Αμπελοφασουλοσοφίες 20/10/10

Πάει αρκετός καιρός από τις τελευταίες αμπελοφασουλοσοφίες. Πιάσανε τα κρύα κι οι βροχές και είναι πλέον ο κατάλληλος καιρός για τρέξιμο να προλάβουμε. Δουλειές, εκκρεμότητες και φυσικά μουσική.

Διότι το some beans μπορεί να είναι σχετικά φειδωλό στα posts εσχάτως αλλά ούτε για μια στιγμή, κυρίες και κύριοι και αγαπητά μας παιδιά, δεν άφησε τις μουσικές επάλξεις.

Το τι δίσκους έχουμε ακούσει αυτό το διάστημα δε λέγεται!

Απλά δε βρίσκουμε το χρόνο που θα θέλαμε για να γράψουμε όπως πρέπει γι'αυτούς.

Από όλα αυτά που έχουμε ακούσει, συμπεραίνουμε ότι φέτος υπάρχει γενικά ένα trend που θέλει τις ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις να μην καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις προηγούμενες δουλειές τους ενώ αντίθετα κάποιες παλιές καραβάνες να παραδίδουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο πανέμορφους δίσκους.

Τις τελευταίες μέρες ακούσαμε ξανά το Devotion, ένα δίσκο που ο χρόνος έχει κάνει ακόμα καλύτερο και με σιγουριά πια ανώτερο του φετινού Teen Dream... Οι Blonde Redhead δεν κατάφεραν να δώσουν συνέχεια σε ένα εκπληκτικό σερί τριών πολύ σπουδαίων δίσκων, ενώ ο δίσκος των Deerhunter κινείται στα ίδια επίπεδα με το προπέρσινο Microcastle Εξαιρετικά επίπεδα ασφαλώς, απλά δεν έκαναν το βήμα παραπέρα.

Μόνο το High Violet των National μετά από αρκετές ακροάσεις μοιάζει πιο στιβαρό από το καλό αλλά άνισο Boxer. Έχει λιγότερα - και λιγότερο - μεγάλα highlights αλλά και σαφώς λιγότερο filler και συνολικά μου φαίνεται πιο καλό. Αν εξαιρέσεις όμως αυτούς, οι άλλοι σταρ των '00s κινήθηκαν περίπου στα ίδια επίπεδα στην καλύτερη.

Την ίδια στιγμή, ακούγοντας τις φρέσκες δόσεις από εξαίσιες ποπ ιστορίες των Belle & Sebastian και των Divine Comedy και τη μεγάλη επιστροφή (και μάλλον κύκνειο άσμα) των βετεράνων Trembling Blue Stars, πραγματικά χαιρόμαστε που είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρουν αυτό που κάνουν τόσο, μα τόσο καλά. Δεν είναι δίσκοι που θ'αλλάξουν την πορεία της σύγχρονης μουσικής, δεν τους νοιάζει να είναι ούτε για ένα δευτερόλεπτο κάτι τέτοιο. Είναι απλά γεμάτοι με υπέροχα ποπ τραγούδια και καταπληκτικούς στίχους.

Ειδικά αυτοί του Neil Hannon του οποίου το χιούμορ και η φινέτσα όταν μιλάει για τη ζωή εκεί έξω είναι απαράμιλλα.

Ή τουλάχιστον εμένα έτσι μου μοιάζουν - ίσως να φταίει απλά το ότι λατρεύω αυτήν την υπέροχη βρετανίλα του, με όλες τις πιθανές καλές έννοιες του όρου.

Το καλύτερο βέβαια είναι ότι τον Neil και τη «Θεία Κωμωδία» του θα τους δούμε στις 13 Δεκεμβρίου ξανά στη χώρα μας, μετά από πολλά πολλά χρόνια. Το 1997 τους είχα χάσει λόγω ενός ταξιδιού της σχολής και είχα ξεγράψει το να τους ξαναδώ, αλλά φαίνεται ότι ευτυχώς αυτοί δεν ξέγραψαν την Ελλάδα και να που ξανάρχονται. Κάτσε μην παίξουν και κανένα "Death of a Supernaturalist" και μας στείλουν. Γιατί το "Becoming More Like Alfie" το θεωρώ δεδομένο!

Προς το παρόν πάντως περιμένουμε Radio Dept αύριο το βράδυ, με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς στο ενεργητικό τους κι επίσης ένα από τα κορυφαία τραγούδια της. Ας το απολαύσουμε για πολλοστή φορά λίγες ώρες πριν το δούμε ζωντανά στη σκηνή του Γκαγκάριν...

Tweet

Heaven smiles above me/ What a gift here below/ But no one knows

"Ι was on my annual leaf collecting holiday to Bavaria last year, and i stopped into a small family restaurant in a wooded glade.
Οver my Sauerkraut and Riesling i could hear the sound of a strange but wonderful song.
The later household proprietor said that it was an old favorite of his on '78. It was Heinz Wolf, 1923 bizarre cabaret songwriter.
So i said i had to have it! I traded my finest leaf and i brought it on, carefully transcribed it and translated it.
And just as we are about to play it, i was shocked to turn on the radio and there it was! Been played by heavy rock act called Queens Of The Stone Age.
Anyway this is the original and best..."

Neil Hannon, ένας Βορειοϊρλανδός κύριος απο αυτούς που λατρεύουμε. Κορυφαίος στιχουργός, τραγουδοποιός και υπερβολικά διαβασμένος. Αρέσει στον Scott Walker. Η ακτίνα των επαγγελμάτων που θα μπορούσε να διαλέξει ξεκινάει από το έβδομο μέλος των Monty Python και ολοκληρώνεται σε εργολάβο κηδειών μυρμηγκιών στην εξοχή της Προβηγκίας. Μυρίζει κρασί απο την Χρυσή Ακτή και πριν κοιμηθεί το βράδυ τακτοποιεί την συλλογή με τα αρώματά του και τα προπολεμικά του ρολόγια.

Tweet