσε και μεγαλύτερη σημασία στις ιστορίες και στα παιχνιδιάρικα σκαρφίσματα των στίχων απ'ό,τι στις συνθέσεις που σε γενικές γραμμές δεν βγάζουν και σπινθήρες πρωτοτυπίας.
Για παράδειγμα: My Brightest Diamond - "Reaching Through to The Other Side"

34. Ben + Vesper - Honors
Αυτό το ζευγάρι, που ανήκει στην παρέα του Sufjan Stevens και του Daniel Smith των Danielson, έβγαλε έναν δίσκο παράδειγμα για τους indie pop δίσκους δωματίου. Μοιάζει σα να ηχογραφήθηκε μια κρύα βραδιά στο σπίτι με το καλοριφέρ να δουλεύει υπερωρίες, με τους ίδιους καθισμένους πάνω στις μοκέτες και με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι ο καθένας. Ένας δίσκος με ωραίες, απλές μελωδίες, τραγουδισμένος με τρυφερότητα και αισιοδοξία που σε κάνει να αισθάνεσαι οικειότητα απέναντι στον Ben και την Vesper. Λίγο απροσάρμοστοι, απόφοιτοι της καλών τεχνών αλλά γενικά παιδιά της διπλανής πόρτας που μπορείς να τους δανειστείς ζάχαρη οποιαδήποτε στιγμή και θα πληρώσουν τα κοινόχρηστα στην ώρα τους. Σαν αυτούς τους γείτονες που μπορεί να παίξουν τυχαία με τη κιθάρα τους την πιο ωραία μελωδία του κόσμου.
Για παράδειγμα: Ben + Vesper - "All Is Forgiven"

33. The Dodos - No Color
Οι κριτικές έγραψαν πως με αυτόν τον δίσκο ξαναβρήκαν τον ήχο τους που τους έκανε αγαπητούς με το Visiter. Εδώ πιστεύουμε πως το Visiter ήταν υπερεκτιμημένο και το Time To Die (με το ομώνυμο φοβερό κομμάτι) ήταν ακριβώς αυτή η αλλαγή προς τη σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους όμως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το -πλέον- ντουέτο με το No Color βρήκε μια χρυσή τομή ανάμεσα στη μελωδία και τον φασαριόζικο συνδυασμό drums και ακουστικής κιθάρας. Εκτός του ότι είναι τόσο καλοί ως μουσικοί (τα drums του Kroeber στην πραγματικότητα είναι βαρέλια αποθήκευσης κηροζίνης ενώ η κιθάρα του Long έχει γύρω στις 44 χορδές που συνεννοούνται με άνεση) έχουν και τη βοήθεια της Neko Case που τα φωνητικά της στυλ Ronettes κάνουν τη διαφορά για τον μέσο ακροατή και την διαφθορά για τον αρσενικό ακροατή.
Για παράδειγμα: The Dodos - "Going Under"

32. Cant - Dreams Come True
Τα όνειρα του Chris Taylor των Grizzly Bear για έναν στυλάτο, gay friendly, γυαλιστερό, σαδομαζοχιστικό με πολύ σως για να γλυστράει φόρο τιμής στον Phil Collins και τον Peter Gabriel σε συνδιασμό με τις μοντέρνες και μελαγχολικές μελωδίες των Grizzly Bear γίνονται πραγματικότητα. Λιγότερο φορτωμένος από τους αντίστοιχους δίσκους με την παρέα του Ed Droste (λογικό), μοναχικό, με λίγη χρυσόσκονη να πέφτει από πάνω του μέσα από ένα σουρωτήρι. Ο Chris Taylor είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο για τη σύγχρονη μουσική αλλά εδώ ασχολείται εντατικά με το παρελθόν και φτιάχνει μια εξαίσια συλλογή '80s, λίγο new wave, λίγο goth, λίγο ambient, λίγο κακοφωνίξ ήχου.
Για παράδειγμα: Cant - "Too Late, Too Far"

31. Atlas Sound - Parallax
Ακόμα μία χρονιά Bradford Cox και ακόμα μία φορά δηλώνει «παρών» στις λίστες μας. Και μάλιστα χωρίς να του χαριστεί τίποτα ακόμα μια χρονιά είναι όχι απλά ευχαρίστηση αλλά υποχρέωση να τιμάς - ακόμα- έναν τέτοιο δίσκο. Έχει τη φλέβα ο μπαγάσας και είναι από τους καλύτερους σήμερα καλλιτέχνες στο να σκαρώνουν pop μελωδίες. Συνεχίζοντας ως πολυβόλο, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά αν δεν κάνω λάθος, με τα όρια Atlas Sound- Deerhunter να είναι τόσο αχνά όσο διασκορπισμένη είναι η κοκαΐνη στο τραπέζι ενός γνωστού celebrity και τραγουδιστή μοντέλου, αν και φλύαρος κάποιες φορές συνεχίζει να αποδεικνύει ότι έχει ακόμα βενζίνη. Ειδικότερα τα δύο τρίτα του δίσκου είναι γεμάτα από αυτά τα διαμαντάκια διανθισμένα με τις κλασσικές ambient υποθαλάσσιες βουτιές που προτιμά περισσότερο ως Atlas Sound. Ενώ μας πάει μονορούφι μέχρι το "Terra Incognita", εκεί ρίχνει τους ρυθμούς και εστιάζει περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τους πειραματισμούς. Εκεί ήθελε ένα "Quick Canal" να τα συνδυάσει όλα και να εκτοξεύσει τον δίσκο στην δεκάδα. Αλλά αν τα ρίχνεις όλα τα χαρτιά σου και δεν κρατάς τίποτα για το μέλλον αυτά γίνονται. Βέβαια τύποι σαν τον Bradford πιστεύουν ότι όσα και να δώσουν η πηγή δεν θα εξαντληθεί ποτέ, κάτι που θα το διαπιστώσουμε με ό,τι σίγουρα θα κυκλοφορήσει το 2012 ως Deerhunter.
Για παράδειγμα: Atlas Sound- "Te Amo"

30. Modeselektor - Monkeytown
Ένας δίσκος που φαινόταν καιρό πριν την κυκλοφορία του πως θα ήταν το breakthrough των Γότθων. Τελικά νομίζω έκανε μικρότερη επιτυχία απ'ό,τι περίμεναν αλλά κάτω από την σκέπη του Thom Yorke και με τα εξωστρεφή και άμεσα κομμάτια τους μεγάλωσαν το στίγμα τους στον χάρτη. Μερικά από αυτά τα κομμάτια είναι μεγαλοπρεπή ("Blue Clouds", "This"), άλλα είναι καθαρός χoρός μέσα σε λίμνη ιδρώτα ενώ κολλάνε οι σόλες στο πάτωμα ("German Clap"), ενώ υπάρχουν και κάποια που ακουμπάνε το r&b ("Berlin") και ενίοτε - εν γνώση τους- το trashy ("Pretentious Friends", "Evil Twin") έχοντας και αυτά την πλάκα τους. Το μίγμα σκεπτόμενης ηλεκτρονικής μουσικής και κλασσικής γερμανικής καγκουριάς φτιάχνει έναν δίσκο που ικανοποιεί όλα τα γούστα.
Για παράδειγμα: Modeselektor - "German Clap"

29. Wye Oak - Civilian
Για κάποιον μυστήριο λόγο το "Holy Holy" εξαφανίστηκε από τη λίστα με τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Η αδικία επιβάλλεται να αποκατασταθεί καθώς είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή αυτού του εξαιρετικού indie rock δίσκου και μια έκρηξη φρεσκάδας. Οι Wye Oak έχουν το κλασσικό line-up κορίτσι τραγουδίστρια και κιθαρίστρια - αγόρι ντράμερ ενώ εδρεύουν σε μία από τις νέες αμερικανικές μουσικομάνες, τη Βαλτιμόρη. Το Civilian είναι η μεγάλη τους στιγμή ή αν θέλετε το μεγάλο τους hype, όμως σε αυτήν την περίπτωση τους άξιζε γιατί ξέφυγαν από τη μόδα του ψεύτικου lo-fi και έκατσαν να στύψουν το κεφάλι τους με καλές συνθέσεις και αξιομνημόνευτα ριφάκια. Ας πούμε ότι είναι οι πιο indie rock Beach House.
Για παράδειγμα: Wye Oak - "Holy Holy"

28. Bombay Bicycle Club - A Different Kind of Fix
Πριν από αυτόν τον δίσκο δεν τους είχαμε σε ιδιαίτερη υπόληψη. Και αυτοί δηλαδή έψαχναν ακόμα τον ήχο τους και δόξα τω Θεώ απομακρύνθηκαν από την ιδέα του να μοιάζουν με τους Mumford & Sons. Ο ήχος τους έγινε πιο ένρινος, πιο αιθέριος και πιο έγχρωμος. Ως κλασσικοί Άγγλοι άλλωστε οι πιθανότητες έγερναν στο ότι είχαν ταλέντο σε αυτά τα τρία χαρακτηριστικά. Αυτή η αλλαγή, εκτός του ότι άφησε έναν ενιαία καλό δίσκο με μια από τις καλύτερες ραχοκοκκαλιές στα μεσαία κομμάτια, τους ξεχώρισε από παρόμοια συγκροτήματα brit pop του συρμού. Αν μερικοί έκαναν βήματα φέτος αυτοί έκαναν ένα άλμα κατευθείαν στη θέση του οδηγού.
Για παράδειγμα: Bombay Bicycle Club - "Lights Out, Words Gone" (ναι ξανά και ξανά)

27. Wilco - The Whole Love
Μετά από καιρό οι Wilco μας ξαναδείχνουν όλη τους την αγάπη και την προσοχή. Με το καλύτερο τραγούδι που έβγαλαν μετά το "Impossible Germany" του Sky Blue Sky το γεμάτο νόημα και στοχαστική μελωδία "One Sunday Morning" και το progressive έπος του "Art of Almost" δεν άφησαν αμφιβολία πως είναι αποφασισμένοι να ξαναζήσουν με το Whole Love τη χρυσή εποχή του Yankee Hotel Foxtrot. Τα υπόλοιπα κομμάτια είναι ηλιόλουστη pop στο στυλ των Spoon ή ενδοσκοπική ακουστική folk για λίγη μελαγχολία. Όμως τα δύο μαξιλαράκια - ένα στην αρχή και ένα στο τέλος- είναι αυτά που πραγματικά μας υπενθυμίζουν ότι οι Wilco είναι πολύ σημαντικοί για να φύγουν έτσι από τις ζωές μας. Εξάλλου πάντα μας διασκεδάζει η ιδέα του πόσο πολύ μοιάζει η φωνή του Jeff Tweedy με του Tom Barman των Deus.
Για παράδειγμα: Wilco - "Art Of Almost"

26. St Vincent - Strange Mercy
Δεν χωνεύεται εύκολα αυτό το τολμηρό νέο πόνημα της St. Vincent. Είναι σαφές ότι αυτός ήταν ο σκοπός βέβαια. Κάτι πιο πειραματικό που θα διαφημίσει τις κοφτερές τις κιθάρες και θα τσαλακώσει τον χαρακτηρισμό της απλά γλυκιάς γυναικείας φωνής με ευαίσθητες μελωδίες. Η Annie Clark εδώ είναι ένα σκληρό κορίτσι -τις περισσότερες φορές- που εμπνέεται από την ψυχεδέλεια και το progressive και μετράει εχθρούς και φίλους. Παρότι προτιμούμε τον προηγούμενό της δίσκο, εδώ μέσα από την γενναιότητά της στέκεται ως μια ικανότατη κιθαρίστρια, μια ατσούμπαλη, λίγο υστερική τραγουδίστρια, αλλά και μια χαρισματική στιχουργός και συνθέτης που κατορθώνει να έχει ένα ξεκάθαρο όσο και δύσκολα υλοποιήσιμο όραμα.
Για παράδειγμα: St. Vincent - "Champagne Year"

25. R.E.M. - Collapse Into Now
Η τελευταία ζαριά των R.E.M. ήταν το καλύτερο αντίο που θα μπορούσαν να μας πουν. Σαν μια ανακεφαλαίωση των μεγάλων τους επιτυχιών και του μουσικού φάσματος που άγγιξαν. Μετά από όλα όσα έγιναν βέβαια τη φετινή χρονιά, η ακρόαση του Collapse Into Now έχει γλυκόπικρη γεύση σήμερα αλλά από την άλλη πολλά ωραία πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Και οι R.E.M. βρήκαν την κατάλληλη στιγμή, τα κατάλληλα τραγούδια και την κατάλληλη δύναμη, σιγουριά και σεμνότητα γι' αυτόν τον αποχαιρετισμό. Ο Stipe αναλαμβάνει το ρόλο του σοφού 50-φεύγα που προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο γύρω του, ο Mike Mills ακόμα κάνει από τα πιό ωραία backing vocals και ο Peter Buck παίζει όπως παλιά. Και για μια τελευταία φορά επιβεβαιώνουν την ατάκα του Kurt Cobain γι' αυτούς: "I don’t know how that band does what they do. God, they’re the greatest. They’ve dealt with their success like saints, and they keep delivering great music."
Για παράδειγμα: R.E.M. - "Everyday is Yours To Win"

24. Lisa Hannigan - Passenger
Η απάντηση της Ιρλανδίας στην Joanna Newsom που βουλώνει για τα καλά το στόμα της αποικίας. Η Lisa Hannigan έχει το πιο ζαχαρένιο χαμόγελο που έχει υπάρξει, έχει καλύτερη φωνή , είναι λιγότερο φλύαρη, πιο ουσιαστική και επίσης δεν παίρνει τόσο στα σοβαρά τον εαυτό της ενώ δεν το αξίζει. Το Passenger είναι πολύ ικανοποιητικό με την ποικιλία του, τις όμορφες μελωδίες, και τις γεμάτες συναίσθημα ερμηνείες της Ιρλανδής. Η Lisa έχει γίνει πιο δυναμική και με το γρέζι της πιο βραχνής πλέον φωνής της κουβαλάει κομμάτια όπως το αγχωτικό "Knots", το παιχνδιάρικο "Passenger", το συγκινητικό "Little Bird" και το καλύτερο "Paper House" που με την διακριτική παρουσία εγχόρδων είναι μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη (κάπου ανάμεσα στον Μάιο και τον Ιούνιο) βόλτα στο Δουβλίνο. Στο μόνο που προηγείται η Joanna Newsom είναι στους πρώην που έχει να επιδείξει τον Bill Callahan ενώ η γλυκιά Lisa είχε τον Damien Rice. Και πάλι όμως η Joanna αποκλείεται επειδή τριγυρνάει με αυτήν την κινούμενη κλειτορίδα.
Για παράδειγμα: Lisa Hannigan - "Little Bird"

23. Twilight Singers - Dynamite Steps
Χωρίς τον κολλητό του αυτή τη φορά (o Lanegan με το τρομακτικό του γρύλισμα εμφανίζεται μόνο στο "Be Invited") ξαναρίχνει τα ταρώ των Twilight Singers μετά από πέντε χρόνια, και το φοβερό σε σημεία -όχι τόσο φοβερό σε άλλα, λιγότερα σημεία- Powder Burns, σα να μην πέρασε μια μέρα συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε. Λίγο Gutter Twins, όπως είπαμε στο βαρύ και ασήκωτο "Be Invited", λίγο επικό μεταμεσονύχτιο piano rock όπως στο "Last Night In Town", λίγο σκληρό αλλά μελωδικό grunge όπως ξέρουν να κάνουν μόνο οι '90s μουσικοί στο «καρυδάτο» "Waves", λίγο γοητευτικό δράμα όπως στο "Get Lucky" και βέβαια το αγαπημένο μας αισθησιακό μίγμα soul, jazz και funk που δίδαξαν στη γενιά μου οι Afghan Whigs στο "The Beginning of the End" που φέρνει αναμνήσεις "Summer's Kiss". Το θέμα είναι πως ο Greg έχει έναν μοναδικό ήχο και μια βαρέων βαρών ερμηνεία που βρίσκεις σε μετρημένους στα δάχτυλα σύγχρονους μουσικούς γι'αυτό όσο το κάνει με όρεξη κι αυτός θα ανανεώνεται η θέση του στις καρδιές μας.
Για παράδειγμα: Twilight Singers - "The Beginning Of The End"

22. Apparat - The Devil's Walk
Πολύ λίγες οι ομοιότητες του οχήματος των Moderat με αυτό το καθαρά solo project του Sascha Ring (και μένα αν με έλεγαν Σάσα θα προτιμούσα να βρω κάποιο ψευδώνυμο). Και όχι μόνο αυτό αλλά το κλειστοφοβικό του παρασκεύασμα που λάμπει σαν άστρο που σβήνει είναι αρκετές θέσεις παραπάνω στις καρδιές μας (οχτώ για την ακρίβεια) από των πρώην συνεργατών του Modeselektor.

Εδώ ο τεχνητός και σε πρώτη όψη άκαρδος ήχος συνταιριάζεται με τα φωνητικά που, πολύ ανθρώπινα, ασφυκτυούν κάτω από το βάρος των επίμονων beats που απειλούν υποχθόνια στο background. Ο Apparat καταφέρνει ακόμα να βγάλει από την απομόνωσή της το καλύτερο σύγχρονο προιόν της Αυστρίας, την Anja Plaschg ή Soap & Skin στο θανατερό "Goodbye" αλλά και να γράψει ισορροπώντας αξιοθαύμαστα ανάμεσα στο «δύσκολο» drum & bass και τις υγρές πιανιστικές πινελιές. Ο ήχος του μηχανήματος που ερωτεύεται το ανθρώπινο falsetto και του λέει γλυκόλογα.
Για παράδειγμα: Apparat - "A Bang In The Void"

21. Tuneyards - W H O K I L L
Κάτι πιο ευχάριστο και πιο καλοκαιρινό τώρα. Τα ζωηρά χρώματα της μουσικής της Merrill Garbus είναι καθρέφτης και της εξωφρενικά δυναμικής φωνής της. Με μια σπάνια για τα ανθρώπινα δεδομένα έκταση, δύναμη και ορμή ζωγραφίζει στον καμβά του δίσκου αλλά αντί για πινέλο πατάει με μανία τον μαρκαδόρο σκίζοντας το χαρτί μέχρι να της ξαναδώσουν άλλο βεβαίως για να σταματήσει να τριγυρίζει και να κοπανάει το κεφάλι της στα καλοριφέρ. Η παιδική και αναρχική προσέγγισή της θυμίζει σε σημεία τον Captain Beefheart ή τον Jim Carrey να τραγουδά για το βασιλιά της ζούγκλας και αυτός ακριβώς ο μοναδικός και τρομερά διασκεδαστικός ήχος της ήταν ο λόγος που το W H O K I L L μοιάζει με το soundtrack του ζωικού βασιλείου σε βραδιές oινοποσίας και σεξουαλικής έξαρσης. Το "Powa" είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα και η καλύτερη υπενθύμιση της εξουσίας του ενστίκτου πάνω μας, που δεν μπορούν να την αποδομήσουν ούτε τριάντα εκολλαπτόμενοι μικροί Φρόυντ.
Για παράδειγμα: Tuneyards - "You Yes You"

20. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love
Κάποια πράγματα σε εκνευρίζουν όσος καιρός και να περάσει. Ειδικότερα όταν αυτά τα πράγματα συμβαίνουν παραπάνω από μία φορά. Μετά την τρίτη φορά θα έπρεπε να ξέρεις καλύτερα λες... Και όμως την ξαναπάθαμε. Όπως όταν οι Pixies ήρθαν το 2004 στην Αθήνα και την άνοιξη του 2005 είπα να ακούσω για πρώτη φορά το Doolittle και το "Hey". Όπως όταν ήρθαν οι British Sea Power και μετά από κάποιους μήνες άκουσα για πρώτη φορά το The Decline of British Sea Power. Και άλλες φορές έχει συμβεί είμαι σίγουρος απλά δεν τις θυμάμαι τώρα. Τελευταία πάντως ήταν όταν είχαμε αυτόν τον Αύγουστο την ευκαιρία να δούμε αυτόν τον Νεοζηλανδό και για κάποιον λόγο την προσπεράσαμε. 1 μήνα μετά τον είχαμε σίγουρο για τις λίστες μας. Και να πεις ότι έχει συμβεί ποτέ το αντίθετο. Για παράδειγμα πολύ θα θέλαμε να μην ξέραμε τους Animal Collective όταν ήρθαν στην Αθήνα το 2009. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο δαιμόνιος Νεοζηλανδός που συνεχίζει να κολυμπάει ωκεανούς και να μας ταξιδεύει με τη μουσική του. Το να πεις ότι είναι ενδιαφέρων ο ήχος του είναι μια πολύ ουδέτερη δήλωση. Κάπως έτσι θα είναι ο ήχος του μέλλοντος (όχι με την έννοια του φουτουριστικού) που τα αναμιγνύει όλα σε τρία-τέσσερα διαφορετικά καζάνια και βγάζει ένα ψυχεδελικό, progressive, jazz μείγμα και σ'όποιον αρέσει.
Για παράδειγμα: Connan Mockasin - "Megumi The Milkyway Above"

19. Deerhoof - Deerhoof vs Evil
Και μιας και βρισκόμαστε στους περίεργους γιατί να μην βάλουμε και τους έτερους αιώνιους ιδιόρρυθμους φίλ... ωπ ωπ! Τι έγινε εδώ; Βλέπουν καλά τα μάτια μου; Μίκης Θεοδωράκης στα credits του Deerhoof vs Evil; Και όχι μόνο αυτό, αλλά το ορχηστρικό "Let's Dance the Jet" είναι εξ'ολοκλήρου διασκευή στο πρωτότυπο κομμάτι του Μίκη για το soundtrack της ταινίας του 1967 Όταν τα Ψάρια Βγήκαν στη Στεριά. Φαντάζομαι οι fans του Θεοδωράκη δεν εντυπωσιάστηκαν από την ανακάλυψη αλλά όπως και να'χει έχει πλάκα να φαντάζεσαι τον Greg Saunier να πέρνει τηλέφωνο τον Μίκη να του ζητήσει την άδεια για την διασκευή. Ίσως η Satomi Matsuzaki να έγινε και μέλος της ΣΠΙΘΑΣ γι'αυτόν τον σκοπό. Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας μετά το ευχάριστο σοκ, τουλάχιστον να προλάβω να πω ότι το Deerhoof vs Evil άξιζε τα τρία χρόνια αναμονής και τους βρίσκει ώριμους να είναι με όλη τους την άνεση όσο ανώριμοι μας αρέσουν. Όλη η μουσική, όλοι οι ήχοι, όλες οι κραυγές, όλες οι τσιρίδες, όλοι οι ψίθυροι είναι στη διάθεσή τους και τους χρησιμοποιούν με πρωτοφανή και άγρια χαρά. Από τα πιο χαμηλών τόνων αλλά αυθεντικά συγκροτήματα της εποχής μας που πολεμά με συνέπεια τη ρουτίνα του παρόντος.
Για παράδειγμα: Deerhoof - "Must Fight Current"

18. Gruff Rhys - Hotel Shampoo
Θα μπορούσε να ήταν και best of όλης της solo καριέρας του αγαπητού Ουαλού. Μπορεί να λείπει κάποιο αντίστοιχο του αριστουργήματος "Lonsome Words" αλλά είναι γεμάτο μέχρι επάνω με ορχηστρικά pop διαμάντια που θα ζήλευαν και οι παλαιότεροι μάστορες του είδους. Το "Shark Ridden Waters" που μπορείτε να το βρείτε σε μία λίστα μας μερικά κλικ πίσω, το εγγληματικά πιασάρικο και κολλητικό "Sensations in the Dark", το απολογητικό και στυλάτο "Vitamin K", το προστατευτικό "Honey All Over", το περιπετειώδες "Christopher Columbus" και η ανταλλαγή ερωτικών γραμμάτων "Space Dust #2" με την εφηβική φωνή της Sarah Assbring ως εξτρά δώρο, όλα φόροι τιμής στον Burt, την Dusty κλπ. Δεν μπορούμε να πούμε ότι δε μας λείπει η τρέλα και η ψυχεδέλεια των απρόβλεπτων Super Furry Animals αλλά μπορούμε να ακολουθήσουμε τον Gruff ακόμα και όταν κάνει κάτι πιο συμβατικά όμορφο. 13 κομμάτια να έχουν όλα να πουν κάτι και να κυλούν σαν γάργαρο νερό είναι ένα κατόρθωμα που λίγοι το καταφέρνουν.
Για παράδειγμα: Gruff Rhys - "Space Dust # 2"

17. Metronomy - The English Riviera
Μία από τις αποκαλύψεις της χρονιάς ήταν ο δίσκος των Άγγλων. Πέρα από το "Trouble" που υμνήσαμε δεόντως στη λίστα των κομματιών, μας προσέφεραν έναν γευστικό δίσκο που ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους. Και pop, και χορευτικός, και ενδοσκοπικός και ξέγνοιαστος. Υποψήφιος για βραβείο Mercury, με υψηλότατη παρουσία σε όλες τις λίστες, σηματοδότησε την αναγνώρισή τους από σχεδόν όλους τους μουσικόφιλους. Ε, κομμάτια σαν το κοσμοπολίτικο "The Bay" και το ασύλληπτα χαρούμενο "Everything Goes My Way" φτιάχτηκαν για να αγαπηθούν και να ακουστούν από πολύ κόσμο χωρίς όμως να χαρίζουν τίποτα από την ποιότητά τους και τον χαρακτήρα τους. Η καλή pop όπως μας μαθαίνει και το English Riviera δεν χρειάζεται να εχει τα συντηρητικά μιας τσιχλόφοσκας αλλά να διαπνέεται από τη φυσική φρεσκάδα και μυρωδιά του δυόσμου.
Για παράδειγμα: Metronomy - "The Bay"

16. Cat's Eyes - Cat's Eyes
Μιας και λέμε για ζευγάρια, να ένα που είναι στα ντουζένια του και τις γλύκες του. Ο ένας (Faris Badwan) κάθισε και έγραψε έναν δίσκο πάνω στην κλασσικά εκπαιδευμένη φωνή της, η άλλη (Rachel Zeffira) τον έφερε σε επαφή με διάφορους κλασσικούς μουσικούς και το αποτέλεσμα ήταν αυτό το πονηρό γατίσιο βλέμμα. Τα ωφέλη πολλαπλά και για τους δύο. Η Ραχήλ έγινε γνωστή και σε ένα διαφορετικό κοινό με τη ροζ βαμβακένια φωνή της και ο Badwan απέδειξε ότι έχει μεγάλο μουσικό και συνθετικό εύρος. Η αλλαγή του μου θύμισε έντονα το φόρο τιμής του Alex Turner στον Scott Walker με τους Last Shadow Puppets αφού άφησε και αυτός τις κιθάρες και τα keyboards στην άκρη και ακολούθησε το δρόμο της κλασσικής pop. O Phil Spector θα καθάριζε το όπλο του με ευχαρίστηση αν άκουγε το "Face in the Crowd", το μαγευτικό "Not A Friend" και το θεατρικό "Bandit", ενώ ο Danny Elfman θα έπαιρνε διακριτικά στην τσέπη του τις μελωδίες του "I Knew It Was Over" και "I'm Not Stupid".

Με το internet και την τεχνολογία μπορούμε να αναπαραστήσουμε οποιαδήποτε φάση μουσικής δεκαετίας πλέον. O Badwan είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα του νέου μοντέλου καλλιτέχνη που εκμεταλλεύεται αυτό το γεγονός. Έχει όλα τα μέσα, τα χρησιμοποιεί, και έχει τη δυνατότητα να φτιάξει τέτοιο εύρος διαφορετικής μουσικής με τέτοια ποικιλία ήχων που οι παλαιότεροι καλλιτέχνες θα ήθελαν καμμιά 40αριά χρόνια για να βρουν την άκρη.
Για παράδειγμα: Cat's Eyes - "Not A Friend"

15. Anna Calvi - Anna Calvi
Από το εξώφυλλο και τις πρώτες νότες της κιθάρας του "Rider to the Sea" ξέρεις ότι ετοιμάζεσαι για μια διαφορετική ακρόαση. Πιο έντονη από τις περισσότερες ανεπαίσθητες που ακούμε σε μια χρονιά εκατοντάδων άλμπουμ και μια ακρόαση που διεκδικεί την προσοχή σου. Όταν μάλιστα μιλάμε για ντεμπούτο είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα. Σε κάθε νότα της κιθάρας της και της πομπώδους και δραματικής αλλά ζουμερής φωνής φαντάζεσαι σκηνές από ταινίες. Είναι ένας πάρα πολύ εκφραστικός και κινηματογραφικός δίσκος που ζωγραφίζει στη στιγμή πορτραίτα από στιγμές που τα συναισθήματα γεμίζουν την ατμόσφαιρα. Λίγο υπερβολικός σε μερικές στιγμές αλλά έχει αυτή την αξιαγάπητη ορμή ενός νέου καλλιτέχνη που του δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να τα πει. Την Anna την είδαμε και στο Field Day Festival και καταλάβαμε πως, πίσω από το femme fatale μακιγιάζ της, τα μάγουλά της ήταν κόκκινα από την έξαψη της σκηνής, της επιτυχίας και του καθαρού αέρα που επιτέλους την χτύπησε μετά από όλα αυτά τα χρόνια ακροάσεων και σιωπής. Η σκηνή είναι επιτέλους δική της και ο προβολέας κρέμεται από τα χείλη της.
Για παράδειγμα: Anna Calvi- "Morning Light"

14. Low - C'mon
Η επιστροφή των Low πανηγυρίστηκε δεόντως στα μέρη μας το 2011. Δεν είναι μόνο ότι μας έλειψαν από το 2007 και το Drums and Guns αλλά ότι το C'mon μας έκανε να νιώσουμε όπως τότε με το Trust και έναν από τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης δεκαετίας, το Things We Lost in the Fire. Στο C'mon έφτιαξαν έναν δίσκο γεμάτο από υπέροχες στιγμές αγκαλιάσματος των δύο φώνων της Mimi Parker και του Alan Sparhawk και ζεστές, κατασταλαγμένες μελωδίες. Τα "Try To Sleep", "You See Everything", "Especially Me", "Nightingale" επιβεβαιώνουν την καλή και ώριμη φάση στην οποία βρίσκονται ενώ τα πάντα παρόντα αργόσυρτα ("Nothing But Heart", "Magesty Music") κομμάτια τους (χωρίς αυτά δεν γίνεται δίσκος τους) είναι όσο βραδύκαυστα και πορωτικά πρέπει. Αφήστε που το project του Sparhawk, το Retribution Gospel Choir, βοήθησε για να αφήσει εκεί όλα τα filler κομμάτια ο αγαπημένος μας μορμόνος μετά τον John Stockton (καθολικός αλλά μορμόνος στις καρδιές μας). Γενικά το C'mon θυμίζει τα 20 χρόνια γάμου που είναι παντρεμένος ο Alan Sparhawk με την Mimi Parker. Έχουν ξεπεράσει τους αρχικούς ενθουσιασμούς, την μετέπειτα αναμενόμενη ρουτίνα και έχει μείνει η συντροφικότητά τους και η συμβίωσή τους με σεβασμό στους χαρακτήρες τους. Τώρα πλέον δεν έχουν τίποτα άλλο παρά καρδιά. Και τότε φτιάχνονται τα αληθινά στέρεα και διαχρονικά οικοδομήματα.
Για παράδειγμα: Low - "You See Everything"

13. The Soft Province - The Soft Province
Να, επιτέλους, και ένας rock δίσκος στη λίστα. Ένας αμιγώς rock δίσκος με την έννοια των πιασάρικων hooks, των καταιγιστικών, γρήγορων και μελωδικών riffs, των επιβλητικών μπασογραμμών, των στιβαρών drums και της ατμόσφαιρας που θυμίζει μπάντα που μαζεύτηκε ένα απόγευμα στο γκαράζ της. Για καναδικής καταγωγής συγκρότημα είναι εντυπωσιακά άμεσοι, με μια ακολουθία 10 τραγουδιών που πίνεται σαν γάργαρο νεράκι. Μόλις συνηθίσετε και την ψιλή φωνή του Jace Lasek το αποτέλεσμα θα φανεί ακόμα πιο ενιαίο και ισοβαρές. Βέβαια οι progressive μέρες των Besnard Lakes δεν είναι και πολύ μακριά αλλά θα τολμήσω να πω πως προτιμώ αυτές του Soft Province όπως στο "In A Some See No One Club" και βέβαια για πιο άμεσα και ενθουσιώδη κομμάτια μην ψάχνετε παραπέρα από το "One Was A Lie" που ξεκινάει με μια γυμνή βραχνιασμένη κιθάρα και ντύνεται βιαστικά για μια βόλτα στον καναδέζικο χιονιά. Η αποστολή του Jace είναι δύσκολη και νομίζω πρέπει να τον στηρίξουμε στην μοναξιά (εντάξει όχι μοναξιά αλλά οι σοβαροί που το επιχειρούν πλέον είναι μετρημένοι στα δάχτυλα) της προσπάθειας για έναν φοβερό rock δίσκo.
Για παράδειγμα: The Soft Province - "Lazy Minds Die"

12. Raphael Saadiq - Stone Rollin'
Για την r'n'b και τη soul μουσική ο Raphael Saadiq ήταν ίσως το πιο σημαντικό κεφάλαιο την τελευταία δεκαετία. Έχει συμμετάσχει είτε ως τραγουδιστής, είτε ως παραγωγός στους δίσκους όλων των μεγάλων ονομάτων του είδους και το όνομά του είναι κάτι σαν σφραγίδα ποιότητας. Σαν σόλο καλλιτέχνης έγινε ευρύτερα γνωστός με το προηγούμενο του τρίτο προσωπικό άλμπουμ The Way I See It στο οποίο συμμετείχε αρκετός κόσμος από την Joss Stone μέχρι τον Stevie Wonder. Με το Stone Rollin' καθιερώνεται ως ο απόλυτος κουβαλητής της φλόγας της μουσικής της Motown. Αλλά δεν πρόκειται για μια απλή αναβίωση, παρά για μια ουσιαστική συνέχεια αυτής αφού ο Saadiq έχει να προσθέσει πολλά κερασάκια στην συνταγή της τούρτας που έτσι και αλλιώς ξέρει σαν την παλάμη του απ'έξω κι ανακατωτά. Αφήστε που, εκτός από τα υπερόχα, πλούσια ενορχηστρωμένα κομμάτια του δεύτερου μισού, στα πρώτα πέντε κομμάτια δείχνει στον Jack White πως γίνεται η σωστή, η πρόστυχη μίξη blues και funk.
Για παράδειγμα: Raphael Saadiq - "Just Don't"

11. Tom Waits - Bad As Me
62 χρόνια μετά και δεκαεφτά προσωπικούς δίσκους αργότερα ο Tom Waits συνεχίζει να είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος του 20ου και μετά του 21ου αιώνα. Αμφιβάλλετε; Με το έργο του, το χιούμορ του, τις ιστορίες του, τις ζεστές του μπαλάντες, τα ξέφρενα rock 'n' roll τραγούδια του έθεσε τις βάσεις για την εξερεύνηση άλλων πλανητών, την ανάγκη στροφής σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, απέτρεψε πολέμους, τάισε πεινασμένα παιδιά στην Αφρική, βρήκε γκόμενες σε απελπισμένους εφήβους στην Αϊόβα, έριξε το τοίχος του Βερολίνου, εφηύρε το internet, κατέστρεψε το internet, κατεδάφισε με μία υπόκλιση τις πολυεθνικές και μοίρασε σε όλον τον κόσμο γάλα και μπισκότα. Υπερβάλλω; Μια ματιά στη σελίδα του στο Wiki θα σας πείσει. Για εμάς είναι μια θρυλική φυσιογνωμία πάντως που δεν χρειάζεται καν να ρωτήσει για να μπει στις λίστες μας. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν εκτός συναγωνισμού γιατί αυτός ο θεατρινίστικος, ρετρό ήχος από ένα παρελθόν που βρίσκεται μόνο στο κεφάλι του και στα όνειρά μας δεν μετριέται με την μεζούρα ενός τυπικού best of και ενός ακόμα στρογγυλού δίσκου 13 τραγουδιών. Έτσι και η τοποθέτησή του είναι ενδεικτική καθώς το Bad As Me είναι η συνέχεια ενός έργου 40 χρόνων που θα κριθεί όταν σταματήσει αυτή η γη να γυρίζει. Ένα συνολικό έργο τρομακτικής αντοχής και γιγάντιας ποισότητας (ποιότητας και ποσότητας). Αν πάντως κάπως μπορεί να περιγραφεί αυτό το κεφάλαιο στην ιστορία του Tom είναι με τα λόγια της γυναίκας του Kathleen Brennan που του συνέστησε να γράψει τρίλεπτα singles αυτή τη φορά "Get in, get out. No fucking around.". Ή έτσι μας είπε ο ίδιος ότι του είπε. Σημασία στο Bad As Me (και σε όλη την προσωπικότητα του Tom Waits) δεν είναι να αποδομήσεις και να αναλύσεις αλλά να απολαύσεις και να απορροφηθείς από την ατμόσφαιρα.
Για παράδειγμα: Tom Waits - "Hell Broke Luce" (κιθάρα Keith Richards, μπάσο Flea)

10. The Horrors - Skying
Ένας ακόμα από τους (λίγους) καλούς περσινούς κιθαριστικούς δίσκους. Και ένας ακόμα που δημιουργός του είναι ο Faris Badwan. Η έμπνευση του πρώην γκοθά φέτος έλκεται από τη σχολή του Kevin Shields ως επί το πλείστoν, με ένα γύρισμα γυαλιστερού '80s ήχου. Στο οπλοστάσιό του έχει cool ριφάκια που γκαζώνουν και δείχνουν τα δόντια τους αλλά και μια παλιομοδίτικη αγάπη για το ανθεμικό ροκ που ακούγεται σε γεμάτα στάδια. Αυτό που ξεκίνησε ως σπίθα με το Primary Colours έγινε πυρκαγιά στο Skying που ο ήχος τους ακούγεται πιο ολοκληρωμένος και οι συνθέσεις του Badwan πιο ουσιαστικές και μεστές. Ακούγεται σα να ξέρουν που θέλουν να πάνε και να πηγαίνουν εκεί με άνεση. Εντάξει, δε νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρουμε τη σήμερον ημέρα την τελειότητα της παραγωγής που σε ταξιδεύει στο χρόνο και άλλοτε σου δημιουργεί την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στις αρχές του 1990, άλλοτε το 1994 και άλλοτε δύο χρόνια αργότερα από το 2012. Σίγουρα οι συνταγές στις οποίες βασίζεται είναι χιλιοπαιγμένες αλλά ο τρόπος που τις προσεγγίζει είναι φρέσκος και προσθέτει άλλο ένα σημείο στίξης στην εξέλιξή τους. Για τους Horrors είναι μια μεγάλη σελίδα.
Για παράδειγμα: The Horrors - "Still Life"

9. The Amazing - Gentle Stream
Όπως αναφέρει και η uptight, η τυχαία ιστορία που ήταν η αφορμή να γνωρίσουμε τους Σουηδούς είχε πλάκα. Μοίρα ή τύχη δεν έχει σημασία. Οι Amazing δικαιολογούν απολύτως το όνομά τους και μας παρέδωσαν άλλον έναν χρυσό καταρράκτη με απολαυστικά ριφάκια, ήρεμα και τρυφερά φωνητικά και μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε όλα τα καλά της εποχής των χίπιδων. Όταν ακούς το σύντομο (όπως πρέπει δηλαδή σε αυτές τις περιπτώσεις, αντίθετα με τους πολυλογάδες αντίστοιχους μουσάτους αμερικάνους) Gentle Stream εύχεσαι αντί για πάτωμα να πατάς σε γρασίδι και να ατενίζεις την αντανάκλαση του ήλιου σε κάποιον παρακείμενο ποταμό. Οι κιθάρες είναι ουράνια τόξα και στα βουνά κάνουν τσουλήθρες παγωμένες σταγόνες. Το φινάλε του απίστευτου "Gone" με το ένα χέρι μπλοκάρει τη μικροψυχία της ανθρώπινης φύσης και με το άλλο σε πείθει ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα αστείο στο σύνθημα "peace, love and understanding". Όσο αρχαιολόγοι και χρυσοθήρες ψάχνουν την Shambhala, οι Amazing μας υπενθυμίζουν πως αυτή βρίσκεται πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε.
Για παράδειγμα: Amazing - "Gone"

8. Fleet Foxes - Helplessness Blues
Αν δεν υπήρχε το "The Shrine/ An Argument" θα λέγαμε «εντάξει, αποστολή εξετελέσθη, πέρασαν με επιτυχία το σκόπελο του δεύτερου άλμπουμ μετά την τεράστια αναγνώριση που απόλαυσαν μετά το ομώνυμο πρώτο τους». Υπάρχει όμως αυτό το τρομακτικό κομμάτι, μια έμπνευση από αυτές που έρχονται σε ανύποπτη στιγμή κάθε περίπου 10.000 μέρες και τα βάζουν όλα στη θέση τους κάνοντάς τα να βγάζουν νόημα. Για να μην είμαι άδικος όμως, ήταν μεγάλο επίτευγμα να φτιαχτεί ένας δίσκος παρόμοιος με το έξοχο ντεμπούτο τους και τα κατάφεραν σε ένα μεγάλο βαθμό. Με τη φωνή του Pecknold και την στιχουργική του δεινότητα ξαναβρήκαν την ταυτότητά τους και συνέχισαν από εκεί που έμειναν. Το "Bedouin Dress" είναι ένας χαρούμενος σκοπός της ερήμου, το "Sim Sala Bim" (σημαίνει κάτι αντίστοιχο με το hocus pocus) είναι μια τρυφερή παραλλαγή της ιστορίας του Σαμψών με την Δαλιδά ("Remember when you had me cut your hair?/ Call me 'Delilah' then, I wouldn't care"), και το "The Plains/ Bitter Dancer" με τις πλούσιες αρμονίες του που θυμίζει Simon και Garfunkel. Ενδιάμεσα τα κλασσικά τους singles "Battery Kinzie" και "Helplessness Blues" στο στυλ του "Mykonos". Το εύρος της μουσικής τους μπορεί να μην είναι μεγάλο αλλά το βάθος στο οποίο έχουν σκάψει είναι απίστευτο.
Για παράδειγμα: Fleet Foxes - "The Plains/Bitter Dancer"

7. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
Ο Kenny Anderson ή King Creosote είναι μια μοναδική περίπτωση. Ο Σκωτσέζος τραγουδοποιός, τραγουδιστής και συνθέτης σε διάστημα περίπου 12 χρόνων έβγαλε γύρω στα 40 άλμπουμ. Ώσπου γνωρίστηκε με τον παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Jon Hopkins και μαζί ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν τον υποψήφιο για Mercury δίσκο Diamond Mine. 40 δίσκους μετά και με την επιτυχία του Diamond Mine ανα χείρας ο Kenny Anderson δήλωσε συγκινημένος για την υποψηφιότητα "I wasn't expecting it at all. [...] There's been a lot of people in the media nailing their colours to the mast with this record, and that's quite encouraging – to know that we've got supporters, and a lot of them. I'm not expecting to win, but just to be on that list. This is something I've been on the outside of forever, and now here we are. It's all good. It makes up for not selling records, anyway! It feels like this is the beginning of something. And to feel that so far down the line, after putting out forty effing albums... oh my God! It means, I can still do this, it's not over." Νομίζω αυτά τα λόγια αρκούν. Ο Jon Hopkins βρήκε χρυσωρυχείο στην καρδιά και την εκφραστική, αγνή, καθαρή, βουκολική φωνή του Kenny Anderson και έραψε πάνω της, μαζεύοντας τα παλιά της ταπεινά ρούχα, το καλύτερο φόρεμα για τον αποψινο χορό. Μετά από 40 δίσκους είναι επιτέλους έτοιμη να βγει έξω, να αναγνωριστεί, να την μάθουν και να αγαπηθεί. Μπορεί επιτέλους να πει "For once I'd much rather be me".
Για παράδειγμα: King Creosote & Jon Hopkins - "John Taylor's Month Away" (Ακούστε την συγκλονιστική ιστορία του κομματιού όπως την περιγράφει ο Kenny Anderson)

6. British Sea Power - Valhalla Dancehall
Το χωλ των Βίγκινγκ πολεμιστών που ξεκουράζονται μετά τη μάχη (ή και αιώνια αν προτιμάτε) έτσι όπως το συνέλαβαν οι British Sea Power ήταν πολύ διαφορετικό απ'ό,τι είχαμε φανταστεί. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο βέβαια από τους λατρεμένους ιδιόρρυθμους μουσικούς από το Brighton. Γι'αυτόν τον δίσκο τα έχουμε πει πολλές φορές και δεν θα μπορούσε να λείπει από μια περήφανη ψηλή θέση στη λίστα. Από την εποχή του ντεμπούτου τους είναι ο πιο γεμάτος τους δίσκος που έχει κάτι για τον καθένα που τους λατρεύει αλλά και για αυτούς που ακόμα (κακώς κάκιστα) τους απαρνούνται. Και τις punk εκρήξεις στυλ Pixies, και τα υπνωτικά ροκ έπη από τις καλές εποχές του Billy Corgan, και την ηλεκτρονική μελαγχολία των New Order, και το "Mongk II" που είναι μια κατηγορία από μόνο του. Και βέβαια πάνω απ'όλα το προσωπικό τους ιδιαίτερο ύφος που τους κάνει μοναδικούς και ξεροκέφαλους. Αυτή η ξεροκεφαλιά τους έχει χαρίσει αυτό το φανατικό κοινό που τους ακολουθεί σε όλα τα club της Αγγλίας και συμμερίζεται τις τρέλες τους, τους τραυματισμούς τους και τους θεατρινισμούς τους δημιουργώντας μια σχεδόν οικογενειακή και diy ατμόσφαιρα. Αν είχαν βγει πριν 30 χρόνια θα ήταν ήδη μύθοι, προς το παρόν είναι μια εξωτική γεύση για λίγους.
Για παράδειγμα: British Sea Power - "Heavy Water"

Η τελική πεντάδα ήταν πραγματικά μια σπαζοκεφαλιά. Για το χατήρι της αντικειμενικότητας θα έλεγα να αγνοήσετε τη σειρά, η οποία έχει μπει σχεδόν εντελώς ενδεικτικά, και να θεωρήσετε πως είναι πέντε αριστουργηματικοί δίσκοι εξίσου φοβεροί από πολλές απόψεις ο καθένας. Είναι γεγονός πάντως πως είναι η πιο δυνατή πεντάδα που έχω αντιμετωπίσει όσα χρόνια υπάρχει το blog και όσα χρόνια μπαίνω στην διαδικασία του best of. Κάπως έτσι θα ένιωσαν και το 1997 οι λιστόφιλοι.

Με θάρρος και άγνοια κινδύνου κλείνουμε τα μάτια λοιπόν, για να μην κοιτάμε τα υγρά βλέμματα των άξιων διαγωνιζόμενων, και πάμε να φέρουμε εις πέρας την δυσκολότερη αποστολή που έχουμε αναλάβει (φυσικά το «έχουμε» είναι πληθυντικός ευγενείας γιατί η uptight είναι killer και δεν καταλαβαίνει από αυτά) μέχρι την επόμενη (έναν πυρηνικό αντιδραστήρα έχουμε να καθαρίσουμε μετά μωρέ).

5. Antlers - Burst Apart
Το πρώτο μεγάλο δίλημμα. Αυτοί ή οι ....... στο νούμερο 4; Αυτή τη φορά πήραν το κοντό σχοινάκι οι Antlers αλλά αυτό δεν αφαιρεί προφανώς σε τίποτα το φετινό τους κατόρθωμα. Σκεφτόμουν με τι μοιάζουν πολλά από τα ονειρικά κομμάτια του δίσκου που ήρθε μετά το θεματικό Hospice. Και ξαφνικά ήρθαν πέντε λέξεις στο μυαλό και μερικά αποσιοποιητικά "Bulletproof... I Wish I Was". Οι Antlers αναμφισβήτητα έχουν ακούσει πολύ Radiohead (για παράδειγμα το The King οf Limbs ήταν στις λίστες τους με τα καλύτερα της χρονιάς) και οι κυκλικοί χοροί με το σύμπαν όπως τα "Corsicana", "Hounds", "Tiptoe", "Rolled Together" το υπενθυμίζουν. Αυτό το ambient, dream pop κοστουμάκι τους ταιριάζει γάντι αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Ένα γράμμα αγάπης προς τους R.E.M. για να τους διαβεβαιώσουν ότι ο μύθος τους θα συνεχιστεί στο "Every Night My Teeth Are Falling Down", παραδοσιακές μαγικές μπαλάντες όπως το "I Don't Wan't Love" και το σπαρακτικό "Putting the Dog to Sleep" που αναδεικνύουν την πολύ εκφραστική φωνή του Peter Silberman και το μεγαλοπρεπές "No Widows" που προσθέτει ένα βάρος στο στήθος σου μέχρι να σε απελευθερώσει στο τέλος όταν έχει φτάσει πλέον στον πάτο και η σπείρα ακολουθεί επιτέλους ανοδική πορεία. Ένας δίσκος όχι ακριβώς γεμάτος singles, αλλά που το καθένα από τα 10 κομμάτια θα μπορούσε να σταθεί αυτόφωτο. Η αλήθεια είναι πως ο Silberman δεν έχει φάτσα και στυλ που εμπνέει αλλά το έχει μέσα του. Είναι από αυτούς τους εκλεκτούς που παίρνουν την μελαγχολία και την μετατρέπουν σε μαγική θεραπευτική σκόνη και έτσι οι Antlers του αποδομούν το ψυχικό άλγος και το μετατρέπουν σε ένα κομψό οριγκάμι.
Για παράδειγμα: Antlers - "Putting The Dog To Sleep"

4. Wild Beasts - Smother
Τρίτος δίσκος των νεαρών από το Kendall και ήδη έχουν κάνει κτήμα τους τον ολόδικό τους ξεχωριστό ήχο. Μια συνομιλία από απαλές και μελωδικές κιθάρες, από διακριτικό πιάνο, από διάσπαρτα αλλά επιδραστικά ηλεκτρονικά στοιχεία και πάνω από αυτά δύο από τις φωνές του καιρού μας. Ο Hayden Thorpe ικανοποιεί τα γούστα εκείνων που προτιμούν πιο κλασικές φωνές που ισορροπούν ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ ο Tom Fleming τραγουδά πιο σίγουρα, πιο μπάσα αλλά όχι λιγότερο απελπισμένα. Πάνω σε αυτά τα δεδομένα που φτιάχτηκαν στο Two Dancers χτίστηκε το Smother που περπάτησε σε πιο «εσωτερικά» μονοπάτια αναλύοντας ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα της απόρριψης, της ερωτικής ανάγκης αλλά και της τρυφερότητας. Τώρα πια ακούγονται σαν συγκρότημα και αυτό μεταφράζεται σε ποικιλία στις συνθέσεις που συνδέεται με μια απόλυτη συνοχή και συνενοχή γιατί οι Wild Beasts δεν μιλούν πολύ αλλά κάνουν πράγματα πίσω από τις κουρτίνες που κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν γνωρίζει. Τα φωνητικά βαρελότα του Thorpe έχουν εξαφανιστεί, δεν υπάρχει πια "We Still Got the Taste Dancing on Our Tongues", για χάρη μιας πιο ώριμης προσέγγισης αλλά εξίσου ενδιαφέρουσας. Έτσι και αλλιώς η πρωτόγονη έκπληξη του Two Dancers δεν θα μπορούσε να υπάρχει καθώς πολύς κόσμος τους περίμενε με ανυπομονησία ή με το δάχτυλο στη σκανδάλη.

Πώς ακριβώς όμως απέφυγαν αυτόν το σκόπελο του περίφημου τρίτου άλμπουμ και έφτασαν να γίνουν άκοπα από τους πιο άψογους headliners σε φεστιβάλ που έχουμε δει; Εκτός από αυτά που έχουμε αναφέρει έδωσαν μεγάλη σημασία στις μίνιμαλ ενορχηστρώσεις. Έκαψαν όλο το περιττό λίπος και προτίμησαν από το να βαρύνει το ελαφρύ φορτίο του δίσκου, που τσουλάει μονοκοπανιάς, με κάποια αστοχία, να περιοριστούν σε δέκα μικρά τέλεια δομημένα ενίγματα. Είναι αλήθεια πως σε σύγκριση με το Two Dancers το Smother αργεί κάποιες ακροάσεις να αποκαλυφθεί αλλά μόλις αυτό γίνει αποκλείεται κανείς να περιοριστεί σε μόνο ένα ή δύο κομμάτια του δίσκου. Το τελευταίο -από τα δέκα μικρά ενίγματα- είναι ένα δωμάτιο πειραμάτων και καθρεφτών εμπνευσμένο από τον Eno. Σε αντίθεση με ό,τι μας έχουν συνηθισει είναι μια μακρά επτάλεπτη ακολουθία από ριφάκια κιθάρας και πιάνου που τρεμοπαίζουν στα χείλη της φωνής του Thorpe που επιτρέπει για πρώτη φορά στο Smother στη σοπράνο που κρύβει μέσα του επιτέλους να απελευθερωθεί. Πιο ρυθμικοί και πιο χορευτικοί αρχίζουν να μοιάζουν όλο και περισσότερο στους Talk Talk του καιρού μας επί εποχές The Colour Of Spring με μια συνειδητή επιλογή προς τον μινιμαλισμό του Steve Reich. Όσο για το σήμερα, δύσκολα μπορεί κανείς να βρει κάποιον να τους μοιάζει πόσο μάλλον να τους ακολουθήσει στην εκτόξευσή τους.
Για παράδειγμα: Wild Beasts - "Reach A Bit Further"

3. Radiohead - The King of Limbs
Μιας και είπαμε για σπαζοκεφαλιές νωρίτερα, αυτή ήταν η μεγαλύτερη της χρονιάς. Σύγχυση, ακόμα και σήμερα, υπάρχει σε ότι έχει να κάνει με αυτό το album. Όχι τόσο για το μουσικό κομμάτι του αλλά κυρίως για τα γύρω γύρω. Το μουσικό κομμάτι ήταν κάτι κρυμμένο, αλλά μετά από πολλές ακροάσεις άνθιζε μπροστά σου. Το μεγαλύτερο μπέρδεμα ήταν το τι συνέβη στην ηχογράφησή του και μερικούς μήνες αργότερα μέχρι να βγει η ζωντανή εκτέλεση όλου του δίσκου συν τρία ακόμα κομμάτια από το υπόγειο των Radiohead. Καμία ενημέρωση για τα πολλά κομμένα κομμάτια που είχαν τεράστιες προοπτικές, καμία εξήγηση για τα μόλις οκτώ κομμάτια και τα 38 λεπτά διάρκειας μετά από 4 χρόνια αναμονής, καμία συνέντευξη (από τον Thom που μετράει περισσότερο δηλαδή) για τον δίσκο, καμία αντίδραση στις πιο χλιαρές κριτικές σε σχέση με το In Rainbows, καμία συναυλία για το 2011 και τελικά μια αίσθηση ότι έβγαλαν κάτι επειδή έπρεπε να το κάνουν όπως επίσης και ότι οι σχέσεις μεταξύ των μελών δεν ήταν και στα καλύτερά τους. Με λίγα λόγια μπορούσε να το παρομοιάσει κάποιος με το Let It Be τους.

Τελικά όσο περνούσε ο καιρός έγιναν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Η μπάντα - με το The King οf Limbs να κάνει την αρχή - αποφάσισε να το πάρει πιο χαλαρά το πράγμα. Με το In Rainbows μέτρησε τις δυνάμεις και από την σφυγμομέτρηση έβγαλε το συμπέρασμα ότι μπορεί να αναλάβει μόνη της το promotion του δίσκου και του συγκροτήματος γενικότερα, καθώς και την εκροή πληροφοριών από το στρατόπεδό της, οπότε κατ'επέκταση δε χρειάζεται τους δημοσιογράφους. Οι δύο συναυλίες που έγιναν στην Αμερική ήταν στα πλαίσια των εμφανίσεων σε δύο talk shows της αμερικανικής τηλεόρασης και είχαν το στοιχείο της έκπληξης και του ξαφνικού. Οι Radiohead ήθελαν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έγινε με το In Rainbows. Ελάχιστη προβολή, και ένα εφημεριδάκι με artwork και κάποιες ιστορίες που θα έκαναν πιο κατανοητό το θέμα του The King οf Limbs. Όπως είπε και ο Ed O'Brien, ήταν μια αντίδραση στην υπερπροβολή και τις ατέρμονες συζητήσεις για το In Rainbows που έτσι και αλλιώς φτιάχτηκε ως pop δίσκος για να απευθυνθούν ξανά στη μεγαλύτερη μάζα των μουσικόφιλων και μη.

Μουσικά όμως τι έχει να κερδίσει ο ακροατής; Αυτή η πλευρά έγινε πιο κατανοητή μετά την κυκλοφορία της ζωντανής ηχογράφησης το καλοκαίρι από το studio τους. Η μπάντα βρήκε τρόπο να τα μεταφέρει ζωντανά (έτσι εξηγείται και η γιγάντια περιοδεία που ετοιμάζουν για το 2012) και μετά από ένα διάστημα που τα άφησε να «κρυώσουν» είναι έτοιμη να τα παίξει μπροστά στο κοινό της.

Το The King οf Limbs δεν είναι τόσο έντονη και απαιτητική ακρόαση όσο το Kid A και το Amnesiac, ούτε τόσο πορωτική με τη στάμπα του κλασσικού όπως το The Bends, ούτε σε παίρνει και σε σηκώνει όπως το Ok Computer, ούτε είναι μια ολοκληρωμένη σύντομη ιστορία της καριέρας τους με ένα μελαγχολικό χαμόγελο όπως το In Rainbows. Είναι ένα καινούργιο γήπεδο για την μπάντα και αυτό και μόνο το γεγονός είναι κάτι το εξαιρετικό. Οι Radiohead είναι ακόμα αυτοί που ήταν, με τις πιο αριστουργηματικές μελωδίες απο εποχής Beatles και Neil Young, είναι ακόμα περιπετειώδεις και απαιτητικοί με τον ήχο τους, θέλουν και καταφέρνουν ακόμα να σπάνε τα όρια των μουσικών ειδών όμως αυτή τη φορά το αφήνουν να κυλήσει μόνο του. Αφήνουν την αναρχία και την έμπνευση της στιγμής να πάρει για λίγο τα ηνία, όχι με κάτι πρόχειρο βεβαίως, αλλά με κάτι που είναι ευρύχωρο και πρόθυμο να δεχτεί όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια και τις λεπτομέρειες που τόσο πολύ τους αρέσει να τοποθετούν σαν copyright και σφραγίδα ποιότητας και που δεν βάζει κανείς άλλος.

Αυτή τη φορά είναι πραγματικά άφοβοι καθώς αφήνουν ελεύθερο τον ίδιο τους τον εαυτό να εκφραστεί. Όταν με τις εναρκτήριες νότες του "Everything In Its Right Place" έχεις δοκιμάσει τους οπαδούς σου και τις αντοχές της εταιρίας σου και όταν με το Amnesiac επιβεβαιώνεις ότι δεν θα ξαναβγεί The Bends τότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα παρά μονον τον εαυτό σου. Σιγά σιγά όλα αυτά που φαίνονταν απαραίτητα στην μουσική εξαφανίζονται. Οι Radiohead αποδεικνύουν ότι δε χρειάζονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ότι δε χρειάζεται η μανιέρα, ότι δε χρειάζονται καν τα ίδια τα μέλη-celebrities-μουσικοί και η όλη ιδέα ξαναγυρίζει στις βάσεις ενός art project. Σημασία έχουν οι ιδέες και η υλοποίησή τους και ο τρόπος που τις αντιλαμβάνεται κανείς εναπόκειται στην διακριτική του ευχέρεια. Αυτό είναι ελευθερία τρόπου ζωής και ελευθερία σκέψης.

Δεν υπάρχει λόγος να περιοριζόμαστε σε ονόματα και σε ερμηνείες που έχουν σερβιριστεί για εμάς από άλλους. Αυτή είναι η αλήθεια τους και εμείς καλούμαστε να φτιάξουμε τη δικιά μας πηδώντας στην πεντακάθαρη λίμνη του "Codex" ή σκαλίζοντας τα βάθη ενός ωκεανού που ενώνει το άπειρο της ψυχής εν τάφω με τα απέραντα όρια του γαλάζιου στο "Bloom", ή ξορκίζοντας την κακοτυχία και τους φόβους μας στο "Morning Mr Magpie", ή χορεύοντας ξέφρενα στο "Feral" σαν "animal" και "homorapien" όπως λένε και οι BSP, ή παραδινόμενοι στο πάθος με τον φόβο της γάτας που μπορεί να γυρίσει οποιαδήποτε στιγμή και να μας τιμωρήσει στο "Lotus Flower". Η πρότερη ζωή αποχαιρετάει στο "Give Up the Ghost" γιατί όλα πρέπει να προχωρήσουν, ιδέα που επιβεβαιώνει και το "Separator" που συμβολίζει τον διαχωρισμό μεταξύ του ενός κεφάλαιου και του άλλου. Ή μπορεί να είναι το τέλος ενός βιβλίου και η αρχή ενός άλλου. Ή μπορεί να είναι το τέλος της ανάγνωσης και η φυγή σε κάτι άλλο. Σημασία έχει η ελευθερία και το πως η ιστορία συνεχίζει ακόμα να γράφεται χωρίς να ξέρει κανείς που θα σταματήσει. Το σίγουρα είναι πως "if you think this is over than you're wrong".
Για παράδειγμα: Radiohead - "Separator"

2. PJ Harvey - Let England Shake
Έχουν γραφτεί χιλιάδες επί χιλιάδων λέξεων γι'αυτόν τον δίσκο. Και από εμάς αλλά και από όλα τα μουσικά έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα που τον αποθέωσαν. Δικαίως. Είναι ένας άθλος 20 χρόνια μετά ένας καλλιτέχνης να επανεφεύρει τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο. Έχουμε όμως ένα πρόβλημα εδώ στο some beans. Όπως πολλοί άλλοι, διαβλέψαμε την αλλαγή και την δημιουργία αυτής της μορφής από το εγκληματικά υποτιμημένο White Chalk. Εκεί φάνηκε η λευκή σκονισμένη φιγούρα της αγγλικής παράδοσης να ξεπροβάλλει χλωμή από το βαρύ παράθυρο. Η υπομονετική γυναίκα του περασμένου αιώνα που το μόνο γιατρικό της στις κακουχίες είναι ο χρόνος και η μόνη της θεραπεία είναι η αναπαραγωγή γερών και δυνατών αγοριών. Ενώ στο White Chalk ήταν ένα φάντασμα και ένα όραμα από το παρελθόν, στο Let England Shake κουνά ξαφνικά τα βλεφαρά της και ο θρήνος της γίνεται τραγούδι και εξιοστόρηση. Σαν ένα βιβλίο ιστορίας, σαν βετεράνος πολέμου, σαν ανταποκριτής της ανθρώπινης ηλιθιότητας και σκληρότητας μας λέει μεν "I've seen and done things I want to forget" αλλά στην πραγματικότητα θέλει επιτέλους να φτύσει όλο αυτό το αίμα και τη σκόνη που κατάπιε στα πεδία της μαχής. Οι αναμνήσεις όμως και οι ιστορίες μπορεί να ταξιδεύουν στα μυαλά των ακροατών αλλά δεν θα γίνουν βίωμα. Αυτό το βίωμα μένει στο μυαλό που κατοικεί και πεθαίνει μαζί του.

Οι αναμνήσεις όμως και οι ιστορίες θα περάσουν στις γενιές, θα γίνουν παραδείγματα. Θα γίνουν μύθοι ή ωδές του τραγικού. Το Let England Shake είναι κάτι παρόμοια διαχρονικό. Όσοι θέλησαν να ακούσουν τις αναμνήσεις της PJ από τον δικό της πόλεμο ή από τον πόλεμο που βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα στην τηλεόραση τής, ή μέσα στα βιβλία της, θα διαπιστώσουν ότι αυτές γίνονται μέρος του πρόθυμου μυαλού που θα τις κουβαλήσει με τον γενετικό του κώδικα. Όσο τέλεια και να προγραμματιστούμε, όσο ολοκληρωτικά και να εκπαιδευτούμε, αυτοί οι μύθοι και οι ιστορίες θα μας υπενθυμίζουν το «πεπερασμένο της ανθρώπότητας» όπως το περιγράφει η θρησκεία. Οι θεολόγοι μιλούν βεβαια και για το άπειρο της θεϊκότητας αλλά στο Let England Shake δεν υπάρχει αυτό. Υπάρχουν ιστορίες σαν του Louis (ή του παππού ή του προπάππου ή του ξάδερφου, δεν έχει σημασία), του απλού στρατιώτη που το σώμα του βρίσκεται ακόμα σε αυτόν τον λόφο, χους ην και εις χουν απελεύσητω. Ο πραγματικός άγνωστος στρατιώτης που έβαψε με το αίμα του τη γη και το πτώμα του σκυλεύουν καθημερινά αυτοί που τον έστειλαν και τον στέλνουν να κάνει τη βρώμικη δουλειά τους. Ε, του κάνουν και κανά μνημόσυνο που και που για να καθαρίζουν αργότερα χωρίς τύψεις τα δόντια τους με τα κόκκαλά του. Και η ελπίδα; Η ελευθερία; Η PJ ψάλλει και κάνει το μνημόσυνο, δικαιώνει τους νεκρούς και καθησυχάζει τα πνεύματα που ανέρχονται στους ουρανούς. Ο νεκρός δεδικαίωται από τις αμαρτίες του αλλά ο ζωντανός; Η απάντηση λίγο παρακάτω.
Για παράδειγμα: PJ Harvey - "All And Everyone"

1. Bill Callahan - Apocalypse
Ο ζωντανός φεύγει. Φεύγει όχι για να ξεφύγει από τα προβλήματά του, αφού τα έχει αντιμετωπίσει κατάματα νωρίτερα. Τρέχει από τις αναμνήσεις και τις επώδυνες μνήμες. Ο Bill Callahan συνεχίζει το μοναχικό του road trip στην αμερικάνικη ύπαιθρο και μένει σε επαρχιακά μικρά δωματιάκια για να γράψει σε μπλοκάκι τις ιστορίες του. Περιμένει ράθυμα στο βενζινάδικο κουνώντας την οδοντογλυφίδα παιχνιδιάρικα στα δόντια του και απαρυθμεί με καθαρό βλέμμα τις σελίδες του ημερολογίου που έφυγαν. Ο Bill Callahan δίνει μια άλλη διάσταση στην έννοια «άγνωστος στρατιώτης». Είναι ο άγνωστος στρατιώτης της ζωής που παλεύει καθημερινά με την ιδέα του οτι δεν υπάρχει τίποτα να προστατεύσει αλλά πολλά πράγματα για να νοιαστεί. Είναι μία μάχη εσωτερική, σκληρή, γεμάτη αμφιβολίες.

Περιστασιακά σπάει την μοναξιά του το κοπάδι του στο "Drover", ή το «λουλούδι» του που τελικά δεν ήταν «αγριόχορτο» στο "Baby's Breath" με την ανατριχιαστική εικόνα της ανάσας του μωρού στον καθρέφτη. Παρ'ότι η μουσική του είναι γέννημα της αμερικανικής παράδοσης, δε χαρίζει κάστανα στο "America!" κατεβάζοντας τα παντελόνια στην ιμπεριαλιστική της λογική με τη στεγνή ερμηνεία και το διακριτικό αλλα σατανικό του χιούμορ. Ο τρόπος της ερμηνείας του καθώς και οι φάσεις επιφοίτησής του είναι ζεστές και οικείες. Η βαθιά βαρύτονη φωνή του τού δίνει κάποια χρόνια παραπάνω ηλικίας και εμπειρίας και ταυτόχρονα, όπως όλοι οι παραμυθάδες, σου δημιουργεί ένα προστατευτικό πέπλο με την αργή και καθαρή του άρθρωση.

Είναι ένας δίσκος που τον απολαμβάνεις ήρεμα με ένα ζεστό κονιάκ κάποιο σούρουπο. Δεν έχει σημασία αν βρίσκεσαι στο Κεντάκι, ή στο Ώστιν ή στην Κυψέλη. Είναι ένα έργο που θέλει χρόνο, το αφήνεις να ωριμάσει, και στο τέλος βλέπεις ότι έχει ριζώσει βαθιά μέσα σου. Δεν υπάρχει τίποτα επείγον, τίποτα να πολεμήσεις, τίποτα να αλλάξεις, πολλά να αγαπήσεις και πολλά να νοιαστείς. Συνηθίζεις αυτή τη σκέψη και απλά ζεις αρμονικά μαζί της για όσο διαρκεί μέχρι να σβήσει."I'm standing in a field/ A field of questions/ As far as the eye can see/ If this is what it means to be free/ Then I'm free". Και όταν σου λένε πως πρέπει να σκοτώσεις για να υπερασπιστείς το σπίτι σου, πως πρέπει να γίνεις πιο δυνατός, πιο γρήγορος, πιο σκληρός για να αντιμετωπίσεις τον ανταγωνιστή που δημιουργήθηκε από τους αριθμούς, εσύ χρειάζεσαι απλά ένα ευρύχωρο αυτοκίνητο με γεμάτο το ντεπόζιτο και έναν άδειο και πρόθυμο δρόμο μπροστά σου.
Για παράδειγμα: Bill Callahan - "One Fine Morning"

Εύφημος μνεία:
Bjork - Biophilia: Σημείωμα από το προσωπικό ημερολόγιο της Bjork: "Bjork έφτιαξε δίσκο με τελευταία λέξη τεχνολογίας. Bjork χαρούμενη. Μετοχή Bjork έφτασε στα ύψη. Bjork αγοράσει ηφαίστειο Ισλανδία."
Brett Anderson - Black Rainbows: Που'σαι Butler μου που μου' λεγες πως θα γινόμουν άλλος. «Ευτυχώς μου έχουν μείνει ακόμα κάποια outtakes των Suede για να αγοράζω την κόκα μου». Ευγενής σκοπός, ευγενής επιστροφή, και φοβερή συναυλία των Suede το φθινόπωρο.
Coldplay - Mylo Xyloto: Μέσα από αυτά τα όμορφα pop τραγουδάκια μπορούν να κάνουν επιτέλους αυτό το μεγάλο και διαχρονικό που ονειρεύονταν πάντοτε.
Hannah Peel - The Broken Wave: Η γλυκιά και ευαίσθητη Hannah κάνει ένα -προβλέψιμο με το παρουσιαστικό της- folk σοκολατάκι αλλά είναι σκληρός ο ανταγωνισμός εκεί έξω για ένα ταπεινό χαμομηλάκι σαν αυτήν.
Kate Bush - 50 Words for Snow: Ο ορισμός της Έφη μου μνείας. Ακόμα προσφέρει κάποιες στιγμές που σταματούν την καρδιά αλλά και κάποιες στιγμές που σου σπάνε τα νεύρα όπως οι 50 λέξεις για το χιόνι από έναν από τους ήρωές μας, τον Stephen Fry. Δεν τα πάμε καλά με τις αντίστροφες μετρήσεις.
Lia Ices - Grown Unknown: Kάποια υποτονικά κομμάτια της έκοψαν τον δρόμο. Θα επανέλθει με κάτι ακόμα καλύτερα αφού πλέον υπάρχει το πρωτότυπο να βασιστεί ("Little Marriage").
Boxer Rebellion - The Cold Still: Έχει ξαναγίνει άπειρες φορές αυτό που κάνουν και πολύ καλύτερα. Επίσης θέλω να τους πω πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Tweet