Αμπελοφασουλοσοφίες 13/11/11

Μετά από έναν μήνα -και βάλε- ησυχίας (στο blog) και ανησυχίας (στον κόσμο) μπορούμε να αμπελοφασουλοσοφήσουμε λιγάκι για να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ.

Διάφορα ενδιαφέροντα υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Επίσης ακούσαμε κάποιους δίσκους που είχαμε «βάλει στο πρόγραμμα» και μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι με την ενημέρωσή μας.

Παρατηρώ πάντως πως οι τελευταίοι σημαντικοί δίσκοι για φέτος βγήκαν στο τέλος του προηγούμενου μήνα. Ή τέλος πάντων οι τελευταίοι φιλόδοξοι δίσκοι που θέτουν εαυτούς υποψήφιους για τις λίστες που θα ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα.

Είναι σαφές πως το όλο πράγμα μοιάζει συνεχώς και πιο άρρωστο. Ουσιαστικά 6 μήνες μουσικής και κυκλοφοριών με το βλέμμα στα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Ιανουάριο-Φεβρουάριο βγάζουν οι ριψοκίνδυνοι μιας και ρισκάρουν να μην θυμηθεί κανένας τους δίσκους τους στο τέλος της χρονιάς, Ιούλιο-Αύγουστο πηγαίνουν όλοι διακοπές, Νοέμβριο-Δεκέμβριο είναι πολύ αργά και όλοι είναι απασχολημένοι στο να φτιάχνουν τις λίστες τους.

Μην μας παρεξηγείτε. Εννοείται πως μας αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα ψώνια και λατρεύουμε τις λίστες αλλά αυτός ο συνεχής διαγωνισμός όσο να'ναι κουράζει. Επίσης προσπαθούμε με τις λίστες μας να υπερτονίσουμε το προσωπικό γούστο σε αντίθεση με αυτόκλητους σωτήρες που πιστεύουν πως μπορούν να καθορίσουν το μέλλον της μουσικής.

Όπως είπαμε κάναμε τη μουσική μας ενημέρωση αυτό το μήνα. Atlas Sound (σίγουρα όχι ο καλύτερός του αλλά με δύο-τρεις καλές στιγμές), Florence & the Machine (εξελίσσεται σε one-hit wonder η Αγγλίδα με τα λάγνα πόδια), Coldplay (καλή pop μουσική), Peggy Sue (αξιοπρεπέστατο δεύτερο άλμπουμ από τις Αγγλίδες με παραπάνω αμερικανικό ήχο απ'ό,τι πρέπει), Μ83 (φαφλατάς μας βγήκε ο Gonzalez στον χειρότερο αλλά δυστυχώς και πιο φιλόδοξο δίσκο του που έχει ένα ουσιαστικά καλό κομμάτι), Real Estate (μαγικά ριφάκια που πάντως μας χάνουν από ένα σημείο και μετά), My Brightest Diamond (εδώ είμαστε αν και όχι ακριβώς εκεί που θα θέλαμε) και βέβαια Tom Waits σε έναν αυθεντικό και γεμάτο ποικιλία δίσκο του θρυλικού καλλιτέχνη.

Ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα αλλά διαβάσαμε και άλλα εξίσου σημαντικά. Για παράδειγμα μια ενδεικτική πρόσφατη συνέντευξη αυτού του απομονωμένου ιερού τέρατος του Scott Walker. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ αν θέλετε ακόμα μια απόδειξη του μεγαλείου του, της ταπεινότητάς του, αλλά και της επώδυνης ειλικρίνειάς του.

Να μην ξεχάσουμε βεβαίως άλλη μια τρομερή (υπάρχουν και διαφορετικές;) συνέντευξη του Tom Waits στο Pitchfork αυτή τη φορά. Γενικότερα θα έλεγα πως το γύρω γύρω της μουσικής του Tom είναι σχεδόν εξίσου απολαυστικό με την ίδια τη μουσική. Αν δεν έχετε διαβάσει την βιογραφία του για παράδειγμα με τίτλο Αθώος στα Όνειρά Σου χάνετε μία μεγάλη ευχαρίστηση στη ζωή σας.

Τον περασμένο μήνα επίσης, ανακαλύψαμε και το πολύ καλό ελληνικό site Fridge που διαθέτει πολύ ενδιαφέροντα και καλογραμμένα αφιερώματα. Όπως αυτό εδώ με τα 100 καλύτερα ελληνικά τραγούδια (σοβαρή δουλειά, εξαιρετική ιδέα, δεσμεύομαστε να το κάνουμε κάποτε) με το οποίο συμφωνούμε σε γενικές γραμμές αν και εγώ προσωπικά θα έβαζα το «Ζεϊμπέκικο» του Σαββόπουλου στο νούμερο ένα καθώς και πολύ περισσότερο Αγγελάκα και βέβαια XAXAKES, ή αυτό με τα 20 καλύτερα Graphic Novels που μου ξαναξύπνησε την όρεξη για τα comics.

Εξάλλου όταν ψάχναμε πρωθυπουργό διαβάζαμε αποκλειστικά Πασόκ ή Τεφρα ή όταν θέλαμε γατίσια ευχαρίστηση προτιμούσαμε το kitten covers.

Αυτός ήταν ο μήνας μας σε γενικές γραμμές. Και επειδή είναι ασέβεια να μην κλείνουμε οποιοδήποτε post που αναφέρουμε τον Tom Waits χωρίς youtube του ολοκληρώνουμε με το ξέφρενο "Chicago" από το απίθανο Bad As Me (διαβάζεται και badass me αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση του Tom).

Tweet

I'll save my best for last and after that don't even ask me

Αφού τα πρώτα κρύα επιμένουν να μας λένε ότι ήρθαν για να μείνουν, θα τους ανοίξουμε κι εμείς την πόρτα να κάτσουν στη ζεστασιά του σαλονιού μας. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι έχουμε πληρώσει το πετρέλαιο, αλλιώς τα κρύα θα ανοίξουν με αυθάδεια την πόρτα και θα θρονιαστούν στην αγαπημένη μας πολυθρόνα απλώνοντας τις ποδάρες τους στο τραπέζι και πίνοντας μπύρα άνευ σουβέρ.

Έχουμε αμελήσει λίγο τον τομέα των νέων δημοσιεύσεων (γκουχ γκουχ και των γενεθλίων γκουχ γκουχ) αλλά μάλλον αυτό οφείλεται στο ότι προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τα τραγούδια και τα άλμπουμ της χρονιάς. Είμαστε ακριβώς στην κόψη του ξυραφιού: είτε να παρατήσουμε τις λίστες γιατί προκύπτουν συνεχώς καινούργια πράγματα τα οποία αξίζουν τον χρόνο και την προσοχή μας (Golden Silvers, Papercuts, Charlotte Gainsbourg), είτε να αποδεχθούμε την ανάγκη μας να ξεκαθαρίσουμε μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα πληροφοριών, μουσικής και τέχνης τα «καλύτερα της χρονιάς». Δύο από τους σοφότερους ανθρώπους που κυκλοφορούν εκεί έξω συζητούν την συγκεκριμένη λιστο-μανία και καταλήγουν σε μερικά επώδυνα, εντυπωσιακά αποστασιοποιημένα αλλά αληθινά συμπεράσματα. Πηγαίνετε εδώ και ψάξτε την συνέντευξη του Beck με τον θείο Tom Waits.

Οι λίστες μας δεν θα γίνουν με σκοπό να απομονώσουμε τη μουσική που δεν μας άρεσε ξεχωρίζοντας την ήρα από το σιτάρι. Η διαδικασία γίνεται για να παρουσιάσουμε μουσική που έκανε κατάληψη στα ηχεία μας. Προφανώς στα επόμενα χρόνια θα μετανιώσουμε για πολλά από αυτά, ή θα ανακαλύψουμε κατόπιν εορτής φετινές κυκλοφορίες χτυπώντας το κεφάλι μας που δεν τις συμπεριλάβαμε στη λίστα. Είναι σημαντικό όμως να ανταμείβουμε στο μυαλό μας τη μουσική που μας συντάραξε.

Εκτός από τα άλμπουμ και τα ξεχωριστά κομμάτια ,θα προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε και τις φετινές συναυλίες που παρά τις αναποδιές και τα (χακί) προβλήματα καταφέραμε να δούμε. Κάνοντας μια σούμα και τηρουμένων των αναλογιών της χώρας που βρισκόμαστε, είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι (Αχ βρε Kim Deal, δεν το έχει η μοίρα μας τελικά). Το κεφάλι μας ακόμα γυρίζει από τα ονειρεμένα μέρη όπου το έστειλε το φετινό κερασάκι στην τούρτα των συναυλιών με το όνομα My Brightest Diamond οπότε να περιμένετε εξελίξεις και από αυτήν την πλευρά.

Και μιας και είπαμε για τον Beck και τον θείο Tom νωρίτερα, ας βαρέσουμε παλαμάκια όπως μας ζητούν και οι δύο επίμονα….

Tweet

Words don't express my meaning/ Notes could not spell out the score

"This watch I got here was first purchased by your great-grandfather during the first world war. It was bought in a little general store in Knoxville, Tennessee, made by the first company to ever make wrist watches. Up until then, people just carried pocket watches. It was bought by Private Doughboy Ryan Coolidge the day he set sail for Paris. This was your great-grandfather's war watch, and he wore it every day he was in the war. Then when he had done his duty, he went home to your great-grandmother, took the watch and put it in an old coffee can. And in that can it stayed 'til your granddad Dane Coolidge was called upon by his country to go overseas and fight the Germans once again. This time they called it World War Two. Your great-granddad gave this watch to your granddad for good luck. Unfortunately, Dane's luck wasn't as good as his old man's. Dane was a Marine and he was killed along with all the other Marines at the battle of Wake Island. Your granddad was facing death, and he knew it. None of those boys had any illusions about ever leaving that island alive. So three days before the Japanese took the island, your granddad asked a gunner on an Air Force transport named Winocki, a man he had never met before in his life, to deliver to his infant son, who he had never seen in the flesh, his gold watch. Three days later, your grandfather was dead. But Winocki kept his word. After the war was over, he paid a visit to your grandmother, delivering to your infant father, his Dad's gold watch. This watch. This watch was on your Daddy's wrist when he was shot down over Hanoi. He was captured and put in a Vietnamese prison camp. He knew if the gooks ever saw the watch that it'd be confiscated; taken away. The way your Dad looked at it, this watch was your birthright. He'd be damned if any slopes were gonna put their greasy yellow hands on his boy's birthright. So he hid it in the one place he knew he could hide something. His ass. Five long years, he wore this watch up his ass. Then when he died of dysentery, he gave me the watch. I hid this uncomfortable hunk of metal up my ass for two years. Then, after seven years, I was sent home to my family. And now, little man, I give the watch to you."

- "Captain Koons", Pulp Fiction

"My kids are starting to notice I'm a little different from the other dads. "Why don't you have a straight job like everyone else?" they asked me the other day. I told them this story: In the forest, there was a crooked tree and a straight tree. Every day, the straight tree would say to the crooked tree, "Look at me...I'm tall, and I'm straight, and I'm handsome. Look at you...you're all crooked and bent over. No one wants to look at you." And they grew up in that forest together. And then one day the loggers came, and they saw the crooked tree and the straight tree, and they said, "Just cut the straight trees and leave the rest." So the loggers turned all the straight trees into lumber and toothpicks and paper. And the crooked tree is still there, growing stronger and stranger every day"

- Tom Waits

“I don't think there's anything remotely ‘alt-country’ about my band, but I still get dogged by that every time I pull out the damn banjo: People are like, ‘Ah, the country or folk stylings of... .’ Jesus. What did this banjo ever do to you?”

- Jonathan Meiburg

"There are only two books written: Someone goes on a journey, or a stranger comes to town."

- Unsourced

"Paul Allen has mistaken me for this dickhead Marcus Halberstram. It seems logical because Marcus also works at P&P and in fact does the same exact thing I do and he also has a penchant for Valentino suits and Oliver Peoples glasses. Marcus and I even go to the same barber, although I have a slightly better haircut."
-"Patrick Bateman", American Psycho

Και αν αναρωτιέστε αν ο άνθρωπος είναι ικανός για τόσους φόνους όσους φαντάζεται (;) ο χαρακτήρας του Bret Easton Ellis, δείτε την ιστορία της μαντάμ Lalaurie. Μισή αστικός μύθος, μισή πραγματικότητα, ολόκληρη ανατριχίλα.

http://en.wikipedia.org/wiki/Delphine_LaLaurie

Tweet

"We are monkeys with money and guns"

"I must admit, before meeting Tom, I had heard so many rumors and so much gossip that I was afraid. Frankly, his gambling debts, his animal magnetism, coupled with his disregard for the feelings of others… His elaborate gun collection, his mad shopping sprees, the face lifts, the ski trips, the drug busts and the hundreds of rooms in his home. The tax shelters, the public urination…I was nervous to meet the real man himself. Baggage and all. But I found him to be gentle, intelligent, open, bright, helpful, humorous, brave, audacious, loquacious, clean, and reverent. A Boy Scout, really (and a giant of a man). Join me now for a rare glimpse into the heart of Tom Waits. Remove your shoes and no smoking, please."

"Q: What’s the most curious record in your collection?

A: In the seventies a record company in LA issued a record called “The best of Marcel Marceau.” It had forty minutes of silence followed by applause and it sold really well. I like to put it on for company. It really bothers me, though, when people talk through it."

"Q: You are fascinated with irony, what is irony?

A: Chevrolet was puzzled when they discovered that their sales for the Chevy Nova were off the charts everywhere but in Latin America. They finally realized that “Nova” in Spanish translates to “no go.” Not the best name for a car… anywhere “no va”."

"Q: Do you have words to live by?

A: Jim Jarmusch once told me “Fast, Cheap, and Good… pick two. If it’s fast and cheap it wont be good. If it’s cheap and good it won’t be fast. If it’s fast and good it wont be cheap.” Fast, cheap and good… pick (2) words to live by."

"Q: What is on Hemmingway’s gravestone?

A: “Pardon me for not getting up.”"

"Q: What have you learned from parenthood?

A: “Never loan your car to anyone to whom you’ve given birth.” - Erma Bombeck"

Αυτά και άλλα πολλά εδώ:

http://www.antilabelblog.com/?p=288

Tweet