Success Story

Το 2013 ήταν μια παραγωγικότατη χρονιά για το blog some beans. Επιτέλους πραγματοποιήσαμε το όνειρό μας, να καταφέρουμε δηλαδή να κάνουμε ένα post κάθε μέρα. Παράλληλα πολλές συνεντεύξεις (η τιμή ήταν όλη δική μας) κόσμησαν τη μικρή μας μουσική γωνιά. Ακόμα πιο παράλληλα ποιός μπορεί να ξεχάσει (όχι εμείς) τις δεκάδες ανταποκρίσεις από συναυλίες και συναυλιακούς χώρους του εξωτερικού και του εσωτερικού σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ της γηραιάς ηπείρου.

Μία από τις πιο περήφανες στιγμές μάλιστα, ήταν όταν ανταλλάξαμε απόψεις και φιλοφρονήσεις (είναι ανταλλαγή αν τις κάνεις μόνο εσύ;) με τον ίδιο τον μεγαλειότατο DM Stith μετά τη συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβρη σε ένα κλαμπάκι που επέπλεε πάνω από τον Σηκουάνα. Αλλά και η χώρα μας δεν πήγε πίσω. Πολλά συναυλιακά απωθημένα επιτέλους έγιναν αληθινές αναμνήσεις που πραγματοποιήθηκαν. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τη συναυλία των .... το καλοκαίρι στο .... ή την επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια των .... στο .... Εκεί βέβαια που έγινε ο χαμός ήταν στους .... που εδέησαν να μας επισκεφτούν για πρώτη φορά στην καριέρα τους και εδώ αξίζουν μερικά μπράβο στους διοργανωτές που έκαναν πράξη τα παρακάλια τόσων χρόνων από τους φανατικούς οπαδούς των .....

Ναι... Το 2013 ήταν μια υπέροχη χρονιά. Η κρίση μοιάζει πια μακρινή κακή ανάμνηση και το έδαφος είναι πρόσφορο για να ασχοληθούμε επιτέλους με τη μουσική και τις καλές τέχνες που θα πάψουν να είναι πολυτέλεια και θα επανέλθουν στο να γίνουν αυτό που ήταν. Το αλατοπίπερο της ζωής.

(πάντως το σημείο με τον DM Stith στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο είναι αληθινό.)

Tweet

Giant man and the wonderful Wasp

Το παιδί μεγάλωσε.  Το παιδί ήταν πάντοτε μεγάλο δηλαδή αλλά ας πούμε ότι η τυπική αναγνώριση απο πιο «δύστροπο» και απαιτητικό κοινό επιβεβαίωσε το πρώτο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από μία φράτζα, ο άνθρωπος που παράτησε τις σπουδές του για να παίζει με τον αδερφό του ανέβηκε μόνος στη σκηνή το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε κι έπαιξε το Electric Counterpoint με τον Steve Reich να παρακολουθεί απο κάτω.

Άλλοι θα τα έκαναν πάνω τους. Ο Jonny Greenwood όμως άνετος σα να παίζει στο σαλόνι του ξεδίπλωσε τα τρία μέρη της σύνθεσης. Μέρος του μαγευτικού αποτελέσματος μπορείτε να το παρακολουθήσετε εδώ.

Την περασμένη Παρασκευή ο Jonny έκανε άλλο ένα όνειρό του πραγματικότητα, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στους ποπόφαρδους τους Πολωνούς να δούν στην ίδια σκηνή, την ίδια βραδιά, τον Aphex Twin και τον Greenwood να «απαντούν» μουσικά στην Polymorphia του εθνικού τους ήρωα Krzysztof Penderecki υπό το βλέμμα του θρυλικού (επίσης απολαυστικά δυσοίωνος θα ήταν δύο άλλα ταιριαστά επίθετα) συνθέτη. Οι δημιουργίες του Jonny σε αυτή την περίπτωση ήταν μικρότερη έκπληξη. Έτσι και αλλιώς ως συνθέτης, του soundtrack του There Will Be Blood (σας έχω ξαναπεί πόσο λήστεψαν αυτόν και την ταινία το 2008; Σας το ξαναλέω τώρα) μεταξύ άλλων, έχει αποκτήσει μεγάλη οικειότητα με τις μεγάλες ορχήστρες. Ανεξάρτητα από αυτό το "48 Responses to Polymorphia" είναι μια έντονη και γεμάτη σκαμπανεβάσματα ομορφιάς και τρόμου ακρόαση.

O Hank Pym είναι ένας απο τους διασημότερους χαρακτήρες της Marvel. Ήταν το μυαλό πίσω απο τους Avengers αλλά αυτό που τον έκανε πραγματικά ιδιαίτερο για εμάς τους nerds, πέρα απο την αυτοκαταστροφική σχέση με τη γυναίκα του Wasp, ήταν η εναλλαγή του ανάμεσα σε άνθρωπο-μυρμήγκι και άνθρωπο-γίγαντα. Αυτή η δυσκολία του να αποφασίσει τον έκανε πολύ ξεχωριστό. Όπως έλεγε και ο Scott Walker "see the dwarves and see the giants, which one would you choose to be?". Ο Jonny θα μπορούσε να είναι κάτι αντίστοιχο. Ντροπαλός και εσωστρεφής προτιμά να εξαφανίζεται πάνω στη σκηνή και στην προσωπική του ζωή, γιγάντιος να δεσπόζει πάνω από τους υπόλοιπους όταν κάθεται μπροστά από ένα όργανο για να δημιουργήσει μουσική.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 04/7/11

Ωραία τα κατάφερε η Detox.

Εντάξει, πρέπει να έχεις άγνοια κινδύνου για να πας να αγοράσεις εισιτήρια για τη συναυλία της Amy Winehouse. Η εταιρεία ας πούμε ότι λόγω αθωότητας πίστεψε τα υγρά μεγάλα μάτια της Amy και της έδωσε μια ευκαιρία να βγάλει κανά λεφτό βρε αδερφέ.

Η Amy ακύρωσε την συναυλία όπως αναμενόταν. Και τί κάνεις; Πας και μεγαλώνεις τον χρόνο του Moby και προσθέτεις τους Blackfield που είχαν μια επιτυχία στην Ελλάδα με το "Blackfield” από το ντεμπούτο τους Blackfield. Α, κόβεις και 10 ευρώ από το Blackfield... εεεε... το εισιτήριο ήθελα να πω. Δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο της τιμής.

Θαρρείς και το όνομα της γριάς μαστουρωμένης (εδώ να προσθέσω ότι το Back To Black ήταν φοβερός δίσκος) δεν ήταν το βασικό event του festival. Θαρρείς πως το 80% των θεατών πήγαν για να δουν ελληνικά συγκροτήματα, τους Vaccines του ενός (χάλια) δίσκου, τον Moby που έχει έρθει αναρίθμητες φορές (έβαλαν τον κακομοίρη να παίζει δύο ώρες για να βγουν οι χρόνοι) και τους Blackfield των οποίων τα μέλη έρχονται συχνά πυκνά με το όνομά τους ο καθένας.

Πρώτη κοροϊδία λοιπόν.

Το μόνο διασκεδαστικό απ’ αυτή την ιστορία ήταν η κλάψα μπασκετικού μασωνο-δημοσιογράφου.

Προχτές μαθαίνουμε ότι ακυρώνεται η συναυλία των Suede στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του festival της ίδιας εταιρείας που περιείχε τους James headliners (γελάει ο κόσμος (εδώ να προσθέσω πως οι James είναι από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του Μάντσεστερ)). Έτσι ξαφνικά και χωρίς καμία δικαιολογία οι Suede αφαιρούνται από το line-up και μπαίνουν στη θέση τους οι My Excuse, «το δυναμικό ποπ-ροκ συγκρότημα που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια στα live-bars της Θεσσαλονίκης» όπως λέει και η εταιρεία.

Οι Suede τελικώς θα παίξουν μόνοι τους στην Αθήνα.

Σε αυτήν την περίπτωση μετράμε τρία unfair από πλευράς διοργανωτών.

Πρώτον η αδικαιολόγητη ακύρωση του σημαντικότατου βρετανικού συγκροτήματος που επανενώθηκε πρόσφατα μιας και ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις κάποτε τελειώνουν τα ναρκωτικά.

Δεύτερον και σημαντικότερον. Μια ημέρα πριν παίζουν, το βράδυ της Τετάρτης, οι Grinderman στο Terravibe. Γεγονός που καθιστούσε τελείως αδύνατον για τον οποιονδήποτε να παραστεί και στις δύο συναυλίες. Αυτοί που προτίμησαν Suede λοιπόν τώρα μένουν στον αέρα αφού ούτε το festival 2310 θα δουν, ούτε την όμορφη Θεσσαλονίκη αλλά ούτε και τον όμορφο Nick Cave.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν η εταιρεία λειτούργησε με τη λογική του «καλύτερα να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα παρά να φάει λιγότερο η δική μου». Κάποιο φαγητό από την κατσίκα του Nick Cave το έκοψε στα σίγουρα η Detox.

To τρίτο unfair αφορά τους Θεσσαλονικείς (αν και αυτοί πρέπει να έχουν συνηθίσει) που δεν θα δουν τους Suede επειδή η εταιρεία αποφάσισε ότι θα βγάλει περισσότερα σπάζοντας τις εμφανίσεις του festival σε επιμέρους συναυλίες.

Όλα αυτά όσο να’ναι μας βάζουν σε δεύτερες και τρίτες και τέταρτες σκέψεις για το αν αξίζει τον κόπο να δώσεις χρήματα σε μιας τέτοιας λογικής εταιρεία.

Τη στιγμή μάλιστα που περιμένουμε το Field Day Festival στο Λονδίνο για το οποίο το ολοήμερο εισιτήριο κοστίζει 44 ευρώ και βλέπεις μεταξύ άλλων Wild Beasts, Electrelane, John Cale, Gruff Rhys, Four Tet, Anna Calvi, Coral, Zola Jesus, James Blake, Horrors, Ariel Pink.

Αντί να φτιάξουν ξεχωριστές συναυλίες για τον κάθε καλλιτέχνη με 40 ευρώ τη μία οι κουτοσάξωνες...

Κατά τα άλλα ακούμε πολλή μουσική. Παρ'ότι είμαστε σχετικά σιωπηλοί το τελευταίο δίμηνο για σας δουλεύουμε ατιμούτσικα. Και για εμάς ώστε να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε τα καλύτερα της χρονιάς και τελικά να επιλέξουμε το King of Limbs στο νούμερο ένα.

Είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοια και απορώ πώς έχουν ξεκινήσει τα μεγαλύτερα μουσικά sites κάτι άρθρα του στυλ «τα 40 καλύτερα άλμπουμ του πρώτου εξάμηνου».

Σα να περιστρέφεται όλη η ύπαρξη της μουσικής γύρω από τις πενηντάδες, τις εικοσάδες και τα υπόλοιπα. Είναι πολύ διασκεδαστικά δε λέω αλλά θα έπρεπε να τα αντιμετωπίζουμε ως ένα χαριτωμένο extra.

Από τα πολύ καλά πράγματα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό είναι ο Mesita. To project ενός 22χρονου από το Κολοράντο που το χαρακτηρίζουν οι κοφτερές μελωδικές κιθάρες και ο γρήγορος, χορευτικός και αισιόδοξος αλλά συνάμα, συνάμα λέγω, ονειρικός ρυθμός. Σα να πήρε το "Collector" των Here We Go Magic και το μετέτρεψε σε έναν γλυκύτατο δίσκο που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά.

Ο κ. Mesita (κατά κόσμον James Cooley) είναι ένας πολύ ταλαντούχος νεαρός χωρίς δισκογραφική εταιρεία, χωρίς δουλειά που δίνει τζάμπα τη μουσική του. Α, και του αρέσουν τα RPG. Δεν βρίσκω λόγο να μην τον συμπαθήσουμε.

Tweet

Αμπελοφασουλοσοφίες 25/3/11

Εν μέσω πολέμων, σεισμών, τσουνάμι, ραδιενεργών αντιδραστήρων, γιαουρτωμάτων, οικονομικής εξαφάνισης της μεσαίας τάξης, άδειων δρόμων, άδειων καφέ, άδειων φαγάδικων, ξύλου στα γήπεδα υπάρχει και η μουσική ευτυχώς.

Στο Magiska, στο Isohunt, σε βόλτες στο Metropolis (που καταλήγουν τελικά σε ψώνια απο το πολύ φθηνότερο Amazon) τα χρώματα δεν είναι τόσο μελανά και η εικόνα αποσύνθεσης τέτοια.

Υποθέτω κάποια στιγμή η ζωή στην Αθήνα θα επανέλθει και όλοι θα είμαστε πληγωμένοι αλλά πιο σοφοί.

Είναι ευχάριστο πάντως ότι υπάρχει ακόμα ζωή (ή έστω ημιζωή) και στα μουσικά δρώμενα της χώρας.

Καινούργιες ελληνικές μπάντες βγαίνουν στον ορίζοντα που υποστηρίζονται απο σοβαρές μικρές εταιρείες με ενιαία αισθητική, τα ελληνικά μουσικά sites ανανεώνονται εμφανισιακά και ξεφυτρώνουν καινούργια, υπάρχουν ακόμα ακόμα δειλά-δειλά και κάποιες ενδιαφέρουσες συναυλίες.

Αυτή είναι η μισογεμάτη άποψη γιατί αυτό που σκεφτόμαστε συνήθως είναι ότι καμία ελληνική μπάντα εδώ και καιρό δε μας έχει τραβήξει την προσοχή (όχι τους 2L8 δεν τους έχουμε ακούσει ακόμα, επιφυλασσόμεθα), οι μικρές εταιρείες επιβάλλουν μια αισθητική που αντιγράφει κατευθείαν τις ξένες μόδες χωρίς καμία διάθεση πρωτοτυπίας (vintage φωτισμός στα εξώφυλλα, αφηρημένες εικόνες διάφορων hipsters), τα ελληνικά μουσικά sites κινούνται ανάλογα με τις επιταγές (διττή έννοια σε αυτό το σημείο) των ελληνικών παραρτημάτων των εταιρειών, ενώ έχουμε κουραστεί να ψάχνουμε tour dates καλλιτεχνών και να βρίσκουμε στη θέση της χώρας μας Κροατίες, Σερβίες, Τουρκίες. Αντ'αυτού οι ίδιοι και οι ίδιοι κουρασμένοι ταξιδιώτες.

Αυτή ήταν η μισοάδεια άποψη που ως φύσιν απαισιόδοξοι άνθρωποι υποστηρίζουμε πιο συχνά.

Στην πραγματικότητα όμως ευτυχώς που υπάρχουν και αυτά. Ευτυχώς που υπάρχει έστω και αυτή η ημιθανής κίνηση, ευτυχώς που μπορεί να μην εξελισσόμαστε αλλά τουλάχιστον βαδίζουμε.

Ευτυχώς που έρχεται ξανά ο Dulli να μας παίξει τον καινούργιο δίσκο των Twilight Singers, οι Echo & the Bunnymen για να μας τα ξαναπούνε, ο UNKLE, οι άνεργοι Kyuss για να γεμίσουν το χρόνο τους και τις τσέπες τους, οι Swans για να τους αγκαλιάσει ένα κοινό που ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία τους, οι Buzzcocks για τους γραφικούς πανκοροκαμπιλάδες, οι φθηνοί Tindersticks-lite Black Heart Procession, το όλο και χειρότερο Rockwave (πόσες φορές θα έρθουν οι Gogol μπουρδέλο πιά;), το Ejekt που έδωσε όλο το «μαρούλι» στην Amy Winehouse (ελπίζω να έχουν δει αυτό το βιντεάκι και να είναι έτοιμοι για όλα) και το Synch που θα έχει δυο-τρία φρέσκα ονόματα.

Αυτά γίνονται. Δεν υπάρχουν λεφτά αλλά συνεχίζουμε και λέμε κι ευχαριστώ όσοι δεν έχουμε τη δυνατότητα να φεύγουμε τρεις φορές το χρόνο από τη χώρα.

Γιατί ρε μάνα δε με γέννησες χαρντροκά ή μεταλά να βλέπω όλη την αφρόκρεμα της μουσικής που αγαπώ;

Και το χειρότερο είναι πως αυτά είμαι σίγουρος ότι τα έχω ξαναγράψει.

Κάτι σαν τη μηνιαία γκρίνια του mr. grieves τείνει να εξελιχθεί η στήλη.

Η αγαπητή elafini πάντως ανέφερε μέσω twitter κάποιες φήμες περί συναυλίας των Irrepressibles τον Μάιο. Πολύ καλό για να είναι αληθινό αλλά απο την άλλη τα ελάφια φημίζονται για την καλή τους ακοή.

Μιας και αναφέραμε τo Metropolis νωρίτερα θα έχετε ακούσει για το Δευτεριάτικο event που διοργάνωνουν οι Radiohead με αφορμή την κυκλοφορία σε cd του King Of Limbs. Οι πρώτοι κάμποσοι τυχεροί που θα προσέλθουν θα πάρουν το εφημεριδάκι-promo που σχεδίασε ο Stanley Donwood και ο Tchock (Thom Yorke).

Και μιας και είπαμε Thom Yorke ευκαιρία να ακούσετε (όσοι δεν το έχετε κάνει) τις δύο πραγματικά εξαιρετικές συνεργασίες με τον Burial και τον Four Tet εδώ και εδώ.

Σε άλλα νέα, γλυκόπικρη αίσθηση μας άφησε ο δίσκος των Stricken City. Μιά μπάντα που το some beans ανακάλυψε με την κυκλοφορία του φετινού δεύτερου τους δίσκου με τίτλο Losing Colour.

Γλυκιά-γλυκύτατη αίσθηση μας άφησαν τα πολύ όμορφα τέσσερα πρώτα κομμάτια που θύμιζαν πιο ονειρικούς School Of Seven Bells, και μια περισσότερο κιθαριστική Fever Ray. Λίγο άνοστη γεύση τα υπόλοιπα κομμάτια που αναλώνονταν σε στυλ εις βάρος της ουσίας και λιγότερο καλές συνθέσεις στις οποίες τουλάχιστον δέσποζε η δυναμική φωνή της Rebekah Raa.

Πικρή γεύση μας ήρθε όμως όταν διαβάσαμε πως αυτό είναι το τελευταίο τους άλμπουμ ως μπάντα (αντίο Stricken City φεύγεις νωρίς αλλά χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε, καλημέρα καριέρα της Rebekah Raa) ραγίζοντάς μας την καρδιά με αυτό το "we never stood a chance" της αποχαιρετιστήριας ανακοίνωσης αλλά εμείς θα σας αφήσουμε με κάτι γλυκό στα πλαίσια της διπολικής (και λίγο μεγάλης) σημερινής αμπελοφασουλοσοφίας.

Το καταπληκτικό "Corridors" με την επίμονη κιθάρα του να οδηγεί γενναία μέσα απο τα διαμαντένια keyboards της Rebekah και την ισχυρή φωνή της να κόβει με μαχαίρι τον παχύ ιδρωμένο αέρα είναι ένα απο τα καλύτερα πράγματα που άκουσα φέτος (για την ιστορία το "Bella Writer" είναι το αγαπημένο της uptight).

Μπορείτε να διαμορφώσετε τη δική σας γνώμη απο το site της μπάντας που διαθέτει όλο το άλμπουμ δωρεάν για ακρόαση.

Tweet