Some Questions #5: The Cloud Hymn!

Πίσω από το μυστηριώδες όνομα The Cloud Hymn κρύβεται στην ουσία ένας άνθρωπος, ο οποίος στην καθημερινή του ζωή ονομάζεται John Nielsen. Πρόκειται για έναν νεαρό τραγουδοποιό από το Wisconcin, ο οποίος έγραψε κάμποσα τραγούδια σε μια απλή ακουστική κιθάρα ενόσω σπούδαζε δικηγόρος. Για την ακρίβεια σπουδάζει ακόμα, και προσπαθεί να πάρει το πτυχίο του. Παράλληλα, όμως, ηχογράφησε τα κομμάτια μέσα σε δυο μέρες και τα κυκλοφόρησε πριν περίπου ένα μήνα στον πρώτο του δίσκο, με τίτλο A Seed Buried In The Ground, από την Ambledown Records.

Τόσο ο τίτλος του δίσκου όσο και η συντομία της ηχογράφησης προδίδουν μια αίσθηση "φυσικότητας", και πράγματι, με αυτό ακριβώς έχουμε να κάνουμε. Απλά, ζεστά αρπίσματα της ακουστικής κιθάρας στήνουν τη ραχοκοκαλιά των τραγουδιών, και μια φωνή που ακούγεται πιο "γεμάτη" συναισθηματικά απ'ό,τι λέει η ηλικία της σκαρώνει ανεπητίδευτες μελωδικές γραμμές πάνω της. Τα δεύτερα φωνητικά της Tani Alyssa και το πιάνο του Paul Brandt προσθέτουν εδώ κι εκεί παλ πινελιές χρώματος στο χειμωνιάτικο τοπίο του John, και κάπου εκεί τελειώνουν οι έξωθεν βοήθειες. Ο νεαρός κύριος Nielsen προσπαθεί να ξορκίσει τα κακά πνεύματα βασικά μόνος, και στην πορεία μας προσφέρει μερικές πολύ όμορφες στιγμές.

Πάνω απ'όλα όμως, προσφέρει μερικές απαντήσεις στο περίφημο ερωτηματολόγιό μας! Δείτε λοιπόν τι μας είπε...

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

1)Bon Iver - For Emma, Forever Ago,

2) DeYarmond Edison - Silent Signs,

3) David Crowder Band - A Collision

2. A song you wish you’d written?

City and Colour - "As Much As I Ever Could"

3. Your Sunday morning song?

David Crowder Band - "I Need Words", Chris Koza - "Adjust"

4. Your favourite b-side?

DeYarmond Edison - "Epoch"

5. Your favourite Beatles song?

"Cry Baby Cry", "Michelle"

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Weatherbox, DeYarmond Edison (are you sensing a theme?).

7. Your favourite place for writing music?

My old house in Eau Claire, late at night.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Play shows, record songs.

9. What you wish to do once you retire from music?

I don't plan to retire.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

Attempts to grow a beard.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

No idea.

12. A recurring childhood dream of yours?

Running this race, not being able to complete it.

13. If you are superstitious?

No sir.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Some pinto beans (me at Chipotle).

The Cloud Hymn - "Begin Again" (A Seed Buried In The Ground)

Tweet

Post Beans #2

Τις προάλλες, σαν γνήσιο αρσενικό, ο Nick Z. είχε βγει για μπυρόνια και μπιλιάρδο με τους φίλους του. Αφού πρώτα ακολούθησε όλη τη δέουσα διαδικασία - ροχάλες στο πάτωμα, ρέψιμο για καληνύχτα και μερικά τελετουργικά μαρσαρίσματα της Harley για να ζηλέψουν οι γείτονες - με άφησε στο σπίτι να κλάψω τη μοίρα μου. Τι να κάνω, πήρα κι εγώ μια φίλη τηλέφωνο κι αποφασίσαμε να κλάψουμε μαζί, σε ένα καλό εστιατόριο.

Μόλις φτάσαμε, ο μαιτρ μας συνόδεψε στο τραπέζι. Με το που μας γέμισε τα flutes με Dom Pérignon, έβγαλα από το μυαλό μου την εικόνα των λιγδιασμένων μακρυμάλληδων στο βρωμερό κλαμπ και άνοιξα τον κατάλογο. Ένα τέταρτο αργότερα, ο ψηλός, αρρενωπός σερβιτόρος με τους τέλειους γοφούς πλησίασε χαμογελώντας, κρατώντας τον ασημένιο δίσκο με το αστραφτερό, καμπυλωτό καπάκι, μέσα στον οποίο βρισκόταν η steak tartare μου. Τον άφησε απαλά στο τραπέζι και πιάνοντας τη λαβή του καπακιού, με μια γρήγορη, επιδέξια κίνηση ξεσκέπασε το περιεχόμενο. Ήδη τα χέρια μου είχαν κινηθεί προς τα μαχαιροπήρουνα (πεινούσα σα λύκος, αφού στο σπίτι όλο το φαϊ το τρώει ο αχόρταγος), οπότε φανταστείτε την έκπληξή μου όταν αντί για το αιματηρό, λιανισμένο κρεατάκι που περίμενα αντίκρισα ένα cd! Κοίταξα με ένα απορημένο βλέμμα τον σερβιτόρο, αλλά αυτός, αντί για οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, μου έκλεισε το μάτι κι έφυγε.

Η φίλη μου, αδιάφορη, καταβρόχθιζε ήδη τις πένες της με τρούφα, οπότε, αφού εις μάτην αναζήτησα με το βλέμμα τους γοφούς... εεε, τον σερβιτόρο, ο οποίος δε φαινόταν πουθενά, σα να τον είχε καταπιεί η γης ένα πράγμα, δε μου έμενε παρά να εξερευνήσω το cd που είχα μπροστά μου. Είχε ένα αρκετά artistic για τα γούστα μου εξώφυλλο, ασπρόμαυρο εκτός από τον τίτλο και το όνομα του συγκροτήματος. Στην κάτω δεξιά γωνία, με διακριτικά μωβ παλ γραμματάκια, έγραφε...

Kingsbury

Ναι, ναι, μ'αυτόν τον τρόπο έφτασε σε μας η μουσική της τετράδας από τη Florida. Μια μικρή εισαγωγή σας κάναμε λίγα ποστ πιο πίσω, όταν παρουσιάσαμε τις απαντήσεις τους στο ερωτηματολόγιό μας. Πριν όμως φτάσουμε να τους στείλουμε τις σκληρές, βασανιστικές ερωτήσεις μας, είχαμε προλάβει ν'ακούσουμε αρκετές φορές το λεγάμενο cd. Πρόκειται για το τελευταίο EP της μπάντας, με τίτλο Lie To Me, το ομώνυμο κομμάτι του οποίου παίξαμε στην τελευταία μας εκπομπή. Τα έξι τραγούδια του τα παραχωρούν δωρεάν στη σελίδα τους από τον Νοέμβριο του 2008. Λένε μάλιστα ότι σκοπεύουν να διαθέσουν και άλλη μουσική στο μέλλον με αυτόν τον τρόπο, δείχνοντας ότι έχουν καλές επιρροές.

Το επιβεβαιώνουν στο MySpace τους και στο site τους, όπου το μάτι του επισκέπτη θα πάρει απο'δω κι απο'κει ονόματα όπως ο Nick Cave, οι Radiohead, οι Wilco, οι Elbow και άλλοι αγαπημένοι μουσικοί. Οι κριτικοί, από την άλλη, τους έχουν παρομοιάσει με Mogwai, Sigur Ros και διάφορα άλλα πράγματα. Προσωπικά, δε μου θύμισαν τίποτα απ'όλα αυτά, παρ'όλο που ψήγματα της επίδρασης σχεδόν όλων των παραπάνω μπορεί κανείς να βρει στον ήχο τους. Έχουν, ας πούμε, τις αργές, κιθαροκεντρικές αναπτύξεις των Mogwai, αλλά είναι πιο song-orientated και σαφώς λιγότερο βίαιοι (και κακιασμένοι). Έχουν, σε σημεία, την εκλεπτυσμένη λιτότητα των Elbow, αλλά χωρίς τις jazzy λεπτομέρειες, και χωρίς τη ζεστή αγκαλιά της παρουσίας του Guy Garvey που δίνει την τέλεια ισορροπία στη βρετανική μπάντα.

Αυτό που μου θύμισαν με την πρώτη ακρόαση, και το οποίο ανέφερα και στο άλλο ποστ, ήταν ο πρώτος δίσκος των Σουηδών Logh, Every Time a Bell Rings an Angel Gets His Wings. Ένας δίσκος που, πίσω στο 2002, μ'έκανε να πιστέψω πως δεν θα ξαναέγραφα ποτέ για μουσική, καθώς είχα στύψει το μυαλό μου μπροστά από τον υπολογιστή αλλά δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρω τις λέξεις για να τον περιγράψω και να τελειώσω επιτέλους εκείνο το αρθράκι για το site κάποιων φίλων (Περικλή, χίλια sorry...). Δεν ήταν ότι επρόκειτο για το αριστούργημα που μ'άφησε ανήμπορη να καταγράψω το μεγαλείο του. Απλά η ατμόσφαιρα που τον τύλιγε απ'άκρη σ'άκρη μου έφερνε στο μυαλό πολλές εικόνες αλλά καθόλου λόγια. Ακούγοντάς τον, έβλεπα έναν χειμωνιάτικο ήλιο να πηγαίνει προς τη δύση, και το φως του να φιλτράρεται από δεκάδες λεπτά κλαδιά από γυμνά δέντρα σ'ένα δάσος. Φανταζόμουν τους μουσικούς να παίζουν δίπλα σ'ένα μισόσβηστο τζάκι, σ'ένα ξύλινο σπίτι χωρίς ρεύμα χωμένο μέσα στο δάσος, με το σούρουπο να πέφτει βαρύ. Κάτι σαν τα Τέσσερα Δέντρα του (συγκλονιστικού, και αγαπημένου) Egon Schiele, αλλά με τα χρώματα δυο τόνους πιο σκούρα.

Είχα ακούσει το δίσκο πολλές φορές, προσπαθώντας να αποτυπώσω με λόγια όλες αυτές τις εικόνες, αλλά μάταια. Έτσι, εγκατέλειψα την προσπάθεια. Να όμως που 7 χρόνια αργότερα έρχονται οι Kingsbury να μου φέρουν στο μυαλό ακριβώς αυτήν την ατμόσφαιρα. Κάτι που αποτελεί πραγματικό κατόρθωμα για ένα EP με έξι μόνο κομμάτια, ηχογραφημένο μεταξύ περιοδειών, σε μια από τις νοτιότερες πολιτείες των Η.Π.Α.. Σύμφωνοι, το μέρος όπου βρίσκεται το studio τους λέγεται Winter Park (κοντά στο Orlando), αλλά με τόσο ήλιο και θάλασσα που έχει η Florida όλα είναι σχετικά. Οι Kingsbury μοιάζουν να τα αγνοούν όλα αυτά, με τον τρόπο που αντίστοιχα οι Supergrass μοιάζουν να αψηφούν τη μελαγχολία του αχτύπητου συνδυασμού υπερβολικά όμορφων και επιβλητικών μεσαιωνικών κτιρίων και βρετανικής υγρασίας και συννεφιάς που επικρατεί στην πόλη τους. Και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει - όπως και τους Supergrass, αλλά αυτό είναι αντικείμενο μελλοντικής μας ενασχόλησης.

Η μουσική τους (των Kingsbury) είναι εσωστρεφής, λιτή και αβίαστα ατμοσφαιρική (αχρείαστη η παρένθεση εδώ που τα λέμε, αποκλείεται να περιγράφαμε έτσι τους Supergrass ό,τι και να'χαμε πιει). Σε ρουφάει μέσα της και σε μεταφέρει στο δάσος που λέγαμε χωρίς τον παραμικρό κόπο. Το ορχηστρικό "Ocarina Mountaintop" είναι υποβλητικό και γοητευτικό σαν τη βουνοκορφή που περιγράφει λουσμένη στο χλωμό φως μιας ανατολής, καθώς οι νότες από το πιάνο μένουν για λίγο στον αέρα πριν ακολουθήσουν τη λιτανεία. Το ομώνυμο "Lie To Me" σέρνεται παρακαλεστικά στο πάτωμα, και στο απλό αλλά σίγουρο ρεφραίν ο τραγουδιστής Bruce Reed διατυπώνει με σαφήνεια το αίτημά του. Το γλυκά απατηλό "As I See It" τυλίγει ένα μικρό παράπονο σε ζαχαρωμένες κιθάρες και πιάνο. Το πιο αγαπημένο μου απ'όλα, όμως, είναι το "Back in the Orange Grove" όπου το λιτό πιάνο οδηγεί το τραγούδι ώσπου, μετά το ρεφραίν, ένα υπέροχο κύμα κιθαριστικής μελωδίας σκάει και σκεπάζει τα πάντα, κάνοντάς σε να θέλεις να το ακούς για πάντα.

Όλα αυτά φανερώνονται άλλοτε με την πρώτη, και άλλοτε μετά από κάμποσες ακροάσεις που ομως τις κερδίζουν με το σπαθί τους. Αφ'ότου σύστησαν στον κόσμο το συγκεκριμένο EP, έχουν γράψει κι άλλα τραγούδια που μπορεί ο καθένας να βρει στη σελίδα τους, και ήδη ανυπομονούμε ν'ακούσουμε το επόμενο ολοκληρωμένο πόνημά τους. Αφού με κατάφεραν να ξαναπιάσω το νήμα του δάσους από εκεί που το είχα αφήσει, ήδη έχουν ένα πρώτο παράσημο στο πέτο τους.

Kingsbury - "Ocarina Mountaintop" (Lie To Me EP)

Μπορείτε να κατεβάσετε το EP από εδώ, δωρεάν.
Αν θέλετε, πάντως, ν'αφήσετε ένα μικρό κατιτίς, γίνεται κι αυτό.
Οι Kingsbury στο MySpace
Το επίσημο site τους

Tweet

Some Questions #4: Bell Orchestre!

Η πολύ καλή ορχηστρική μπάντα απο το Μόντρεαλ δέχτηκε να απαντήσει στο ταπεινό μας ερωτηματολόγιο. Οι ίδιοι έγιναν γνωστοί κυρίως μετά το ξέσπασμα του φαινομένου Arcade Fire μιας και δύο απο τα μέλη τους βγάζουν το ψωμί τους και στις δύο μπάντες. Και μάλιστα τι μέλη... Η συμπαθέστατη βιολινίστα Sarah Neufeld και ο κοκκινομάλης πολυπαίχτης Richard Parry. Έτυχε να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο ταυτόχρονα με τους Arcade Fire αλλά η πρόσκληση των τελευταίων προς τους Bell Orchestre για support δεν μπορούσε να αγνοηθεί με αποτέλεσμα το Recording A Tape the Colour of the Light να καθυστερήσει δύο ολόκληρα χρόνια!

Φέτος, πριν λίγες μέρες μάλιστα, έβγαλαν τον δεύτερό τους δίσκο με το όνομα As Seen Through The Windows, ο οποίος είναι εξίσου προσεγμένος, ατμοσφαιρικός και μπαρόκ με τον προηγούμενο. Διαβάστε τι είχαν να μας απαντήσουν!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Anthology of American Music
Oval: Dok
Edgar Meyer: Bach Unaccompanied Cello Suites (performed on double bass)

2. A song you wish you’d written?

The demo version of "Blame It On My Wild Heart" by Stevie Nicks that I found on YouTube.

3. Your Sunday morning song?

The demo version of "Blame It On My Wild Heart" by Stevie Nicks that I found on YouTube.

4. Your favourite b-side?

"Right Track Wrong Train' by Cyndi Lauper, on the "Girls Just Wanna Have Fun" 45".

5. Your favourite Beatles song?

Their whole catalog, except for one or two songs.

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Frankie Sparo.

7. Your favourite place for writing music?

Wilderness.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

Making new music. Playing some shows. But not too many because it makes me tired and write music less.

9. What you wish to do once you retire from music?

Dissolve into a whole lot of rays of coloured light.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

Pessimism.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

The Wizard of Oz.

12. A recurring childhood dream of yours?

Flying but not being in control.

13. If you are superstitious?

Yes. No. Yes.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Yes, that is.

Bell Orchestre - "Air Lines, Land Lines" (As Seen Through The Windows)

Tweet

Some Questions #3: Kingsbury!

Οι Kingsbury είναι μια τετραμελής μπάντα από τη Florida. Το Νοέμβρη που μας πέρασε διέθεσαν την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους, το Lie To Me EP, δωρεάν από την ιστοσελίδα τους. Έχουν κυκλοφορήσει δυο ακόμα EPs και ένα άλμπουμ με τίτλο The Great Compromise από την Post Records. Η μουσική τους είναι εσωστρεφής, λιτή και πολύ ατμοσφαιρική, με παραπομπές σε διάφορα αγαπημένα σχήματα όπως οι Low ή οι (μελωδικές στιγμές των) Mogwai, αλλά και οι Σουηδοί Logh τους οποίους μου θύμισαν περισσότερο από κάθε τι άλλο. Περισσότερα από μας γι'αυτούς πολύ σύντομα. Προς το παρόν, δείτε τι είχε να απαντήσει στο ερωτηματολόγιό μας ο τραγουδιστής Bruce Reed!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Radiohead - Kid A, Nick Drake – Pink Moon, Fugazi – End Hits

2. A song you wish you’d written?

Nick Cave – "Into My Arms"

3. Your Sunday morning song?

Typically, I listen to bluegrass and old country music on Sunday morning. We also record on Sundays and eat western style omelets.

4. Your favourite b-side?

This isn’t necessarily my favorite, but I rediscovered it recently. Nine Inch Nails – "Dead Souls".

5. Your favourite Beatles song?

Rubber Soul was one of the first Beatles records I owned, so "Norwegian Wood" and "Michelle" come to mind.

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Kingsbury is criminally underrated. We’re brilliant.

7. Your favourite place for writing music?

We write and record everything at Sugarwood, which is a house/studio in Winter Park, FL that our drummer lives at. It has huge ceilings and all the recording equipment in a bedroom. We’ve recorded that way for the last three recordings.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

We’ll be promoting our new EP, Lie To Me, and spreading the good word about our website and all the free recordings we’ve made available at kingsburymusic.net. We’ll be pressing vinyl for Lie To Me as well. A few other plans are in the works, like podcasting live recordings, and releasing some cover songs for free on the website. At some point we’ll go on tour again.

9. What you wish to do once you retire from music?

I’m not sure if we’ll ever retire from music. Music is what we’ll do when we retire from our day jobs.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

We’ve made pretty good decisions in the style department. We’re sexy. I have no regrets.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

I wouldn’t want to be an actor.

12. A recurring childhood dream of yours?

Many of my lyrics are based on dreams I’ve had. "Desert Inn" and "The City and The Sea" come to mind.

13. If you are superstitious?

Not really.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Go to kingsburymusic.net and download our entire catalog for free, sign the mailing list, make a donation if you love our recordings, then go eat some beans.

Thanks!
Bruce

Kingsbury - "Back in the Orange Grove" (Lie To Me EP)

Tweet

So Come Feel The Sun/ Touch Your Fears/ Make Everything The Same As It Was

Μετά από 8 χρόνια, μια μπάντα που πήρε το όνομά της στην άμμο ενός Ελληνικού νησιού επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος.

Δεν θα τολμούσαμε να διεκδικήσουμε φυσικά την εντοπιότητα των Tindersticks, μιας και το Nottingham μπορεί να υπερηφανεύεται για τα άξια τέκνα του. Ή τεκνά του όπως θα’λεγε και η uptight αν μιλούσε για τον γκριζομάλλη καρδιοκατακτητή Stuart Staples. Έτσι κι αλλιώς η μπάντα είναι τόσο ποτισμένη με λεκέδες από εγγλέζικο τσάι, και τόσο βρεγμένη μέχρι το κόκκαλο με τη γοητευτική μουντάδα της Κεντρικής Αγγλίας, που δεν θα τολμούσε καμία άλλη πόλη να υποδυθεί τη μαμά τους. Παρ'όλ'αυτά, η κοσμοπολίτισσα ξαδέρφη Λιμόζ ήταν η αφορμή ώστε οι Tindersticks (οι μισοί απο αυτούς έστω) να ξαναβρούν τη μούσα που τους οδήγησε μια δεκαετία πριν.

Το περσινό Hungry Saw ήταν αναμφισβήτητα μια ευχάριστη έκπληξη. Δεν ήταν όμως μόνο μια επιστροφή στη ρότα των επιτυχιών. Το Hungry Saw ήταν μια ξεχωριστή κατάθεση του ταλέντου τους που, σε έναν δίκαιο κόσμο, ορισμένα κομμάτια του θα απολάμβαναν την άνευ όρων εκτίμηση που κατέχουν αρκετά από αυτά που περιέχονται στους τρεις πρώτους δίσκους τους.

Ο δίσκος που - κυρίως - ήρθαν να μας παρουσιάσουν, θεματικά τουλάχιστον δεν αποκλίνει από τους παλιότερους. Αφημένες αγάπες, αναπόληση παλαιών ιδρωμένων κρεβατιών και γλυκές νοσταλγίες παιγμένες τόσο απτά σα να τα τις πιάνεις.

Οι επισκέπτες μας αυτή τη φορά προτίμησαν έναν καταπληκτικό συναυλιακό χώρο, που κατά τη γνώμη μας είναι ο πλέον κατάλληλος για τέτοιου είδους συναυλίες που χρειάζεσαι ησυχία για να απορροφήσεις το αστείρευτο ταλέντο των μουσικών. 

Όπως και να’χει όταν στην σκηνή κατέφθασαν οι συνολικά 7 μουσικοί και ξεκίνησαν να παίζουν ήταν σφιχτοί σαν γροθιά και καλοκουρδισμένοι. Οι καταπληκτικοί wingmen του Stuart μεταμόρφωσαν με τα πνευστά τους τα τραγούδια, σε ζωντανούς, γεμάτους δύναμη οργανισμούς είτε με τις κοσμογυρισμένες και σκονισμένες τρομπέτες τους, είτε με τις αναιμικά χαϊδεμένες νότες του σαξοφώνου τους.

Ο ντράμερ, κάνοντας αισθητή μόνο όταν χρειαζόταν την παρουσία του, βρήκε τη χρυσή τομή μεταξύ της χειρουργικής ακρίβειας και του τζαζ διακριτικού αυτοσχεδιασμού. Το ξυλόφωνο τύλιξε με ανιδιοτέλεια τις μοναχικές στιγμές και φυσικά η φωνή του Staples δεν επέτρεψε να πέσει κάτω καμιά στιγμή. Θα ήταν κρίμα λοιπόν να πνιγόταν έστω και μια νότα μέσα στην οχλαγωγία της βουής ενός μπαρ.

Μιας και αναφέραμε τη φωνή του Staples, θα μπορούσαμε να γεμίσουμε ένα ολόκληρο βιβλίο, όχι τόσο για την ποικιλία των εκφράσεών της ούτε για την ευρεία της εξάπλωση στις οκτάβες. Ο τρόπος όμως με τον οποίο ερμηνεύει τα κομμάτια των Tindersticks μιλάει κατευθείαν στα βάθη της καρδιάς και μοιράζει χαρτομάντιλα. Μια χαρακτηριστική και ενδεικτική τέτοια στιγμή ήταν το αριστουργηματικό "Come Feel The Sun".

Κάπως έτσι γύρισαν και οι Tindersticks σε αυτούς που τους έλειψαν αποχαιρετώντας μας προς το τέλος με το αφηγηματικά μυστηριώδες και γκριζαρισμένο "My Sister" που δεν θα σταματήσει ποτέ να μας θυμίζει την Μασσαλία.

Tweet

Some Questions #2: DM Stith!

Αρκεί μια ματιά στο last.fm μου για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του κολλήματος που έχω φάει εσχάτως με τον David Michael Stith. Το σοκ και το δέος που μου προκάλεσε το πρώτο άκουσμα του εξαίσιου "Pity Dance", τα οποία προσπάθησα να καταγράψω με τις ταπεινές δυνατότητες των λέξεων σε ένα ποστ πριν λίγες μέρες, ακολουθήθηκαν από επανειλημμένες απολαυστικές ακροάσεις του πρώτου δίσκου του Αμερικανού τραγουδοποιού, Heavy Ghost. Το άλμπουμ επιτέλους κυκλοφορεί αυτό το διήμερο ανά τον κόσμο από την Asthmatic Kitty, και στην Ελλάδα εκπροσωπείται μάλλον από την Hitch Hyke, που είχε αναλάβει και το Curtain Speech EP (αν και κατάφεραν να κάνουν λάθος τον τίτλο...), κάτι που μας κάνει αισιόδοξους ότι κάποια στιγμή θα το πετύχουμε στα δισκοπωλεία. Και καλά θα κάνετε να το αναζητήσετε γιατί, όπως θα αναλύσουμε και σε κάποιο επόμενο ποστ, πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο, αντάξιο του πανέμορφου πρώτου του single.

Με αυτό το δεδομένο, δεν θα μας κάνει καμία έκπληξη το να δούμε τον, έως τώρα ταπεινό γραφίστα, DM Stith να γίνεται ο επόμενος Bon Iver, Phosphorescent, Iron & Wine ή Patrick Watson στις καρδιές και τα κείμενα των μουσικοκριτικών ανά την υφήλιο. Για την ακρίβεια θα θέλαμε πολύ να το δούμε να συμβαίνει. Αυτό που μας προκάλεσε, αντίθετα, μεγάλη έκπληξη, ήταν η άμεση ανταπόκριση που έδειξε όταν του ζητήσαμε ν'απαντήσει στο μικρό μας ερωτηματολόγιο!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

a. Gavin Bryars -- The Sinking of the Titanic ----- I put this music on when I need to write but feel distracted. It calms me down and helps me focus. It's my ultimate comfort.

b. Vollmar -- Campfire Songs ----- oh man. If you haven't heard this on a summer night with bright stars and a full stomach, you might not know how beautiful the world can be.

c. Nina Simone -- Don't Let Me Be Misunderstood ----- she channels her misery so completely. Makes me want to sing.

2. A song you wish you’d written?

"I Think It's Gonna Rain Today" -- Randy Newman

3. Your Sunday morning song?

"Run Run Se Fue Pa'l Norte" -- Violeta Parra

4. Your favourite b-side?

"How I Made My Millions" -- Radiohead

5. Your favourite Beatles song?

"I'm So Tired" -- from White Album

6. A musician/band you think is criminally underrated?

Timothy Dick. www.myspace.com/timothydick -- also, he's in a band called Auld Lang Syne. Really incredible.

7. Your favourite place for writing music?

My friends' house in Broadway, Virginia. AND the instrumental rehearsal hall at Houghton College in upstate NY. Lots of percussion instruments and a great piano. I spent a whole month there. I'm looking forward to going back!

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

I'm sketching out new song ideas, doing some side project recording (like a remix EP for My Brightest Diamond) and meeting and rehearsing with musicians who'll help me flesh out my songs for live performance. Lots of touring. Lots of listening.

9. What you wish to do once you retire from music?

Maybe teach art? I'm in graduate school now working on a degree in graphic design. Teaching is a lot of fun and the academic community is really wonderful to be a part of. Or maybe focus on writing again. I used to write a lot of poetry. Sometimes I miss that.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

No Shame!! I don't believe shame is a helpful expression. I do lots of things I change later, but I don't regret the past.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

Babette in Babette's Feast.

12. A recurring childhood dream of yours?

Flying -- but flying is like flexing a muscle, a muscle I haven't yet mastered. I end up flying for about 30 seconds before I'm exhausted and need to ground.

13. If you are superstitious?

No, not really. Though I was when I was young. I was afraid every night that as soon as I fell asleep demons would find me and eat me if I didn't hide under my blankets. I invented secret buttons on my mattress that I would push in a secret sequence to activate an invisible force field around my bed. I guess it worked!

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

Jack climbed atop his dun mule, the remainder of the beans in his pocket, and into the thick brush and the drone of some night bug screeching he hauled blindly towards an inevitable violence, towards the question in his bones.

DM Stith - "Fire of Birds" (Heavy Ghost)

Tweet

Some Questions #1: The Rest!

Αυτή τη βδομάδα είμαστε με το ψαλίδι στο χέρι. Το some beans έχει γεμίσει με κορδέλες που πρέπει να κόψουμε, εγκαινιάζοντας καινούριες στήλες. Μετά τα φασόλια που έρχονται με το ταχυδρομείο, αυτή τη φορά γινόμαστε πιο διαδραστικοί: το επιστημονικό μας επιτελείο έβαλε τον πισινούλη κάτω και μάζεψε 14 ερωτήσεις με τις οποίες θα αποπειραθούμε να ανακρίνουμε τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες. Ποδαρικό θα κάνουν κι εδώ οι, ελπίζουμε όχι Σαββατογεννημένοι και κατά τ'άλλα συμπαθέστατοι, The Rest.

Για τους Καναδούς The Rest τα λέμε αναλυτικά λίγο πιο κάτω. Κυκλοφορούν το δεύτερό τους άλμπουμ, με τίτλο Everyone All At Once, από την Auteur στις 21 Απριλίου, αν και μπορεί να προπαραγγελθεί από τις 10 Μαρτίου. Ιδού τι μας απάντησε ο τραγουδιστής τους Adam Bentley!

Could you please tell us...

1. Three albums you’d take along on a desert island?

Today I'll take:

Talk Talk - Laughing Stock

Neutral Milk Hotel - In The Areoplane Over the Sea

and The Beach Boys - Pet Sounds

But that's just today, I'm sure if you asked me tomorrow it'd be three completely different ones.

2. A song you wish you’d written?

Hmm, any of those motown hits.

3. Your Sunday morning song?

"Therefore I Am" by jim O'Rourke. That's a song I wish could wake me up every morning to, and would if I had one of those CD player alarm clock's, but at this point I still have the same alarm clock that I had in grade 7.

Coincidently, this song would also be my theme song if I was a professional athlete. I'd love to be in Major League baseball player and run onto the field to that song.

4. Your favourite b-side?

I'm not a massive b-side person. Steve Jones from the band is incredibly knowledgable of all his favourite bands B-Sides. "Dear God" by XTC was supposed to be a b-side, which is crazy, so I'd take that song if I could. I'll go with "High Times" by Elliot Smith. There's most likely another song that I'll think of later, but "High TImes" is an incredible song.

5. Your favourite Beatles song?

Maybe "A Day in the Life".

6. A musician/band you think is criminally underrated?

I still think Talk Talk doesn't have as much respect as they deserve, but the tides are changing, every year someone else becomes attached to them and can't let go.

7. Your favourite place for writing music?

Up North at the Sugar Bush.

8. What your music-related plans are for the next 12 months?

The record is coming out April 21st in Canada through Auteur Recordings, and worldwide via the internet, so that's extremly exciting. Jordan and I are going to continue with our Allegories project, in a couple of months we're going to be annoucing a special process we're taking to create new music. I think later in the year The Rest will begin working on the next record, we're focusing on live shows right now, but we should be recharged and be ready to go by the end of the summer I think.

9. What you wish to do once you retire from music?

Find a nice plot of land. Just underneath the surface.

10. A stylistic choice you’ve made and are now ashamed of?

I'm not sure if I'm ashamed of anything I've done. The music I created with many of the guys in The Rest, when we were in highschool, was pretty forgettable, but in the end it gave us time to grow. Some of us have been playing together for over 10 years now, and I think every terrible song has led us to the present, and I'm really happy with where we are now. So, no regrets.

11. Which role you would like to have played if you were an actor?

I have a role I want to play one day... It's a self portrait in some ways. I'd like to play myself, but a less fortunate version. One day I'll write the story, and then I'll play the part, but I've got to make some time.

12. A recurring childhood dream of yours?

I turn into a pinapple that fights crime. I'm dressed like the character "Columbo", but I'm a pineapple. I would stay up late and watch the Columbo movies when I was really young, must have made an impression on me. I guess I like pinapples too!

13. If you are superstitious?

In sports, not so much in life.

14. A sentence containing the words ”some” and ”beans”?

We all need some beans down by the fire. We have a warm up song that has that exact line repeated over and over again. True Story!

Thanks guys! That was fun! Take Care -Adam

The Rest - "Apples & Allergies" (Everyone All At Once)

Tweet